Όρος Ερύμανθος: Εκπόνηση σχεδίου διαχείρισης στην προστατευόμενη περιοχή του Δικτύου Natura 2000

  

Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας σε συνεργασία με την ένωση εταιρειών «ΟΙΚΟΜ ΕΠΕ - NERCO Ν. ΧΛΥΚΑΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΑΕΜ», διοργανώνει ενημερωτική συνάντηση διαβούλευσης την Τρίτη 4 Απριλίου 2023 και ώρα 18:30, στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του νέου Δημαρχείου Δήμου Ερυμάνθου, στη Χαλανδρίτσα Αχαΐας, με θέμα: «Εκπόνηση θεματικού σχεδίου διαχείρισης για τον τομέα της γεωργίας και της κτηνοτροφίας σε δυο διακριτές ομάδες προστατευόμενων περιοχών της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας».

Στόχος του έργου είναι ο σχεδιασμός ολοκληρωμένων μέτρων, δράσεων και πρακτικών για τον αγροτικό χώρο, με γνώμονα την υποστήριξη των αγροτών και κτηνοτρόφων για την υιοθέτηση της αειφορίας στην παραγωγική διαδικασία. Οι περιοχές Natura 2000 θα πρέπει να αποτελέσουν «ευκαιρία» για τους χρήστες που εξασφαλίζουν την προστασία τους.

Το συγκεκριμένο έργο εντάσσεται στο υπομέτρο 7.1 του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης (ΠΑΑ) 2014-2020. Φορέας χρηματοδότησης είναι το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και αναθέτουσα αρχή η Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.

Η προστατευόμενη περιοχή του όρους Ερύμανθου, που ανήκει στο Δίκτυο Natura 2000 και αποτελεί αντικείμενο του παρόντος έργου, είναι περιοχή χαρακτηρισμένη ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ). Η περιοχή του όρους Ερυμάνθου ωστόσο σε μεγάλο τμήμα (βόρεια) της επικαλύπτεται με περιοχή χαρακτηρισμένη ως Ειδική Ζώνη Διατήρησης (ΕΖΔ). Τα κύρια γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά του τοπίου του όρους Ερύμανθος (Ωλονός) συνιστούν η επιμήκης μορφή του η οποία χωρίζεται σε τρεις βασικούς ορεινούς όγκους, τον Προφήτη Ηλία, τον Μουγγίλα και τον Ωλονό που εκτείνονται σαν οροσειρά στα όρια Αχαΐας και Ηλείας.

Η εκπόνηση του Θεματικού Σχεδίου Διαχείρισης συμπεριλαμβάνει, υποχρεωτικά, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση διαδικασιών διαβούλευσης με τους άμεσα εμπλεκόμενους φορείς της περιοχής, μέσω των οποίων θα συνδιαμορφωθούν οι τελικές προτάσεις μέτρων και δράσεων.

Για τους λόγους αυτούς, η ενημέρωση, η συζήτηση και η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των εμπλεκομένων μερών θεωρείται σημαντική.

«Στόχος του Περιφερειακού Σχεδίου για την Προσαρμογή στην Κλιματική Αλλαγή (ΠΕΣΠΚΑ) της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας (ΠΔΕ), είναι ο προσδιορισμός και η ιεράρχηση των απαραίτητων μέτρων και δράσεων προσαρμογής της Περιφέρειας στις επερχόμενες κλιματικές αλλαγές. Βασικός πυλώνας του ΠΕΣΠΚΑ ΠΔΕ, είναι η ενίσχυση της ανθεκτικότητας της Περιφέρειας σε όλους του τομείς και περιοχές προτεραιότητας, με δράσεις προσαρμογής που συνάδουν με τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης. Από την άλλη πλευρά, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας έχει πάντα ως βασική προτεραιότητα την προώθηση έργων προς όφελος του πρωτογενούς τομέα. 

 Ειδικότερα, για τις προστατευόμενες περιοχές της Περιφέρειάς μας, είμαστε υποχρεωμένοι να σχεδιάζουμε και να προτείνουμε εξειδικευμένα μέτρα γεωργικών δράσεων και πρακτικών που θα συμβάλλουν στην προστασία της τοπικής βιοποικιλότητας, καθώς και στην προώθηση της αειφόρου διαχείρισης των γεωργικών εκτάσεων των προστατευόμενων περιοχών. Όμως, το μέλλον του τόπου μας το χαράζουμε όλοι μαζί αναπτύσσοντας τις κατάλληλες πρακτικές και μεθόδους για την εξέλιξη και την ανταγωνιστικότητα του πρωτογενούς μας τομέα, δείχνοντας ταυτόχρονα και την απαραίτητη ευαισθησία για την αειφορική διαχείριση του περιβάλλοντος και την διατήρηση των φυσικών μας πόρων», τόνισε ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης. 

 Από την πλευρά του, Εντεταλμένος Σύμβουλος Περιφερειάρχη σε θέματα ΠΑΑ, Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος, επεσήμανε τα εξής: «Όσον αφορά τη σημερινή γενική κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος σημειώνεται ότι, επειδή κατά το παρελθόν δεν έχουν λάβει χώρα σημαντικές ανθρωπογενείς επιδράσεις, το φυσικό περιβάλλον της περιοχής μελέτης είναι σε καλή κατάσταση. Η γεωργική εκμετάλλευση στην περιοχή δεν είναι ιδιαίτερα εντατική και η περιβαλλοντική επιβάρυνση των δασικών περιοχών και των ορεινών όγκων της περιοχής μελέτης περιλαμβάνει τα προβλήματα που προέρχονται από υπερβόσκηση και εκχερσώσεις για γεωργική εκμετάλλευση, καθώς και τους κινδύνους από πυρκαγιές. Η υπερβόσκηση των δασικών εκτάσεων έχει ιδιαίτερη σημασία σε περιόδους αναγέννησης της βλάστησης. 

 Τα άμεσα αποτελέσματα είναι η καταστροφή της φυσικής αναγέννησης και της οικολογικής διαδοχής της φυσικής βλάστησης. Στην περιοχή ασκείται έντονη κτηνοτροφία και μάλιστα με τη μορφή της ελεύθερης βόσκησης εντός των δασών και δασικών εκτάσεων. Η ελεύθερη βόσκηση, η οποία ασκείται έντονα, έχει δυσμενείς επιπτώσεις στο έδαφος από την συμπίεση που δημιουργείται, διότι μειώνει τη διαπερατότητα των εδαφών και αυξάνει τη διάβρωσή τους. Επίσης το έδαφος επιβαρύνεται από απεκκρίσεις των ζώων και από τη σταδιακή αλλαγή στη σύνθεση των φυτικών ειδών, παράγοντες που επιφέρουν συνεχή υποβάθμιση της βλάστησης και μείωση της παραγωγικότητας των φυτοκοινωνιών».

 

 https://www.kalavrytanews.com/2023/03/natura-2000.html

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ...

 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ.

 

 

-Τό όνομα της συζύγου σας παρακαλώ;

λέει ο ειρηνοδίκης , απευθυνόμενος στον μεσήλικα, άνδρα με το σκληρό κουρασμένο ηλιοκαμένο πρόσωπο, τα ροζιασμένα χέρια καί τα ντρίλινα παλιοκαιρισμένα ρούχα.

Σάστισε, ξαφνιάστηκε, χλώμιασε ο άνδρας καί αργοπορημένα απάντησε σιγανά

-Αλέξαινα..

