Μια UBS είναι τρεις... Ελβετίες!

Με τη συζήτηση για το πόσο καταστροφικό είναι το οικονομικό μοντέλο της Κύπρου να βρίσκεται στην επικαιρότητα, χρήσιμο είναι να εξεταστεί ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αναφορικά με το μέγεθος των τραπεζών σε σχέση με το ΑΕΠ της εκάστοτε χώρας.

Τα στοιχεία του πίνακα της JPMorgan είναι αποκαλυπτικά: Τα συνολικά περιουσιακά στοιχεία της UBS αντιστοιχούν στο 376% του ελβετικού ΑΕΠ. Αντιστοίχως, το ενεργητικό της Credit Suisse ανέρχεται στο 218% του ελβετικού ΑΕΠ. Συνολικά, οι δύο τράπεζες πλησιάζουν το 600% του ελβετικού ΑΕΠ. Κι αυτό αφορά μόνο δύο από τις τράπεζες της Ελβετίας.

Να σημειωθεί ότι τα στοιχεία αφορούν μόνο τις 25 μεγαλύτερες τράπεζες και όχι το σύνολο του τραπεζικού τομέα της κάθε χώρας.

Η κατάσταση δεν είναι τρομακτική μόνο στην Ελβετία. Το ενεργητικό της Dexia, της τράπεζας που σώθηκε με κρατικά κεφάλαια από το Βέλγιο και τη Γαλλία, αντιστοιχεί στο 180% του βελγικού ΑΕΠ.

Επί τάπητος πρέπει να τεθεί και η περίπτωση της Βρετανίας, όπου το ενεργητικό μόνο τριών τραπεζών (Royal Bank of Scotland, Barclays και HSBC Holdings) αντιστοιχεί στο 337% του ΑΕΠ της Γηραιάς Αλβιόνας. Και μάλιστα πρόκειται για τράπεζες που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο πολύκροτων σκανδάλων με επιπτώσεις στην αξιοπιστία του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η JPMorgan υπενθυμίζει τα στοιχεία αυτά λίγες ημέρες αφότου η Nomura είχε επισημάνει ότι ο τραπεζικός τομέας του Λουξεμβούργου είναι 22 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας. Βάσει της ίδιας μέτρησης, η κατάσταση στη Μάλτα και στην Ιρλανδία είναι χειρότερη από ό,τι στην Κύπρο. 

http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/767256/ArticleNewsWorld.aspx

Νέος οίκος αξιολόγησης το.. Βερολίνο

Ξεχάστε τη Moody's, τη Fitch και την Standard & Poor's. Εδώ και αρκετό καιρό η κυβέρνηση της Γερμανίας λειτουργεί ως ένας de facto οίκος αξιολόγησης των οικονομιών και των τραπεζικών συστημάτων της Ευρωζώνης. Το είδαμε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο να συμβαίνει στην περίπτωση της Κύπρου όταν αξιολόγησε ως μη αποδεκτά και ανάξια διάσωσης τα μεγέθη των κυπριακών πιστωτικών ιδρυμάτων και ενορχήστρωσε εντέχνως την εν μία νυκτί κατάρρευσή τους. Το είδαμε όμως και την περασμένη Κυριακή στο επί της ουσίας «μπλόκο» της καθοδηγούμενης από το Βερολίνο τρόικας στον επιχειρούμενο «γάμο» της Εθνικής Τράπεζας με την Eurobank, για τον ίδιο ακριβώς λόγο: Η τράπεζα που θα δημιουργούνταν θα ήταν επικίνδυνα μεγάλη σε σχέση με το ελληνικό ΑΕΠ.
Το τελευταίο επιχείρημα, δηλαδή το να μην υπάρχουν τράπεζες πολύ μεγάλες σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας στην οποία εδράζονται, αποτελεί μαζί με το «κούρεμα» στις καταθέσεις των προβληματικών τραπεζών, τους δυο βασικούς πυλώνες της στρατηγικής που προωθεί το Βερολίνο στην προσπάθειά του να δημιουργήσει υπό την ηγεμονία του μια νέα χρηματοοικονομική τάξη πραγμάτων στην Ευρωζώνη. Παράλληλα, αποτελεί και τα πιο κραυγαλέα δείγματα της υποκρισίας με την οποία επιχειρεί να επιβάλει δήθεν κανόνες χρηματοπιστωτικής εξυγίανσης. Ασφαλώς όλοι θα ήθελαν οι τράπεζες της Ευρώπης να είναι επαρκώς κεφαλαιοποιημένες, με ελάχιστα «κόκκινα δάνεια» και με ελάχιστη έκθεση σε «τοξικές» επενδύσεις, καθώς και να μην είναι δυσανάλογα μεγάλες σε σχέση με τις χώρες στις οποίες εδρεύουν.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική, όχι τόσο στην περιφέρεια, όσο στον σκληρό πυρήνα της Ε.E., στις λεγόμενες ισχυρές και εύρωστες οικονομίες της Ε.E., της Γερμανίας μη εξαιρουμένης. Αν πάρει κανείς την αναλογία Τράπεζες/ΑΕΠ, όπως την είδαμε να χρησιμοποιείται από τη γερμανοκρατούμενη τρόικα σε Ελλάδα και Κύπρο, και την εφαρμόσει στις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: Βάσει ενεργητικού, το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας είναι μιάμιση φορά μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας. Της Γερμανίας προσεγγίζει το 300% του ΑΕΠ και της Ισπανίας και της Γαλλίας τείνουν στο 350% του ΑΕΠ, ενώ της Ολλανδίας, του περιβόητου κ. Ντάιζελμπλουμ, ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ, με τις «τοξικές» μεγατράπεζές τους, περιορίζεται στο 90% του ΑΕΠ τους.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι «υγιείς» οικονομίες της Ευρώπης (εξαιρούνται Ισπανία και Ιταλία) έχουν πολύ πιο διογκωμένο (κι επομένως πιο επικίνδυνο για τη σταθερότητα και βιωσιμότητά τους) τραπεζικό σύστημα από τις χώρες που επιχειρούν να «εξαγνίσουν». Κανείς δεν ρωτάει γιατί η Deutsche Bank, π.χ. έχει δάνεια 40 φορές το ενεργητικό της, ή πώς μπορεί μια χώρα, όπως η Γερμανία ή η Γαλλία να θεωρείται σε εξαιρετική κατάσταση, όταν το τραπεζικό της σύστημα είναι 350% μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της....

Η Ελλάδα των τριών «Α»
Η στρέβλωση αυτή, αναδεικνύεται κι από μια δεύτερη οπτική γωνία. Σε μελέτη της, η Tράπεζα Διεθνών Διακανονισμών συνέλεξε στοιχεία για το χρέος σε 18 χώρες-μέλη του OOΣA για το διάστημα 1980 - 2010 και καθόρισε τα εξής ανώτατα επιτρεπτά όρια για το δανεισμό σε μια κοινωνία: το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να περνά το 85% του AEΠ, το χρέος των επιχειρήσεων (πλην του χρηματο-οικονομικού κλάδου) το 90% του AEΠ και το χρέος των νοικοκυριών επίσης το 85% του AEΠ. Aν εξετάσει το πιστωτικό προφίλ των οικονομιών της Δύσης μέσα από τα κριτήρια που θέτει η TΔΔ, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες χώρες τα υπερβαίνουν σε τουλάχιστον δυο από τις τρεις κατηγορίες. Kαμία χώρα δεν βρίσκεται κάτω από τα όρια και στις τρεις κατηγορίες χρέους, ενώ ελάχιστες είναι αυτές που υπερβαίνουν τα όρια μόνο σε μία, μεταξύ αυτών και η Eλλάδα!
H χώρα μας υπερβαίνει το όριο της TΔΔ μόνο στην κατηγορία του δημοσίου χρέους. Όσον αφορά στο χρέος των νοικοκυριών έχει την τέταρτη καλύτερη επίδοση στις 18 δυτικές οικονομίες που εξετάζει η μελέτη, ενώ έχει το χαμηλότερο χρέος επιχειρήσεων ως ποσοστό του AEΠ από κάθε άλλη εξεταζόμενη χώρα! Το δε συνολικό ιδιωτικό της χρέος, που αντανακλά και την έκθεση των τραπεζών της υπολογιζόταν από την ΤΔΔ στο 130% του ΑΕΠ της, λίγο μικρότερο από αυτό της Γερμανίας! Την ίδια ώρα, στην Ολλανδία το ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριών κι επιχειρήσεων) εμφανιζόταν στο 250% και στη Γαλλία στο 270%!
Δυστυχώς για την Ελλάδα οι τρεις μεγάλοι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης (Moody's, Fitch, S&P) δεν έκριναν τη βιωσιμότητα μιας οικονομίας με βάση το συνολικό χρέος, αλλά μόνο το δημόσιο. Γι' αυτό και έφτασαν να αξιολογούν την Ελλάδα ως αναξιόχρεη χώρα. Το κριτήριο αυτό, διαψεύστηκε στην πράξη στην περίπτωση της Κύπρου. Η τελευταία αντιμετωπίστηκε από τον νέο και κυρίαρχο οίκο αξιολόγησης της Ευρώπης, το Βερολίνο, ως δυνάμει αναξιόχρεη χώρα λόγω του αθροίσματος του δημοσίου και του ιδιωτικού (τραπεζικού) της χρέους και δίχως να προϋποθέτει τη διάσωση των κυπριακών τραπεζών από τη Λευκωσία!
Απλώς αρκούσε το άθροισμα ιδιωτικού και δημοσίου χρέους! Υπό το ίδιο αυτό πρίσμα, η Ελλάδα θα εμφανιζόταν πολύ πιο αξιόχρεη ακόμα κι από χώρες που απολαμβάνουν σήμερα την ύψιστη πιστοληπτική αξιολόγηση «ΑΑΑ». Αντ' αυτού, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με εξίσου αυθαίρετα μεν, αλλά διαφορετικά από της Κύπρου κριτήρια, με συνέπεια να παραμένει επί της ουσίας αναξιόχρεη κι αποκλεισμένη από τις αγορές, και παράλληλα να απαγορεύεται η ενίσχυση του τραπεζικού της κλάδου, παρόλο που αυτός είναι αναλογικά ίσως και ο μικρότερος στην Ευρωζώνη...

