notationes /// ΑΝΟΙΞΗ 2017 /// ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ /// ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Via Dolorosa

Νατάσα Χατζιδάκι

Τυπωθήτω, 2017
163 σελ.

*****

Εσκότωσα έναν άνδρα σήμερα.
Ντυμένο Νύφη.Και  Νταής.
Ήτανε μαύρος και Τραχύς προπαγανδίζων.
Από το Ανάερο Λευκό του Νυφικό.
Ανίερα βαριά παπούτσια.Εκροτούσαν.
Και τον Εστήριζαν.Στης  Γης την Ακαταδεξιά.
Τον κλωθογύριζαν .Και τον ποδοπατούσαν.

Και από τα  μανίκια τα ωχρά.
Χέρια Απόβλητα.Ασφυκτικά.
Την Χλόη της Δαντέλας του κακοποιούσαν.

Δεν ξέρω.'Ισως να με σκότωσε αυτός.
Ίσως με Νύχια Ατσάλινα Χτυπούσε.
Το Ακυρωμένο Παρελθόν.
Τον Αμοραλισμό Διχοτομίας.

Γιατί Διχοτομήθηκες χωρίς να Διπλασιαστείς. 
Μέσα εις Απέραντα Κενά Αέρος.
Κι Ένα Κενό Εξουσίας Αναρριχάται Μέσα μου.
Τον Δρόμο τον Αιματηρό Ανοίγει.
Πασχίζει να Βρει.Να Κρατηθεί.
Το Κραταιό του Κράτος να Ιδρύσει.

                                             14.11.2010


****

ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

 ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ



Με ένα βηματισμό ηνίοχου έρχεσαι προς έμενα κάθε νύχτα.
Ό σκουριασμένος σου χιτώνας σε τραβά στο παρελθόν.
Κι εσύ απελπισμένα με το μαστίγιο σου μαστιγώνεις
δέσμες αδάμαστων ενιαυτών πού σε μαστίζουν.
Ξυπνάω έντρομη. Τινάζομαι.
Η σκοτεινή κρεβατοκάμαρα μου είναι πάμφωτη
πνιγμένη σε κισσούς και πράσινα αόριστα πού κυματίζουν.
Απάνω τους φωλιάζουν πεταλούδες-κύκλωπες, μουγκά
τριζόνια,
τεράστια σκιά χιτώνα πού ανεμίζει, άρματα χρυσαφιά
με άλογα πού αλυχτούν σαν τα σκυλιά,
φριχτές συνάξεις. Πλήθη στρατιωτών πού σε ακολούθησαν,
με δόρατα και ασπίδες ματωμένοι,
κοόρτεις
αλλά και τα βαριά, μαρμάρινα αγάλματα,
και τα βαριά, μαρμάρινα επιτύμβια και λήκυθοι
πού σε περιστοιχίζουν,
την σκοτεινή κρεβατοκάμαρα μου διασχίζουν.

 *****

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΕΡΑΣΤΗ


Είσαι μία πόλη Σκυθική.
Σκαπάνες των Ασσυρίων μόλις ανασύρουν.
Ναυάγιο ανελκύεσαι.
Με τα εντόσθια πλήρη. Γλιστερά σκεύη. Δοχεία.
Θαλάσσιους οργανισμούς. Κήτη και ρόδακες.
Ένα αόρατο Σύμπαν σε συντήρησε.
Δεν είσαι ένας Ίκαρος πού πέφτει τώρα. Θα χρειαζόσουν
ένα Δαίδαλο επιεική — μία διαρκή διψομανία για τα ύψη.
Σκόντο μη χάους. Πριν από σένα, μια παγωνιού ουρά.
Διαλυμένη ουρά μετεωρίτη συλημένη.
Δροσερή σαμπάνια. Καυτερό φραπέ, πριν από σένα.
Έστω. Σε ακολουθούν.
Και ως ναυάγιο, ανελκύεσαι, υπάρχεις.
Εφεδρικότερος από σένα μόνον ο ‘Ήλιος.
Αυτή την νύχτα, το περισσότερο Αστέρι δραπετεύει.
Η πιο ψηλαφητή μονοτονία σε σάρκες υπαρκτές
θα καταφύγει.
Προς φτέρην.
Προς νήσον.
Να σείεσαι. Θαυμάζοντας τις χαράδρες.
Έντομα φύονται στα μαλλιά σου.
Φτύνουν το λίπος. Και φθίνουν


(Από την συλλογή «Άλλοι», Κέδρος 1990)


ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ. Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1946 και ήρθε το 1964 στην Αθήνα, όπου σπούδασε δημοσιογραφία, και αργότερα αγγλική λογοτεχνία στο Λονδίνο. Στην Αγγλία έζησε συνολικά 5 χρόνια.
Συνεργάστηκε στη σύνταξη των λογοτεχνικών περιοδικών «Πρόσωπα», «Σήμα» και «Ρεύματα». Επίσης, συνεργάστηκε ως παραγωγός εκπομπών λόγου στην Ελληνική Ραδιοφωνία/ Τρίτο και Πρώτο Πρόγραμμα, καθώς και στην ΕΤ1.
Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και γαλλικά.


 Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

(2009)	Συναντήσέ την, το βράδυ, Πλέθρον
(2008)	Άδηλος αναπνοή, Ύψιλον
(2005)	Βαθυερυθρό, Νέο Επίπεδο / Χειροκίνητο
(1993)	Ξένοι στην πόλη, Κέδρος
(1990)	Άλλοι, Κέδρος
(1985)	Ιβίσκοι, νάρκισσοι, Κέδρος
(1984)	Δυσαρέσκεια, Πλέθρον
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2013)	Ανθολογία της ελληνικής ποίησης (20ός αιώνας), Κότινος
(2003)	Χειμωνικό. Το μήνυμα. Η Μέριλιν της Ακράτας. Απέναντι η θάλασσα. Τα περιστέρια. Ουράνια τόξα. Στην κόψη, Μεταίχμιο

 ποιειν

 biblionet

*****