-Αυτό είναι το βαπτιστικό της όνομα; τον ξαναρωτάει ο δικαστής

-Όχι , όχι , αλλιώς τη λένε αποκρίθηκε σχεδόν ψιθυριστά ο άνδρας, με τα μάτια κατεβασμένα , κατακόκκινος από ντροπή και βασανιστικά έστυβε το μυαλό του, να θυμηθεί τ όνομα της γυναίκας του.

Ο άνδρας ήταν ο μπάρμπα Αλέξης, γεωργός καί κτηνοτρόφος απ’ ένα ορεινό χωριό του Ξηρομέρου, κι ήταν κατηγορούμενος, στο Ειρηνοδικείο Αστακού -εκεί γύρω στα 1970- για αγροζημία.

Τούς ξέφυγαν τα κατσίκια, μπήκαν στα αμπέλια του Σκαρλάτου και δεν άφησαν κλήμα και κληματόβεργα. Μεγάλη ζημιά έπαθε ο άνθρωπος. Δέν βρήκε τσαμπί, για να τρυγήσει.

Τόν μήνυσε ο αγροφύλακας καί τώρα, πέρα απ την αποζημίωση που δίκαια πρέπει να πληρώσει, περιμένει με αγωνία καί την ποινή της αδικοπραξίας, που θα του επιβάλει το δικαστήριο.

Να όμως που τού ’μελαν τα χειρότερα, δεν θυμόταν τό όνομα της γυναίκας του.

Αν είναι ποτέ δυνατόν! Να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.!

Πάνω απο είκοσι χρόνια παντρεμένοι, όλοι την έλεγαν .. Αλέξαινα..( το θηλυκό του δικού του ονόματος)

Εκείνος πάντα την φώναζε .. Γυναίκα ή Αλέξαινα! και τα παιδιά Μάνα! Ποτέ καί κανείς, δεν την φώναζε αλλιώς.

Κι ήταν άξια, εργατική, αξιοπρεπής γυναίκα. Εκείνη κρατούσε γερά και σταθερά το τιμόνι της οικογένειας, καθαρή μητριαρχία κι εκείνος την σεβόταν, την εκτιμούσε και αναγνώριζε τις θυσίες και τη προκοπή της.

Όλες οι γυναίκες στα μέρη εκείνα, ετεροπροσδιορίζονταν – σπάνιες οι εξαιρέσεις- και εκτός απ το επώνυμο, τούς άλλαζαν και τ’ ονομά τους, δίνοντάς τους, αυτό του άνδρα τους .. Χρήσταινα, Θοδωράκαινα, Γιάνναινα, Σπύραινα, Κώσταινα...

Αυτός ήταν ο κλειστός κόσμος τους, οι άγραφοι νόμοι, οι νοοτροπίες, οι πρακτικές κι’ οι κοινωνικές παραδοχές.

Η κάθε Αλέξαινα, σε πέτρινες εποχές, είχε άλλες έγνοιες, προτεραιότητες, ανάγκες κι επιθυμίες… Μέ έξη παιδιά, καπνά, στάρια, γιδοπρόβατα, σπίτι... τό τελευταίο που την ένοιαζε ηταν τ΄ ονομά της. Νάχει η οικογένεια πρώτα -πρώτα υγεία καί φαΐ κι όλα τ’ άλλα , ας καρτεράνε.

Μέ σταματημένο το μυαλό του, αγχωμένος καί ντροπιασμένος , μπροστά στον δικαστή και στο ακροατήριο, γυρίζει πρός τα πίσω ,εκεί που καθόταν ο μικρός του γιός καί τον ρωτάει:

-Ωρέ Νίκο, πως λέν καλό’ μ, τ’ μάνα ’ς ;-

- Αφροδίτ' πατέρα ,τού απάντησε το παιδί !

- Αφροδίτη ! Τόσο ωραίο όνομα ! μουρμούρισε ο δικαστής..

κι ο μπάρμπα Αλέξης ένιωσε μια μαχαιριά μες την καρδιά.

Έγινε η δίκη, πλήρωσε τα δίκαια και σωστά ο κυρ Αλέξης και τ΄απόβραδο, πατέρας και γιός έφτασαν καβάλα στ’ αλογά τους, στο σπίτι, στο χωριό τους.

Έπληκτη η κυρ Αλέξαινα, άκουσε πρώτη φορά τ όνομα της και να της λέει γλυκά - μπορεί κι ενοχικά… 

-Ούλα καλά Αφροδίτη μ' ! Ούλα καλά.

Έκτοτε ..μόνο το όνομά της , Αφροδίτη!! είχε στα χείλη του.

 

Πέρασαν τα χρόνια, κύλησε πολύ νερό στον Αχελώο, ήρθε λίγος κοινωνικός πολιτισμός, άλλαξαν οι νόμοι, η γυναίκα ανακτά την υπόστασή της, επιτέλους διατηρεί το επώνυμό της, κανείς δεν διανοείται πλέον να της αλλάξει το όνομα...

κι όμως..κι όμως κάποιες θηλυκές όμορφες υπάρξεις κινδυνεύουν από αγέλες εκβαρβαρισμένων, εξαχρειωμένων αρσενικών... κάποιες θηλυκές ιερές ζωές, χάνονται άδικα, άκαιρα καί τραγικά, δολοφονημένες από χέρια, κτηνωδών, υπανθρώπων ανδρών...

 

 https://www.facebook.com/groups/33815733545

 Γιωργος Κουρμενταλας

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ....! ! ! (Συγκινητικό για μένα )

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ !

‘’Αγαπάω τις γυναίκες, τις άσχημες γυναίκες, τις γριές γυναίκες.’’ Εκείνες τις γυναίκες με τα ροζιασμένα χέρια, τα χέρια που μας δένουν τις πληγές μετά το παιχνίδι, η τον πόλεμο. 

Αγαπάω κείνες τις γυναίκες με το τσεμπέρι που ψήνουν το ψωμί στον χωριάτικο φούρνο και κρατάνε λίγο ζυμάρι για το κουλουράκι των παιδιών. Αγαπάω τις γυναίκες με την ζαλιά τα ξύλα που τα κουβαλάνε χαράματα από το βουνό, και όταν τα απιθώνουν στην αυλή, συνεχίζουν με την μπουγάδα και το νοικοκυριό του σπιτιού. Τις γυναίκες που η δουλειά τους δεν έχει τελειωμό. Τις γυναίκες που μας δροσίζουν το μέτωπο στις μεγάλες κάψες του πυρετού. Μου αρέσουν οι γυναίκες που καθισμένες στον αργαλειό υφαίνουν τα προικιά της κόρης και με τα μάτια της ψυχής βλέπουν την κούκλα τους, στο πλευρό του όμορφου γαμπρού. Μου αρέσουν σαν βγαίνουν τις Κυριακές στην γειτονιά για λίγη κουβέντα και ακούω το γέλιο τους ...

Αγαπάω τις γυναίκες που σκουπίζουν το δάκρυ με την άκρη του μαντηλιού τους, όταν μας ξεπροβοδίζουν σαν ξενιτευόμαστε. Αγαπάω τις αγκαλιές τους που ακουμπάμε το κεφάλι όταν μας σφίγγουν τα βάσανα, αγαπάω το λιμάνι και την στέγη μας...