Πόσο εκτεθειμένες είναι οι μεγάλες τράπεζες;
1,5 τετρακισεκατομύρια τα παράγωγα μόλις 70 τρισεκατομύρια το παγκόσμιο ΑΕΠ　
Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από την τρόικα η συγχώνευση Εθνικής - Eurobank -και προηγουμένως το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου- είναι τουλάχιστον προκλητικός με βάση τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα οι μεγάλες τράπεζες της Ευρωζώνης, οι οποίες, μάλιστα, υποτίθεται ότι είναι επαρκώς κεφαλαιοποιημένες. Το γιατί απαντιέται εύκολα αν αναλογιστεί κανείς τι συμβαίνει στην παγκόσμια αγορά παραγώγων.
Τα παράγωγα αποτελούν νόμιμα στοιχήματα για την μελλοντική αξία ή η απόδοση μετοχών, νομισμάτων, ομολόγων, εμπορευμάτων και πάσης φύσεως αξιών στην οικονομία. Ως τέτοια, αποτελούν το απόλυτο κερδοσκοπικό εργαλείο, το οποίο αξιοποιούν στο έπακρο οι μεγάλοι τραπεζικοί κολοσσοί του πλανήτη.
Η συνολική νοητή αξία αυτών των παραγώγων παγκοσμίως αγγίζει τα 1,5 τετρακισεκατομύρια δολάρια! Μπροστά του ακόμα κι αυτό το παγκόσμιο ΑΕΠ ωχριά: ανέρχεται μόλις σε 70 τρισ. δολ. το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι αν υπάρξει η παραμικρή διόρθωση στην παγκόσμια αγορά παραγώγων η ζημία θα μετριέται σε πολλαπλάσια του παγκόσμιου ΑΕΠ!
Ποιοι είναι οι μεγάλοι παίκτες σε αυτήν την αγορά; Οι μεγατράπεζες της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Τα στοιχεία για την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι περιορισμένα. Παραδόξως, οι αμερικανικές τράπεζες είναι πιο διαφανείς: Η JPMorgan Chase με ενεργητικό μόλις πάνω από 1,8 τρισ. δολάρια, έχει συνολική έκθεση σε παράγωγα πάνω από 69 τρισ.! Η Citibank, με ενεργητικό περίπου 1,3 τρισ. δολ.) έχει έκθεση πάνω 52 τρισ, ενώ η Goldman Sachs έχει έκθεση 41 τρισ., δηλαδή 362 φορές μεγαλύτερη από το ενεργητικό της (περίπου 114 δισ.)!
Η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στα παράγωγα κυμαίνεται σε ανάλογα επίπεδα, ίσως και υψηλότερα, δεδομένου ότι το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης φέρεται ως τρεις φορές πιο υπερδανεισμένο από το αμερικανικό.
Οι μεγάλες τράπεζες, όπως η Deutsche Bank, γνωρίζουν ότι απλά δεν υπάρχει αρκετό κεφάλαιο για να καλύψουν όλη αυτήν την έκθεση και τρέμουν εξελίξεις όπως μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, διότι κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε ένα πτωτικό ντόμινο στην αγορά παραγώγων.
Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες με μεγάλη έκθεση πρέπει να διακινδυνεύσουν ακόμη περισσότερα χρήματα για τη δημιουργία των αυξημένων αποδόσεων που απαιτούνται για την κάλυψη των στοιχημάτων που έχουν ήδη γίνει. Αυτό επιτυγχάνεται χάρη στο άφθονο νέο χρήμα που τυπώνει η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (την οποία επισήμως αποδοκιμάζει το Βερολίνο) διατηρεί ζωντανή τη φούσκα των παραγώγων κι επιτρέπει και στις τράπεζες της Ευρώπης να εμφανίζονται «επαρκώς κεφαλαιοποιημένες».
Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές τράπεζες χρειάζονται και πραγματικό χρήμα. Γι' αυτό και κάνουν ό,τι μπορούν για να προσελκύσουν κεφάλαια. Προφανώς, το χρήμα στην Ευρωζώνη έχει πλέον μόνο μια κατεύθυνση: Από τον Νότο προς το Βορρά.
Tίποτα δεν πλησιάζει σε μέγεθος το 1,5 τετράκισ. δολ. της αγοράς παραγώγων
1. Tο AEΠ των HΠA αγγίζει τα 15 τρισ. δολάρια.
2. Tο σύνολο της προσφοράς χρήματος στις HΠA είναι επίσης περίπου 15 τρισ. δολάρια.
3. Tο παγκόσμιο AEΠ εκτιμάται σε περίπου 70 τρισ. δολάρια.
4. H ακίνητη περιουσία του σε ολόκληρο τον κόσμο αποτιμάται σε περίπου 75 τρισ. δολάρια.
5. H συνολική αξία ομολόγων και μετοχών υπολογίζεται σε περίπου 100 τρισ. ευρώ.
6. O παγκόσμιος πληθυσμός είναι περίπου 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Έτσι, η αγορά παραγώγων αντιπροσωπεύει περίπου 210.000 δολάρια ανά άτομο στον πλανήτη.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113025685

David Stockman on European banks

David Stockman, US Budget Director during the Reagan presidency, caused more than a stir with his article titled "State-wrecked: the corruption of capitalism in America". It is a full-fledged attack on the Fed's loose monetary policies, an expanding social safety net, bank bailouts, misguided Keynesianism, and the large budget deficit. Not being an economist, I cannot comment on that with substance but I do note that, within 24 hours, six noted economists took down Stockman's article with economists' arguments. Prof. Krugman called it 'cranky old man stuff'.

There is another piece of information published by Mr. Stockman recently. Since it involves banks, I understand it a lot better. Below is the text: 

The real story of the present is the shadow banking system, the unstable and massive repo market, and the apparent daisy chain of hyper-rehypothecated collateral. It looks like the sound bite version amounts to the fact that the European banking system is on the leading edge of collapse for the whole system. These institutions are by all evidence now badly deficient of the three hallmarks of real banks—deposits, capital and collateral.

BNP-Paribas is the classic example: $2.5 trillion of asset footings vs. $80 billion of tangible common equity (TCE) or 31X leverage; it has only $730 billion of deposits or just 29% of its asset footings compared to about 50% at big U.S. banks like JPM; is teetering on $500 billion of mostly unsecured long-term debt that will have to be rolled at higher and higher rates; and all the rest of its funding is from the wholesale money market , which is fast drying up, and from repo where it is obviously running out of collateral.

Looked at another way, the three big French banks have combined footings of about $6 trillion compared to France’s GDP of $2.2 trillion. So the Big Three french banks are 3X their dirigisme-ridden GDP.  Good luck with that!  No wonder Sarkozy is retreating on France’s AAA and was trying so hard to get Euro bonds.  He already knows he is going to be the French Nixon, and be forced to nationalize the French banks in order to save his re-election.

By contrast, the top three U.S. banks which are no paragon of financial virtue—JPM, BAC, and C—have combined footings of $6 trillion or 40% of GDP.  The French equivalent of that number would be $45 trillion for the U.S. banks.  Can you say train wreck!

It is only a matter of time before these French and other European banks, which are stuffed with sovereign debt backed by no capital due to the zero risk weighting of the Basel lunacy, topple into the abyss of the shadow banking system where they have funded their elephantine balance sheets. And that includes Germany, too. The German banks are as bad or worse than the French. Did you know that Deutsche Bank is levered 60:1 on a TCE/assets basis, and that its Basel “risk-weighted” assets are only $450 billion, but actual balance sheet assets are $3 trillion? In other words, due to the Basel standards, which count sovereign and other AAA assets as risk free, DB has $2.5 trillion of assets with zero capital backing!

This is all a product of the deformation of central banking and monetary policy over the last four decades and the destruction of honest capital markets by the monetary central planners who run the printing presses. Furthermore, this has fostered monumental fiscal profligacy among politicians who have been told for years now that the carry cost of public debt is negligible and that there would always be a central bank bid for government paper. Perhaps we are now hearing the sound of some chickens coming home to roost. 

I have made similar arguments about the large European banks before. Stockman cites Deutsche's leverage at 60:1; I calculated it on the basis of the latest annual financial statements at 40:1. Either way, it is far, far too high for a bank which does not view itself as a highly leveraged hedge fund.

