ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

        

Έκπτωτοι άγγελοι

Διηγήματα

Νίκος Μπατσικανής

Γαβριηλίδης, 2016
157 σελ.
                                                              


Θύτες και θύματα. Οι ιστορίες τους, ιστορίες μέσα από τη ζωή, που θα μπορούσαν να ανήκουν στον καθέναν, αν παραδεχτούμε πως ο βίος μας είναι -συνάμα- μια ένθεη κατάσταση, με όλα όσα χαρακτηρίζουν το Θείο: τον αμαρτωλό και τον μάρτυρα, το κακό και το καλό, το φίδι και τον αμνό, τον δαίμονα και τον άγιο, την πτώση και την ανύψωση, τη σταύρωση, μα και την ανάσταση. Η Αγάπη, αν και "κρανίου τόπος", κάποτε, είναι πολύ ευρύχωρη και μπορεί να δεχτεί -πλάι πλάι- τον σταυρωμένο και τον σταυρωτή, διότι, ακριβώς, τα πάθη είναι αυτά που μας λυτρώνουν.

biblionet


****

Το επίμονο φαινόμενο

Ένα διήγημα και δύο νουβέλες

Καίτη Βασιλάκου

Απόπειρα, 2016
241 σελ.


Τρεις ιστορίες που αναφέρονται στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα μπορούσε κάποια στιγμή, αν όλα πάνε στραβά, να γίνει πραγματικότητα.


Έλεγχος πληθυσμού
Σε ένα κόσμο, όπου η οικονομική κρίση βαθαίνει ολοένα και έχει πλήξει ακόμα και τις πιο εύρωστες οικονομίες του πλανήτη, η νομοθεσία αναγκαστικά αλλάζει για να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν να περισωθεί. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν σκληρά με το όνειρο να πάρουν κάποτε τη σύνταξή τους για να ζήσουν κάποια χρόνια με τα ειδικά προνόμια που τους παρέχει το κράτος. Όμως τα προνόμια αυτά έχουν ημερομηνία λήξης. Τι ακολουθεί έπειτα; Θα μας το αποκαλύψει ο συνταξιούχος κ. Σόρενσον την ημέρα που κλείνει τα ογδόντα χρόνια του .

Το επίμονο φαινόμενο
Το κλίμα αλλάζει δραματικά σε όλο τον πλανήτη και έρχεται κάποια στιγμή που πια δεν είναι αναστρέψιμο. Ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο καλύπτεται από χιόνια, ενώ νοτιότερα οι βροχές είναι ασταμάτητες και καταστρέφουν τα πάντα. Κάποιοι καταφέρνουν να σωθούν καταφεύγοντας σε ορεινές σπηλιές, όμως η ζωή δεν είναι πια η ίδια. Τα παιδιά που έρχονται στον κόσμο είναι σκληρά και πρωτόγονα και περιφρονούν τον πολιτισμό των γονιών τους που τον θεωρούν περιττό και χωρίς νόημα. Μια νέα εποχή του λίθου ξεκινά.

Το Κράτος
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαλύεται, καθώς αδυνατεί να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που έχει απέναντί της. Μια νέα μορφή δικτατορίας με την ονομασία "Κράτος" εξαπλώνεται στις ευρωπαϊκές χώρες και σε μερικές άλλες εκτός Ευρώπης που εξασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη και κάποια άλλα κοινωνικά αγαθά με αντίτιμο την απαγόρευση της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης.
Η Ζωή Ιωάννου, ιδεολογικά ταγμένη στο καθεστώς, αναλαμβάνει να ξεσκεπάσει μια συνωμοσία κατά του Κράτους και τα καταφέρνει. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα έρχεται αντιμέτωπη με την πράξη της.
biblionet 

****

 

Οι ομοτράπεζοι της άλλης Γης

Χλόη Κουτσουμπέλη

Γαβριηλίδης, 2016
78 σελ.

