Παλαιότερα στο ιστολόγιό μου είχα ασχοληθεί δεν θυμάμαι αν
ήταν μόνο με ένα ή περισσότερα κείμενα με το αγόρι που αποφάσισε να μην
μεγαλώσει, τον Πήτερ Παν. Όχι μόνο λόγο του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον που
πολλοί απέδωσαν στον ψυχισμό του μια ιδιότητα που θα την έλεγες σύνδρομο του Πήτερ
Παν, αλλά από πολύ νωρίτερα. Και όπως όλοι μας μια αδυναμία στον Μικρό Πρίγκιπα
την έχω, το εξωτικό παιδί που εμφανίζεται στην έρημο δίπλα στο αεροπλάνο που
έμεινε χωρίς βενζίνη και τον αγαπημένο πιλότο του και του βάζει δύσκολες ερωτήσεις.
Η αιώνια εφηβεία αυτών των αγοριών, δεν πέρασε ωστόσο από το μυαλό μου καθόλου
όταν πρόβαλα στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη μια ατέλειωτη εφηβεία της Φραγκογιαννούς
. Οι φίλοι που έχουν διαβάσει το «Βωβόν ξύλον» , το βιβλίο μου, ξέρουν για τι μιλώ και πώς είχα ερμηνεύσει το «ήθος
ανδρικόν» που είχε η Χαδούλα σε έναν εγκλωβισμό στην εφηβεία και σε όλες τις ιδιότητες
αυτής της διάβασης που βλέπουν οι ανθρωπολόγοι όπως τις περιγράφει στα
διαβατικά του έθιμα ο VanGennep.
Τελετές που υπάρχουν στις αρχαϊκές κοινωνίες από όπου είχα τις πηγές μου
χρησιμοποιώντας ευρετικά το υλικό των Γάλλων ανθρωπολόγων. Το κείμενο αυτό για τη
Φόνισσα το είχα αναρτήσει στις Πινακίδες από κερί και μπορεί κανείς που δεν
έχει το βιβλίο (μου) να το βρει και να καταλάβει για τι μιλάμε.
Εκεί βεβαίως υπάρχει και η περίφημη περιπλάνηση στην αγριότητα – από κήπου εις
κήπον – που θεωρώ ότι υπάρχει αντιστικτικά σε άλλους γυναικείους χαρακτήρες
εξημερωμένους, ενήλικες, που έχουν κάνει τη μετάβαση στην ωριμότητα όπως η
Γυφτοπούλα -. Είχα αναφέρει φυσικά όλα τα σχετικά με τους κήπους, τους κηπουρούς
και την Εμιλυ Ντίκινσον στον κήπο της, στον αντίποδα της άγρας που κάνει η
Φραγκογιαννού.
Γι αυτό με εξέπληξε και με τάραξε προχτές ο στίχος με τα λόγια της Τατιάνας στον
πρίγκιπα Ονιέγκιν του Πούσκιν, ότι δεν
θέλει να παντρευτεί, δεν θέλει να ζει στην πρωτεύουσα και το μόνο που ζητά
είναι ένα ράφι με βιβλία και έναν άγριο κήπο (sic). Φυσικά και οι δύο γυναικείοι χαρακτήρες (Τατιάνα και Χαδούλα) έχουν παντρευτεί αλλά το φέρουν βαρέως όπως φαίνεται.Η συνάντησή μου με την Τατιάνα και ο άγριος κήπος, με κάνουν
να επιστρέψω στην (αταίριαστη) Χαδούλα εγκλωβισμένη στην εφηβεία όπως έχω
θεωρήσει να μην κοιτάξω κατά πρόσωπο το φονικό των μικρών κοριτσιών αλλά τα
άλλα στοιχεία στο περιθώριο που πιστεύω ότι είναι εξ ίσου σημαντικό να τα
παρατηρούμε γιατί ενίοτε τα μυστικά είναι εκεί, στα μικρά και τα ασήμαντα
κρυμένα. Και φυσικά να θυμίσω στον αναγνώστη του Πρίγκιπα Ονιέγκιν ότι η