The capital adequacy ratios stipulated by Basel-2 certainly serve a purpose but the one purpose they DO NOT serve is containing the size of a bank. The only way to contain the size of a bank is to contain leverage (total liabilities in relation to equity). In fact, leverage used the be the primary size control instrument in the US until not too long ago. Similarly, leverage is one of the most important factors in assessing the credit risk of corporations.

Back in the 1970s, there were 9 socalled 'money center banks' in the US. The name derived from the fact that were heavily financed with interbank funds. By law, most of those banks could not have branches and thus had only limited ability to attract deposits. Continental Bank of Chicago had the highest ratio of interbank funding in relation to total funding with about 80% (i. e. 80% of its funding consisted of money purchased in the interbank market with average tenors of not much longer than 30 days!). Even at Bank of America which did have a couple of thousand branches in California, that ratio was still 60%.

The banks' leverage was about 20:1. Until the failure of Continental Bank of Chicago in 1984, neither the interbank funding nor the high leverage had been much of an issue. Then it became an issue. Today, JP Morgan and Citibank have leverages of about 10:1.

High leverage entails several important risks. First, total assets reach unduly high levels and, thus, increase the credit risk of the bank. As importantly, the total funding requirement reaches unduly high levels and there it increases the funding risk. When markets get nervous, they could quickly become very nervous about interbank funding of the highly leveraged banks.

On a Saturday in the spring of 1984, the host of The McLaughlin Group, a widely watched talk show, made a comment like 'I know that there are only two things which Paul Volcker (Fed Chairman) is worrying about. One, that a Latin country like Argentina could default. And, two, that one of our money center banks, say the Continental Bank, could fail'.

A Japanese journalist, after watching the show, telexed to his Head Office that, according to rumors, Continental Bank had filed for Chapter 11. Monday morning, everyone looked anxiously at Tokyo to see what the Japanese banks would do. They called their loans to the Tokyo Branch of Continental Bank. The sun went West and a few hours later, all eyes were on the German banks and, particularly, on Deutsche. It was thumbs down. They all called their loans to the Frankfurt branch of Continental Bank. By the time New York opened, it was clear that the game was over for a bank which had just celebrated its 125th anniversary and which had been voted the 'Best managed bank of the 1970s'. Within less than 24 hours, the bank had lost one-third of its funding.


from Klaus Kastner's blog 
"ObservingGreece from the Outside" 

comment: I really enjoyed the post

Europe Hasn't Even Done The Most Painful Part Of The Recovery

The euro area's economic fortunes continue to diverge from those of the United States.
In a new report this morning, Morgan Stanley downgraded its euro zone GDP forecast, citing weakness in France, Italy, and the Netherlands – some of the bloc's biggest economies.
Perhaps most importantly, though – as Deutsche Bank strategist Bilal Hafeez points out in a note today – the euro area economy hasn't even begun deleveraging yet.
In fact, the exact opposite is happening.
The chart below shows total domestic debt, which aggregates government debt, private sector debt, and household debt.

Whereas total U.S. debt is down to 340 percent of GDP after topping out at 370 percent in early 2009, the same measure in the euro area has actually continued increasing, and now stands near 390 percent of GDP.

Deutsche Bank, EcoWin

"So, for all the talk of austerity in the euro area, overall debt as a share of GDP has actually risen, while the debt ratio in the U.S. has fallen since 2008," writes Hafeez.
Hafeez notes that public-sector releveraging (increased government spending) has essentially allowed the banking system to deleverage somewhat from peak credit in 2007/2008, and it's also facilitated households' ability to pay down debt.

Deutsche Bank, EcoWin

Contrast that with Europe, where "debt levels as a share of GDP have remained unchanged for the household, business and financial sectors since the 2008 crisis."
In other words, "there has been no private sector deleveraging" in the euro area, writes Hafeez. "Meanwhile, the government debt ratio has risen."
This all leads to an indictment of the policy approach in the euro area, writes Hafeez:

The U.S. approach of staggering the deleveraging process across sectors appears to have worked well, while the euro area approach of private sector forbearance and public sector austerity appears not to have led to overall deleveraging.

What has undoubtedly helped the U.S. has been that nominal GDP growth has been more than double that of the Euro-area since early 2009. So the U.S. has been able to keep domestic demand stronger than the Euro-area by its staggered deleveraging.

The bottom line is that both growth prospects and the speed of overall deleveraging give the U.S. dollar a significant advantage over the euro for the coming years.

These comments echo those of Société Générale strategist Kit Juckes, who told Business Insider, "U.S. economic outperformance reflects a better policy response than in Europe, and the U.S. has effectively 'won' the currency wars."
"Jobs are returning, the trade deficit falling," says Juckes. "And most of all, even though [Federal Reserve] tightening is still a long way off, it's much closer than ECB or BoE or, most of all, BoJ tightening."
There's still a lot of work to do in Europe.

http://www.businessinsider.com/europe-hasnt-even-started-deleveraging-2013-3

________________________________________________

σχετικά:

Παρέμβαση του J. Fitschen της Deutsche Bank
και
Deutsche Bank Advises Clients To Hedge Against Potential Event Risk From Italian Politics

και βέβαια, το χθεσινό

Πόσο ακόμα;

 

H υπερμόχλευση της ΕΚΤ

Στο παρελθόν τα hedge funds θεωρούνταν η πηγή του κακού στις αγορές καθώς είχαν υπερμοχλεύσει έως 10 φορές τα κεφάλαια τους δηλαδή είχαν δανειστεί και προχωρήσει σε επενδύσεις έως 10 φορές τα κεφάλαια τους.

Τότε οι αμερικανικές εποπτικές αρχές είχαν λάβει μέτρα και δημιουργήσει ένα νομικό πλαίσιο με βάση το οποίο τόσο τα hedge funds όσο και τα private equity δεν μπορούσαν να υπερμοχλεύουν τους ισολογισμούς τους.
Ενώ συνέβησαν αυτά στο παρελθόν, στο παρόν παρατηρώντας τον ισολογισμό της ΕΚΤ με 3,053 τρις ευρώ ενεργητικό και επενδύσεις κοντά στα 1,4 τρις ευρώ είναι αδιανόητο να διαθέτει μόνο 85,5 δις ευρώ.
Αν η ΕΚΤ δεν ήταν η εποπτική αρχή του ευρωσυστήματος αλλά μια κλασσική τράπεζα με ενεργητικό 3,050 τρις ευρώ θα έπρεπε να διαθέτει για να πετύχει core tier 1 10% περίπου 220 δις ευρώ και όχι 85 δις ευρώ.
Τα 85 δις ευρώ αντιστοιχούν σε μέσο σταθμισμένο ενεργητικό περίπου 850 δις ευρώ και όχι 3,050 δις ευρώ.
Η ΕΚΤ όμως δεν λειτουργεί ως εμπορική τράπεζα αλλά ως θεσμική αρχή και λόγω αυτού του ρόλου της ενίοτε ακολουθεί τακτικές που χαρακτηρίζονται ως ασυδοσία.
Η ΕΚΤ λειτουργεί με όρους θεσμικούς και όχι εταιρικούς.
Είναι αδιανόητο να διαθέτει 3,050 τρις ευρώ ενεργητικό να έχει επενδύσει 1,4 τρις και να διαθέτει μόλις 85 δις ευρώ κεφάλαια και αποθεματικό.
Οι κανόνες του παιχνιδιού θα πρέπει να είναι όλοι και για όλους κοινοί. Δεν μπορεί να υπάρχουν 2 μέτρα και 2 σταθμά για τις Κεντρικές τράπεζες και τις εμπορικές τράπεζες.

http://www.bankingnews.gr/%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CE%BD%CE%AD%CE%B1/item/62353-h-%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BC%CF%8C%CF%87%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CF%84-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%E2%80%93-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%B5%CE%B9-16-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%E2%80%93-%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CF%84-%CE%B1%CE%BD-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%B1-%CE%B8%CE%B1-%CE%AD%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B5%CE%B9-220-%CE%B4%CE%B9%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%87%CE%B9-85-%CE%B4%CE%B9%CF%83-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%B1

