Γυναικεια Κραυγή στο Μακεδονικο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

7^ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης και Τεχνών Γυναικεία Κραυγή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Ποιητικός λόγος, μουσική και εικαστικές τέχνες συνομιλούν στο 7^ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης και Τεχνών Γυναικεία Κραυγή. Συνεχίζοντας μια πορεία πέντε χρόνων, με σταθερή παρουσία και εκπροσώπηση στην Ελλάδα από το 2013, η ελληνική διοργάνωση του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά φέτος στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 5 Μαρτίου 2017, από τις 12.00 έως τις 13.30, στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. 

Το ετήσιο φεστιβάλ Γυναικεία Κραυγή (Grito de Mujer) διοργανώνεται σε διάφορες χώρες του κόσμου κάθε Μάρτιο, εδώ και εφτά χρόνια, από το «Διεθνές Κίνημα Ποιητριών» (Women Poets International). Αυτή η μη κερδοσκοπική οργάνωση ιδρύθηκε το 2009 στη Δομινικανή Δημοκρατία από τη Χαέλ Ουρίμπε (Jael Uribe) για να προωθήσει το ποιητικό έργο των γυναικών της Λατινικής Αμερικής, αλλά και να προαγάγει κοινωνικά μηνύματα, όπως κατά της βίας που υφίστανται οι γυναίκες, υπέρ του αυτοσεβασμού και της καταπολέμησης της σιωπής (εξού και ο τίτλος του φεστιβάλ). Το 2015 το φεστιβάλ συμμετείχε στους παγκόσμιους εορτασμούς για το «2015: Έτος φωτός» της UNESCO. Φέτος, θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα σε τριάντα χώρες παγκοσμίως. Εκπρόσωπος του κινήματος και κεντρική συντονίστρια του φεστιβάλ στην Ελλάδα είναι η μεταφράστρια Έλενα Σταγκουράκη.

Με γνώμονα το φετινό μότο του φεστιβάλ Μία κραυγή ελευθερίας για όλα τα κορίτσια του κόσμου, ποιήτριες, μουσικοί και εικαστικοί θα παρουσιάσουν στη διοργάνωση στη Θεσσαλονίκη έργα που εστιάζουν στην προβολή μηνυμάτων για την τόνωση της αυτοπεποίθησης, της ασφάλειας και των αξιών των κοριτσιών παγκοσμίως.

 

Η Δώρα Κασκάλη (πεζογράφος – ποιήτρια), η Δήμητρα Κατιώνη (μουσικός – ποιήτρια), η Μαρία Κενανίδου (ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια εκθέσεων και συλλογών), η Γεωργία Τρούλη (ποιήτρια – εικαστικός) και η Αννίτα Χατζίκου (ποιήτρια) θα διαβάσουν ποιήματα των: Ζeina Hashem Beck (Λίβανος – Ντουμπάι) σε μετάφραση Jazra Khaleed, Kyoko Kishida, Θωμά Γκόρπα (Ελλάδα), Rachel McKibbens (ΗΠΑ) σε μετάφραση Αννίτας Χατζίκου, Αudre Lorde (ΗΠΑ) σε μετάφραση Αννίτας Χατζίκου, Ατένα Φαρροχζάντ (Ιράν – Σουηδία) σε μετάφραση Αντώνη Μπογαδάκη, Linn Hansen (Σουηδία) σε μετάφραση  Kyoko Kishida, Karna-Irini Martensson, Mohja Kahf (Συρία – ΗΠΑ) σε μετάφραση Ράνιας Καραχάλιου, Γιανινά Ντεκουτίτε (Λιθουανία) σε μετάφραση Γιώργου Χαβουτσά, Πέτια Σταΐκοβα Ντουμπάροβα (Βουλγαρία) σε μετάφραση  Μάιας Γκιόλα-Γκράχοβσκα, Lucille Clifton (ΗΠΑ) σε μετάφραση Αννίτας Χατζίκου, Suheir Hammad (Ιορδανία – ΗΠΑ) σε μετάφραση Ράνιας Καραχάλιου, Warsan Shire (Κένυα- Αγγλία) και Ashe Vernon (ΗΠΑ) σε μετάφραση Σοφίας Γιοβάνογλου.  

 

Η Αριάδνη Πεδιωτάκη, φοιτήτρια του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, θα εκτελέσει performance.