Αγαπάω τις γυναίκες, τις γιαγιάδες γυναίκες, με το λιπόσαρκο χέρι που κρύβουν στην τσέπη της ποδιάς τους το καρύδι και το μύγδαλο να το δώσουν στο εγγόνι με την προσδοκία να εισπράξουν ένα φιλάκι στο μάγουλο.

Αγαπάω τις γυναίκες, τις μεγάλες γυναίκες, αγαπάω τις μανάδες όλου του κόσμου.

Δ.Π.

http://storyval.blogspot.gr/2018/04/blog-post_16.html

Δηλωτή- Παιχνίδι της τράπουλας...

Δηλωτή. Παιχνίδι της τράπουλας...

 

Η Δηλωτή είναι το πιο παραδοσιακό παιχνίδι τράπουλας στα καφενεία των χωριών μας. Είναι ένα καθαρά τεχνικό παιχνίδι, συνδυασμός Ξερής και Κολιτσίνας που παίζεται συνήθως με τέσσερεις παίκτες, ζευγάρια. Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παράδοσής μας και είναι υποχρέωσή μας, η νέα γενιά να διατηρήσει τις συνήθειές μας και στην ψυχαγωγία.

Οι κανόνες της Δηλωτής μέσα από τις σελίδες του βιβλίου τσέπης με τίτλο " Το αλφαβητάρι του χαρτοπαίκτη" του Γιώργου Κουσουνέλου, εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ. Η Δηλωτή είναι συνδυασμός Ξερής και Κολιτσίνας και παίζεται από 2 ή 4 παίκτες. Στην πρώτη περίπτωση οι αντίπαλοι παίζουν ένας εναντίον ενός, ενώ στη δεύτερη σχηματίζουν ζευγάρια που κάθονται αντικριστά.

ΔΗΛΩΤΗ :
Άτομα: 2 ή 4
Τράπουλες: Μία των 52 φύλλων.
Σκοπός: Να φτάσουμε τους 61 πόντους πριν από τον αντίπαλό μας, οπότε κερδίζουμε την παρτίδα.
Είδος παιχνιδιού: Τεχνικό. Παίζεται κυρίως για διασκέδαση, αλλά ακόμα και με χρήματα.

Πόντοι: Από έναν κάθε Άσσος, δύο το 10 Καρό, ένας το 2 Σπαθί και 4 όταν έχουμε μαζέψει από 27 φύλλα και πάνω (σύνολα 11 πόντοι). Αν οι αντίπαλοι έχουν από 26 φύλλα καθένας, τότε οι πόντοι είναι συνολικά 7, αφού δεν υπολογίζονται οι 4 των «κομμένων» φύλλων. Ακόμα, κάθε «Ξερή» ισοδυναμεί με 10 πόντους.

ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ:

Η Δηλωτή είναι συνδυασμός Ξερής και Κολιτσίνας και παίζεται από 2 ή 4 παίκτες. Στην πρώτη περίπτωση οι αντίπαλοι παίζουν ένας εναντίον ενός, ενώ στη δεύτερη σχηματίζουν ζευγάρια που κάθονται αντικριστά. Ο παίκτης που μοιράζει (ντίλερ) δίνει έξι φύλλα σε αυτόν που κάθεται δεξιά του, έξι στον συμπαίκτη του, έξι στον αντίπαλο που βρίσκεται αριστερά του, έξι στον εαυτό του και τέλος, τοποθετεί άλλα τέσσερα απλωμένα στο τραπέζι. (όπως δηλαδή γίνεται στην Κολτσίνα).

Βασικό χαρακτηριστικό της Δηλωτής είναι ότι μπορούμε να κάνουμε συνδυασμούς φύλλων, «δηλώνοντας» κάποιο (ή κάποια ) από αυτά που βρίσκονται στο τραπέζι με την τοποθέτηση πάνω του(ς) ενός από τα δικά μας φύλλα.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Αν στο τραπέζι υπάρχει κάποιο 2 και εμείς κρατάμε πάνω μας 5 και 7, μπορούμε να βάλουμε το 5 πάνω στο 2 και να το δηλώσουμε 7. Τώρα πια ο επόμενος παίκτης (ή ο συμπαίκτης μας, αν ο πρώτος αντίπαλός μας δεν μπορεί ή δεν θέλει να πάρει το δηλωμένο χαρτί) μπορεί να παίξει ως εξής:
α) Να πάρει τα δημωμένα μόνο με 7.
β) Να προσθέσει πάνω τους ένα ακόμα φύλλο (π.χ. 1,2 ή 3) και να δηλώσει αντίστοιχα 8,9 ή 10, τα οποία βέβαια πρέπει να υπάρχουν στα χαρτιά που κρατάει στα χέρια του.
γ) Να δηλώσει κάποιο άλλο χαρτί.
δ) Να πάρει κάποιο από τα υπόλοιπα φύλλα του τραπεζιού.

ε) Να βάλει στο τραπέζι ένα από τα χαρτιά του, εφόσον δεν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο.

ΠΡΟΣΟΧΗ:
1. Οι φιγούρες δεν μπορούν να δηλωθούν.
2. Ο παίκτης που έχει δηλώσει, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο και με άλλο χαρτί πριν πάρει τα δηλωμένα του.
Με τον ίδιο τρόπο ενεργεί ο συμπαίκτης μας και ο δεύτερος αντίπαλος όταν έρθει η σειρά τους να παίξουν.
Μπορούμε επίσης να δηλώσουμε περισσότερα από ένα φύλλο, χρησιμοποιώντας δύο ή τρία από αυτά που υπάρχουν στο τραπέζι. Αν δηλαδή υπάρχει 3 και 4, ενώ εμείς κρατάμε 2 και 9, βάζουμε το 2 πάνω στο 3 και το 4, δηλώνοντας 9.
Ακόμα καλύτερη είναι η περίπτωση που θα μπορέσουμε να δηλώσουμε δύο ή περισσότερα όμοια φύλλα. Αν π.χ. στο τραπέζι υπάρχει Ντάμα, 4,7 και 9, ενώ εμείς έχουμε στα χαρτιά μας ένα 3 και ένα 7, βάζουμε το 3 πάνω στο 4 και ύστερα το 7 του τραπεζιού πάνω στα δύο προηγούμενα, δηλώνοντας «επτάρια». Με τον τρόπο αυτό αποφεύγουμε την αύξηση των δηλωμένων μας (βλέπε περίπτωση β παραπάνω), αφού δεν επιτρέπεται κάτι τέτοιο σε διπλά ή τριπλά δηλωμένα φύλλα. Μόνος κίνδυνος είναι πλέον να έχει κάποιος αντίπαλος ένα 7 στα χαρτιά του, οπότε μπορεί να πάρει τα δηλωμένα μας. Σημειώνουμε ότι, όταν ξαναφτάσει η σειρά μας να παίξουμε, πρέπει υποχρεωτικά να πάρουμε τα δηλωμένα μας, εκτός εάν:
στ) μπορούμε (και θέλουμε) να πάρουμε κάποιο άλλο φύλλο, απλό ή δηλωμένο από άλλους.
ζ) προτιμήσουμε να βάλουμε πάνω στα δηλωμένα μας ένα ακόμα όμοιο φύλλο.
Συγκεκριμένα, αν είχαμε πάνω μας δύο 7 στιγμή που δηλώσαμε 5+2=7, μπορούμε να βάλουμε το ένα από τα δύο πάνω στα δηλωμένα και να περιμένουμε να έρθει πάλι η σειρά μας για να πάρουμε όλα μαζί με το τελευταίο 7 που κρατάμε.