Φαίνεται πως το παρελθόν επαναλαμβάνεται

Bloomberg
Στην πορεία για την ψηφοφορία του νομοσχεδίου μεταρρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι μεγάλες τράπεζες της Γουόλ Στριτ κατέπνιξαν απόπειρα του γερουσιαστή Καρλ Λέβιν να περάσει με τροπολογία μια απλή απαγόρευση σε κάθε μορφής συναλλαγή των τραπεζών με ίδια κεφάλαια, για λογαριασμό τους (proprietary trading). Εμαθα ότι η τροπολογία ήταν μια από τις υψηλότερες προτεραιότητες της Γουόλ Στριτ, η οποία σκόρπιζε χρήματα εδώ κι εκεί για να ασκήσει όσο μεγαλύτερες πιέσεις μπορούσε. Πέτυχε: η τροπολογία του κ. Λέβιν δεν έφθασε ποτέ στη Γερουσία. Η τελική εκδοχή του νομοσχεδίου απαγορεύει το proprietary trading, επιτρέπει όμως στις μεγάλες εταιρείες της Γουόλ Στριτ να επενδύουν ως και το 3% των κεφαλαίων τους στα δικά τους hedge funds. Πώς ακριβώς θα εφαρμοσθούν οι νέοι κανόνες εναπόκειται στις ρυθμιστικές αρχές εντός της Fed, όμως εύκολα κατανοούμε πώς ένα hedge fund με αποκλειστικό ιδιοκτήτη την τράπεζα μπορεί να γίνει όμιλος proprietary trading, με διαφορετικό όνομα.
Το «παραθυράκι» του 3% ισοδυναμεί με πρόσκληση προς τις μεγάλες τράπεζες να συνεχίσουν να κάνουν τουλάχιστον μέρος όσων έκαναν - εξ ου και ο κ. Λέβιν ένιωσε υποχρεωμένος να το αφαιρέσει, και οι τράπεζες να το διατηρήσουν. Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες, διέρρευσε πως οι Morgan Stanley, J.P. Morgan και Goldman Sachs προτίθενται να κλείσουν τις μονάδες proprietary trading ή να πωλήσουν τα συμφέροντά τους στα hedge funds που ελέγχουν. Προφανώς, κάτι δεν πηγαίνει καλά με αυτή την εικόνα. Εχοντας διατηρήσει το «παραθυράκι», οι τράπεζες φαίνονται τώρα να εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια να το εκμεταλλευθούν (σε αντίθεση με την Credit Suisse, που μόλις αγόρασε μερίδιο σε hedge fund).
Το να βλέπουμε τη Γουόλ Στριτ να γυρίζει την πλάτη στα χρήματα είναι τόσο τρομακτικό όσο ένα πτερύγιο καρχαρία που εξαφανίζεται από τα μάτια μας. Πού πήγε; Καμιά εταιρεία δεν πρόσφερε καλή εξήγηση για τη νέα, φαινομενικά βελτιωμένη συμπεριφορά της. Ας δώσουμε εμείς μερικές:
1. Εχοντας όχι μόνο διατηρήσει, αλλά και ενισχύσει τη θέση τους στην καρδιά του καπιταλισμού, οι μεγάλες εταιρείες της Γουόλ Στριτ αποφάσισαν πως ήλθε καιρός να επιστρέψουν στην εξυπηρέτηση, και όχι την εκμετάλλευση των πελατών. Η εμπιστοσύνη των τελευταίων θα αντισταθμίσει ό,τι χάσουν από το proprietary trading.
Μόνο που δεν το πιστεύω. Πιθανότερο ότι...
2. Οι μεγάλες εταιρείες της Γουόλ Στριτ κοίταξαν το proprietary trading και είδαν μια ετοιμοθάνατη δραστηριότητα. Κατ’ αρχάς, το δυναμικό των μονάδων αυτών, υποκείμενο σε κλητεύσεις και επίσημες έρευνες, προτιμά τη μυστικότητα των hedge funds. Ωστόσο, η «μεγάλη έξοδος» των ταλέντων είναι μόνο ένα μέρος του προβλήματος. Σε όλο τον κόσμο εξαπλώνεται μια αποστροφή για την ανάληψη μεγάλου ρίσκου. Στο βάθος αυτής της νέας τάσης βρίσκεται, όμως, ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα: η έλλειψη κορόιδων.
Το proprietary trading δεν είναι πολλά υποσχόμενο όπως παλιά. Και βρίσκεται πολύ περισσότερο στο στόχαστρο ανεπιθύμητης προσοχής. Εκτός αν...
3. Οι Goldman Sachs, Morgan Stanley και J.P. Morgan εν τέλει δεν εγκαταλείπουν το proprietary trading. Απλώς του δίνουν άλλο όνομα. Μεταφέρουν, δηλαδή, τη δραστηριότητά τους σε θυρίδες συναλλαγών που επικοινωνούν απευθείας με τους πελάτες (εξ ου και τόσο λίγοι proprietary traders φεύγουν από τις τάξεις τους).
Η απάντηση ίσως δεν είναι καμιά από τις προηγούμενες, ίσως ούτε ένα μείγμα από αυτές. Το συγκλονιστικό είναι, όμως, πόσο ελάχιστη δυνατότητα έχει ο έξω κόσμος να κατανοήσει τι συμβαίνει μέσα στα μέρη αυτά -ακόμα και αφού μάθαμε πως ό,τι δεν ξέρουμε γι’ αυτά μπορεί να μας σκοτώσει. Η είδηση για τον θάνατο ενός proprietary trader της Γουόλ Στριτ αντιμετωπίσθηκε με ελάχιστη αναστάτωση. Και αναρωτιέμαι: τέτοια είναι η νέα χρηματοοικονομική τάξη μας; Μεγάλες αποφάσεις, στις οποίες έχει μεγάλα συμφέροντα το κοινό, που λαμβάνονται εκτός κοινής θέας και χωρίς δημόσια συζήτηση; Αν είναι έτσι, δεν πρόκειται για το μέλλον, αλλά για το παρελθόν που επαναλαμβάνεται.

Διπλασιασμός των buy-out στα 144 δισ. δολ.

Η βιάση της βιομηχανίας private equity να ενεργοποιήσει τα κεφάλαιά της, προκάλεσε διπλασιασμό της δραστηριότητας σε buy-out κατά το πρώτο εννεάμηνο του έτους.

Οι συμφωνίες buy-out εκτινάχθηκαν από τα 77,9 στα 144 δισ. δολ. σε αξία στο 9μηνο.

Στο γ΄τρίμηνο, οι κινήσεις buy-out ήταν οι ισχυρότερες από τις αρχές του 2008, καθώς ανήλθαν στα 62,9 δισ. δολ. σε αξία, έναντι 24,4 δισ. δολ. στο αντίστοιχο περσινό διάστημα.

Η αξία των εξαγορών και συγχωνεύσεων γενικότερα έχει αυξηθεί μέχρι στιγμής στο έτος 19,1% στα 1.354,8 δισ. δολάρια. 

http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/605490/ArticleNewsWorld.aspx

ΗΠΑ: Υπό έλεγχο οι συναλλαγές υψηλές συχνότητας

Η αρχή ελέγχου της χρηματαγοράς στις ΗΠΑ θα αρχίσει ελέγχους για τις συναλλαγές υψηλής συχνότητας.

Η μη κυβερνητική αρχή για τη ρύθμιση της αμερικανικής χρηματοπιστωτικής αγοράς FINRA πρόκειται να περάσει από έλεγχο όλες τις δραστηριότητες των χρηματιστών και μεσιτών σε συναλλαγές υψηλής συχνότητας (High frequency trading), ανακοίνωσε εκπρόσωπός της.

Η FINRA «προσπαθεί να μάθει εάν οι μεσίτες κατέφευγαν σε ελέγχους διαχείρισης κινδύνων προτού επιτρέψουν σε χρηματιστές υψηλής συχνότητας να χρησιμοποιήσουν τα προγράμματα αυτόματων αγοραπωλησιών», τόνισε ο ίδιος εκπρόσωπος, επιβεβαιώνοντας σχετικές πληροφορίες των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, από το αποτέλεσμα της έρευνας θα προκύψουν μέτρα, η φύση των οποίων ακόμη δεν έχει αποφασισθεί.

Η έρευνα αυτή αποτελεί συνέχεια των κινήσεων που αποφασίσθηκαν μετά το «κραχ αστραπή» της 6ης Μαΐου, οπόταν ο γενικός δείκτης της Ουόλ Στριτ Dow Jones είχε απωλέσει σχεδόν 1.000 μονάδες μέσα σε λίγα λεπτά, πτώση της οποίας οι αιτίες ακόμη δεν έχουν διευκρινισθεί.

Το επεισόδιο αυτό είλκυσε την προσοχή των αρχών στις συναλλαγές υψηλής συχνότητας, που χρησιμοποιούν πληροφοριακά συστήματα ειδικά να πραγματοποιούν χιλιάδες συναλλαγές καθημερινά, που αντιστοιχούν στο 60% του όγκου των συναλλαγών στις ΗΠΑ, τονίζουν στο χθεσινό τους φύλλο οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Banks Are Bigger Than Many of the Sovereigns

Greenspan: Η νέα εποπτεία δεν είναι η λύση

Υπέρ της αύξησης της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών προκειμένου να αποτραπεί η επόμενη κρίση, τάχθηκε σήμερα ο πρώην πρόεδρος της FED Alan Greenspan.

Παράλληλα, σημείωσε ότι η δημιουργία μιας νέας εποπτικής αρχής η οποία θα παρακολουθεί το ρίσκο που αναλαμβάνουν οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί δε θα αποτρέψει την επόμενη πιστωτική κρίση στην αγορά.

Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η επόμενη κρίση σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο της FED είναι ο περιορισμός της μόχλευσης από τις τράπεζες και η αύξηση της κεφαλαιακής τους επάρκειας.

http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/573985/ArticleNewsWorld.aspx

Oι αμερικανικές ρυθμιστικές αρχές θα πρέπει να υποχρεώσουν τις τράπεζες να αυξήσουν τα επίπεδα των κεφαλαίων τους έως και 40%, δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της Federal Reserve, Alan Greenspan, όπως μεταδίδει το Bloomberg.

Όπως επισήμανε κάτι τέτοιο θα αποτελούσε τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για την διασφάλιση της σταθερότητας στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, έναντι της επιβολής νέων ρυθμίσεων με στόχο τον περιορισμό του κινδύνου.