Τατιάνα δεν ήθελε να παίζει με κούκλες σαν παιδί, δεν ήθελε να μιμηθεί ούτε σαν
σε παιχνίδι το ρόλο της μητέρας, να αγκαλιάσει ένα ψεύτικο μωρό. Αχ τα μωρά, τα
κοριτσάκια στο όνειρο της Χαδούλας που της ζητούσαν να τα χαϊδέψει, να τα πάρει
στην αγκαλιά της…
Δεν ξέρω αν θα περιληφθεί η Χαδούλα στο Λεύκωμα των
Αταίριαστων, αταίριαστη parexcellence
όμως είναι. Θα μπορούσε να την αντιστοιχίσει πάντως κανείς στον PeterPanκαι
τον Μικρό Πρίγκιπα το θηλυκό τους αντίστοιχο. Aν αυτοί οι δυο όπως έχει γράψει η Μαρί
Λουίζ φον Φραντζ στο βιβλίο τους PuerAeternusτο αιώνιο παιδί (ευχαριστώ την
Ολβία Παπαηλίου που μου ανέφερε τον όρο από
τις δικά της χωράφια) που προσκολλάται στην εφηβεία και δεν μεγαλώνει, σαν τον
Ίακχο – τον Διόνυσο παιδί από την Ελληνική παράδοση, το αντίστοιχο για το
κορίτσι είναι η Puellaaeterna,
που αντιστοιχεί στην Κόρη (την Περσεφόνη) σύμφονα με την Γιουγκιανή ψυχολογία,
ή puerAnimus, που
περιγράφει την αρσενική πλευρά της γυναικείας ψυχής. Έτσι νομίζω κλείνει πιο
καλά ο κύκλος ανθρωπολογία και ψυχανάλυση συμφωνούν σε αυτήν την τραγική
γυναικεία μορφή με το μουστάκι, που τρέχει από κήπο σε κήπο, είναι πατέρας και
μητέρα για τα παιδιά της και κλέβει από τους γονείς της τα «σκυλοδεμένα»
νομίσματα όπως οι έφηβοι στην αρχαία Σπάρτη.
Και πείτε μου τώρα, αυτός ο Σουραυλής, ο Σημαδιακός κι αταίριαστος που έπαιζει
τις ανόσιες μελωδίες του σύμφωνα με τη γρια Λούκαινα, αυτός ο αυλητής του
Χάμελιν ο παρδαλός που παρέσυρε τα παιδιά (και την Ακριβούλα) , δεν σας θυμίζει
αυτό το παράξενο με το αγόρι που
αποφάσισε να μη μεγαλώσει;
Τα μπαομπάμπ είναι κάτι δέντρα στην Αφρική τόσο μεγάλα που λένε πως μοιάζουν με κάστρα...
Σε ένα τέτοιο γιγαντόκορμο δέντρο, η Νινέτ της Ζωρζ Σαρή, συναντά τον Πωλ τον αγαπημένο της από το Σαιν Λουί της Σενεγάλης. Εκείνο το δέντρο, γράφει, «το μοναδικό μπαομπάμπ, πασαλειβόταν με ασημιές σκιές και η Νινέτ πάσχιζε να μαντέψει από πού θα ξεπρόβαλλε η σελήνη»...
Ο συγγραφέας πιλότος στο μικρό Πρίγκιπα λέει πως τα μπαομπάμπ μοιάζουν με εκκλησιές και πως το δράμα στον πλανήτη του μικρού του φίλου ήταν να τον καθαρίζει από αυτά τα δέντρα που μεγάλωναν μεγάλωναν που θα μπορούσαν με τις ρίζες τους να γεμίσουν τον πλανήτη και να τον κάνουν μικρά κομμάτια.
Μερικές φορές τα μπαομπάμπ φαίνονται σαν να έχουν πέσει από τον ουρανό και καρφώθηκαν στη γη ανάποδα, με τις ρίζες ψηλά.
Αν υποθέσουμε ότι ο μικρός πρίγκιπας περνούσε τον καιρό του ξεριζώνοντας μπαομπάμπ και πετώντας τα από τον πλανήτη του, δεν αποκλείεται να καρφώνονταν στη γη με τον τρόπο που τα βλέπουμε εμείς τώρα...
