Θα γελάσεις απ΄ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Κι αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε στο ΄χω πει ακόμα.
[Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος]
Μόλις τελειώσει η διαδήλωση
έλα να φύγουμε μαζί.
Πάμε να μάσουμε την άνοιξη
σε δυο μπουκέτα.
Να γίνουμε ένα με τις παπαρούνες
μ’ αυτή τη ξεδιπλωμένη
απέραντη
κόκκινη
σημαία
της επανάστασης.
Πτωχόν μετάλλευμα, Εμβόλιμον 1990
***
Μετανάστης
Ά-πολις κατάντησε
κι όμως δεν ξέρει να σου πει
πώς λέγεται αυτό το -α.
Μα το σώμα του ξέρει καλά
Τα στερητικά τα άλφα τι σημαίνουν.
Ποιήματα 2009-2017, Βακχικόν 2021
Οι ώριμες γυναίκες
όταν εκκλησιάζονται
κάνοντας το σημείο του σταυρού
αγγίζουν τις πάσχουσες περιοχές.
Την άνοιξη
τις νιώθουν να φλεγμαίνουν.
των ποταπών
Λαιμητόμος στον ουρανό, ΑΩ, 2023
***
Πολλές φωνές ζυμωμένες με δάκρυα
Με λόγια
Πολλές φωνές βγαλμένες
Απ΄ τα κόκκαλα
Πολλά κόκκαλα
Η ποίηση της ελληνικής επανάστασης, Πατάκης 2020
Μνήμη (αλλιώς επιστροφή)
Θέλω να γυρίσω πίσω
όπως γυρνάει κανείς μετά από χρόνια
εκεί που αρχίζει ο χρόνος του.
Το παιδικό μου σώμα να φορέσω
Μάρτη να δέσω στον καρπό
στη ρίζα να κόψω τον φόβο
ν’ ανέβω στην ψηλή μουριά
και μάρτυρας να γίνω
εκείνου του χλωρού κλαδιού, της άνοιξης
που κλάδεψε ο πατέρας.
Να κλάψω στην ποδιά της μεγάλης μητέρας
που έχει μάτια ουρανού
και σταυρό στους μικρόσωμους ώμους,
να μου χαϊδέψει όπως τότε τα μαλλιά
να κοιμηθώ
μη θυμηθώ
πως μεγαλώνω.
Μνήμες μικρού μήκους, Κέδρος 2020
***
Διακοπές στην Ικαρία
Παλιά
πετσέτα
για ιδρωμένους ύπνους
μπροστά στο κύμα.
Πετώντας πέτρες διώξαμε
τον Αύγουστο
απ’ το Λιβάδι.
Love
me tender,
Σαιξπηρικόν, 2018
***
BAΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ
Alone together
Μάσενκα, Ενδυμίων, 2012
***
ΕΙΡΗΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
Με
κρύο νερό
ξεπλένω
χλόη για βραδινό
Σ’
ένα μεγάλο μπολ
κόβω
καρδιά, μαρούλι, δυόσμο
Στην
άκρη του δωματίου
σε
βλέπω να με τρως
Εγώ
μικρές
μπουκιές
αμάσητα
φιλιά
να
κατεβαίνω στο λαιμό
Στις
σκοτεινές γωνιές σου
Να
κρύβομαι
Με
καταπίνεις
Σε
κατοικώ –
Ποιήματα
ανθολογούνται τώρα
πάνω
στο σώμα σου
Σώμα Δρομολόγιο, Σαιξπηρικόν 2016
Μην προσπαθείς
Μην προσπαθείς να εκφράσεις
κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί.
Μην προσπαθείς να μιλήσεις
για κάτι που δεν μπορεί να λεχθεί.
Μην προσπαθείς στα καλούπια
των εννοιών να προσχώσεις το Απεριόριστο,
άστο να κυλήσει στις Φλέβες σου και να σε οδηγήσει.
Η ηχώ του Ζαρατούστρα, αυτοέκδοση, Αθήνα 2016
ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ
Πανάρχαιο μυστήριο η Ποίηση.
Στα γεροντάματα του Θεού την απιστία
του ήλιου με το σκοτάδι περιγράφει.
Τη μοναξιά και τη σιωπή άλλοτε αισιόδοξα
και άλλοτε με αινίγματα και προθεσμίες
τολμά να ιστορήσει.
Αφανείς μύθοι. ΑΩ Εκδόσεις 2023
Περάσματα
Ό,τι κι αν έκανε ο Οιδίποδας
θα τυφλωνόταν
θα σκότωνε ο Ορέστης
και η Ελένη θα ‘φευγε
η Τροία ήταν μονόδρομος
κι ήττα των Τρωών
ο Οδυσσέας θα έκανε χρόνια
για να γυρίσει στην Ιθάκη του
Δεν γίνεται
Ό,τι είναι δικό σου
Να το παραλείψεις.