“Η πιο επείγουσα μεταρρύθμιση στον απόηχο της κρίσης, κατά την άποψη μου, είναι το επίπεδο των κεφαλαίων σε αντιστάθμιση του κινδύνου”, αναφέρει ο Greenspan και συμπληρώνει: “Αν οι τράπεζες διαθέτουν επαρκή κεφάλαια εξαλείφεται η ανάγκη για τον καθορισμό λεπτομερών κανονισμών στις διατάξεις”.

Οι τράπεζες ενδεχομένως να χρειάζεται να διακρατούν κεφάλαια ισοδύναμα με το 14% των στοιχείων του ενεργητικού τους, έναντι 10% στα μέσα του 2007 και πριν το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, αναφέρει ο Greenspan.

Η ενίσχυση των κανονισμών για την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών έχει επίσης το πλεονέκτημα πως δεν επιβραδύνει την οικονομική ανάπτυξη, συμπλήρωσε ο Greenspan.

http://www.capital.gr/News.asp?id=928805

japan leverage

Μια νέα στρατηγική carry trade υπόσχεται διαρκή, σταθερά κέρδη

Το μοντέλο παράγει πιο συνεπή κέρδη και είναι λιγότερο επιρρεπές σε μεγάλες απώλειες

The Economist

Κάθε φορά που υπάρχουν ανησυχίες για τις στρεβλώσεις που προκαλεί το φθηνό χρήμα στις αγορές, το λεγόμενο «carry trade» θεωρείται πάντα ο βασικός ύποπτος. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για την περιγραφή οποιασδήποτε επένδυσης που φαίνεται καχύποπτα κερδοφόρα. Αναφέρεται δε σε ένα συγκεκριμένο είδος συναλλαγματικών ανταλλαγών: όταν δανείζεσαι φθηνά σε νόμισμα με χαμηλό επιτόκιο και επενδύεις σε ομόλογα χωρών όπου τα επιτόκια είναι υψηλά. Το γιεν έχει αποτελέσει για πολύ καιρό το αγαπημένο «φθηνό» νόμισμα λόγω των μονίμως χαμηλών επιτοκίων της Ιαπωνίας. Ως αποτέλεσμα της κρίσης και των σχεδόν μηδενικών επιτοκίων της Fed, το δολάριο γίνεται και αυτό όλο και πιο αρεστό.

Εάν οι αγορές ήταν πράγματι αποτελεσματικές, τότε τα carry trade δεν θα έπρεπε να είναι επικερδή, διότι η επιπλέον απόδοση θα αντισταθμιζόταν από την αλλαγή στην ισοτιμία μεταξύ των δύο νομισμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που τα νομίσματα υψηλού επιτοκίου συναλλάσσονται με έκπτωση σε σχέση με το τρέχον ή spot επιτόκιό τους στις αγορές προθεσμιακών συμβολαίων. Αν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες ήταν οι ίδιες με αυτές στα προθεσμιακά συμβόλαια, τότε θα υπήρχε ευκαιρία για κέρδος δίχως ρίσκο. Οι κερδοσκόποι θα μπορούσαν να αγοράσουν το νόμισμα υψηλού επιτοκίου σήμερα, θα κλείδωναν τη μελλοντική πώληση στην ίδια τιμή, και θα κέρδιζαν από τη διαφορά του επιτοκίου μέχρι τη λήξη του προθεσμιακού συμβολαίου. Στην πράξη, όμως, η προθεσμιακή αγορά δεν είναι καλός μάντης.

Εάν η θεωρία της Αποτελεσματικής Αγοράς δεν μπορεί να εξαλείψει το carry trade, τότε γιατί δεν μπορούν οι ασταθείς αποδόσεις και οι περιστασιακές μαζικές απώλειες να τρομάξουν τους επενδυτές; Η νέα μελέτη των Οσκαρ Γιόρτνα και Αλαν Τέιλορ του πανεπιστημίου Davis της Καλιφόρνιας, μπορεί να έχει την απάντηση. Διαπίστωσαν ότι μία εκλεπτυσμένη στρατηγική carry trade -που ενσωματώνει μια μέτρηση της μακροπρόθεσμης αξίας- παράγει πιο συνεπή κέρδη και είναι λιγότερο επιρρεπής σε τεράστιες απώλειες σε σχέση με μια στρατηγική που στοχεύει στην υψηλότερη απόδοση.

Οι συγγραφείς εξέτασαν πρώτα τα κέρδη μιας απλής συναλλαγής carry trade για το σύνολο δέκα νομισμάτων πλούσιων χωρών για την περίοδο 1986-2008. Η αγορά της υψηλότερης απόδοσης για κάθε ζευγάρι νομίσματος παρήγαγε κατά μέσο όρο απόδοση 26 μονάδων βάσης. Αυτό θα ήταν μια χαρά, αλλά η τυπική απόκλιση των αποδόσεων, που αποτελεί ένα μέτρο της μεταβλητότητας των κερδών, ήταν σχεδόν 300 μονάδες βάσης. Ο μηνιαίος δείκτης Sharpe, που μετράει την απόδοση σε σχέση με τον κίνδυνο, ήταν στο «πραγματικά απαράδεκτο» επίπεδο του 0,1% (όσο μεγαλύτερη η αναλογία, τόσο μεγαλύτερη είναι η προσαρμοσμένη για τον κίνδυνο απόδοση). Ακόμη χειρότερα, η κατανομή των μηνιαίων κερδών ήταν αρνητικά ασύμμετρη (negatively skewed), που σημαίνει ότι οι μεγάλες απώλειες ήταν πιο πιθανές από τα μεγάλα κέρδη.

Κανένας λογικός επενδυτής δεν θα ακολουθούσε αυτή τη στρατηγική. Ετσι, οι συγγραφείς δημιούργησαν ένα πολύ πιο πλούσιο μοντέλο για να τους βοηθήσει να αποφασίσουν σε ποια πλευρά της νομισματικής συναλλαγής θα βρεθούν. Συμπεριέλαβαν λοιπόν παραμέτρους που ήταν πιθανό να επηρεάσουν τις βραχυπρόθεσμες κινήσεις των νομισμάτων, όπως η αλλαγή της συναλλαγματικής ισοτιμίας τον προηγούμενο μήνα, το ύψος των επιτοκίων και το πληθωριστικό χάσμα μεταξύ νομισμάτων. Διαπίστωσαν ότι και οι τρεις παράμετροι είχαν νόημα. Τα νομίσματα που αυξήθηκαν ένα μήνα είχαν την τάση να αυξηθούν και τον επόμενο. Αυτά με το υψηλότερο επιτόκιο σημείωσαν τη μεγαλύτερη άνοδο, όπως έκαναν και τα νομίσματα με υψηλό πληθωρισμό. Αυτές οι παρορμητικές αντιδράσεις μπορεί να οδηγήσουν τις ισοτιμίες μακριά από τις τιμές «ισορροπίας» τους, δημιουργώντας έτσι τον κίνδυνο ξαφνικής μεταστροφής που θα μπορούσε να εξαλείψει τα αρχικά κέρδη. Ετσι πρόσθεσαν ένα μέτρο του πόσο μετατοπίστηκε η συναλλαγματική ισοτιμία από την εύλογη αξία της, διαπιστώνοντας ότι αυτός ο κώδωνας κινδύνου μπορεί μερικές φορές να μετατρέψει το σημάδι «αγοράς» σε σημάδι «πώλησης». Τέλος, συνυπολόγισαν την υπόθεση ότι η σχέση κερδών και αποδόσεων είναι πιθανό να μην είναι γραμμική. Αυτό ισχύει και για τα νομίσματα: η πιθανότητα της κατάρρευσης αυξάνεται όσο το νόμισμα γίνεται ακριβότερο.

Το πλήρως εξελιγμένο μοντέλο απέδωσε καλά συγκριτικά με τον «πρωτόγονο» πρόγονό του. Οταν χρησιμοποιήθηκε σε ένα χαρτοφυλάκιο ξεχωριστών carry trade, οδήγησε σε μέση μηνιαία απόδοση 57 μονάδων βάσης (σε αντίθεση με τις 26 μονάδες βάσης του απλουστευμένου μοντέλου). Ο βασισμένος σε ετήσιες αποδόσεις δείκτης Sharpe έφτασε στο πολύ υγιές 1,27, ενώ οι αποδόσεις του καινούργιου μοντέλου είχαν θετική ασύμμετρη κατανομή, δηλαδή τα μεγάλα κέρδη ήταν πιο πιθανά από τις μεγάλες απώλειες. Οπως φαίνεται, οι επενδυτές μπορούν όντως να σημειώσουν διαρκή κέρδη από το carry trade. Οι συγγραφείς, ωστόσο, τονίζουν ότι η πολύπλοκη προσέγγισή τους ήταν ελάχιστα καλύτερη από την απλή όσον αφορά την πρόβλεψη της κατεύθυνσης των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Το σημαντικό πλεονέκτημά της όμως είναι ότι όταν κάνει λάθη, τα διακυβευόμενα ήταν μικρά.

