ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ /// 'ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΔΩΜΑΤΙΟ 303

«ἐὰν μὴ ἔλπηται ἀνέλπιστον οὐκ ἐξευρήσει»
Ηράκλειτος

Έτοιμο να εκραγεί το σύννεφο. Και μετά η φθορά θα εγκατασταθεί στο σώμα. Τρίζουν τα κύματα και τα μαλλιά σου μονίμως ανακατεμένα. Τα πεύκα με συντριπτικά κατάγματα οδηγούνται στο χειρουργείο. Ο μικρός Ιούνης τουφεκίζεται στον κήπο με τις κιμωλίες. Δεν σημειώνεται καμιά απροσδόκητη αντίδραση. Μονάχα μερικά δάχτυλα ψαύουν τον ουρανό. Ο καιρός αίθριος με μικροσκοπικούς ανέμους. Η εξουσία υπερμεγέθης, όπως πάντα. Αν είσαι και λίγο τυχερός θα παρευρεθείς στην κηδεία σου. Ειδάλλως θα σε αποχαιρετίσουν τα δέντρα. Παράγωγο της μοναξιάς ο σπασμένος ορίζοντας.

Πάντως τα ρολόγια διατελούν εν εγρηγόρσει, χαμογελώντας πού και πού. Κι είναι αλήθεια πως τίποτα δεν τελειώνει. Εξακολουθητικά θα φύεται μέσα από τη μήτρα του σύμπαντος. Αρκεί βέβαια να έχει προϋπάρξει.

Από την ενότητα “Δωμάτιο ξενοδοχείου’’. Από τη συλλογή “Ιχνηλάτηση του τέλους”, Εκδόσεις “Στίξις”, 2021

*****

* Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.

Επιμέλεια Aσημίνα Ξηρογιάννη

NEA KYKΛΟΦΟΡΙΑ /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ /// ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΘΩΡΑΚΟΣ /// Από τις εκδόσεις ΘΡΑΚΑ

[Τα δάχτυλα]

Πέρα από τα προσωπικά δράματα
και τα λόγια που προλειαίνουν θλίψη
αναζητούμε δυο δάχτυλα φωσφορικά
αυτά που φωτίζουν τις κατακόμβες
τις κρύες νύχτες της περισυλλογής

Δεν είναι εύκολη υπόθεση ο έρωτας
ακόμη κι αν βρεις το αντικλείδι του
σε περιμένει στη γωνία ο αντίλαλος
η διαφορετική εκδοχή της μοναξιάς
γιατί ο εαυτός σου είναι πάντα ένας

Τελικά το ένστικτο της ελευθερίας
υπερισχύει κάθε άλλου αγγίγματος
και το πρωί δυο σπασμένα δάχτυλα
ουρλιάζουν πάνω σε λευκά σεντόνια

Κι εμείς σαν ξένοι να κοιταζόμαστε

***

notationes XEIMΩΝΑΣ 2015-2016 /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ /// ΕΚΤΟΣ ΕΑΥΤΟΥ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                           

Εκτός εαυτού


Γιώργος Γκανέλης

Στοχαστής, 2015
62 σελ.


********


ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ 



Λίγοι άνθρωποι με πίστεψαν:
Ο μεθυσμένος παλαιοπώλης
Ο σταθμάρχης των τρένων
Και μια ξυπόλητη γυναίκα.
Ο πρώτος γιατί του αγόρασα
Όλες τις διεγερμένες μνήμες
Ο δεύτερος επειδή με είδε
Να ξαπλώνω πάνω στις ράγες
Και η γυναίκα διότι λέει
Κατασκευάζω θλιβερές εικόνες
Πάνω στη γυμνή άσφαλτο.

Εγώ όμως δεν τους πιστεύω
Το μόνο που ακόμα καταφέρνω
Είναι να ξυπνώ τα μεσάνυχτα
Και να καρφώνω στο χαρτί
Τα δυο μου χέρια. 



ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ 



Στο βάθος της ύπαρξής μας
Κατοικεί μια βέβαιη πτώση
Αόριστοι νόμοι κυβερνούν τα βήματα
Η ζωή μια σύντομη παρένθεση
Με άνω τελεία πάντα η σιωπή.

Σε κώμα κυκλοφορώ τα χαράματα
Πηδώ παρακείμενους φράχτες
Σημεία στίξης γέμισαν οι επιθυμίες
Η μνήμη επιθετική
Υπερθετικού βαθμού η μοναξιά.

Το μέλλον ένα πλεόνασμα
Καταχρηστικών προθέσεων
Λέξεις δοτικές στη φθορά του χρόνου.

Στην τελευταία σελίδα απορρίμματα
Κι ένα πελώριο ερωτηματικό. 




ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΥ 




Πέρασε η ζωή σαν ασύντακτη πρόταση
Υποκείμενο του θανάτου ο άνθρωπος
Κι εσύ αντικείμενο φτηνής εκμετάλλευσης
Γέμισε το δωμάτιο με προσδιορισμούς
Το συναίσθημα κατηγορούμενο για ασέλγεια
Σε ανήλικα απρόσωπα ρήματα
Συνημμένες μετοχές σκόρπιες στο πάτωμα
Ο έρωτας μια συρραφή υποθετικών λόγων
Τα παιδία παίζει χωρίς παιχνίδια πια
Η επεξήγηση που δόθηκε ελλιπής.

Πέρασε η ζωή σαν σχήμα ασύνδετο
Ποιητικό αίτιο του θανάτου ο χρόνος
Κι εσύ ψάχνεις τη γενική της αιτίας
Παράθεση επιχειρημάτων για τα αυτονόητα
Όμως εξέπνευσε η περίοδος χάριτος
Τώρα o κόσμος μια τρίπτωτη πρόθεση
Το μέλλον συντελεσμένο από αιώνες
Ευθεία παραποίηση της αλήθειας
Από κραυγές πλαγίου λόγου
Προσδοκώμενο ουσιαστικό η μοναξιά. 



Ο 'ΑΝΘΡΩΠΟΣ 


Ο άνθρωπος με τις μπότες
Ήξερε να σκοτώνει τη χαρά:
Την ποδοπατούσε γελώντας.

Ο άνθρωπος με το καπέλο
Πάντα αγαπούσε τις σκιές:
Τις έκρυβε στη φόδρα του ήλιου.

Ο άνθρωπος με το παλτό
Τουρτούριζε μπροστά στο τζάκι:
Είχε έναν πάγο στην καρδιά του.

Ο άνθρωπος με το μακό
Ήταν πάντοτε των άκρων:
Έγραφε ποιήματα χωρίς χέρια.

Ο άνθρωπος με τα μαύρα
Περπατούσε στο δρόμο σφυρίζοντας:
Μάλλον πενθούσε χωρίς να το ξέρει. 



ΟΤΑΝ 



                                               Στον Θανάση Παπακωνσταντίνου 



Όταν ανεβάζω την ψυχή μου στον ουρανό
Έρχονται τα πουλιά και την τρώνε
Όταν κατεβάζω τ’ αστέρια στη γη
Τρέχουν τα παιδιά και τα μαζεύουν.

Όταν γεμίζω με στίχους το τασάκι
Γίνεται διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος
Όταν αδειάζω τις στάχτες στο τετράδιο
Φυτρώνει ένα κίτρινο γαρίφαλο.

Όταν ανάβω πυρκαγιές στα σύννεφα
Πανικόβλητος ο ήλιος φυγαδεύεται
Όταν σβήνω το φως της λάμπας
Αρχίζουν τα έπιπλα και τραγουδάνε.

Όταν μπαίνω στο μετρό τον Αύγουστο
Συνομιλώ με τ’ άδεια καθίσματα
Όταν βγαίνω πιωμένος απ’ τα μπαρ
Ξερνάω ποίηση στη μέση του δρόμου.

Όταν γεννιέμαι, μια νεκρική σιγή στην πόλη
Όταν πεθαίνω, δυνατά γέλια στο δωμάτιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ //// ΔΥΟ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                    

ΑΛΛΑΓΗ  ΘΕΣΗΣ

 

 

Μου είπαν ότι έπρεπε να πεθάνω.

Από νωρίς ετοίμασα τις βαλίτσες μου

Και ξεκίνησα για το νεκροταφείο.

Στο δρόμο συνάντησα το σκύλο μου

Περιχαρή για την απώλειά μου

«Απαλλάχτηκα απ' τις γκρίνιες σου» είπε

Κι άρχισε να μου ξεσκίζει τη σάρκα.

Σκελετός πια, συνέχισα να περπατώ

Ώσπου αντάμωσα το σπιτονοικοκύρη

Που ερχόταν απ' το κρεοπωλείο

«Ομόρφυνες και πάχυνες» είπε

«Εκεί που θα πας να προσέχεις τις σαρκικές ηδονές».

Στο τέλος του δρόμου υπήρχε μια θάλασσα

Με ψαροκόκαλα που επέπλεαν στην επιφάνεια.

«Εδώ θα με θάψετε;

Αλλάξτε μου το μέρος γιατί δεν ξέρω κολύμπι».

******

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

Ανακατεύω το μυαλό μου μ' ένα κουτάλι

Σε σκληρό νερό με πολύ χλώριο

Του ρίχνω καρυκεύματα και κύβους σοφίας

Μπλε αλάτι από κατάλευκες θάλασσες

Το βράζω για είκοσι λεπτά

Στο χαλασμένο μάτι της κουζίνας

Και το τρώω ωμό με βρόμικα χέρια.