Τα μπαομπάμπ στην Αφρική δηλαδή, ίσως αποτελούν απόδειξη, για όσους επιμένουν να μη βλέπουν με εκείνα «τα άλλα μάτια» που μπορούσε να βλέπει ο συγγραφέας πιλότος, ότι πλανήτης του Μικρού Πρίγκιπα υπάρχει. Είναι αυτό που χρειάζονται όσοι μοιάζουν με τους γεωγράφους εκείνου του πλανήτη, που δεν πιστεύουν τίποτα γιατί δεν έχουν εξερευνητές.
Παρά το φόβο του για τα μπαομπάμπ και την αντιπάθειά του για κάθε είδους διδακτισμό, ο συγγραφέας πιλότος ζωγράφισε εκείνον τον πλανήτη, που ο κάτοικός του ήταν τεμπέλης και κόντευαν να τον πνίξουν τα μπαομπάμπ.
Και το σχέδιό του, το παραδέχεται ο ίδιος, ήταν από τα πιο όμορφα εκείνου του βιβλίου. Όσο και αν είχε προσπαθήσει πριν και μετά από αυτό δεν είχε καταφέρει να πετύχει τόσο όμορφο σχέδιο. Η απάντηση σε αυτό, είναι τελικά απλή: ΄Οταν ζωγράφιζε το μπαομπάμπ τον κινούσε ένα είδος κατεπείγουσας ανάγκης.
Πηγές εικόνων από το Ίντερνετ:
https://ojsneg.blu.livefilestore.com/y1m7KmloSNbcVaAagoXeU7ds9lzFXvllbqAF7sdVHE4l5cpcG-rUAe2cL6uEMUNmyQXGNNs1c_jOaYY4upfr4kAX8pK5X63IRPSR8phv7cW-OS-cBa7VuyE49WMaoMabw3hdHGmYJmT0W17vFtJ4ROv8w/baobab01_thumb%5B7%5D.jpg
http://www.championtrees.org/champions/images/baobab.jpg
http://www.studiogblog.com/wp-content/uploads/2009/06/adansonia_grandidieri04-768x1024.jpg
http://files.myopera.com/sjkimberly/blog/baobab-madagascar.jpg
http://www.littleblackjournal.com/wp-content/uploads/2008/01/petit-prince-baobabs.jpg
http://www.baomix.com/wp-content/uploads/2009/04/Antoine-de-Saint-Exup%C3%A9ry-les-baobabs-et-le-petit-Prince-baobab-baomix.jpg
http://faculty.spokanefalls.edu/Prince/_Images/geographe.jpg
Ο Antoine de Saint-Exupéry πετούσε – πάνε χρόνια τώρα – πάνω από την Αφρική όταν συνέβη πάλι μια βλάβη στο μοτέρ του αεροπλάνου του. Αυτή τη φορά είχε αφήσει πίσω του την έρημο Σαχάρα και κατευθυνόταν όλο και πιο νότια.
Τα καθοδικά ρεύματα του έδιναν μια αίσθηση δυσφορίας Με χαλασμένο τον κινητήρα, όσο και να τραβούσε προς τα πάνω για να σώσει το ύψος του το αεροπλάνο έχανε διαρκώς ταχύτητα και ο Antoine ένιωθε πως βουλιάζει. Έστριβε πότε δεξιά και μετά αριστερά για να αποφύγει την πλαγιά που μπορεί να έκοβε τον άνεμο αλλά αυτή ορθωνόταν απειλητική μπροστά του. Το αεροπλάνο δεν μπορούσε πια να ανυψωθεί. Οι δονήσεις ήταν πολύ δυνατές. Γαντζώθηκε στο κάθισμά του κατρακυλώντας – σ α ν κ α π έ λ ο από τα έξι χιλιάδες πόδια στα τρία και είδε από κάτω ένα σκούρο γαλάζιο επίπεδο όγκο που του επέτρεψε να ισορροπήσει το σκάφος του. Ήταν η λίμνη Νακούρου, τη γνώρισε με τα ροζ σύννεφα από φλαμένγκος που περνούσαν τον καιρό τους στις όχθες της.