Στα 50 δισ. ευρώ οι χορηγήσεις των τραπεζών στα Βαλκάνια

Στα 50 δισεκατομμύρια ευρώ ή στο 21,9% του ΑΕΠ ανέρχονται οι χορηγήσεις δανείων των ελληνικών τραπεζών στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, σύμφωνα με έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη έκθεση, μετά την Αυστρία, οι τράπεζες της οποίας έχουν χορηγήσει δάνεια που αντιστοιχούν στο 70% του ΑΕΠ, ενώ στην τρίτη θέση βρίσκεται η Σουηδία με 18,6%. Οι αναλυτές του ΔΝΤ υπογραμμίζουν ότι οι πολιτικές ηγεσίες θα πρέπει να είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της κρίσης στις χώρες αυτές.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_28/03/2009_309224

Credit Default Swaps amounts outstanding - June 2008

Data: ISDA

CS: Στο top 10 χωρών με αυξημένο ρίσκο η Ελλάδα

Στις χώρες με σοβαρά προβλήματα χρέους και δημόσιων οικονομικών συγκαταλέγει την Ελλάδα η Credit Suisse σε έκθεσή της με σημερινή (6/2) ημερομηνία.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 5η θέση των πιο ευάλωτων χωρών στον πίνακα ρίσκου των ανεπτυγμένων χωρών, με βάση τους λόγους ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών προς ΑΕΠ (στο -11%), κυβερνητικού χρέους προς το ΑΕΠ (100%), χρέους του ιδιωτικού τομέα προς το ΑΕΠ (στο 83%), τραπεζικών δανείων προς καταθέσεις (στο 122%), καθαρού βραχυπρόθεσμου χρέους προς ΑΕΠ (-6%) και τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού προς ΑΕΠ (στο 208%). Οι ανωτέρω μετρήσεις αφορούν εκτιμήσεις της Credit Suisse για το 2009.

Στην πρώτη θέση των πλέον ευάλωτων χωρών, σύμφωνα με τον οίκο, βρίσκεται η Ισλανδία, ακολουθούμενη από την Βουλγαρία, τη Λιθουανία και την Εσθονία. Στην έκτη θέση βρίσκεται η Ισπανία, στην 8η η Ρουμανία ενώ τις τελευταίες θέσεις στην πρώτη δεκάδα συμπληρώνουν Αγγλία και ΗΠΑ.

Ο οίκος, αναζητώντας ελκυστικές περιπτώσεις τραπεζών (τράπεζες με χαμηλή μόχλευση σε χώρες με χαμηλή μόχλευση), ξεχωρίζει τις κορυφαίες ανεπτυγμένες χώρες με βάση κριτήρια χαμηλής μόχλευσης, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης, εμφανίζοντας χαμηλότερη μόχλευση σε σχέση με χώρες όπως το Βέλγιο, η Γερμανία, η Σουηδία και η Γαλλία.

Ωστόσο, στη συνέχεια εξαιρεί την Ελλάδα λόγω των "σοβαρών προβλημάτων με το δημόσιο χρέος και τα οικονομικά της κυβέρνησης", δείχνοντας προτίμηση σε τράπεζες από το Βέλγιο (KBC), την Ιταλία (Intesa Sanpaolo), την Ιαπωνία και τη Σιγκαπούρη.

Στην έκθεση σημειώνει ότι οι μετοχές των τραπεζών δεν έχουν υποχωρήσει ακόμη όσο θα έπρεπε, με βάση τις προηγούμενες τραπεζικές κρίσης, σημειώνοντας ότι παραμένει "underweight", περιμένοντας περαιτέρω υποχώρηση.

Προβλέπει ότι οι τράπεζες θα χρειαστεί να αντλήσουν ακόμη 800 δισ. δολάρια.

Τέλος, σημειώνει ότι το χαμηλό στις μετοχές των τραπεζών παραδοσιακά λαμβάνει χώρα δέκα μήνες περίπου πριν το χαμηλό στις τιμές των κατοικιών και των εμπορικών ακινήτων.

http://www.euro2day.gr/news/market/123/articles/452492/Article.aspx

Banking sector leverage - worldwide

Η πρωτοφανής στρατηγική ξέφρενων δαπανών των ιδιωτικών κεφαλαίων

Τα ιδιωτικά κεφάλαια (private equity funds) επί τρία σχεδόν χρόνια είχαν ακολουθήσει μια στρατηγική ξέφρενων δαπανών, που ήταν πρωτοφανής στην ιστορία των επιχειρήσεων. Χρησιμοποιούσαν δανεικά κεφάλαια για να απορροφήσουν ορισμένα από τα μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας, όπως η Neiman Μarcus, Metro-Goldwyn-Mayer και Τoys” R” Us. Oι νέοι ιδιοκτήτες φόρτωσαν εν συνεχεία τις επιχειρήσεις αυτές με εκατομμύρια δολάρια χρέους που είχαν δανεισθεί για να τις αποκτήσουν.

Τώρα, όμως, πολλά από τα δάνεια και τα αξιόγραφα που χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση αυτών των εξαγορών, θα πρέπει να επιστραφούν και μάλιστα στη χειρότερη εποχή.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, και τα ιδιωτικά κεφάλαια, όπως και οι ιδιοκτήτες κατοικιών, μετά την άνοδο των κυμαινόμενων επιτοκίων στα στεγαστικά δάνεια, πρόκειται να αντιμετωπίσουν τεράστιες πιέσεις. Και αυτό συμβαίνει τη στιγμή που οι καταναλωτές μένουν στο σπίτι τους με κλεισμένο το πορτοφόλι. Ηδη, αυτό τον χρόνο, μεγάλες επιχειρήσεις λιανικής πώλησης, όπως η Linens’ n Things και Steve & Barry’s έχουν κηρύξει χρεοκοπία.

Οι αναλυτές αναμένουν ότι περισσότερες επιχειρήσεις θα αντιμετωπίσουν πιέσεις για το λόγο ότι η κερδοφορία τους περιορίζεται και ότι πολύ σύντομα οι πιστωτές θα έρθουν να τους χτυπήσουν την πόρτα. Μεταξύ αυτών είναι τα τουριστικά θέρετρα Harrah’s Entertainment και ο χρηματοπιστωτικός βραχίονας της General Motors.

«Θα κλάψουν μανούλες» λέει ο Τζος Λέρνερ, καθηγητής επενδυτικής τραπεζικής στο Harvard Businness School. «Το ερώτημα είναι πόσα δάκρυα θα χύσουν» προσθέτει. Τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια στα οποία ο έλεγχος είναι χαλαρός, χρησιμοποίησαν τα χρήματα των επενδυτών για να αγοράσουν απαξιωμένες κρατικές εταιρείες και να τις μετατρέψουν σε ιδιωτικές. Η δυσκολία των εταιρειών που αγοράσθηκαν από τα ιδιωτικά κεφάλαια θα αντιμετωπίσουν αρκετές δυσχέρειες στην εξεύρεση νέων πιστώσεων, γεγονός το οποίο θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία.

Πολλοί από αυτούς που εργάζονται σε επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν αγορασθεί από ιδιωτικά κεφάλαια, ενδέχεται να χάσουν την εργασία τους καθώς οι επιχειρήσεις αυτές προβαίνουν σε περικοπές δαπανών για να μπορέσουν να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις εξοφλήσεως των χρεών τους.

Ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια όπως τα Apollo Management, τα οποία ελέγχουν τις Harrah’s και Linens’ n Things αντιμετωπίζουν υποβάθμιση της αξίας των χαρτοφυλακίων τους. Συνταξιοδοτικά ταμεία και πανεπιστημιακά ιδρύματα τα οποία έχουν επενδύσει τα χρήματά τους σε αυτά τα ταμεία τα τελευταία χρόνια, ελπίζοντας σε καλύτερες αποδόσεις ενδέχεται να υποστούν τις συνέπειες και πολλοί από αυτούς τους επενδυτές μπορεί να δεχθούν πιέσεις. Ο λόγος έγκειται στο ότι είναι εξαναγκασμένα να παραμείνουν στις επενδύσεις τους επί μερικά χρόνια έως ότου η οικονομία ανακάμψει.

Οταν η οικονομία βρισκόταν σε ακμή, οι επιχειρήσεις είχαν τεράστια κέρδη από περικοπές στις εταιρείες που είχαν εξαγοράσει. Με τη μέθοδο αυτή βελτίωσαν τη λειτουργία τους και τις μεταπώλησαν. Το 2007, την περίοδο της ακμής της «φούσκας», αυτού του είδους οι συναλλαγές είχαν φθάσει τα 796 δισεκατομμύρια δολάρια και ξεπέρασαν το 16% των 4,83 τρισεκατομμυρίων δολαρίων από τις συναλλαγές της ιδίας κατηγορίας, την ίδια χρονιά σε διεθνές επίπεδο. Εάν η ιστορία των οικονομικών κρίσεων μπορεί να αποτελέσει δίδαγμα, τότε είναι πολύ σωστό να πιστεύουμε ότι μας περιμένουν ακόμη χειρότερα, όπως λέει και ο Στίβεν Κάπλαν, καθηγητής του Graduate School of Business, του πανεπιστημίου του Σικάγου.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_08/11/2008_291341

Eastern Europe 2008 = Southeast Asia 1997

From Bloomberg:
Foreign-denominated loans helped fuel eastern European economies including Poland, Romania and Ukraine, funding home purchases and entrepreneurship after the region emerged from communism. The elimination of such lending is magnifying the global credit crunch and threatening to stall the expansion
of some of Europe’s fastest-growing economies.

