Να πέθαινα και να 'βρεχε... Κ.Γεροδήμος - Α.Μετσοβίτης....Γράφει -σχολιάζει ο Ντινόπουλος Ιωάννης

Γράφει -σχολιάζει ο Ντινόπουλος Ιωάννης

Μια παρέα Γιαννιωτών από λεβέντισσες και λεβέντες χορεύουν ένα παλιό ερωτικό δημοτικό τραγούδι. Αν δείτε τον πρώτο που χορεύει θα προσέξτε ότι είναι "ντοπαρισμένος" με ο,τι ευγενέστερο υπάρχει στο είδος, με έρωτα ! Και όπως ο έρωτας κάνει χορευτικές φιγούρες και μας συνεπαίρνει το μυαλό, το ίδιο και ο χορός έχει ερωτικές αφετηρίες που οδηγούν τις κινήσεις των ποδιών και του κορμιού του χορευτή...

(Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τα "ερωτικά" μου με τίτλο ..."απ΄τα νεανικά μου παράπονα" ! 

...Ο έρωτας που είναι και αντάρτης και αλήτης ! Γιατί δεν υπακούει σε πρωτόκολλα και κοινωνικές νόρμες.. Για αυτό ο χορευτής που είναι ερωτευμένος -και όταν χορεύει κυρίως ζεϊμπέκικο-είναι σαν να μιλάει με το Θεό !
Και να είστε σίγουροι ότι Του μιλάει για 'κείνη !
Ως γιος της Πενίας και του Πόρου είναι φτωχός και κουβαρντάς ! Ανατρέπει την καθημερινότητα και βγαίνει από τη λογική και το συμβιβασμό! Ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα του μυαλού και της ψυχής και ακροβατεί ανάμεσα στο ευγενές και την ευτέλεια ! Προκαλεί φόβο γιατί υπηρετεί το απροσδόκητο και τον σίγουρο πόνο που καταδεικνύει τα ανθρώπινα όρια ανάμεσα στη μικρότητα και το μεγαλείο ! Μέγας αλτρουιστής, θυσιάζει τον εαυτό του ο ερωτευμένος για την αγαπημένη του ! Αδειάζει το "είναι" του όλο, όπως το ανατρεπόμενο φορτηγό αδειάζει την άμμο μπροστά  στην νεοαναγειρόμενη οικοδομή ! Δομικό υλικό ενός ιδανικά σχεδιασμένου παλατιού με κήπο και πανέμορφα λουλούδια, που όμως θα κατοικηθεί για λίγο, ή δεν θα κατοικηθεί ποτέ ! Αυτή είναι η μοίρα του ! Και η άμμος που μόλις άδειασε θα σκορπιστεί δεξιά-αριστερά από τα πόδια της ίδιας του της αγαπημένης ! ! Με όσα ψήγματα χρυσού και αν βρίσκονται στους κόκκους της ! Αυτή είναι και πάλι η μοίρα του! Αδερφός του καταστροφέα θανάτου ο έρωτας, αποτελεί μαζί του το δίδυμο-κατά τον Λιαντίνη-των δύο πανεπίσκοπων νόμων του Σύμπαντος Θεού και του Σύμπαντος κόσμου !
...Δεν ελέγχει τη δύναμη του και σφίγγοντάς την την πονάει... Της πονάει τα όμορφα χέρια της και του το παραπονείται...Της λέει ότι αντλεί από τα μάτια της ζωή και δροσιά και εκείνη κολακεύεται !
Την θεωρεί Μούσα του και Θεά του και της λέει την αλήθεια ! Γίνεται ποιητής για χάρη της ! Να της έχει άραγε γράψει άλλος ποιήματα ; Μακάρι όχι ! και να έχει στο αρχείο της καρδιάς της μόνον τα δικά του !
Θέλει να την ακουμπήσει στο υπογάστριο, στο πιο ιερό σημείο της ανατομίας της γυναίκας, εκεί ακριβώς που είναι "ενσωματωμένη" η μήτρα. Το καλούπι της ζωής, κυριολεκτικά και μεταφορικά !
Γιατί σκέφτεται ότι θα μπορούσε-εν δυνάμει-να είναι αυτός που θα "τοποθετούσε" τον "πόλο του πνεύματός του" σ' αυτήν (την μήτρα δηλαδή) και να γίνει για χάρη τής αγαπημένης του, συνδημιουργός με το Θεό ! Πόσες το γνωρίζουν αυτό ; Πόσες από σάς, ευγενέστατες θεϊκές υπάρξεις, γνωρίζετε ότι όταν γίνεστε "αντικείμενο" του έρωτα κάποιου από εμάς, είναι το μεγαλύτερο εύσημο που θα μπορούσατε να εισπράξετε γιατί θεωρείστε μοναδική στο κόσμο ; !
Αν δεν μπορείτε να το αντέξετε αυτό και αν δεν μπορείτε ή φοβάστε να ανταποκριθείτε, αντιμετωπίστε τουλάχιστον τον ερωτά μας με ευγένεια (πόσες φορές θα σας τύχει στη ζωή σας;)...και μήν αυτοανερείστε στα μάτια εκείνου που σας θεωρεί-για όσο καιρό τουλάχιστον διαρκεί η φαινυλεθυλαμίνη*-ως τη μοναδική γυναίκα στον Κόσμο !
Ως τη μοναδική !..