 

Μουσική του συνθέτη Γιώργου Κυριακάκη θα παίξουν τα μέλη του συνόλου εγχόρδων Spira Minore Ναταλία Βλάχου, Λήδα Γραμμένου, Σωτηρία Εγινλόγλου, Ισμήνη Καλαϊτζή, Φιλιώ Καρφαρίδου, Μακρίνα Κετέογλου, Αθανασία Κοντογεώργου, Ιοκάστη Σιδηροπούλου, Κωνσταντίνα Τάνγκου, Χριστίνα Τέλι, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, Δήμητρας Κατιώνη.

 

Μουσικές γέφυρες μεταξύ των ποιημάτων θα συνθέσει η Αναστασία Γιαμούζη, φοιτήτρια στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

 

Βιντεοπροβολές που θα επενδύουν τον λόγο και τη μουσική θα επιμεληθεί  η video artist Χριστίνα Κατσάρη. 

 

Τη σκηνοθεσία της εκδήλωσης έχει αναλάβει η Σοφία Καρακάντζα.

Σύντομο χαιρετισμό εκ μέρους της Γυναικείας Κραυγής θα απευθύνει η συγγραφέας Δώρα Κασκάλη.

 

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παραχώρησε ευγενικά την αίθουσα όπου θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση και ανέλαβε την τεχνική υποστήριξή της.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ ///ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΟΒΑΛ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

                                                              

                                                                

Μόλις Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

                                         

                                                

                      (ΜΙΑ ΣΑΡΚΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ 
                                    ΩΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ )




                                       Πόσες φορές ακόμη
                                 Μουσική λιωμένη
                                 Από χιόνι  παγωμένο
                                 Στο στόμα θα γευόσουν;

                           
                                 'Eχω γεμίσει ύπνο

                                               *

                      (ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΙΚΡΟ ΨΕΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 

                                ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΟΥ

                   ΔΥΟ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)     

                                     Δημιουργεί χώρο το ελάχιστο

                                     Αλλά σε αυτήν την έκταση

                                     Όλο συνοψίζω φυγή

                                     Και αυτή όλο επικολλάται

                                     Στο δέρμα

                                     [Δημιουργούνται σημεία και στίξη.]

                                               *

                        ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ  

                                    ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ

  

                            Στην λιακάδα ξεκουράζονται

                            Τα χθεσινά βροχερά απομεινάρια

                            Μιας σκέψης

                            Σαν μακέτα ενός αρχικτέκτονα

                            Που

                            Μόλις

                            Κατάπιε

                            Μια

                            Αλυκή Αλίκη

                            Σε κολλώδη ήβη

                            Χαιδεύει

                            Την

                            Κοιλιά

                            Του

                            Σε

                            'Ενα

                            Μοντάζ

                            Αποτυχίας

                            Που

                            Διήρκησε

                            Μήνες

                            Οχτώ

                            Και

                            Συναπτές

                            Λέξεις

                          

                                                     *

                                      ΤΕΡΑΤΟΣ - ΓΕΝΕΣΗ 2

                         Στην αρχή  και στο τέλος του έρωτα

                         Ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο

                         Με ίδια αυταρέσκεια

                         Στην αρχή για το άγνωστο

                         Στο τέλος για το οικείο που        απομακρύνει

                         Στη διάρκεια για το παραλήρημα

                         Με τον ίδιο ορμητικό στοχασμό αρχίζεις

                         Την ίδια γοητεία για τη γοητεία

                         Την ίδια γοητεία για το ξεφλούδισμά της

                         Έτσι με πληρότητα για το συγγενές και το ανόμοιο

                         Φεύγεις

                         Με ένα κενό να χάσκει σαν γέλωτας σατυρικός

                         Που δείχνει τα δόντια

                         Μετρημένα φιλιά του χρόνου

                         Που υπήρξαμε και δεν υπήρξε

                         'Ενοχοι της ενοχής της αυταπάτης

                         Για διάρκεια

           
                          

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΠΟΡΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ της ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

                                                               

 

            ΓΕΩΡΓΙΑ  ΤΡΟΥΛΗ

 

 

 

 

 

                        {ΠΡΙΝ ΕΙΣΕΛΘΕΤΕ,

                             ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ}

 

                             

 ΕΚΔ.ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ

                                            2013

 