Μπορούμε επίσης να κάνουμε συνδυασμό κάποιου άλλου φύλλου που βρίσκεται στο τραπέζι (π.χ. του 4) με ένα 3 που έχουμε πάνω μας. Έτσι φτιάχνουμε άλλο ένα δηλωμένο «εφτάρι», το οποίο τοποθετούμε πάνω στο 5 + 2 που είχαμε δηλώσει προηγουμένως και μετά περιμένουμε να έρθει πάλι η σειρά μας για να τα πάρουμε όλα μαζί με το 7 που κρατάμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ
Ο παίκτης που έχει δηλώσει, δεν μπορεί να αυξήσει τα δηλωμένα του προσθέτοντας, π.χ., άλλο ένα 2 στο 5 + 2 ώστε να δηλώσει πλέον 9. Αντίθετα, όπως είπαμε παραπάνω, επιτρέπεται να βάλει όσα 7 (ή συνδυασμούς του 7) μπορεί πάνω στο αρχικό 5 + 2 δηλώνοντας όλο και περισσότερα «εφτάρια».
Ένας ακόμα τρόπος δηλώματος είναι το «σόι».
Συγκεκριμένα, δηλώνουμε «σόι» βάζοντας ένα 3 πάνω σε κάποιο 3 του τραπεζιού (ή 6 στο 6, ή 8 στο 8, κλπ), εφόσον όμως έχουμε τουλάχιστον ένα ακόμα 3 (ή 6 ή 8, κλπ) στα χέρια μας. Το «σόι» δεν μπορεί να αυξηθεί περισσότερο, όπως γίνεται με τα υπόλοιπα δηλωμένα. «Σόι» δεν μπορεί να γίνει με τις φιγούρες.

Τέλος, οι φιγούρες (Ρήγας, Ντάμα, και Βαλές) που βρίσκονται στο τραπέζι παίρνονται υποχρεωτικά από τους παίκτες που κρατάνε ένα από αυτά τα φύλλα (δηλαδή Ρήγα με Ρήγα, Ντάμα με Ντάμα και Βαλέ με Βαλέ), εφόσον δεν έχουν άλλο χαρτί στα χέρια τους. Αν υπάρχουν δύο όμοιες φιγούρες στο τραπέζι (π.χ. δύο Βαλέδες) μπορούμε να πάρουμε μόνο τη μία. Αντίθετα, παίρνονται υποχρεωτικά οι τρεις όμοιες φιγούρες που μπορεί να βρεθούν στο τραπέζι με το ξεκίνημα του παιχνιδιού.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ

Πολλές φορές είναι σωστότερο να δηλώσουμε μόνο ένα φύλλο, π.χ. 7 + 1 = 8, ενώ ήδη υπάρχει και κάποιο 8 στο τραπέζι (δεν πρέπει δηλαδή να τα βάλουμε όλα μαζί δηλώνοντας «οκτάρια») ώστε να αποφύγουμε πιθανή «Ξερή» σε βάρος μας. (Τι είναι Ξερή θα εξηγήσουμε λίγο πιο κάτω). Εδώ όμως υπάρχει πιθανότητα να αυξήσει τα δηλωμένα φύλλα κάποιος από τους αντιπάλους μας, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με πολλά δηλωμένα μαζί.

Αποφεύγουμε να αφήσουμε το 2 Σπαθί ή οποιονδήποτε Άσο στο τραπέζι, επειδή κάθε ένα από αυτά τα φύλλα είναι και ένας πόντος. Το ίδιο φροντίζουμε να κάνουμε και με οποιοδήποτε 2, ώστε να μην το πάρουν οι αντίπαλοί μας με το 2 Σπαθί. Επιδιώκουμε πάντα να δηλώνουμε τα παραπάνω φύλλα και μάλιστα με όσο πιο «σίγουρο» τρόπο είναι δυνατόν για να κερδίσουμε εμείς τους σχετικούς πόντους.
Στην αρχή του παιχνιδιού δεν παίρνουμε από το τραπέζι και δεν δηλώνουμε μεγάλα φύλλα (10,9 ή 8). Τα κρατάμε πάνω μας μέχρι να δηλώσει κάποιος αντίπαλός μας, οπότε τα παίρνουμε με τα δικά μας και του χαλάμε τα σχέδια.
Εφόσον μοιράζουμε χαρτιά, κρατάμε τελευταίο φύλλο μας τουλάχιστον μια φιγούρα σαν «στερνή», γιατί με αυτή θα πάρουμε την αντίστοιχη φιγούρα των αντιπάλων (ή και του συμπαίκτη μας) στο τέλος της δεύτερης «χαρτωσιάς» κάθε παιχνιδιού και μαζί της όσα φύλλα έχουν απομείνει στο τραπέζι.
Αν όμως δεν μοιράσουμε χαρτιά (και κυρίως όταν παίζουμε πρώτοι ή δεύτεροι) πρέπει να φροντίζουμε να απαλλαγούμε γρήγορα από τις φιγούρες που κρατάμε στη δεύτερη «χαρτωσιά», επειδή διαφορετικά –αν κάποια μείνει πάνω μας μέχρι το τέλος- κινδυνεύουμε Ξερή στους αντιπάλους μας.

Απαραίτητο είναι να θυμόμαστε πάση θυσία πόσα 10,9, Άσοι και φιγούρες έχουν παιχτεί ανά πάσα στιγμή, έτσι ώστε να κανονίζουμε το παιχνίδι μας όσο καλύτερα γίνεται. Φυσικά, όσα περισσότερα θυμόμαστε και από τα υπόλοιπα χαρτιά, τόσο το καλύτερο, αφού έτσι μπορούμε να παίζουμε με μεγαλύτερη σιγουριά.

ΠΟΝΤΟΙ 

Οι πόντοι της Δηλωτής είναι συνολικά 11 και μετριούνται όπως στην Ξερή: από έναν κάθε Άσος, δύο το 10 Καρό (που λέγεται 10 καλό), έναν το 2 Σπαθί (που λέγεται 2 καλό) και 4 εφόσον τα φύλλα που έχουμε συγκεντρώσει είναι 27 ή περισσότερα. Αν οι αντίπαλοι μαζέψουν από 26 φύλλα, οι πόντοι είναι συνολικά 7, αφού δεν υπολογίζονται οι 4 των «κομμένων» φύλλων.