*Πρόκειται για ισχυρό νευροδιαβιβαστή που λειτουργεί ως φυσική αμφεταμίνη για να ερεθίσει τον εγκέφαλο και μπορεί να μεταμορφώσει τις αισθήσεις, ακόμη και να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα...
Ι.Β.Ν.

ΣΤH MANA....

 Γράφει ο Ιωάννης Ντινόπουλος 

Ο Κωνσταντίνος Μπέλλος αναφέρει κάπου για τη μάνα..
"Η μάνα κατέχει εξέχουσα θέση στο δημοτικό τραγούδι. Η φυλή μας με τις αθάνατες παραδόσεις της έχει ανεβάσει τη μάνα στο ψηλότερο βάθρο της οικογένειας, της κοινωνίας, αλλά και της πατρίδας και της θρησκείας, γιατί με την αγάπη και τη στοργή της παρακινεί στα τίμια, στις ηθικές αξίες και στον πατριωτικό φρονηματισμό. Γιʼ αυτό το δημοτικό τραγούδι στολίζει τη μάνα με τα πιο όμορφα, τα πιο μοναδικά στολίδια του λαϊκού στίχου."

                            *****************
Τον θυμάμαι, λες κι είναι μπροστά μου, έναν άντρα ίσαμε ΄κει πάνω, με άσπρα μαλλιά, που μίλαγε με τη μάνα του από το τηλέφωνο της Reception...
-Ναι μανούλα μου, της έλεγε, δε θα καθυστερήσω καθόλου...
θα πάρω ΤΑΧΙ από το αεροδρόμιο και στις δύο ακριβώς θα είμαι στο σπίτι.
Ναι, μην ανησυχείς μανούλα μου, θα την προλάβω τη σούπα ζεστή...

Δεν γνωρίζαμε τί δουλειά έκανε ο κύριος αυτός. Γνωρίζαμε μόνον, από το δελτίο αφίξεων, ότι ήταν 64ων ετών και ότι ήτανε Έλληνας του Εξωτερικού.
Αλλά είμαι σίγουρος ότι σ' αυτή τη σχέση -επικοινωνία δεν χωράνε άλλα μεγέθη, δηλαδή κοινωνικά, οικονομικά ή επιστημονικά. Δεν χωράνε τίτλοι και περγαμηνές...Δε χωράνε πρωτόκολλα και νόρμες...

Η ίδια στιχομυθία θα γινότανε έστω κι αν ακόμη ο γιός ήτανε πιλότος-αστροναύτης, πρύτανης, γιατρός-νευροχειρουργός, πυρηνικός επιστήμονας, δικαστής ή στρατηγός με πολλά παράσημα και νίκες στο ενεργητικό του...έστω κι αν η μάνα που μιλούσε από την άλλη πλευρά ήτανε μια γριούλα, με κυρτωμένο από τα βάσανα και την οστεοπόρωση σκελετό, που τον κρατούσε όρθιο το ζαρωμένο της δέρμα και η "μεγάλη" της καρδιά...
...που ζητούσε από το "παιδάκι" της να μην αργήσει για να προλάβει τη σούπα που θα του έφτιαχνε-και που σίγουρα θα ήταν το αγαπημένο του φαγητό-ζεστή !