 "Χους ει και εις χουν απελεύσει σημαίνει ότι υπάρχουν πράγματα που καλύτερα να παραμένουν ανείπωτα, το πρόσωπο καλύτερα να σκεπάζεται, ο αδελφός μου το προηγούμενο βράδυ είδε ένα μαύρο σκυλί. Το άλλο πρωί μας δάγκωσε."

KAITH BAΣΙΛΑΚΟΥ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΗΣ  ΜΟΝΑΞΙΑΣ


Η μοναξιά είναι απαλή
σαν  χάδι αγαπημένου
είναι ευγενική διακριτική.
Σε κάθε κάμαρη 
σε υποδέχεται σεμνά
'ετοιμη πάντα
να  υπηρετήσει τις επιθυμίες σου.


Η μοναξιά δεν είναι φιλενάδα
είναι μια σκλάβα υποταχτική.
Σαν ξωτικό γλιστρά
από τη μια γωνιά στην άλλη
και σε κοιτά στα μάτια.
Θέλει τόσο πολύ να σε υπακούσει
να σε κάνει να την ερωτευθείς.



*******



Γιορτές, αργίες, Κυριακές
χα ι δεύω
τους κρύους τοίχους του σπιτιού μου
τους αγαπώ
τους λέω λογάκια
είμαστε ωραία μαζί.



*******



ΤΟΥ  ΧΡΟΝΟΥ


Το μέλλον είναι κάτι 
απροσδιόριστα τεράστιο
που ύπουλα σιγά σιγά μικραίνει
μρι που γίνεται
πλαίσιο σκοτεινό
κι έχει τη λέξη '' θάνατος'' εντός του.



*******



Απλώθηκαν οι σκιές
πιάσανε τις γωνίες
στέκονται  τώρα ύπουλα.
Λίγο το βλέμμα σου
να αποτραβήξεις
εκείνες έχουν κάνει
ένα ακόμα βήμα.

Σου λένε:
Στένεψε ο καιρός
δεν προλαβαίνεις πια
να διορθώσεις τίποτα.
Σου λένε:
Σε λίγο θα σε αγγίξουμε
ετοιμάσου.



*******


Τί νόημα έχει τώρα
ο απολογισμός
τόσα τα συν 
τόσα τα πλην
αφού το ξέρεις από πριν
ότι τα πλην
μια θάλασσα  ήταν
που μέσα της κολύμπησες
κι αμέτρητες φορές
ναυάγησες
κι όταν μισοπνιγμένος
έβγαινες στην ακτή
μάζευες κάτι λίγα 
χαριτωμένα βοτσαλάκια
τα συν σου.

Νυχτώνει αργά

Καίτη Βασιλάκου

Μανδραγόρας, 2014
64 σελ.

notationes////ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΚΑΙΤΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ ///Ο Αλμπέρ του face book///ΔΙΗΓΗΜΑ

Ο Αλμπέρ μού έκανε αίτημα φιλίας στο face book πριν μερικά χρόνια. Οι πληροφορίες που είχε στο προφίλ του έλεγαν ότι ήταν σαράντα χρονών, κάτοικος Παρισιού, παντρεμένος, είχε τρία παιδιά και αγαπούσε την Ελλάδα. Τα ελληνικά τα καταλάβαινε, αλλά δυσκολευόταν να τα μιλήσει. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Λίλα.

Δεν είχα κανένα λόγο να μην κάνω φίλο μου τον Αλμπέρ.

Για αρκετό καιρό ανταλλάσσαμε σχόλια στα γαλλικά. Του άρεσαν αυτά που έγραφα κι εμένα μου άρεσαν αυτά που έγραφε. Διότι ο Αλμπέρ ήταν αυτό που λέμε διανοούμενος και ήξερε πολλά για τη γαλλική κουλτούρα. Φωτογραφία πάντως που να δείχνει πώς ήταν, δεν είχε. Αντ’ αυτής έβλεπα στο προφίλ του ένα ωραίο τοπίο.

Η διαδικτυακή φιλία μου με τον Αλμπέρ κράτησε μερικούς μήνες, ώσπου η φίλη μου η Λίλα, κανονική φίλη αυτή από τον κόσμο των τριών διαστάσεων, μου αποκάλυψε μια μέρα με όλη της απλότητα, καθώς πίναμε καφέ στην Αθήνα, ότι ο Αλμπέρ ήταν το καμάρι της, η πιο καλή δημιουργία της από όσες είχε φτιάξει ως τότε.