Κάθε φορά που τελειώνει το μοίρασμα της τράπουλας σημειώνουμε χωριστά τους πόντους των αντιπάλων και βαδίζουμε με διαδοχικές προσθέσεις προς το 61. όποιος φτάσει πρώτος σε αυτό το σύνολο, είναι ο νικητής του αγώνα. Αν περάσουν και οι δύο τους 61 πόντους, νικητής είναι αυτός που έχει συγκεντρώσει περισσότερους (π.χ. 65 έναντι 62). Σε πολλές περιπτώσεις, πάντως οι αντίπαλοι συμφωνούν να τελειώσει το παιχνίδι στους 101 πόντους.
Ξερή γίνεται μόνο όταν υπάρχει είτε ένα φύλλο στο τραπέζι είτε περισσότερα των οποίων όμως το άθροισμα δεν περνάει το 10. τότε, αν εκείνος που πρόκειται να παίξει έχει στα χαρτιά του το αντίστοιχο φύλλο, παίρνει αυτά που βρίσκονται στο τραπέζι, τα βάζει μαζί με τα κερδισμένα που έχει μέχρι εκείνη τη στιγμή και τοποθετεί επίσης το δικό του χαρτί με την όψη προς τα πάνω στα κερδισμένα φύλλα του. Αυτό το χαρτί λέγεται Ξερή και ισοδυναμεί με 10 ολόκληρους πόντους.
Σε κάθε παιχνίδι μπορούν να γίνουν πολλές Ξερές, που καθεμιά τους παίρνει από 10 πόντους. Επομένως, στόχος μας δεν πρέπει απλά να είναι η συγκέντρωση πόντων, αλλά ο εξαναγκασμός του αντιπάλου μας να δώσει Ξερή.
Γίνεται συμφωνία αν μετράει ή όχι η Ξερή που μπορεί να προκύψει από τον συνδυασμό των πρώτων τεσσάρων φύλλων που πέφτουν αρχικά στο τραπέζι (π.χ. 6, 6, 4 και 4 που δημιουργούν δύο 10, ή 2, 2 , Α και 3 που συνολικά δίνουν 8, ή 5, 3, Α και 9 που φτιάχνουν δύο 9, κ.λ.π.). Συνήθως συμφωνείται να μη γίνεται Ξερή σε αυτή την περίπτωση, αν όμως μπορέσει να πάρει όλα αυτά τα φύλλα ο παίκτης που παίζει πρώτος, τότε ο συμπαίκτης του έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει Ξερή με το φύλλο που θα ρίξει ο αντίπαλός του.

Αντίθετα, όσα χαρτιά μείνουν στο τραπέζι στο τέλος του παιχνιδιού για τον παίκτη που μοιράζει, γίνονται Ξερή (εφόσον υπάρχει ο κατάλληλος συνδυασμός).

ΛΑΘΗ

Ο παίκτης που θα διαπράξει λάθος κρίσιμο για τη συνέχεια του παιχνιδιού μηδενίζεται και ο αντίπαλός του κερδίζει 11 πόντους. Τέτοια λάθη είναι:

Όταν δηλώσει χωρίς να έχει το αντίστοιχο χαρτί πάνω του.
Όταν, από λανθασμένο παίξιμο, μείνει με λιγότερα ή περισσότερα φύλλα στα χέρια του από τους υπόλοιπους παίκτες.
Όταν επιχειρήσει να συνεννοηθεί με νοήματα προς τον συμπαίκτη του.

Όταν προσπαθήσει να εξαπατήσει με οποιοδήποτε τρόπο τους υπόλοιπους παίκτες.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ 2 ΑΤΟΜΑ
Εδώ απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο δήλωμα, προπάντων όταν στο τραπέζι υπάρχουν λιγότερα από 3 φύλλα.
Αν υπάρχουν τρία και δηλώσουμε το ένα από αυτά, ο αντίπαλός μας μπορεί να κάνει Ξερή αν έχει στα χέρια του τα δύο φύλλα που έμειναν αδήλωτα. Π.χ. στο τραπέζι υπάρχει το 5, το 5 και ο Βαλές. Εμείς δηλώνουμε 5 + 1 = 6. Αν ο αντίπαλός μας έχει πάνω του το 4 και τον Βαλέ, θα κάνει Ξερή.

Αν υπάρχουν δύο φύλλα και δηλώσουμε το ένα, θα δεχτούμε Ξερή εφόσον ο αντίπαλός μας δηλώσει το δεύτερο φύλλο. Εξασφάλιση υπάρχει (αν και όχι 100%) όταν δηλώσουμε έχοντας πάνω μας δύο όμοια χαρτιά. Αν όμως ο αντίπαλός μας δηλώσει το δεύτερο φύλλο έχοντας κι εκείνος δύο όμοια χαρτιά πάνω του, τότε θα κάνει σίγουρα Ξερή.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ 4 ΑΤΟΜΑ
Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στα εξής σημεία:
Να αντιληφθούμε αν ο συμπαίκτης μας προσπαθεί να «περάσει» κάποιον Άσο, το 2 Σπαθί ή το 10 Καρό (που είναι πόντοι) και να τον βοηθήσουμε κατάλληλα, εμποδίζοντας τους αντιπάλους μας να τα πάρουν εκείνοι ή ρίχνοντας κάτω κάποιο χαρτί που θα τον διευκολύνει.
Να δηλώνουμε πάντα (εφόσον, φυσικά, μπορούμε) όταν στο τραπέζι υπάρχουν δύο φύλλα, ένα από τα οποία είναι 10 ή φιγούρα.
Να προσπαθούμε να πάρουμε ένα φύλλο από το τραπέζι όταν εκεί υπάρχουν τρία χαρτιά.
Να μη δηλώνουμε (παρά μόνο σε έσχατη ανάγκη) αν υπάρχουν τρία φύλλα στο τραπέζι ή δύο, που όμως είναι μικρά («λιμά»).
Να προτιμάμε να χάσουμε κάποιον πόντο (Άσο, 2 Σπαθί ή και 10 Καρό) για να μην διακινδυνέψουμε να δεχτούμε Ξερή.

Να βάζουμε στο τραπέζι το φύλλο που έχει δηλώσει ο συμπαίκτης μας (εφ’ όσον το έχουμε), όταν υπάρχει κίνδυνος να δεχτούμε Ξερή.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Παραθέτουμε στη συνέχεια δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις σωστού και λανθασμένου παιξίματος από πραγματικά παιχνίδια.

1η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ (ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΞΙΜΟ)

Ο παίκτης που μοιράζει παίρνει στη δεύτερη «χαρτωσιά» δύο Άσους, δύο 9, ένα 10 και ένα 3. (Δεν έχει δηλαδή κάποια φιγούρα για «στερνή»).

Θυμάται όμως ότι τα πέντε πρώτα φύλλα του είναι τα τελευταία. Φροντίζει λοιπόν να απαλλαγεί από το 3 και στη συνέχεια βάζει διαδοχικά τα δύο 9 στο τραπέζι, παρά το γεγονός ότι τον αγριοκοιτάζει ο συμπαίκτης του, που δεν έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει. Ύστερα δηλώνει δύο διαδοχικά Δεκάρια με τους Άσους (9 + 1 την πρώτη φορά και 9 + 1 τη δεύτερη). Έτσι, όταν έρχεται η σειρά του να παίξει τελευταίος, παίρνει τους δύο πόντους από τους Άσους μαζί με όσα άλλα φύλλα έχουν απομείνει στο τραπέζι, χρησιμοποιώντας το 10 του σαν «στερνή».

2η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ (ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟ ΠΑΙΞΙΜΟ)

Ο Α παίκτης, που μοιράζει, ρίχνει τα εξής τέσσερα αρχικά φύλλα στο τραπέζι: Άσος, 2 και 10 Καρό.