Πολύ τρυφερό, σκέφτηκα...

                                          ****************
Ήτανε δικηγόρος και μάλιστα από τους επωνύμους της Θεσσαλονίκης.
Ήτανε 53 χρονών όταν, με βουρκωμένα μάτια, μου είπε ότι έχασε τη μάνα του.
-Πίστεψέ με, μου είπε, αισθάνομαι στα 53 μου ορφανός...
Το ότι ήτανε καταξιωμένος επιστήμονας δε μετρίαζε καθόλου τον πόνο για τη απώλεια της μάνας...και κυρίως δεν τον εμπόδιζε να το δηλώνει δημόσια...

Πολύ αληθινό, σκέφτηκα...

                              ****************
Η κυρία Χαρίκλεια-ας πούμε ότι τη λένε έτσι-έχει ένα γιό πιλότο της πολεμικής αεροπορίας που έχει οργώσει τους ουρανούς μας οριζόντια και κάθετα και διαγώνια και ξυστά στη θάλασσα και όρθια και ανάποδα...
Τώρα πιλοτάρει ένα μεγάλο πολιτικό, της πάλαι ποτέ ένδοξης Ολυμπιακής και απόψε-εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ δηλαδή-θα πετούσε από Ιταλία για Αθήνα...
-Μάνα, της είπε στο τηλέφωνο, απόψε στις δέκα και είκοσι ακριβώς να είσαι στο μπαλκόνι μας, θα περάσω να σε ιδώ...
Το πατρικό που έμενε η μάνα του βρίσκεται σε μια όμορφη κωμόπολη του Ιονίου. Η μάνα γεμάτη χαρά, μαζί με δυο- τρεις γειτόνισσες που ειδοποίησε...
..περιμένανε από πολύ νωρίς κι η μάνα όλο κοίταγε κατά την Κέρκυρα.
Μέχρι που διακρίνανε τα φώτα και σε λίγο ακούσανε και τη "βουή" και κολλήσανε τα μάτια στον ουρανό.

Δεν ξέρω αν η αερογραμμή περνά πάνω από την κωμόπολη, δεν ξέρω αν ο πιλότος έχει δικαίωμα να αποκλίνει  της πορείας του...
Ξέρω όμως σίγουρα ότι το αεροπλάνο πέρασε πάνω από το σπίτι της μάνας του...
...ξέρω ότι κατέβηκε πιο χαμηλά, ότι κούνησε τα φτερά του δυο τρείς φορές δεξιά αριστερά και ότι αναβόσβησε και τα φώτα κοιλιάς δυο- τρείς φορές...φάπ-φάπ, φάπ-φάπ, φάπ-φάπ... 

Και εκείνη η μάνα με δακρυσμένα μάτια και με το χεράκι της σηκωμένο χαιρέταγε το "παιδάκι" της, τον Κώστα της, που "οδήγαγε το αερόπλανο" και του έλεγε "στο καλό, στο καλό, με την ευχή μου παιδάκι μου, η Παναγιά μαζί σου", μέχρι που σκαπέτηκε πέρα κατά την Κόρινθο!
...Μέσα σε ένα "σύννεφο λευκό", μιαν "αχλύν θεσπεσίην ", μέσα σε ένα φάσμα αγάπης, εκείνο της μάνας, που δεν περιγράφεται με λόγια και που είμαι σίγουρος ότι εκείνο το αεροπλάνο, όπως και όλα όσα συνοδεύονται από την ευχή της μάνας του πιλότου, είναι άπτωτα, δεν πέφτουν σε απώλεια στήριξης ποτέ ! ! !

Βούρκωσα κι εγώ μαζί με τη μάνα.. 