Όταν ένα βιβλίο σε βυθίζει στο όνειρο, μοιραία αναστοχάζεσαι πάνω στην πραγματικότητα. «Τα όνειρα τα καταβροχθίζει κανείς με όλες του τις αισθήσεις», μας λέει η Γεωργία Τρούλη. Πώς είναι όταν ο άνθρωπος ονειρεύεται ιστορίες και έρχεται  αντιμέτωπος με χαώδεις καταστάσεις του υποσυνείδητου και του εσώτερου εγώ; Πώς είναι όταν ο διαρκής διχασμός συνιστά μια αλλοπρόσαλλη διαδρομή και καταλήγει να γίνει μια άλλη ταυτότητα; Βρισκόμαστε ανίσχυροι  απέναντι στο εξής αντιφατικό φαινόμενο: την εναλλαγή απώλειας και επανάκτησης του εαυτού. Η Γεωργία Τρούλη,  ζωηρά και αποφασιστικά, αφηγείται διχασμούς  και   μας βυθίζει σε  δεκάδες μυστικές διαδρομές που διαθέτουν αγριότητα. Ζωγραφίζει σκληρές ποιητικές εικόνες, κάποιες από αυτές μένουν ανολοκλήρωτες να αιωρούνται μαγικά στις συνειδήσεις μας, διαθέτοντας μικρή  ή μεγαλύτερη ποσότητα φρίκης, απαραίτητο συστατικό για να νιώσουμε το σοκ μιας πρωτοφανούς ψυχρότητας.

 

 

Δεν υπάρχουν ζεστά χρώματα για να βάψουν τα επιμέρους τοπία που δημιουργεί η Τρούλη. Διχάζεται μέσα της ο κόσμος ή μάλλον κομματιάζεται, γίνεται θρύψαλα σχεδόν. Όμως εκείνη έχει την ψυχραιμία να τον δει από ψηλά και να τον περιγράψει. Έχει την τόλμη να αφηγηθεί το ανείπωτο, το τερατώδες, το τραυματικό. Η αλλοίωση του κόσμου στη συνείδησή της ελλοχεύει ένα σοβαρό κίνδυνο. Να μην αναπλαστεί πάλι, να βυθιστεί στο αιώνιο σκοτάδι.Εδώ που διαβάζουμε η διαύγεια μοιάζει ξεχασμένη υπόθεση. Μάταιη είναι κι η αναζήτηση ταυτότητας του βιώματος, του αρχικού ερεθίσματος που φιλτράρεται με ιδιαίτερο τρόπο από την δημιουργό. Εκείνη έχει καλά κρυμμένο το εγώ της. Ξαναγυρίζω πάλι στην εικονοποιία, πιάνω το νήμα από κει που το άφησα. Άπειρες μικρές ή πιο μεγάλες εικόνες, σαφείς ή ασαφείς, ρεαλιστικές ή μη ρεαλιστικές, σουρεαλιστικές και (μετα)μοντέρνες, ίσως, στα σημεία. Άπειρες εκδοχές και συνειρμοί που φλερτάρουν ασύστολα με μια ιδιάζουσα ποιητικότητα. Κοφτές φράσεις, άλλες ανολοκλήρωτες, στίχοι ριγμένοι επιμελώς ατημέλητα πάνω στο χαρτί για να πυροδοτήσουν μια κάποια δραματικότητα και να γεννήσουν ερωτήματα. Ρωτάω όπως αναπνέω. Υπάρχει ποίηση στην πεζή πραγματικότητα; Yπάρχει ποίηση μέσα στα όνειρα; Yπάρχει ποίηση στο θάνατο; Ποίηση στο φόβο; Ποίηση στον πόνο; Aνιχνεύοντας αν υπάρχει ποίηση μέσα σε όλα τα παραπάνω, η ποιήτρια βουτάει για τα καλά μέσα την ποιητική διαδικασία,’ «αγκυλώνει το χάος», έστω για λίγο, κι είναι έτσι σαν να το νικά, φλερτάροντας με το αιώνιο και το άφθαρτο.

Τραγουδώντας το κενό κι αντέχοντας συρρικνώσεις. «Πηγαινοφέρνοντας λέξεις» και παραληρώντας αναπόφευκτα λίγο πριν την τελική απόσχιση. Αποταμιεύοντας γλωσσικές και νοηματικές αντιφάσεις. Καταγράφοντας με σθένος ό,τι καταργεί και καταστρέφει  και απολαμβάνοντας τις αποδομήσεις  και την ενέργειά τους, δεν στοχεύει στην ανάπλαση και αναδόμηση απαραίτητα. Τιμά τα ερείπια. Εγώ ως αναγνώστης αγαπώ πάντα τις ιστορίες με κακό τέλος. Τις θεωρώ  πιο αληθινές και πιο αυθεντικές. Κλείνοντας, δεν μας νοιάζουν οι σαφείς προθέσεις σε αυτήν την περίπτωση. Είναι το strong feeling, η δημιουργική ένταση, οι άπειρες διάχυτες αισθήσεις που σαν δώρα σου προσφέρονται. Ναι, δεν μας νοιάζουν οι σαφείς προθέσεις, όταν ο αναγνώστης είναι διαρκώς υπ’ ατμόν και απορημένος βαθιά μπροστά στο θαυμαστό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ//ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τα σημάδια πλεύσης 