Από εκείνο το ύψος και εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να δει τίποτε άλλο παρά πάχνη από σύννεφα. Συνέχισε νοτιοδυτικά προσπερνώντας και τη λίμνη Ναϊβάσα. Ήξερε πως σε λίγο θα συναντούσε το όρος Λόγκονοτ και το σβησμένο ηφαίστειο που έφτανε σε ύψος περίπου δύο χιλιάδες οχτακόσια μέτρα.
Πετούσε τώρα μέσα στη Ρίφτ Βάλλει, την κοιλάδα του μεγάλου ρήγματος που διέτρεχε χωρίζοντας με μια βαθειά αναδίπλωση το έδαφος ανάμεσα σε δυο ηπείρους: Από τη Συρία στην Νοτιοδυτική Ασία μέχρι τη Μοζαμβίκη στην Αφρική. Του τέλειωνε η βενζίνη. Μετά από προσπάθεια άλλης μιας ώρας, το αεροπλάνο του προσγειώθηκε ακόμα πιο νότια πάνω σε ένα γκρίζο μαλακό σωρό. Γλίστρησε κάτω από την άτρακτο για να βρει καταφύγιο, κουκουλώθηκε με τους ταχυδρομικούς σάκους και κοιμήθηκε. Σύμφωνα με το χάρτη έπρεπε να βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, αλλά γύρω του δεν υπήρχε ψυχή. Το νερό μόλις και του έφτανε για οχτώ μέρες αλλά σκέφτηκε με ανακούφιση ότι δεν ήταν στην έρημο Σαχάρα και θα κατάφερνε να ανανεώσει τις προμήθειές του. Ονειρεύτηκε πως ήταν σαν τον ναυαγό πάνω σε μια σανίδα στη μέση του ωκεανού και πως κάποιος του ζητούσε να του ζωγραφίσει ένα πρόβατο.
΄Ανοιξε τα μάτια του και περίμενε να δει το ανθρωπάκι με την ασυνήθιστη στολή που θα του έδειχνε το σχέδιο με τον ελέφαντα μέσα στον βόα και θα καταλάβαινε αμέσως ότι «αυτό δεν είναι καπέλο».
Είδε όμως δυο μεγάλα μαύρα μάτια να τον κοιτούν με περιέργεια αυτόν και την άτρακτο του αεροπλάνου και το δωδεκάχρονο αγόρι με την αθλητική φόρμα
που στεκόταν δίπλα σε μια κατσίκα που σκάλιζε στα σκουπίδια και του είπε:
«Θέλω να γίνω πιλότος».
Ο Antoine de Saint-Exupéry, δεν περίμενε πια ότι θα τον ρωτήσει τώρα αν «έπεσε απ' τον ουρανό» και «τι πράγμα ήταν αυτό» για το αεροπλάνο του μια και ο μικρός είχε δει και άλλη φορά αεροπλάνα να πετούν. Μετά την πρώτη γνωριμία, ο συγγραφέας πιλότος είχε ένα ακαθόριστο προαίσθημα ότι ο συνομιλητής του έπρεπε να του περιγράψει το «δικό του πλανήτη που δεν θα ήταν μεγαλύτερος από ένα σπίτι»
"Με λένε Ομόντι" ,
είπε το παιδί,
"που θα πει ότι όταν γεννήθηκα
ξύπνησα τη μάνα μου νωρίς το πρωί. Είμαι δώδεκα χρονών. Ζω στην Κιμπέρα. Τη μεγαλύτερη παραγκούπολη"
Ο μικρός δεν είχε όρεξη να μιλήσει για άλλους πλανήτες, ούτε για αστρονόμους και περίεργα δέντρα που όταν τα εγκαταλείπεις καταλαμβάνουν όλο το χώρο του πλανήτη σου. Εκεί δεν υπήρχε τίποτε για να σκουπίσεις γιατί όλα ήταν σωροί από σκουπίδια. Χώθηκε μέσα στο σωρό και ξετρύπωσε μερικά κουτιά από αλουμίνιο που θα τα πούλαγε αργότερα στην ανακύκλωση. Ο πιλότος αναρωτήθηκε αν το παιδί πεινούσε.
"Το τελευταίο που γεύμα ήταν Κυριακή. Σήμερα είναι Τετάρτη.