                                 *****************
Grand 'otel παρακαλώ, απάντησα στο τηλέφωνο...
-Παρακαλώ μου δίνετε τον κύριο Παπαγεωργίου, ακούστηκε η γυναικεία φωνή από την άλλη πλευρά.
(Ήτανε λίγο πριν από τα κινητά και τα computers στα ξενοδοχεία...)
Κοίταξα αστραπιαία το πλάνο-ράκ των δωματίων, βρήκα ότι ο πελάτης Παπαγεωργίου έμενε στο 513 και αμέσως γύρισα στις θυρίδες με τα κλειδιά ! Το κλειδί του 513 ήταν στη θέση του, άρα ο πελάτης ήταν έξω.
-Είναι εκτός Ξενοδοχείου, είπα στην κυρία, θέλετε να αφήσετε κάποιο μήνυμα;
-Είμαι η μάνα του, μου είπε..
..Πέστου παιδάκι μου σε παρακαλώ, συνέχισε, να ντύνεται καλά γιατί άκουσα στις ειδήσεις ότι κάνει κρύο στην Αθήνα... 

Κάποια στιγμή το απόγευμα κάποιος μου ζήτησε το 513... 

Ήτανε πάνω από 50 χρονών, με ένα τατουάζ στο χέρι, με μεγάλη φαλάκρα, με μια λωρίδα γκρίζα μαλλιά που συνέδεε τους δυο κροτάφους και τις φαβορίτες και ένα περιποιημένο γκρίζο μούσι...Ήτανε, από ό,τι είδα στο δελτίο αφίξεων, ναυτικός, καπετάνιος !
Μαζί με το κλειδί του έδωσα και το χαρτάκι όπου έγραφα ότι τηλεφώνησε η μητέρα σας, ώρα τάδε...
Για ντύσιμο και κρύο δεν είχα γράψει τίποτα !
-Σου είπε τίποτα άλλο η μάνα μου, φίλε, με ρώτησε ο καπετάνιος...
Χαμογέλασα και του μετέφερα τη συμβουλή της μάνας του να ντύνεται για να μην κρυώσει και λοιπά...(ο ναυτικός που είχε φάει την αρμύρα με το κουτάλι...)
Χαμογέλασε κι αυτός και σήκωσε το χέρι του σε χαιρετισμό, εκείνο με το τατουάζ, μπαίνοντας στο ασανσέρ που είχε ήδη κατέβει, χωρίς να πετάξει στο καλαθάκι -όπως κάνανε πολλοί... το χαρτάκι με το μήνυμα, της μάνας.
Το είχε διπλώσει στα τέσσερα και το είχε βάλει στην τσέπη στο πουκάμισό του. 

Η πανταχού παρούσα μάνα, σκέφτηκα και πάλι... 

                          ******************
Είχα παρουσιαστεί ως στρατιώτης ΥΕΑ στην Κόρινθο..
Στην ορκωμοσία είχαμε επισκεπτήριο, το πρώτο- και παίρναμε και την πρώτη μας άδεια.
Ο χώρος του γηπέδου του στρατοπέδου γέμισε με χρώματα από τους επισκέπτες-γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή βλέπαμε μόνον χακί-και κυρίως γέμισε με "άρωμα γυναίκας" από τα κορίτσια των στρατιωτών που τους επισκεφτήκανε.
Ένα από κείνα τα χρώματα και τα αρώματα ήτανε και της δικής μου της σχέσης.
Ήταν τόση η χαρά όλων των στρατιωτών και τη στιγμή που προσπαθούσα να... συνειδητοποιήσω ότι δεν κοιμάμαι, άκουσα το όνομά μου από τα μεγάφωνα και ότι έπρεπε να παρουσιαστώ στο χώρο της εξέδρας...