Βγάζω τα μάτια μου μ' ένα πιρούνι

Στο νεροχύτη τα αποθέτω προσεκτικά

Και τα ξεβγάζω να φύγει το αίμα.

Το ένα το αναμειγνύω με τις ελιές

Για να βιώσει την πίκρα της αυταπάτης

Και το άλλο το συντηρώ στην κατάψυξη


Εναλλακτικό φως τις νύχτες του χειμώνα.

Τεμαχίζω τη ζωή μου μ' ένα μαχαίρι

Και την τοποθετώ σε γυάλινο σκεύος

Την καυτηριάζω με μαύρο πιπέρι

Αντί για λάδι της ρίχνω οινόπνευμα

Και λίγο λεμόνι από γλυκές αναμνήσεις.

Να μην ξεχάσω και τη ρίγανη

Που θα διευκολύνει τη χώνεψή της.

notationes/// ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ -ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2014 /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                               

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ



Η Ποίηση,πάντα θλιμμένη ερωμένη
θα μας αποχαιρετά
βιαστικά κουνώντας το καπέλο της
μέσα από σμήνη αποδημητικών πουλιών
κι  άπ' τον ουρανό λέξεις θα πέφτουν διάσπαρτες.


Και μετά ο ήλιος θα παγώνει κάτω  άπ ' τα πλατάνια
τα σύννεφα θα στέλνουν μιαν ακόμη βροχή
λασπωμένη και κίτρινη
κι η άνοιξη θα διαμελίζεται στα στενά.


η Ποίηση,το πρώτο μας τσιγάρο
η τελευταία μας ελπίδα κι η διάψευσή της.




 ---------------------------------------------------------------



ΚΛΙΝΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ



Μέσα σε μια πλασματική ζωή  γερνάμε
εναποθέτοντας στο αύριο τις καλύτερες μέρες
μιλάμε με τις σκιές στο φως του μεσημεριού
λύνουμε γρίφους κοιτάζοντας το φεγγάρι.
Και το πρωί ρίχνουμε τις ευαισθησίες μας
στις ρόδες του απορριματοφόρου.


'Ετσι απρόσωπα γερνάμε
ζώντας σε περιβάλλον μη αναστρέψιμο.




*ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΙΔΕΩΝ,ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ,ΑΘΗΝΑ 2014

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΑΝΕΛΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                           

                                                       

   
ΤΟ   ΒΑΘΟΣ


Είδα πολλούς ανθρώπους άπ' το βάθος τους.
Όπως είναι πραγματικά
φανερώνονται μόνο όταν απελπίζονται'
τότε επιδίδονται σε μοναχικούς περιπάτους
μπροστά από  αστραφτερές βιτρίνες
που σε καλούν να τις επισκεφτείς από κοντά.
Μετά πηγαίνεις σπίτι
κι ακουμπάς τα νεύρα σου στο τραπέζι'
τα πλένεις,τα σκουπίζεις και τα ξαναφοράς
σαν να ήταν ρούχα που ποτέ δεν παλιώνουν
ενώ εσύ παλιώνεις
κάθε φορά που ζητάς εξηγήσεις από τις βιτρίνες.

Πολλών ειδών άνθρωποι γυρεύουν συντροφιά'
μην απατάσαι όταν τους βλέπεις να  γελούν:
στην ουσία εξοντώνονται
από τις συνεχείς μυ ι κές συσπάσεις
στο βάθος του πυρήνα τους.
Απομένει να δείχνεις κατανόηση...



****



ΜΕΘΕΟΡΤΙΟ




Θα'  ρθει και το Πάσχα,θα περάσει
και μετά θα μείνουμε κολλημένοι στην ίδια σελίδα
στο περιθώριό της
ν' αγναντεύουμε τις γραμμές τις σβησμένες
από τις πολλές διορθώσεις:
έχουμε τόσα πολλά να γράψουμε
που επιστρέφουμε στα ίδια
όλοι έχουν πολλά να πουν 
μα η γλώσσα είναι μικρή
και τ' αυτιά δυο σπηλιές φραγμένες
από αρχαίους σεισμούς.

Αυτοί είμαστε, όπως φαινόμαστε με την καρδιά αργόρυθμη
και την ψυχή να επιπλέει σε λίμνες αποξηραμένες
έχοντας αποδεχτεί την εισβολή αγρίων
και την άρνηση του νερού.
Πολλά τα τρύπια όνειρα
και τα χέρια στην ανάταση
μια εικόνα χωρίς κίνηση
και τα λάφυρα σκορπισμένα στους δρόμους.

Οι ιαχές της χθεσινής αποκριάς
αγκυροβόλησαν για πάντα σ' αυτό το ποίημα.



Aνάπηροι Δρομείς,εκδ.Στοχαστής ,2012