Ο Β παίκτης δεν έχει Άσο ή 10 και, φυσικά, δεν μπορεί να πάρει το 2 επειδή θα αφήσει κάτω συνδυασμό για Ξερή. Κάνει λοιπόν το μόνο που του απομείνει: βάζει ένα 4 πάνω στον Άσο και το 2 δηλώνοντας 7. Ο Γ παίκτης (συμπαίκτης του Α) έχει πάνω του και 7 και 10. προτιμότερο λοιπόν είναι να πάρει το 10 Καρό που δίνει δύο πόντους.
Εκείνος όμως, σωστά σκεπτόμενος, παίρνει το 7 επειδή ο Δ παίκτης δεν μπορεί να πάρει το 10 και να αφήσει το 9 μόνο του πάνω στο τραπέζι. Ο Δ παίκτης, που έχει 10 στα χαρτιά του αλλά επίσης σκέπτεται σωστά, βάζει στο τραπέζι άλλο ένα 9 για να εμποδίσει τον Α να πάρει το 10 Καρό. Ο τελευταίος, που ξέρει ότι ο Α δεν έχει 10, πρέπει να πάρει μόνο το ένα 9 για να δώσει την ευκαιρία στον συμπαίκτη του Γ να πάρει και το 10 Καρό.
Εκεί όμως κάνει το λάθος: για να κερδίσει ένα φύλλο παραπάνω, παίρνει και τα δύο 9, αφήνοντας μόνο του το 10. Ο Β παίκτης ρίχνει κάτω το 7 που είχε δηλώσει προηγουμένως και ο Γ βρίσκεται σε αδυναμία να πάρει το 10 επειδή, αν το κάνει, κινδυνεύει με Ξερή. Ρίχνει λοιπόν κάτω ένα άλλο φύλλο και ο Δ καταφέρνει έτσι να πάρει τελικά το 10 Καρό και να εξασφαλίσει δύο πόντους.

Το χαρτί χρειάζεται μυαλό και ο Α παίκτης δεν το είχε! (όχι το χαρτί – το μυαλό!).

http://pefkon.blogspot.com/2014/10/blog-post_99.html

Το σκυλί του Χρήστου που έκανε γνωστή τού "Τουρκοπαναή τη σπηλιά"!..

Η συγκινητική προσπάθεια της 6ης ΕΜΑΚ Πατρών για τη διάσωση σκύλου που είχε πέσει σε γκρεμό -

ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

  

 Πάτρα - Δυτική Ελλάδα 

Αίσιο τέλος είχε η επιχείρηση διάσωσης ποιμενικού σκύλου, από απόκρημνο γκρεμό στην περιοχή του Κακοταρίου. Οι πυροσβέστες της 6ης ΕΜΑΚ Πατρών κατάφεραν να σώσουν το συμπαθές τετράποδο που ήταν «εγκλωβισμένο» στο σημείο και να το παραδώσουν στον ιδιοκτήτη του, που παρακολουθούσε με αγωνία την προσπάθεια των πυροσβεστών.

Ο κτηνοτρόφος είχε φτάσει στην περιοχή «Σπηλιά του Τουρκοπαναή» για να βοσκήσει τα ζώα του, σε ύψος 1.100 μέτρων, στο Κακοτάρι, έχοντας μαζί του - όπως πάντα - τον πιο πιστό του φίλο, τον σκύλο του. Ωστόσο ο«Μούρτος», όπως τον φωνάζει, κατέβηκε τον απόκρημνο γκρεμό, χωρίς να καταφέρει όμως να επιστρέψει, παρά τα καλέσματα του αφεντικού του.

Ο ίδιος ενημέρωσε την Πυροσβεστική και στο σημείο έφτασαν ο Προϊστάμενος του Π.Κ Αρχαίας Ολυμπίας, Ανδρέας Γουργαριώτης με συνεργάτη του πυροσβέστη, προκειμένου να διασώσουν τον σκύλο. Χρειάστηκε να περπατήσουν 1,5 περίπου ώρα για να φτάσουν στην περιοχή, αλλά, παρά την προσπάθειά τους, δεν κατάφεραν να τον ανασύρουν, αφού το δύσβατο του σημείου δυσχέραινε την προσπάθειά τους. Το ζώο είχε εγκλωβιστεί σε απόκρημνα βράχια, σε βάθος 70 περίπου μέτρων που δεν μπορούσαν να πλησιάσουν. Γι’ αυτό κρίθηκε αναγκαία η συμβολή της 6ης ΕΜΑΚ Πατρών, 7 άνδρες της οποίας χθες το πρωί βρέθηκαν στο σημείο, μαζί με τον κ.Γουργαριώτη και έναν εθελοντή πυροσβέστη του Κλιμακίου της Ολυμπίας, που βοήθησαν στην προσπάθεια.

Η προσέγγιση στο σημείο ήταν δύσκολη, αλλά με ειδικό εξοπλισμό και μέσα, οι πυροσβέστες της ΕΜΑΚ, κατέβηκαν στο γκρεμό και κατάφεραν να πλησιάσουν τον ταλαιπωρημένο και φοβισμένο σκύλο, ενώ η επιχείρηση, διήρκεσε περίπου μια ώρα.

Το ζώο, ήταν ιδιαίτερα…συνεργάσιμο, κι αφού δέχθηκε τη φροντίδα τους (σ.σ του έδωσαν νερό καθώς ήταν εξαντλημένο) το έδεσαν και σιγά - σιγά, το ανέβασαν στο σημείο που βρισκόταν ο ιδιοκτήτης του. Μάλιστα, στα τελευταία μέτρα, ο «Μούρτος» ακούγοντας τη φωνή του, ανέκτησε τη ζωηράδα του και έκανε όλο χαρές όταν βρέθηκε δίπλα του. Ο ίδιος μάλιστα, δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τους πυροσβέστες που έσωσαν «τον πιο πιστό του φίλο και συνεργάτη», όπως είπε, τα τελευταία 3 χρόνια.

πηγή: patrisnews.com

http://www.tempo24.gr/eidisi/24117/i-sygkinitiki-prospatheia-tis-6is-emak-patron-gia-ti-diasosi-skyloy-poy-eihe-pesei-se

Σημείωση δική μου: Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται ο δρόμος από το Πετρωτό προς τα Ντινέϊκα, μέχρι τη στροφή προς τις Βαγιές και τις Ακουμπήστρες. Διακρίνεται και ο μεγάλος πλάτανος στης Βασίλως τη Βρύση !

Μπράβο στον ξάδερφό μου το Χρήστο για την αγάπη του για το  σκύλο του τον "Μούρτο" και ένα μπράβο για το Μούρτο που του φυλάει το κοπάδι από τα τσακάλια που αφήσανε οι οικολόγοι και γιόμισε ο τόπος από δαύτα. Καταστρέψανε τον κοσμάκη, (έχουν φάει στην περιοχή μας πάνω από χίλια πεντακόσια γιδοπρόβατα τα δύο τελευταία χρόνια).
Ένα ακόμη μπράβο στο σκύλο που, από την ατυχία του να εγκλωβιστεί ανάμεσα στα βράχια εκεί πάνω από το "Σταυράκι" , έκανε γνωστή την ιστορική σπηλιά του Τουρκοπαναή !

Ι.Β.Ν.

Μαζεύοντας τις ελιές !...

Η συγκομιδή του ελαιοκάρπου

Γράφει ο Παναγιώτης Στάϊκος

Το μάζεμα της ελιάς ή η συγκομιδή του ελαιοκάρπου προς παραγωγήν ελαιολάδου όπως έλεγαν και οι καθαρευουσιάνοι, για πολλούς ανθρώπους δεν είναι απλά μια δύσκολη δουλειά, γιατί πραγματικά είναι πολύ δύσκολη, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια γιορτή, που γίνεται στο τέλος του Φθινοπώρου και στις αρχές του Χειμώνα και οι Γεωργοί εκτός από την δυσκολία του μαζέματος της ελιάς έχουν να αντιμετωπίσουν και τις ξαφνικές μπόρες της εποχής, που σε μουσκεύουν και κάνουν το έδαφος και τα λιόπανα να γλιστρούν.