Η κοπέλα μου με κοίταξε με απορία, έχει πλάκα -ίσως σκέφτηκε -να έχει επίσκεψη κι από άλλη γυναίκα !!
Και δεν έπεσε έξω...
Μόνο που η άλλη γυναίκα ήταν η μητέρα μου.. Έτσι οι δυο γυναίκες γνωρίστηκαν και αντάλλαξαν και φιλοφρονήσεις.
Βγήκαμε έξω, φάγαμε μαζί και η μητέρα μου, με την ανωτερότητα που την διέκρινε, πήρε το δρόμο της επιστροφής, "παραχωρώντας με" στη νέα γυναίκα που γνώρισε εκεί...της οποίας την ύπαρξη αγνοούσε.
Και απ΄ ότι μου είπε είχε σκοπό να ΄ρθούμε μαζί στην Αθήνα -είχαμε σπίτι-ή αν η άδεια μου ήταν διαρκέστερη να κατεβούμε μαζί στο χωριό.

Άψογη η μάνα μου, σκέφτηκα.. 

                               *****************
Γιατί η μάνα είναι σαν να κρατάει με το ένα της το χέρι έναν ορό γεμάτο με αγάπη και καλοσύνη, έτοιμη να σταλάξει βάλσαμο κατ΄ ευθείαν στην ψυχή των παιδιών της, σε κάθε περίπτωση, σε κάθε τους δυσκολία ...
Στο άλλο της το χέρι κρατάει φιάλη αίματος - την ίδια της την καρδιά - από εκείνο το καλό, που μπορούν να δεχτούν όλες οι ομάδες, έτοιμη να το μεταγγίσει στα παιδιά της, όλο, φτάνει να τα γιατρέψει...

Η πεμπτουσία της θυσίας...  

                               *****************
Αυτό το ιερό πρόσωπο, το πολυτραγουδισμένο, το αγαπημένο μου, έχασα πριν από λίγο καιρό...

..και αισθάνομαι σαν μικρό παιδί...και είναι σαν να έφαγα γροθιά στο στομάχι που μου έκοψε την ανάσα και διπλώθηκα στα δύο...

...και που έχασα και τον "ορό και το αίμα" που σας έλεγα και... που κόπηκε ο ομφάλιος λώρος και η πνευματική "παρεντερική μου σίτιση" ...

...και που αισθάνομαι σαν τον δικηγόρο από τη Θεσσαλονίκη...

...και που σκέπτομαι ότι δεν θα μου ξαναφτιάξει το αγαπημένο μου φαγητό, όπως του Έλληνα της Ομογένειας, που τον περίμενε η μάνα του να μην κρυώσει η σούπα...

...που δεν θα μου ξαναπεί "ντύσου παιδάκι μου, μη μου κρυώσεις"...σαν τη μάνα του καπετάνιου του 513..

...που δεν θα μου ξαναπεί από το μπαλκόνι "στο καλό παιδάκι μου, με την ευχή μου και η Παναγιά μαζί σου", σαν τη μάνα του πιλότου από την κωμόπολη του Ιονίου..

...που δεν θα αντιμετωπίσει τις επιλογές μου-όσες πέφτανε στην αντίληψή της και όποιες κι αν ήσαν- με την ίδια ανωτερότητα και ευγένεια όπως τότε στην Κόρινθο...

...που δεν θα ξανανοίξει το πορτοφολάκι της, εκείνο το μαύρο το δερμάτινο το παλιό, που ασφάλιζε με τις δυο μπιλίτσες που είχε στο μεταλικό του στόμιο-άνοιγμα, για να μου δώσει ένα χαρτονόμισμα, με εκείνο το γλυκό συνωμοτικό της ύφος, λέγοντάς μου "βάλτο στην τσέπη σου παιδάκι μου" και που είμαι σίγουρος ότι θα έκανε το ίδιο, έστω κι αν ακόμη ήμουν εκατομμυριούχος... 

...που δεν θα μου ξαναπεί στο τηλέφωνο εκείνο το "Γιάννη ούουουουουού", περιμένοντάς με, όπως η μάνα του Γιάννη στο διήγημα του Χρηστοβασίλη "ανίκητη ελπίδα", το οποίο είχε διαβάσει και το είχε προσαρμόσει στον δικό της τον Γιάννη...

...που...χιλιάδες που...

Γλυκειά μου μάνα ! ! ! ! !..............