The key to the Asian crisis — and of Argentina’s collapse in 2002 — was the way domestic players leveraged themselves up with foreign-currency loans.
When the capital inflows dried up, and the Asian currencies plunged, these debts
suddenly became a much bigger burden, decimating balance sheets and causing
a downward spiral of deleveraging.

And here we go again.

Από τη στήλη του Νομπελίστα Krugman

Δεν σεβαστήκαμε βασικούς κανόνες της οικονομίας και το πληρώνουμε

«Εχεις δει την ταινία «Ο Τιτανικός»; Ετσι έμοιαζαν οι τραπεζικοί κολοσσοί που κατέρρευσαν σε μία νύχτα. Κανείς δεν το περίμενε. Κάποια στιγμή έπεσαν σε παγόβουνο. Πολλοί άκουσαν τον κρότο, λίγοι κατάλαβαν ότι το καράβι θα βούλιαζε. Στο τέλος, όλοι έτρεχαν να γλιτώσουν και έπεφταν στη θάλασσα σαν τα ποντίκια. Ετσι έμοιαζαν οι τελευταίες ημέρες στις τράπεζες που πτώχευσαν και σε αυτές που σώθηκαν στο παρά πέντε».

Με τον τρόπο αυτό θέλησε να περιγράψει τις τελευταίες ημέρες που έζησε ο Γ.Σ. ως στέλεχος σε μία από τις μεγάλες τράπεζες που πτώχευσαν λόγω της πιστωτικής κρίσης. Στο τραπέζι, δίπλα του, ο Α.Σ., ο νεότερος της παρέας, και ο Κ.Β., ένας ακόμη Ελληνας που εργαζόταν σε άλλη τράπεζα, η οποία βρέθηκε στη δίνη της κρίσης και προχώρησε σε χιλιάδες απολύσεις. Ενας από τους απολυμένους ήταν και αυτός. «Στη δική μου τράπεζα προτίμησαν να αναβαθμίσουν Ινδούς και άλλους εργαζόμενους χαμηλού κόστους. Ελληνες, Γερμανοί και Αμερικανοί από όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας βρεθήκαμε πρώτοι στη λίστα των απολυμένων. Αυτό έγινε σε πολλές τράπεζες, ειδικά σε αυτές που έχουν μεγάλη παρουσία σε πολλές χώρες», λέει ο Κ.Β.

Η συζήτηση έγινε σε ένα καφενεδάκι την περασμένη Κυριακή, το απόγευμα. Ο ένας εργαζόταν στο Σίτι του Λονδίνου και ο άλλος στη Νέα Υόρκη. Η καριέρα τους στον τραπεζικό κλάδο, ύστερα από 16 χρόνια για τον Κ.Β. και 22 χρόνια για τον Γ.Σ., δεν έχει τελειώσει. Για τον Α.Σ. η καριέρα μόλις είχε αρχίσει στο Λονδίνο. Εργαζόταν μόλις ενάμιση χρόνο. Γι' αυτό ζήτησαν να μην αναφερθούν τα ονόματά τους και οι τράπεζες στις οποίες εργάστηκαν. Ωστόσο, μάς περιγράφουν με λεπτομέρειες το πώς φτάσαμε στην κρίση και τι έζησαν οι εργαζόμενοι και τα «χρυσά αγόρια» της Wall Street ένα μήνα πριν, όταν ο ένας τραπεζικός κολοσσός κατάρρεε μετά τον άλλον.

Οι αιτίες

Η κρίση δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Το πρόβλημα ξεκίνησε από τη στιγμή που οι τράπεζες εγκατέλειψαν τους παραδοσιακούς τραπεζικούς κανόνες. Σταδιακά αποσύρονταν παραδοσιακοί τραπεζίτες και αναλάμβαναν «σύγχρονα» στελέχη, με υψηλούς στόχους και γνώστες των λεγόμενων σύνθετων χρηματοοικονομικών εργαλείων.

Ο παραδοσιακός τραπεζίτης κοιτά δύο πράγματα: καταθέσεις και δάνεια. Αυτό είναι το ισοζύγιό του και προσπαθεί να το διατηρεί σε ισορροπία. «Η χρηματιστηριοποίηση των τραπεζών, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, άφησε πίσω τον κανόνα αυτόν. Τώρα ο στόχος είναι η αύξηση των κερδών μέσω των πωλήσεων. Η μανία για πωλήσεις προκάλεσε τη δημιουργία ευφάνταστων προϊόντων. Δόθηκε έμφαση στην πώληση δανείων και καρτών και εγκαταλείφθηκε το κυνήγι των καταθέσεων», εξηγεί ο Κ.Β.

Η πίεση και ο ανταγωνισμός για πωλήσεις ανάγκασε τις τράπεζες να δημιουργούν συνεχώς νέα προϊόντα για να πουλούν. Δημιουργήθηκαν δομημένα προϊόντα, τόσο σύνθετα που η διαφάνεια σιγά σιγά χάθηκε. Δημιουργήθηκαν δάνεια για δανειολήπτες που δεν έπρεπε να πάρουν δάνειο. Δηλαδή δεν είχαν τα απαραίτητα εισοδήματα ή είχαν κακό πιστοληπτικό ιστορικό. Πρόκειται για τα δάνεια subprime. Οταν οι δανειολήπτες αυτοί δεν μπόρεσαν τελικά να πληρώσουν τις δόσεις, οι τράπεζες έμειναν με τα προσημειωμένα ακίνητα, τα οποία έπρεπε να πουλήσουν. Ετσι εκτοξεύθηκαν οι κατασχέσεις, οι πλειστηριασμοί και επιταχύνθηκε η πτώση των τιμών ακινήτων, κυρίως στις ΗΠΑ.

Αλλά, αυτό αποτελεί ένα μόνο μέρος του προβλήματος. Η μεγάλη φούσκα δημιουργήθηκε από ένα «πλέγμα» παράγωγων προϊόντων και τιτλοποιημένων δανείων που η μία τράπεζα πουλούσε στην άλλη.

«Είχε δημιουργηθεί μία αγορά που λειτουργούσε στα όρια της επιστημονικής φαντασίας», λέει ο Α.Σ. Οι τράπεζες μετέτρεψαν τα δάνεια subprime σε ομόλογα. Δηλαδή τα τιτλοποίησαν. Πουλούσαν τα ομόλογα αυτά, μετέθεταν τον κίνδυνο στον αγοραστή και έπαιρναν ρευστότητα, την οποία χρησιμοποιούσαν για τη χορήγηση νέων δανείων subprime. Για να αντισταθμιστεί ο κίνδυνος, οι τράπεζες δημιούργησαν παράγωγα προϊόντα που εξασφάλιζαν όσους είχαν πάρει τιτλοποιημένα δάνεια subprime.

Οι επενδυτές (τράπεζες, ασφαλιστικές κ.λπ.) που είχαν αγοράσει τιτλοποιημένα δάνεια subprime δέχονταν να πληρώνουν ένα ασφάλιστρο κινδύνου στην τράπεζα. Δηλαδή οι τράπεζες εισέπρατταν ασφάλιστρα για να αποζημιώσουν τον αγοραστή του τιτλοποιημένου subprime σε περίπτωση επισφάλειας (του ομολόγου). Οι καταβολές αυτές αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένες απαιτήσεις (αποζημίωσης) των επενδυτών. Οι τράπεζες τιτλοποίησαν και αυτές τις απαιτήσεις και τις πούλησαν σε άλλους επενδυτές (τράπεζες, χρηματιστηριακές, ασφαλιστικές κ.λπ.). Οι επενδυτές αυτοί κέρδιζαν υψηλές αποδόσεις, αλλά είχαν την υποχρέωση να αποζημιώσουν τους αγοραστές των τιτλοποιημένων subprime σε περίπτωση επισφάλειας. Δηλαδή η μία τράπεζα μετέθετε τον κίνδυνο στην άλλη, υποσχόμενη υψηλότερες αποδόσεις. Ταυτόχρονα υπήρχαν οργανισμοί που ασφάλιζαν ομόλογα και δάνεια, ενώ δημιουργήθηκαν και παράγωγα προϊόντα για να εξασφαλίζονται όσοι... ασφάλιζαν τους κινδύνους άλλων... Ολοι αυτοί οι κίνδυνοι μετατράπηκαν σταδιακά σε «στοιχήματα» στην αγορά παραγώγων.

Παρ' όλα αυτά, όλα έδειχναν ότι λειτουργούσαν σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Στην πραγματικότητα ήταν αέρας. «Απλώς έκλειναν τα βιβλία. Θεωρητικά, φυσικά. Αλλά αυτό ήταν αρκετό για τα σύγχρονα τραπεζικά στελέχη. Αρκεί να κλείνουν σωστά τα βιβλία. Δηλαδή, κάτι σαν δημιουργική λογιστική», συμπληρώνει ο Σ.Γ.