Καθώς την κοίταζα εμβρόντητη, η Λίλα με το φυσικότερο ύφος του κόσμου συνέχισε να μου μιλά για τον αγαπημένο της Αλμπέρ, για τη γυναίκα του Μπεατρίς και τα τρία χαριτωμένα παιδάκια του, Ανιές, Πολ και Κατρίν, για τις οικονομικές δυσκολίες που περνούσε τελευταία και για μια κρίση κατάθλιψης που τον τυραννούσε, από τότε που έχασε την αγαπημένη του αδελφή Σοφί.

Η Λίλα ήταν ένα ελαφρά νευρωτικό άτομο και είχε και μια αστάθεια χαρακτήρος, αυτά τα ήξερα, αλλά σε γενικές γραμμές μπορούσε κανείς να έχει μια καλή επικοινωνία μαζί της και να ανταλλάξει ιδέες. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι έφτιαχνε περσόνες στο face book.

- Καταλαβαίνεις βέβαια ότι αυτή τη στιγμή αισθάνομαι εντελώς ηλίθια, είπα.

-Γιατί; Έχεις παράπονο από τον Αλμπέρ; Είναι ένας από τους θερμότερους αναγνώστες σου.

-Μόνο που είναι ψεύτικος.

Ακολούθησε ένας μάλλον ασυνάρτητος διάλογος και τελικά η Λίλα παραδέχτηκε ότι έχει μια τάση να ανεβάζει περσόνες στο face book που είναι παραλλαγές της προσωπικότητάς της.

-Γιατί δεν γράφεις ένα μυθιστόρημα να το γεμίσεις με χαρακτήρες και να το ευχαριστηθείς; τη ρώτησα στο τέλος, όταν ο θυμός μου είχε περάσει.

-Δεν είναι το ίδιο, απάντησε η Λίλα πίνοντας μια γουλιά από τον καφέ της. Οι αναγνώστες ενός μυθιστορήματος ξέρουν πως διαβάζουν μυθοπλασία.  Ο Αλμπέρ μου όμως είναι για τον κόσμο αληθινός, υπάρχει ανάμεσά μας, μπαίνει στο παιχνίδι της δράσης και της αντίδρασης.

Δυνάμωσε λίγο τη φωνή της:

-Αλλάζει τη ροή του κόσμου, φιλενάδα! Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Κάποιοι στο face book επηρεάζονται με όσα λέει, αναπτύσσουν συναισθήματα, προχωρούν σε πράξεις. Εμπιστεύονται τον Αλμπέρ, επειδή είναι γλυκός, ήπιος και μορφωμένος.

-Μάλιστα, το ίδιο ακριβώς έπαθα κι εγώ.

-Δεν ένιωσες όμορφα με τα σχόλιά του;

-Αυτό έχει σημασία τώρα;

Η Λίλα με κοίταξε για λίγο αμίλητη και μετά πήρε ένα στενοχωρημένο ύφος:

-Όμως δυστυχώς ο Αλμπέρ είναι βαριά άρρωστος.

-Τι έχει; ρώτησα με ανησυχία.

-Τον έχει φάει αυτή η κατάθλιψη. Τελευταία αρνείται να βγει από το σπίτι, κάθεται μέσα όλη μέρα και η καημένη η Μπεατρίς δεν ξέρει τι να κάνει. Το πρόβλημα είναι σοβαρό.

-Πες της να τον πάει σε κανένα γιατρό. Η κατάθλιψη θεραπεύεται σήμερα.

-Δεν βγαίνει σου λέω από το σπίτι. Και κάνει και αυτοκτονικές σκέψεις. Εσύ μπορεί να τον βλέπεις ψύχραιμο στο face book, αλλά στην πραγματικότητα είναι χάλια ψυχολογικά.

-Χμ...

-Το’ χει ρίξει και στο πιοτό. Πίνει συνέχεια.