Πριν από τέσσερες ημέρες βρέθηκα στα πατρικά κτήματα για το μάζεμα του ελαιοκάρπου και απόλαυσα αυτή την γιορτή, παρά τα τερτίπια του καιρού, και ήρθαν στο μυαλό θύμησες από τα παιδικά χρόνια, όταν κοντά στους γονείς μας πιο πολύ παίζαμε και λιγότερο βοηθούσαμε, περιμένοντας την ώρα, που στο πρωτόγονο λιοτρίβι με τις μυλόπετρες και τσαντίλες (στρογγυλά από χονδρό σπάγκο ταπέτα, όπου έβαζαν επάνω τον πολτοποιημένο ελαιόκαρπο), τον οποίο πίεζαν με έναν χειροκίνητο κοχλία, ρίχνοντας ταυτόχρονα καυτό νερό, το οποίο έβραζαν σε καζάνι που από κάτω έκαιγαν ξύλα, όπου στην συνέχεια κατέληγε το λάδι μαζί με το νερό σε μια δεξαμενή, στην οποία το λάδι, ως ελαφρύτερο του νερού επέπλεε και το συνέλεγε με ένα τσίγκινο σκεύος ο καραβοκύρης (έτσι έλεγαν τον υπεύθυνο του λιοτριβιού), για να το βάλει στα δοχεία, τα οποία έλεγαν λίμπες. Εμείς πριν βάλει το λάδι στις λίμπες είχαμε πυρώσει τις φέτες από το ζυμωτό ψωμί και περιμέναμε να μας τις βρέξει με το νιό λάδι για να το απολαύσουμε. 

Πραγματικά γλυκό ψωμί, δύσκολων αλλά ευτυχισμένων χρόνων.

Σήμερα τα πάντα είναι σύγχρονα. Τις δέμπλες- λούρους, αντικατέστησαν οι αλουμινένιες ράβδοι που στην άκρη τους έχουν πλαστικά άκρα, για να είναι ελαφρότερες , να έχουν καλύτερη απόδοση και να τραυματίζουν λιγότερο τα δένδρα, τα βενζινοκίνητα μηχανάκια τα οποία μαδούν τις γεμάτες με καρπό κλάρες, οι οποίες έχουν κλαδευτεί, αντικατέστησαν τα μικρά ραβδάκια με τα οποία τις χτυπούσαν οι εργάτες, τα άλογα για την μεταφορά των σακιών αντικατέστησαν τα τρακτέρ και τα αγροτικά αυτοκίνητα. Ο καρπός δεν χρειάζεται λίχνισμα, όπως τότε, αφού στα σύγχρονα πλέον ελαιοτριβεία, οι παλέτες με τα σακιά μεταφέρονται με τα Κλαρκ πάνω από μία χοάνη, όπου ένας εργάτης απλά κόβει τους σπάγκους με τους οποίους είναι δεμένα τα σακιά και στην συνέχεια τα πάντα γίνονται με αυτοματισμούς, από τον διαχωρισμό των φύλλων από τον ελαιόκαρπο και το πλύσιμό του, μέχρι τον φυγοκεντρικό διαχωριστήρα, από όπου ρέει το νιό λάδι, το καμάρι του παραγωγού, το οποίο για να έχει πλούσια και φίνα γεύση και χαμηλή οξύτητα έχει άπειρα μυστικά. 

Αυτή την γιορτή την απήλαυσα αυτές τις ημέρες, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, μακριά από τις μεγάλες ευθύνες και το άγχος της Ιατρικής και τις ίντριγκες και τους φθόνους της Πολιτικής, με την ευχή και του χρόνου.

Αστακός 8/12/2014 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΑΪΚΟΣ

http://www.astakos-news.gr/2014/12/blog-post_45.html

Σημείωση δική μου:

Όπως ακριβώς το είπες γιατρέ μου, πραγματικά γλυκό ψωμί, δύσκολων αλλά ευτυχισμένων χρόνων. !

Σε γνωρίζω χρόνια γιατρέ, από τότε που ήρθα στον όμορφο Αστακό για πρώτη φορά ως γαμπρός Αστακιώτης και σε θαυμάζω γιατί είσαι το ίδιο επιτυχημένος και ως γιατρός και ως πολιτικός και ως αγρότης. Αλλά πάνω από όλα γιατί είσαι υπέροχος ως άνθρωπος..

Για αυτό και καταθέτω την εκτίμησή μου, γιατρέ !

Ντινόπουλος Ιωάννης

Το παραδοσιακό αλώνισμα

Μια γεωργική δραστηριότητα αναβιώνει όχι σαν εργασία τώρα πια, αλλά σαν έθιμο σε κάποια χωριά της Αρκαδίας. Είναι μια προσπάθεια των συλλόγων των χωριών με τη βοήθεια των ντόπιων κατοίκων να αναβιώσουν το αλώνισμα σαν μια ιδιαίτερη δραστηριότητα. Για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Έτσι στο Βαλτεσινίκο κάθε χρόνο, τον Αύγουστο, γίνεται η γιορτή που είναι γνωστή σαν "το παραδοσιακό αλώνισμα". Οι κάτοικοι του χωριού καθώς και οι επισκέπτες, συγκεντρώνονται στο αλώνι που βρίσκεται δίπλα στην Ι.Μ. Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η εκδήλωση αυτή συνοδεύεται με φαγητό, χορό και τραγούδι.

Απλώνονται πάνω στο πέτρινο αλώνι τα δεμάτια, κόβονται τα δεματικά και σκορπίζονται τα χερόβολα σε όλο το χώρο του αλωνιού. Στο κέντρο του βρίσκεται ο στιχερός , που είναι ένα χοντρό και γερό ξύλο, συνήθως από πουρνάρι, μπηγμένο στο χώμα και στερεωμένο καλά. Πάνω του δένεται η τριχιά, που κρατά τα ζώα όταν γυρνάνε πάνω στο αλώνι. Συνήθως χρησιμοποιούνται άλογα ή μουλάρια. Δένονται μεταξύ τους με λαιμαριές φτιαγμένες με τριχιά και όλα μαζί δένονται με το σκοινί του στιχερού. Ο αγωγιάτης, έτσι λέγεται αυτός που ακολουθεί τα ζώα στο αλώνι, κρατά μια βίτσα στα χέρια, την χτυπά στον αέρα για να τα φοβίζει και να τρέχουν. Η κίνηση των ζώων γίνεται και προς τις δυο κατευθύνσεις. Το σκοινί του στιχερού μαζεύεται πάνω του ενώ τα ζώα τρέχουν και έτσι πατούν τα χερόβολα σε όλο το αλώνι απ' έξω προς τα μέσα. Ύστερα τα αλλάζουν. Το ζώο που ήταν απέξω έρχεται μέσα και έτσι το σκοινί απλώνει. Κατά τη διάρκεια του αλωνισμού γίνεται το "γύρισμα". Με τα δικράνια ανοίγουν το αλώνι. Κάνουν δηλαδή αυλάκια κατά κάποιον τρόπο στο αλώνι για να ανεβάσουν τα χερόβολα που δεν έχουν πατηθεί από τα ζώα και δεν έχει βγει ο καρπός, για να αλωνιστούν. Το αλώνισμα συνεχίζεται μέχρις ότου τα χερόβολα γίνουν άχυρο και φυσικά βγει ο καρπός από τα στάχυα.