«Αυτό δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Δεν γίνεται να δημιουργούνται κέρδη από το τίποτα. Η μία τράπεζα πουλούσε στην άλλη βόμβες και το θέμα ήταν σε ποια χέρια θα έσκαγαν. Και οι βόμβες έσκασαν, όταν οι δανειολήπτες που δεν έπρεπε να πάρουν δάνειο, τελικά δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους», είπε ο Κ.Β.

Οταν αυξήθηκαν οι επισφάλειες των δανείων subprime, τότε η μία τράπεζα ζητούσε την αποζημίωσή της από την άλλη και αυξήθηκε το κόστος ασφάλισης κινδύνων. Αυτό προκάλεσε την πρώτη στενότητα στη ρευστότητα. Μετά τα προβλήματα προέκυπταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Στο μεταξύ, οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί είχαν ρίξει τις τιμές των ακινήτων περαιτέρω και, κατά συνέπεια, την αξία των καλύψεων που είχαν μέχρι εκείνη την ημέρα οι τράπεζες.

Η έλλειψη ρευστότητας είχε κορυφωθεί. Μετά το ένα έφερε το άλλο. Η κρίση παρέσυρε και όσες επιχειρήσεις είχαν επενδύσει σε τίτλους που είχαν σχέση με δάνεια subprime. Μετά η κρίση ρευστότητας στην αγορά εκτόξευσε το κόστος χρήματος στη διατραπεζική αγορά. Αυτό επιβάρυνε όλες τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.

Το πρόβλημα έγινε ακόμα πιο μεγάλο εξαιτίας της ανατίμησης των πρώτων υλών, προκαλώντας πληθωριστικές πιέσεις. Ορισμένες τράπεζες και επενδυτικοί οίκοι, όπως η Lehman, προσπαθώντας να αντισταθμίσουν τις ζημιές από τα subprime, έπαιξαν στις αγορές εμπορευμάτων οδηγώντας τις τιμές του πετρελαίου και άλλων πρώτων υλών ακόμα πιο ψηλά. Ή τουλάχιστον πόνταραν σε πιο υψηλές τιμές. Η απότομη πτώση των τιμών ενέτεινε την κατάρρευση της Lehman.

Ποιος κέρδισε

«Δεν σεβαστήκαμε βασικούς κανόνες της οικονομίας. Και αυτό πληρώνουμε όλοι τώρα», επισημαίνουν.

Από τη στιγμή που χάθηκαν τόσα χρήματα, ποιος τα κέρδισε; «Τώρα κανείς. Χάθηκαν φανταστικά χρήματα από φανταστικά κέρδη, τα οποία είχαν προεξοφληθεί νωρίτερα. Τα κέρδη είχαν πραγματοποιηθεί πριν από την κρίση και είχαν διοχετευθεί στις αγορές, τα χρηματιστήρια και την πραγματική οικονομία με οικοδομές, αυτοκίνητα, πισίνες κ.λπ. Απλώς τώρα έσκασε η φούσκα και όλοι ζητούν τα χρήματα πίσω. Οι αγορές, οι επενδυτές, οι κατασκευαστές κ.λπ. Είχαν κερδίσει πριν. Ή έτσι πίστευαν», εξηγεί ο Κ.Β.

Η 14η Σεπτεμβρίου

«Εμείς ενημερωνόμασταν από τις εφημερίδες για τυχόν πτώχευση ή για τους πιθανούς αγοραστές μας. Στην τράπεζα, κατά τα άλλα λειτουργούσαν κανονικά. Γίνονταν συνέδρια. Καλούσαμε προσωπικότητες για ομιλιτές. Για να φανταστείτε, η Lehman ένα Σαββατοκύριακο πριν πτωχεύσει, είχε διοργανώσει στη Νέα Υόρκη συνέδριο για το μέλλον των αγορών με προσκεκλημένους από όλο τον κόσμο. Την Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου, δηλαδή μία ημέρα πριν πτωχεύσει, τα στελέχη της έπιναν ποτά στα μπαράκια του Σίτι. Επιναν στην υγειά του νέου αγοραστή. Το θεωρούσαν δεδομένο.

Και οι απολύσεις έγιναν χωρίς προειδοποίηση και με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο στις περισσότερες περιπτώσεις. Ο Κ.Β. μας λέει την εξής ιστορία: «Μου είπε φίλος που εργαζόταν σε μία από τις μεγάλες αμερικανικές τράπεζες που εξαγοράστηκε πρόσφατα το εξής: Καθώς εισέρχονταν οι εργαζόμενοι το πρωί, στην είσοδο υπήρχε ασφάλεια και ρωτούσε το όνομα. Αν υπήρχε στη λίστα, ένας άλλος υπάλληλος έφερνε μία κούτα και έλεγε: Εχετε απολυθεί. Παρακαλούμε πάρτε τα προσωπικά σας αντικείμενα. Ευχαριστούμε. Ξέρετε πόσος κόσμος απολύθηκε με αυτό τον τρόπο;»

Ο Α.Σ. αναφέρει τη δική του περίπτωση. «Σε εμάς τα πράγματα ήταν πιο απλά. Την Παρασκευή μάς ανακοινώθηκε ότι η τράπεζα θα πουληθεί για να συνεχίσει τη λειτουργία της. Τη Δευτέρα το πρωί διαβάσαμε στις εφημερίδες και ακούσαμε στις ειδήσεις ότι η τράπεζα πτώχευσε. Πήγαμε στα γραφείο μας, όπου υπήρχαν έτοιμες άδειες κούτες στους διαδρόμους. Μαζέψαμε τα πράγματά μας και φύγαμε».

Ισως έπρεπε να συμβεί αυτή η κρίση για να συνέλθει το σύστημα, παρατηρούν και οι δύο. Η πρόσφατη απόφαση στις ΗΠΑ που ανάγκασε τις επενδυτικές τράπεζες να γίνουν τραπεζικοί όμιλοι και να διέπονται από τραπεζικά κριτήρια έγινε για να δοθεί τέλος στον παραλογισμό. Με απλά λόγια ο Πόλσον και ο Μπερνάκι είπαν: Επιτέλους, ας γίνετε πάλι τράπεζες.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_26/10/2008_289798

ΗΠΑ: «Ταβανώνουν» τα πιστωτικά όρια οι επιχειρήσεις

Οι «στριμωγμένες» επιχειρήσεις δεν περιμένουν να απελευθερωθούν οι πιστώσεις που ευαγγελίζεται το σχέδιο διάσωσης στις ΗΠΑ. Αντ’ αυτού, σπεύδουν στις τράπεζες κατά δεκάδες για να αποστραγγίσουν τα πιστωτικά όρια που είχαν ανοίξει «για μια ώρα ανάγκης».
Οι μαζικές αναλήψεις ανοίγουν ακόμη μία πληγή στο ήδη λαβωμένο τραπεζικό σύστημα. Και υποδηλώνουν την εντεινόμενη ανησυχία των επιχειρήσεων σχετικά με την ευρύτερη οικονομία, σημειώνει η Wall Street Journal.
Κάποιες από αυτές προχωρούν σε δανεισμό σε μια επίδειξη προνοητικότητας και σύνεσης, ευελπιστώντας να διασκεδάσουν τους φόβους για περιορισμένη πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Οι υπόλοιπες απλώς ψάχνουν απεγνωσμένα για μετρητά.
Τα πιστωτικά όρια λειτουργούν σαν πιστωτικές κάρτες για την επιχείρηση. Μόλις αποπληρωθεί ένα ποσό του δανείου, η πίστωση αναπληρώνεται. Οι περισσότερες επιχειρήσεις θεωρούν τα πιστωτικά τους όρια κεφαλαία «για μια ώρα ανάγκης» και χρησιμοποιούν μόνο ένα πολύ μικρό μέρος αυτών.
Προτού η κρίση μας χτυπήσει την πόρτα, πολλές τράπεζες παρείχαν πιστωτικά όρια πιστεύοντας ότι οι πελάτες δεν θα τα εξαντλήσουν ποτέ. Ως εκ τούτου, οι διευκολύνσεις αυτής τη μορφής προσέφεραν χαμηλά επιτόκια και χρέωναν ελάχιστες προμήθειες, με αποτέλεσμα να μην είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρες για τις τράπεζες.
Τα χρήματα όμως αυτά έχουν αποδειχθεί πολύτιμα, δεδομένου ότι η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων που βρίσκονται στα πρόθυρα χρεοκοπίας –για την πληρωμή των μισθών και άλλων υποχρεώσεων στη φάση της αναδιάρθρωσης– έχει εξατμιστεί.
«Φοβούνται ότι δεν θα βρίσκουν κεφάλαια όταν θα τα χρειάζονται», αναφέρει στη Wall Street Journal ο Τακ Χάρντι, διευθύνων σύμβουλος της επενδυτικής τράπεζας Houlihan Lokey Howard & Zukin.
Η τάση όμως αυτή εντείνει τις πιέσεις στις τράπεζες, καθώς η χορήγηση πρόσθετων κεφαλαίων σε δανειστές που αντιμετωπίζουν προβλήματα αυξάνει τον κίνδυνο για επισφάλειες στους ισολογισμούς των τραπεζών. Επίσης, οι επιχειρήσεις δεσμεύουν κεφάλαια που οι τράπεζες αυτή την εποχή θέλουν να κρατήσουν «εν οίκω».
http://www.naftemporiki.gr/news/static/08/10/16/1578111.htm