ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ /// ΡΟΥΑ ΜΑΤ

ΡΟΥΑ-ΜΑΤ

είπες,

κι πήρες το παιχνίδι.

Σκέφτηκα τις προηγούμενες κινήσεις,

πώς έχασα το κάστρο,

μετά τον αξιωματικό.

Πώς αυτομόλησαν οι στρατιώτες μου,

μπροστά στη βασίλισσά σου.

Εσύ, μάλλον,

ήξερες τί θα γίνει απ’ την αρχή.

Από τότε που με κοίταξες

απ’ τον καθρέφτη του οδηγού,

μαρσάροντας μεταξύ πρώτης κι δεύτερης

(γιατί να χάνουμε χρόνο;).

Παρεπιπτόντως,

είδα προχθές το αυτοκίνητό σου εκείνο,

παρατημένο στην Κατούνη -

πατικωμένη σκόνη κι κολλημένα διαφημιστικά

στο παρμπρίζ.

Στον καθρέφτη,

κρεμασμένος ένας βασιλιάς. 

***

notationes /// ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2016-2017 /// ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ /// 'ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

17 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ




Η μοιρασιά ήταν εύκολη.

Αυτός, κράτησε τη συλλογή ”Μπλεκ”,

και  το νούμερο του τηλεφώνου. 

Εκείνος, το πικ απ και  τους δίσκους. 

Τα έπιπλα τα πούλησαν,

 κι ό,τι απέμεινε – κουζινικά, σεντόνια κτλ.,

τα δώσανε στην οικογένεια στον πρώτο.

 Αυτό ήταν, λοιπόν. 

Στον κάδο, απέναντι,

μία γάτα μασουλά φωτογραφίες
από το πρώτο τους  ταξίδι.

.



*Η φωτό είναι παρμένη από ΕΔΩ

notationes /// ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ -ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2015 /// ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ //// ΣΙΩΠΗ

Σιωπή

Μαριάννα Πλιάκου

Πολύτροπον, 2015
48 σελ.

*****



ΧΑΟΣ


Όχι, δεν είναι θηλυκό.
Δεν είν’ η Αταξία.

Ούτε αρσενικό.
Δεν είν’ ο Όλεθρος.

Το Χάος είναι ουδέτερο.
Μέσα μας βλάστησε,
μαύρο λουλούδι που ποτίζει ο Χρόνος.



*****


ΣΙΣΥΦΟΣ


Χρόνια στο ίδιο δυάρι του Αδη,
ο ιδρώτας παλεύει με το γκρι πουκάμισο.
Μια παλιά φωτογραφία στο παρόν αντιμιλά,
χωρίς επιτυχία.
Και το γραμμωμένο βινύλιο,
καμώνεται πως αναπνέει ακόμα.


Και τότε μου το είπε:
“Μια μέρα ο βράχος δε γλίστρησε,
μα στάθηκε στην κορυφή.
Κι εγώ κοίταξα τα χέρια μου τα ματωμένα
και μετά πάνω, μια χαραμάδα που έχυνε φως.
Δε δίστασ’ άλλο:
του ‘δωσα μια και πάλι πήρε τον κατήφορο.

Μη με ρωτάς γιατί. Το ξέρεις ήδη.”



*****


ΧΡΟΝΟΣ (ΙΙ) 



Αντικριστά καθίσαμε και πάλι.

Εμείς εδώ,
με σκαλιστές σκιές στο μέτωπο
τις ώρες της επιθυμίας ν’ασβεστώνουμε
με τρύπιους τενεκέδες λογικής.
Και στην ελπίδα του είμαι,
το δεν είμαι να γευόμαστε,
σ’ ετούτο τον παράλογο εμφύλιο.

Σιωπηλός, απέναντι, εσύ.
δεν ξέρω τι μυρίζεις,

Σοφία ή Σαρκασμό.




*****



ΟΧΙ  ΕΜΕΙΣ


Και το ποτάμι τρέχει πίσω στην πηγή.
Κι εμείς που δε προλάβαμε να πιούμε,
πέτρες πετάμε στην κοιλιά του.
Λες κι αυτό να φταίει.
Αυτό κ’ οι Άλλοι.

Μα προπαντός οι Άλλοι. 



*****