Χρήστος Ντικμπασάνης /// ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΦΥΓΑΣ

Μικρέ φυγάδα ενός εμπόλεμου κόσμου,

μικρό αστέρι που αναζητάς

την τροχιά των ονείρων σου,

μικρέ κομήτη που τρέχεις

να ξεφύγεις απ’ το σκοτάδι

σε θαυμάζω και σε σέβομαι

Φεύγεις καταδιωγμένος

απ’ την ανοησία απρόσωπων ανθρώπων

που εμπορεύονται με πονηριά

τη ζωή και τη νιότη σου

Αγύρτες και αργυραμοιβοί

της Ειρήνης και της Ελευθερίας

σε διώχνουν μακριά

απ’ τη φλεγόμενή σου πατρίδα

Την αγκαλιά αποζητάς

ενός ξένου τόπου φιλόξενου

που θα υποδεχθεί στοργικά

τ’ άγουρά σου χρόνια,

τ’ άβγαλτά σου όνειρα

Δε φοβάσαι Δεν απελπίζεσαι

Να φύγεις μόνο προσπαθείς

από έναν ουρανό πληγωμένο

απ’ την κοφτερή λεπίδα

του μίσους, της απανθρωπιάς,

του ακόρεστου κέρδους

ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ

Άνοιξε το παράθυρο!

Έφυγαν πια τα μαύρα πουλιά του θανάτου,

αφού ξέρασαν πρώτα τη φωτιά τους

επάνω στα όνειρά μας

Άφησαν πίσω τους κόκκινες λίμνες

και γκρεμισμένους πόθους

Δε βλέπεις το αύριο που ξεψυχάει;

Αποχώρησε οριστικά η Άνοιξη

Ο ήλιος φυλακίστηκε στην ειρκτή της νύχτας

Σήκωσε τα μάτια σου απ’ το πάτωμα

και δες τους καπνούς που πνίγουν

την κάποτε ολόφωτη πόλη σου

Αίμα και σιωπή επικρατούν τώρα παντού

μα εσύ άνοιξε το παράθυρο

και ρίξε μερικούς σπόρους

στο πληγωμένο σπουργίτι της Ελπίδας

* H φωτό είναι παρμένη από το pixabay

Χρήστος Ντικμπασάνης /// Ποιήματα

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ

Τι θέλεις να σου χαρίσουμε
για να μας παραδώσεις αυτόν τον πλανήτη;
Γύρεψα δυο άστρα να κοιτάζω
μες στις λάμψεις τους τα μάτια σου
Γύρεψα δυο αστεροειδείς ν’ακούω
στον ήχο τους τη γλυκιά σου φωνή
Γύρεψα μια μαύρη τρύπα να χάνομαι
μες στην τρυφερή σου αγκαλιά

Τι θα μας προσφέρεις θυσία;
Πάρτε τα γόνατά μου
Δεν αντέχω άλλες υποκλίσεις
Πάρτε το πρόσωπό μου
Δεν αντέχω άλλο τους μορφασμούς
του φόβου και της μοναξιάς
Πάρτε τα έτη φωτός που διένυσα
μέσα στην αιώνια νύχτα
Μόνο μην παίρνετε τη ψυχή μου
Τη χρειάζομαι για να μου μετράει

τους παλμούς των εξασθενημένων μου πόθων.

***

ΣΙΩΠΗ

Σιωπηλός
Χάθηκε η φωνή σου ανάμεσα σε άστρα

και ξεχασμένους πλανήτες

Στέγνωσε το στόμα σου από λέξεις

στο ξερό άνεμο τόσους αιώνες εκτεθειμένος
Πώς να σε ακούσω;

Σκαμμένο χώμα το σώμα σου
Το πρόσωπό σου στεγνό ποτάμι
Τα χέρια σου άδεια από δροσιά
Τα πόδια σου σα μέταλλο χωρίς αρθρώσεις
Πώς να σε νιώσω;

Μες στην αιώνια νύχτα περπάτησες έτη φωτός
Τώρα τ’αποτυπώματα των γυμνών σου ποδιών
έχουν πλέον σβηστεί
Οι εκρήξεις του ήλιου έχουν κρύψει την σκιά σου
Οι αποικίες που ίδρυσες έχουν καταλυθεί από δαίμονες

Πώς να σε δω

***

ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ

Όταν με το καλό ξανοιχτείς στο διάστημα,
μην τρομάξεις στους πόθους σου μπροστά
Όταν μάθεις ότι δεν είσαι μόνος σου
στο Σύμπαν, γιορτή να στήσεις μαζί μου
Ταξίδι σκοτεινό θα κάνεις
μ’ένα σκάφος γεμάτο αινίγματα
και κωδικοποιημένα ιερογλυφικά
Σε παγωμένους πλανήτες θα σηκώσεις τις σημαίες σου
Άστρα κι εξωπλανήτες καινούργιους θα γνωρίσεις
Αλλόκοσμους πολιτισμούς θα φέρεις
στην επιφάνεια των γνώσεων σου
Θα δεις νέα για εσένα ζώα και παράξενα φυτά
Θα χορτάσεις μ’εξώκοσμους καρπούς
που ξυπνούν πανάρχαιες μνήμες
Θ’ακούσεις άσματα και ψαλμωδίες περίεργες
από στόματα αλλόκοσμων όντων
Μες σε διαστρικές καταιγίδες θα κοιμηθείς,
βλέποντας όνειρα γλυκά
για κεραυνούς που ξυπνούν τους πόθους,
γι’αστραπές που ξεκουφαίνουν τις αναμνήσεις
Μη φοβηθείς
Η ηλεκτρισμένη βροχή δε μπορεί να σε βλάψει
Οι σταγόνες της είναι μικρές
χαριτωμένες δροσοστάλες παιδικών σου επιθυμιών

που τώρα πια αρχίζουν να εκπληρώνονται.

(Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή  Αποικίες στην άμμο του διαστήματος και εμπνευσμένα από τις αποστολές που ήδη άρχισαν να πραγματοποιούνται, όπως στον πλανήτη Άρη, με σκοπό τον αποικισμό)