-Αξιοθρήνητος πράγματι.

Μείναμε για λίγο σιωπηλές. Μετά η Λίλα είπε ξαφνικά:

-Θέλω να σε προετοιμάσω, φιλενάδα. Ο Αλμπέρ είναι στα τελευταία του. Πρέπει να δεχτείς την απώλειά του με ψυχραιμία.

Άναψα ένα τσιγάρο και είπα:

-Θα τον χάσουμε δηλαδή τον Αλμπέρ;

Η Λίλα κούνησε μελαγχολικά το κεφάλι.

-Δεν του μένει δυστυχώς πολλή ζωή ακόμη.

Για λίγη ώρα καμιά μας δεν μίλησε.

-Και γιατί αποφάσισες να τον ξεπαστρέψεις; ρώτησα μετά.

Η Λίλα κούνησε τους ώμους:

-Νομίζω ότι αρκετά έζησε ανάμεσά μας.

-Φτωχέ μου Αλμπέρ, τι σε περιμένει και δεν το ξέρεις. Και πώς...δηλαδή με ποιο τρόπο σκοπεύεις...

-Θα δώσει βουτιά από τον τρίτο όροφο σε λίγες μέρες.

-Μερικοί σώζονται, όταν πέφτουν από τον τρίτο όροφο. Δεν τον ανεβάζεις καλύτερα στον πέμπτο;

-Ο Αλμπέρ δεν θα σωθεί δυστυχώς.

-Και η Μπεατρίς... και τα τρία ορφανά παιδάκια... δεν τα λυπάσαι καθόλου;

-Πώς δεν τα λυπάμαι... Αλλά έτσι είναι η ζωή, φιλενάδα, σήμερα υπάρχεις, αύριο δεν υπάρχεις. Δεν βλέπεις πόσοι χάνονται στο άνθος της ηλικίας τους κάθε μέρα;

-Φαντάζομαι πόση θλίψη θα σκορπίσει ο θάνατός του στους διαδικτυακούς του φίλους.

Η Λίλα χαμογέλασε αδιόρατα:

-Ναι, κι εγώ το φαντάζομαι. Εν πάση περιπτώσει να είσαι έτοιμη για το δυσάρεστο νέο. Εντός των προσεχών ημερών.

Ο Αλμπέρ έζησε ακόμα δέκα μέρες. Ένα πρωί που άνοιξα τον υπολογιστή μου, έμαθα το δυσάρεστο νέο από το χέρι της χήρας πλέον Μπεατρίς. Ακολούθησε πλήθος πένθιμων σχολίων και συλλυπητηρίων. Οι διαδικτυακοί του φίλοι με ειλικρινή θλίψη μιλούσαν για τον γλυκύτατο Αλμπέρ και προσπαθούσαν να παρηγορήσουν τη Μπεατρίς, η οποία όμως δεν καταδέχτηκε να απαντήσει σε κανέναν.

Η Λίλα μού τηλεφώνησε εκνευρισμένη το απόγευμα:

-Εσύ δεν θα συλλυπηθείς τη χήρα; μου είπε απότομα.

-Μόλις ετοιμαζόμουν να το κάνω,  απάντησα.

Έγραψα δυο συλλυπητήριες γραμμές στον τοίχο του μακαρίτη Αλμπέρ.

Την άλλη μέρα το προφίλ του εξαφανίστηκε. Χάθηκαν και τα σχόλια που είχε κάνει στον τοίχο μου. Ο Αλμπέρ έγινε άφαντος, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Λίγες μέρες αργότερα κάποιος Τζιάκομο από το Μιλάνο, φίλος της Λίλας, μου έκανε αίτημα φιλίας. Τον ευχαρίστησα ευγενικά με τα λίγα ιταλικά που ήξερα και του εξήγησα ότι λυπάμαι, δεν θα τον κάνω φίλο μου, επειδή δεν αντέχω άλλες θανατηφόρες τραγωδίες του face book  στη ζωή μου.

(Αναδημοσίευση από το προσωπικό blog της Καιτης Βασιλάκου)