Θέλω να γίνω πιλότος
Να πετώ πολύ ψηλά
Μακριά από το γκέτο
Σε ένα μέρος που τα παιδιά έχουν γονείς
Που δεν πεθαίνουν από Aids κάθε μέρα
Σε ένα μέρος που οι φύλακες των ορφανών παιδιών
Δεν μας κακοποιούν
Κάθε μέρα
Σε ένα μέρος που θα μου φέρονται
Όπως στους λευκούς"
Ο συγγραφέας πιλότος ένιωσε σαν να τον έχει χτυπήσει κάποιος στο στομάχι. Κοίταξε γύρω του και είδε ότι το αεροπλάνο είχε προσγειωθεί σε ένα σωρό σκουπιδιών στην παραγκούπολη της Κιμπέρα. Δεν υπήρχε ούτε ένα δέντρο, ούτε ένα λουλούδι που θα πότιζε ο Ομπόντι και θα του έκανε μετά σκηνές αντιζηλίας μόνο παράγκες με τσίγκινες σκεπές, παιδιά που έπαιζαν ανάμεσα στους σωρούς με τα σκουπίδια, και οι γραμμές του τρένου που έκοβαν την παραγκούπολη στα δυο, χαραγμένες σε κάποιο βάθος, σαν κοίτη ποταμού και οι άνθρωποι που στέκονται πιο ψηλά και έβλεπαν τους σωρούς από μακριά… Δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του τόση φτώχεια. «Ποιος φταίει για αυτή τη φτώχεια», είπε μέσα του «Και αυτός ο μικρός να θέλει να γίνει πιλότος».
«Κοίτα αυτή τη γραμμή του τρένου», είπε στο μικρό. «Οι άνθρωποι έχουν μάθει να χρησιμοποιούν δρόμους ελικοειδείς. Δρόμους που παρακάμπτουν τις χέρσες εκτάσεις, τους βράχους, την άμμο, που να συνδέονται με τις ανάγκες του ανθρώπου αι να οδηγούν από πηγή σε πηγή. Ενώνουν το ένα χωριό με το άλλο, στριφογυρίζουν στην έρημο για να σταθούν σε μια όαση. Για κοίτα αυτή τη γραμμή του τρένου. Για να ενώσουν τη Μομπάσα το λιμάνι στην Ανατολική Αφρική με τη λίμνη Βικτώρια στο εσωτερικό, οι άνθρωποι πίστεψαν ότι θα νικήσουν τη βαρύτητα και άρχισαν να υψώνουν μια γραμμή με κλίση 45 μοίρες. Μια γραμμή που θα ανέβαινε στα υψώματα και στα οροπέδια»
Ο μικρός διπλώθηκε στα δυο για να τον ακούσει.
«Το αεροπλάνο είναι αυτό που νικάει τη βαρύτητα. Απογειωνόμαστε και εγκαταλείπουμε τους δρόμους που συγκλίνουν προς τις ποτίστρες και τους στάβλους και φιδογυρίζουν από πολιτεία σε πολιτεία. Από το ύψος μας, μακριά από κάθε ανθρώπινη ανάγκη, ανακαλύπτουμε την ομορφιά της ερήμου, τη γοητεία των βράχων, της μούχλας, της άμμου, του αλατιού. Στην κλίμακα αυτή οι άνθρωποι είναι αόρατοι»
Ο μικρός χωρίς να σηκωθεί του απάντησε:
"Θέλω να γίνω πιλότος
Να πετώ πολύ ψηλά
Σε ένα τόπο
Που υπάρχουν παιδικά βιβλία
Ώστε μια μέρα
Να μπορέσω να πετάξω μακριά
Θέλω να γίνω πιλότος
Πρέπει να είναι τόσο όμορφα να πηγαίνεις σε μέρη
Που θα μπορώ να περπατώ ξυπόλητος στο πράσινο χορτάρι
Όπου το νερό είναι καθαρό
Με ποτάμια και πηγές
΄Οπου μπορώ να νιώθω τον ήλιο να με φωτίζει"
Να δεις τώρα που θα θέλει να με εγκαταλείψει σκέφτηκε ο Antoine de Saint-Exupéry και άρχισε να ανησυχεί. Είχε αποφασίσει να πάρει μαζί του το μικρό στο πίσω κάθισμα του αεροπλάνου του, που ήταν βέβαιος ότι όπως και τις άλλες φορές θα κατάφερνε να επιδιορθώσει και θα έφευγαν μαζί. Ο μικρός όμως σαν να ετοιμαζόταν, όπως και ο μικρός του πρίγκιπας, να αφήσει το βαρύ του σώμα πίσω στη γη. «Θα μου ζητήσει να τον πάω εκεί που θα συναντήσει το φίδι», σκέφτηκε ο Antoine de Saint-Exupéry. Θέλω να γράψω την ιστορία του: «Ο μικρός μαύρος πρίγκιπας που ήθελε να γίνει πιλότος»
"Το όνειρό μου είναι να πετάξω σε ένα μέρος
Που το μαρτύριό μου θα τελειώσει.