Ύστερα γίνεται το μάζεμα. Η συγκέντρωση του αλωνιού στο στιχερό σε σωρό. Μετά το μεσημέρι γίνεται το λίγνισμα. Ο αέρας που φυσά βοηθά σ' αυτή τη δουλειά. Με τα δικράνια πετάνε ψηλά το άχυρο για να διαχωριστεί από τον καρπό. Ο αέρας το μεταφέρει στην άκρη του αλωνιού. Χρησιμοποιούν ακόμη τα ξύλινα φτυάρια και φυσικά το δριμόνι (μεγάλο κόσκινο) για το κοσκίνισμα του καρπού. Ο καρπός λιάζεται και αποθηκεύεται στα κασόνια ή στα ματαράτσια (μεγάλα υφαντά σακιά). Το άχυρο μεταφέρεται στα καλύβια με τις λιοπάνες ή τα χαράρια για να χρησιμεύσει σαν τροφή στα ζώα τους χειμερινούς μήνες.

Έτσι ολοκληρώνεται η επίπονη εργασία του αλωνισμού.

Απο τη σελίδα www.inarcadia.gr

Η ορεινή γυναίκα- Φώτης Κόντογλου

Η φωτογραφία ειναι απο τον τουριστικό οδηγο Νομού Αχαϊας
(Διαδρομή 7)

Αν γυρίσεις τον κόσμο, θα δεις πως δεν θα βρεις παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους και εκείνους με λιγόχρονη και άστατη ευτυχία, πικραμένους όμως θα βρεις πολλούς σε κάθε σου πάτημα. Αδέρφια σου στην χαρά δεν θα βρεις πολλά, μα αδέρφια στην πίκρα θα βρεις πάρα πολλά. Αυτό φανερώνει πως τούτος ο κόσμος είναι ένας τόπος που έρχεται ο άνθρωπος για να δοκιμαστεί, όπως το χρυσάφι στην φωτιά. 

Αφήνω πως ευτυχία δεν είναι η καλοπέραση του κορμιού, κι αυτό φαίνεται τρανώτατα από το ότι οι καλοπερασμένοι και οι πλούσιοι δεν είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάνουνε τον ευτυχισμένο και στο τέλος βαριούνται την ζωή τους. Η ευτυχία τους είναι μάλλον ρηχή και ψεύτικη, κι ολοένα ζητάνε να βρούνε την αληθινή ευτυχία, κ' επιχειρούνε κάθε τόσο ν' αλλάξουνε την ζωή τους. Μπορεί η ψυχή να είναι ευτυχισμένη και μέσα σε ένα κορμί δυστυχισμένο; Μπορεί να ισχύει αυτό το παράδοξο;

Μια από τούτες τις ημέρες βρέθηκα σ' ένα βουνό πυκνοδασωμένο και μοσχοβολημένο, και σαν να ξαναγεννήθηκα. Περπατούσα σ' ένα έρημο μονοπάτι, κι ανάσαινα το δροσερό αεράκι που κατέβαινε από τις ραχούλες, μακρυά από την πνικτική βρώμα της αλεποφωλιάς που την λένε πολιτεία, και που βγάζει μέσα της κάθε λογής κακία, πονηριά και ασχήμια, μ' όλα τα ψεύτικα στολίδια που στολίσανε την πόρνη οι εραστές της.

Εκεί που περπατούσα, βλέπω να βγαίνει από το δάσος μια μικροκαμωμένη γυναίκα, μ' ένα σακκί στον ώμο. Ήτανε ξυπόλυτη, μ' ένα τσεμπέρι και κρατούσε στο χέρι της ραβδί. Σαν ήρθε κοντά μου με χαιρέτησε μ' έναν έμορφον χαιρετισμό. Το πρόσωπό της ήτανε πολύ εκφραστικό και συμπαθητικό, αλλοιώτικο από τα πρόσωπα που βλέπουμε στην πολιτεία, που είναι γεμάτα αφηρημάδα, αδιαφορία, ανέκφραστες μάσκες. Με κοίταζε με προσοχή σαν μιλούσε και με περισσότερη προσοχή μ' άκουγε όταν της απαντούσα. Η όψη της ήτανε βασανισμένη, μα γεμάτη αξιοπρέπεια, απλότητα και σεμνότητα. Το μικρό πρόσωπό της ήτανε ψημένο από τον αγέρα και τον ήλιο. Τα μάτια της ήτανε τόσο εκφραστικά και η ομιλία της τόσο σπουδαία, απονήρευτη και συμπαθητική, που τραβούσε τον άνθρωπο σαν μαγνήτης. Το σώμα της ήτανε κοκκαλιάρικο και πολύ σβέλτο, και μ' όλο που ήτανε κακοντυμένη και ξυπόλυτη, είχε επάνω της κάποιο ανεξήγητο μεγαλείο, τόσο που ν' απορεί κανείς και να συλλογίζεται γιατί δεν βρίσκονται πια τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας.

Μου μίλησε για τα πρόβατα που τα φύλαγε ο γιος της και εκείνη η ίδια, μου μίλησε για τα βάσανα που τραβάνε με τους βαρειούς χειμώνες και για κάποιους "επίσημους ανθρώπους" που έρχονται από την Αθήνα με συνοδεία και που τους φοβερίζουνε πως θα πάρουνε τις βοσκές και που λένε πως δεν χρειάζονται τα πρόβαρα και πως θα τα διώξουνε, επειδή στα βουνά κάνουνε περίπατο οι άνθρωποι που έρχονται από τα ξένα μέρη, και που δεν θέλουνε να βλέπουνε πρόβατα που κοπρίζουνε, μήδε γιδερά, αλλά μοναχά δένδρα. "Έλα Χριστέ και Παναγία" μου λέγει. Η κοπριά που κάνουνε τα πρόβατα, μοσχοβολά. Η δική μας κοπριά βρωμά, η ανθρώπινη. Εμένα ο παππούς μου κι ο προπάππους μου, ο πατέρας μου κι ο άνδρας μου κι όλοι οι συγγενείς μου, αυτή την δουλειά κάνανε, με τα ζωντανά ζούσανε. Α! το γάλα και το μαλλί το θέλουνε οι άνθρωποι που έρχονται από την Αθήνα! Τα κακόμοιρα πρόβατα δεν θέλουνε!

Ακουμπισμένη στο ραβδί, με κοίταζε σαν να με ήξερε από χρόνια. Ήτανε σαν το αγριολούλουδο που κρύβεται ντροπαλά κάτω από την πέτρα. Και οι σοφοί και επίσημοι από την Αθήνα δεν θέλουνε να βλέπουνε μήτε πρόβατα μήτε τσοπάνηδες! Γιατί άραγε να βρίσκονται ΠΑΝΤΑ υπό διωγμό οι απλοϊκοί και καθαροί άνθρωποι; Αυτούς που δεν πειράζουνε κανένα, γιατί τους πειράζουν όλοι; Γιατί να κινδυνεύουνε να εξοντωθούνε οι απλοί και άβλαβοι άνθρωποι; 

 

 https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/i-oreini-gynaika/