ΑΛΕΠΟΥ
Η δικιά μου αλεπού
δε γυρεύει στο παζάρι
φύκια για μεταξωτές κορδέλες
αρωματισμένη
κουνώντας την ουρά της
στ΄αρσενικά πλήθη.
Η δικιά μου αλεπού
σούρνεται όλη μέρα με τις πιτζάμες στο σπίτι
περιφέροντας λευκές κόλλες
επικαλείται τη Μούσα-Πούλιτζερ
αφήνει νηστικά τ΄αλεπουδάκια
θέλει να τη φωνάζουμε Λουίζ
Η δικιά μου αλεπού
γλίτωσε από τους κυνηγούς
από τις κρύες νύχτες του δάσους
δε ζεσταίνει τις κοσμικές κυρίες
στο δόκανο της ποίησης πιάστηκε
κι αφέθηκε αμετάκλητα.
άρρηκτες φρυκτωρίες, Ιωλκός 2023
***
ΒΑΡΒΑΡΑ ΧΡΙΣΤΙΑ
Κι όσο για τον έρωτα,
Α, μη με ρωτάτε αν έζησα κάποιον μεγάλο.
Έρωτας και μικρός, δεν γίνεται!
Δευτερολογία, Πικραμένος 2022
[13]
.png)
στα παγωμένα μέλη.
κίτρινο σαν τον ήλιο.
άδειο σώμα.
Αμείλικτο νερό, Οι εκδόσεις των φίλων, 2019
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
XVII.
Θα ‘ρθει μια μέρα
Που θα βρω όλο το λάθος
Στους βολβούς των ματιών σου
Θα το φυτέψω εκεί
Μέσα στην αλλοπρόσαλλη επιδειξιομανία του βλέμματος
Σε κάθε αθέατη εσοχή των Εξαρχείων
Θα διαβάζω ποίηση σε μετάφραση
Θα σου χαρίσω ένα μεταχειρισμένο λουλούδι
Και την ζωή των φυτών που δεν έζησες
Θα σε ξαναδιαβάσω
Με τις τελίτσες μιας επικίνδυνης αθωότητας
Θα σε Νάξω
Με τα ασύμφορα δευτερόλεπτα των στιγμών
Θα σε χωρέσω όλη σε μένα
Περισσεύοντας στο σώμα σου
Θρύψαλα
Από άγνωστο τσιμέντο αγάπης
Δεν θέλω άλλο τόπο
Άλλο πάρκο Μαρίας
Άλλο όνομα με το ίδιο όνομα
Εδώ που είμαι
Εδώ που θα είμαι
Αν μπορέσω να είμαι
Ακόμα να είμαι
Θα είμαι
Ακίνητος σε μένα
Για να σε κάνω να υπάρξεις χωρίς ρίγος
Από αυτό που θα προξενήσουν οι λέξεις μου
Είμαι ιδιαίτερα επιρρεπής στις λέξεις
Θέλω να μπορώ να ξέρω ότι μένω
Σ’ αυτήν την ταραγμένη επιφάνεια γης
Μοιράζοντας πράσινα και μπλε τριαντάφυλλα
Βαμμένα από σένα
Από την ευτυχία της όρασης σου
Γεννήθηκε ξανά
Ο γενναίος καιρός
Με τις αδίστακτες πεδιάδες
Και τις αδίστακτες θάλασσες
Διασύροντας τους δεσμούς μου με το νοητό
Και το γραμμένο
Κύκλοι άνοιγαν και έκλειναν διαρκώς
Αν μπορούσα θα εμφιάλωνα τα μι των ματιών σου
Θα τα κόλλαγα πάνω μου σαν ασημένια καρφίτσα
Σε κάθε βόλτα στην πόλη
Κάθε φορά που το παράλογο φως
Αποκτά ονοματεπώνυμο
Και δακτυλικά αποτυπώματα
Σαν δημόσιο κτίριο
Που εγκαταλείφθηκε στις κορδέλες του
Σαν ερείπιο ιστορικής σημασίας
Σε ακατάλληλη σχέση με την πραγματικότητα
Με το όριο ανάμεσα στον άνθρωπο και την εικόνα να μπερδεύεται
Να σβήνει σε καθρέφτες γυμνό
Να καταστρέφεται από ένα ξύλινο μάρμαρο
Με αδιάκριτη διαφθορά στήθους
Σε θαλάμους που χάνεται η κουλτούρα του σώματος
Ενώ δημοσιεύεσαι
Όπως βιβλίο που εκδίδεται
Και μετά πεθαίνει
Πεθαίνω σαν βιβλίο