Θέλω να γίνω πιλότος
Να φοράω στολή
Να πάω σε μέρη που οι άλλοι να μη φοβούνται να παίξουν μαζί μου
Επειδή είμαι οροθετικός
΄Οπου να μπορώ να ζήσω μια απλή ζωή
Και να υπάρχει το μέλλον
Θέλω να γίνω πιλότος
Και να πετάξω κάπου μακριά
Εκεί που είναι ο μπαμπάς μου και η μαμά μου
Για να με φιλήσουν
Για να με αγκαλιάσουν
Για να με αγαπήσουν
Για να τους αγκαλιάσω
Για να τους φιλήσω
Για να τους αγαπήσω"
ΥΓ1 O Antoine de Saint-Exupéry δεν έγραψε την ιστορία του Ομόντι γιατί το αεροπλάνο του χάθηκε το βράδυ της 31ης Ιουλίου του 1944 αφού απογειώθηκε από την αεροπορική βάση της Κορσικής. Είχε όμως πάντα στο νου τους μεγάλους και τα παιδιά που πεινούσαν και υπέφεραν. Γιαυτό άλλωστε αφιέρωσε το μικρό του πρίγκιπα στο φίλο του το Λεόν, που υπήρξε παιδί που ήταν στη Γαλλία και πεινούσε και κρύωνε.
ΥΓ2. Την ιστορία του Ομόντι την γύρισε σε ταινία – ποίημα – ντοκιμαντέρ ο μεξικανός Diego Quemada-Diez, . Ο Omondi είναι ένα δωδεκάχρονο ορφανό παιδί που μεγαλώνει στην Κιμπέρα, την μεγαλύτερη παραγκούπολη της Ανατολικής Αφρικής. Η ιστορία του είναι φτιαγμένη από τις ιστορίες όλων των παιδιών της παραγκούπολης.
ΥΓ3 Το ταξίδι του Σαιντ Εξυπερύ στην Αφρική και η βλάβη του αεροπλάνου του πάνω από τη λίμνη Νακούρου είναι εμπνευσμένα από το ταξίδι του στα βουνά των Άνδεων προς τη Χιλή πάνω από τη λίμνη Λαγκούνα Ντιαμάντε, όπως περιγράφεται στο κεφάλαιο «Οι συνάδελφοι» από το βιβλίο του Γη των ανθρώπων (μετάφραση Δημήτρης Ζορμπαλάς) εκδόσεις Ψυχογιός.
Από το ίδιο βιβλίο και το κεφάλαιο «Το αεροπλάνο» είναι εμπνευσμένες και οι σκέψεις του για τις επίγειες και τις εναέριες διαδρομές.