Ακούς τον παλμό
Από τα βήματα ενός γίγαντα
Και μέσα
Τεντωμένη φλέβα
Να ρέει
Η λάβα μιας σύγκρουσης
Ήχος κρουστού
Σε ανάταση μπρούτζος
Και παχύς ήχος
Του βάθους
Σε κρούστα ουρανού
Φάνηκε ο συριγμός
Της αναπνοής
Ενός μικρού κυττάρου
Πριν γίνει πλεύση
Στο άχρονο μαύρο
Ενός στόματος
Που επαναλαμβάνει
Κάλεσμα
Και χοροπηδηχτό
Έλα, έλα, έλα
Εδώ, εδώ, εδώ
Είναι, είναι, είναι
Η θέα από την αρχή
Του λάθους και μόνο
Στριφογυριστή μόνο
Η καρφίτσα
Της περιοχής
Πάνω στην υδρόγειο
Προκαλεί
Τα σημάδια 


****************************


Ωκεανός 1

Να έρχεται με θανατερή λαγνεία
Και η μουσική παλμός
Να κολλάει στα πετρώματα το ύφασμα
Μιας ύπαρξης που λίγο θέλησε
Και γι’ αυτό τιμωρήθηκε
Με ένα πράσινο φίδι γύρω από τον λαιμό
Να παριστάνει φαλλικό αναπόφευκτο
Προπατορική συνεύρεση στην φαντασία

Μια συνύπαρξη με τις εικόνες η τραγικότητα
Τόσο και μόνο εξαντλείται εκεί στο πλάισιο
Περίγραμμα
Το βάθος και η τραγικότητα
Εάν ήταν σταλαγμική και όχι επαναλείψιμη
Θα βούλιαζε
Η γη κρεμασμένη από τον άξονά της
Στο ίδιο της το χώμα και θα σκεπαζόταν
Ωκεανό 1

Ίχνος πάνω σε χοντρή διαφάνεια
Διηθητικό χαρτί
Ιερογλυφική κατάθεση εαυτού
Πρωτόγονο-πρωτόπλαστη κραυγή για συνέχεια

Πώς να αποδώσω το φαίνομαι στο είμαι
Τώρα που ξεφλουδίζει η ένταση
Η πλησμονή Η ενέργεια στο μοναδικό σημείο
Φυγής και θανάτου
Η τραγικότητα συνεχίζει την εγκατάλειψη
Με όλους τους συνδυασμούς
Με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς

Διώχνω τα πτηνά από το μπαλκόνι
Με ενοχλεί το φτερούγισμα εδώ και καιρό
Είναι πυκνό και θορυβώδες
Και κυρτώνουν οι ώμοι

Κάθε συνέχεια είναι μια γερή εγγύηση του κενού
Η συνέχεια την εγκατάλειψη της τραγικότητας
Μια συνέχεια 1
Και εδώ σταματώ
Θα πέσω στο βάρος της αλλαγής σελίδας

Όλο και πιο πολύ μια μονάδα ο κόσμος 



******************



Δίσκος φαιστού 



Δεν υπάρχει συγχώρεση
Για πράξεις που διανύθηκαν χωρίς τα κατάλληλα λόγια
Το στόμα είχε την εφευρετική σίγαση του δολοφόνου
Και το χέρι βουτηγμένο στην παλίνδρομη φαντασίωση
Ήθελες να ουρλιάξεις
Να στοιχηματίσεις
Ο δίσκος του ήλιου δεν έχει καμία σχέση
Με τον δίσκο Φαιστού
Σε όλη την ροή της ιστορίας
Τίποτε δεν θέλησε
Αποκρυπτογραφήθηκε
Η έννοια του
Φως
Χαλίκια και μερικά θρύμματα σκέψης
Γεννάται θάνατος στην κορυφή της κάθε ζωτικότητας