Η «άλλη ιστορία» της βλάβης και του αεροπλάνου του πάνω από την έρημο Σαχάρα είναι φυσικά από τον Μικρό Πρίγκιπα (μετάφραση Στρατή Τσίρκα, εκδόσεις Ηριδανός)
"είναι οι οχιές ..." .................. Η Γή των ανθρώπων είναι το πρώτο ... λογοτεχνικό βιβλίο που διάβασα. Ξανά και ξανά. Πολύ μικρός. Από ένα κιτρινισμένο βιβλίο. Με ένα τρόπο εκείνα τα χρόνια ήθελα να γίνω κι εγώ ... πιλότος. Να φύγω. Και έφευγα ... Νύχτα πολύ νύχτα ή μέρα με τον ήλιο ψηλάκαι χανόμουνσ' αυτή τη θαυμάσια ερημιά της φύσης άγρια αλλά και λυτρωτικήσε βουνά πέρα από βουνά πέρα από βουνά περνώντας κοίτες ποταμών σπηλιές γκρεμούς μέχρι εξαντλήσεως να σέρνομαι στο χώμα χωρίς προσανατολισμό μ' ένα σοφό προσανατολισμό με ... διεσταλμένες αισθήσεις να βλέπω τον κόσμο από ... ψηλά ή από πολύ χαμηλά σα ζώο με μια μελαγχολία και μια νοσταλγία νοσταλγία για κάτι ανέφικτο ... υπεραπολαυστικόνα βλέπω τ' αστέρια να τρεμοσβήνουν να βλέπω πόσο μικρός είμαι... και θα γυρνούσα το πρωί μετά πάντα περπατώντας ξεφεύγοντας κρυμμένος ... Τα μάτια του συγγραφέα ήταν αυτά που με έκαναν να ασχοληθώ με το βιβλίο του και αυτός ο όμορφος τίτλος (Γη των ανθρώπων) και αυτό το πρόσωπο που θυμίζει ένα παλιάτσο σ' ένα πίνακα του Βατώ κι έπειτα, μεγαλύτερος, είδα και άλλες πολλές φωτογραφίες αυτή η ευγενική υγρή ματιά κάτι στο στόμα στο δέρμα κάτι το παχυλό το ... καθαρό το ... ονειρικό το λυρικά ... απολαυστικό ...τι σημασία έχει; πως να το πω; θα πρέπει να εκφραστώ πολύ προσεκτικά Πόλυ για να σου μεταφέρω ένα είδος ... ασυμβατότητας ένα είδος αφελούς παιδικότητας που με προκαλεί επέτρεψέ μου όμως σε παρακαλώ ...δεν θα εκφραστώ προσεκτικά αλλά παρορμητικά ...σαν να μιμούμαστε μια γλώσσα παιδική μια γλώσσα που φανταζόμαστε ότι θα έπρεπε να είναι παιδική χρησιμοποιώντας σύμβολα από τον Εξυπερύ σύμβολα που είναι πολύ ... μετρημένα που δεν είναι τραγικά (είναι λυρικά)που κρύβουν μέσα τους μια μικρή "φρεσκοπλυμένη" "παχυλή" ήρεμη ελπίδα ... τι σχέση έχει ο Εξυπερύ με τη βρωμιά της παραγκούπολης; ο Ομόντι δεν χρειάζεται κανένα Εξυπερύ ... ή ίσως και να χρειάζεται; ... όπως χρειαζόμουν κι εγώ; .. .εγώ δεν ζούσα σε παραγκούπολη δεν είχα HIVαπό τι ήθελα να ξεφύγω; ήθελα να κάνω μια βόλτα ... υπερβατική μια βόλτα ... μεταφυσική(;) ο Εξυπερύ είναι ιδανικός για την παιδική φαντασία(;)σαν ένας άκακος παλιάτσος του Βατώ με τη μελαγχολία που συχνά χαρακτηρίζει τα παιδιά ; ...οκ καλά όλα αυτά
έχω την εντύπωση όμως πως ο Ομόντι δεν χρειάζεται κανένα Εξυπερύ
ο Ομόντι ρίχνει το αεροπλάνο του Εξυπερύ
ο Ομόντι στραπατσάρει τον Εξυπερύ
αυτή τη ... ρομαντική πολυτέλεια της ... ελπίδας
αυτή την τυχερή την ευτυχή ... απόδραση
μέσα στη φύση μέσα στο λυρισμό της απόδρασής του
μέσα στο λυρισμό της λογοτεχνικής καταγραφής της απόδρασής του και της ζωής του ...
(τόσο μα τόσο πολύτιμα και για μένα τον ίδιο ...)
μια αναγκαστική προσγείωση ο Εξυπερύ σε μια ... "έρημο",
σε μια "έρημο του πραγματικού" η οποία-όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τον Εξυπερύ-δεν θα του άρεσε και πολύ
θα τον έκανε να κλαίει θα έκανε τον εξυπερύ τραγικό
Ο Εξυπερύ είχε πετάξει
είχε γίνει πιλότος
είχε πετάξει ψηλά
είχε χαθείείχε χαθεί στην έρημοσε μια έναστρη έρημο
άγρια αλλά και λυτρωτική
(ακόμα και ο πλανήτης στον μικρό πρίγκηπα είναι ... έρημος)
ο Ομόντι είναι μικρός "πρίγκηπας" μαύρος "πρίγκηπας"
δεν ξέρω τι πρέπει να, τι έχει να ... εξημερώσει
μάλλον τίποτα
δεν έχει ανάγκη κανένα μικρό πρίγκηπα
εμείς έχουμε να εξημερώσουμε να ημερώσουμε
να ημερέψουμε
η φωνή του με συγκίνησε όπως κάποτε η φωνή του γιού μου
ο τρόπος των παιδιών να αφήνονται στην απόλυτη δυστυχία και μιζέρια
να είναι αθώα μέσα στην απόλυτη δυστυχία και μιζέρια ...
κι ερχόμαστε εμείς με το ναρκισσισμό των εικόνων των λόγων, της έκφρασης, της εκφραστικότητας, της συγκίνησης ...
να πούμε τι;
να κάνουμε τι;
(μπροστά σε έναν saint of the pit)
ακριβώς όταν δεν κάνουμε τίποτα όταν τίποτα δεν λέμε όσο και αν προσπαθούμε και προσπαθούμε να πούμε και να κάνουμε ...
να πάρουμε σαν δεκανίκι τον Εξυπερύ για να ελπίσουμε;
να απαλύνουμε;
εμείς που τόσο φρικτά τόσο ανεπανόρθωτα δεν ελπίζουμε ... δεν ξέρουμε να απαλύνουμε ...
Τι σχέση έχει η ευτυχία η γαλήνη η έρημη γαλήνη του εξυπερύ με τη φρίκη της Κιμπέρα;
"φρίκη";
"φρίκη" όπως πάλι εγώ ο "παχυλός" ο "καθαρός"ελληνας (που έχω διαβάσει εξυπερύ) την αντιλαμβάνομαι
Έρχεται ο Ομόντι να μας εξημερώσει;
έρχεται ο σκηνοθέτης που έκανε την ταινία για τον Ομόντι να μας εξημερώσει;
θα δυσκολευτεί ο Ομόντι;
θα κερδίσει από την ταινία;
θα ξεφύγει;
αν ακολουθήσουμε με μια συνέπεια όλες αυτές τις ανήσυχες σκέψεις θα εξαντληθούμε ...
πρέπει να ανακαλύψουμε ένα ... μέτρο;
μια ισορροπία;
και ποια είναι αυτή;
δεν ξέρω ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει ή έτσι ξεμπερδεύω με τέτοια ερωτήματα και ίσως η ανικανότητά μου να είναι αυτή που με αναστατώνει
τώρα όλα μοιάζουν να καταλήγουν σ' αυτό το όνειρο
σ' αυτή τη φυγή
θέλω να γίνω πιλότος
θέλω να ζήσω σαν τον εξυπερύ
ονειρευόμαστεόπως ο Ομόντι
φυλακισμένοι στη δική μας Κιμπέρα
αγνοώντας επιδεικτικά την Κιμπέρα των άλλων
κορεσμένοι κοινωνικά ...βιασμένοι κοινωνικά ...ριγμένοι σε μια ζωή απάνθρωπηστη δική μας Κιμπέρα
ο Ομόντι πετούσε με το αεροπλάνο του και έκανε αναγκαστική προσγείωσηκαι άτυχος άτυχος προσγειώθηκε σ' ένα σωρό από σκουπίδια στην Κιμπέρα
ο Ομόντι έχασε τους γονείς του
ο Ομόντι πεθαίνει ...
Σ' ευχαριστώ Πόλυ για το ... χώρο και τη δυνατότητα που μου έδωσες
Φιλικά Ν
...................
"α! είναι οι οχιές ..."