Ι.Β.Ντινόπουλος

Πόσα κυβικά είναι το ...μηχάνημα ;

Απορίες : 

1/ Στην προκειμένη περίπτωση και στην ερώτηση πόσα κυβικά είναι το μηχάνημα,  αναφέρεστε στο ιππευόμενον  ή το ιππεύον  ;

2/ Μήπως αγοράζοντας το ένα, σου παρέχεται δωρεάν το άλλο;

3/ Όταν οι τεχνικοί μιλάνε για ατίθασα άλογα, τι ακριβώς εννοούν και που κρύβονται αυτά ;

4/ Ποιός φιλόλογος θα μας εξηγήσει τη διαφορά ανάμεσα στον επιβάτη και τον επιβήτορα ;

5/ Διαθέτοντας Harley Davinson μήπως τα "λοιπά μεγέθη" -εννοώ σεξουαλικά και πνευματικά-είναι δευτερευούσης σημασίας και αν αυτό το γνωρίζουν ο κος Ασκητής ως  κορυφαίος σεξολόγος και ο κος Μπαμπινιώτης ως πνευματικός ογκόλιθος;

6/  Μήπως το ένα μέρος της σύνθεσης της φωτογραφίας... έχει διπλό ρόλο; Άλλες φορές ως ιππεύον και άλλες ως ιππευόμενον;

7/ Αυτές οι όμορφες γυναίκες-οι συγκεκριμένες- εκτός απο "ιππασία", τι άλλο ξέρουν να κάνουν; Για παράδειγμα ξέρουν να κάνουν γεμιστά, φασολάκια ή παστίτσιο ; ή έστω να σιδερώσουν ένα πουκάμισο;

8/ Οι φεμινίστριες τι λένε γι΄αυτό και για όλες τις διαφημίσεις εκείνες, όπου σε κάθε υπηρεσία ή αγαθό που διατίθεται...διατίθεται ή εκτίθεται και μια νέα και όμορφη γυναίκα ημίγυμνη ή γυμνή ;

Πολύ θα ήθελα να ακούσω την αποψή τους !..

Γιατί, ως λάτρης του ωραίου φύλου, δεν θέλω να πιστέψω ότι το ποσοστό των γυναικών, που διατίθενται ως "αγοραία υπηρεσία" στη διάθεση ημών των ανδρών, γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο μεγάλο...

Θα ήθελα-ευχή εκφράζω- να ήμουν ο εν δυνάμει "θηρευτής και κατακτητής" τους -με όση ομορφιά συνεπάγεται αυτό και όχι ο υποψήφιος αγοραστής τους, με όση χυδαιότητα και ευτέλεια κρύβει η κίνηση αυτή ! (Αποδεκτή όμως από κάποιες γυναίκες, για να μην πω και επιδιωκόμενη ! )

Εάν, λοιπόν, κάποιες γυναίκες αισθάνονται "αγοραία ηδονικά αντικείμενα", τότε -λυπάμαι πολύ-εγώ και πολλοί ακόμη ρομαντικοί σαν εμένα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα !

Απολύτως ! ! !

Ι.Β.Ντινόπουλος

Σε σκέφτομαι...

********

Με του τσιγάρου τον καπνό

πλέκοντας τη μορφή σου,
... πίνω, γλυκαίνω τον καημό...

νταλκάς...η θύμησή σου...

 

  ***********

Μα, σαν αέρας φύσηξε, μούρθ' ο καπνός στα μάτια

που τα 'κλεισα για μια στιγμή, κι όταν ανοίξαν πάλι...

είχες σκορπίσει... είχες χαθεί... είχες γενεί κομμάτια...

κι άφησες πίκρα απ΄τον καημό κι απ΄το κρασί τη ζάλη...

(Μέρος ποιήματός μου με κατοχυρωμένα δικαιώματα)

Ι.Β.Ντινόπουλος

Γέρος, μπεκρής.....("εμμετρη" προσωπική μου σκέψη,μπροστά σε πραγματική εικόνα....)

Με πλάτες κυρτωμένες

και με βαρειά καρδιά,

θυμάτ' αγάπες περασμένες,

τώρα στα γηρατειά...

Μ' ενα παλιό σακκάκι

και κάτασπρα μαλλιά,

πίνοντας το κρασάκι

θυμάται τα παλιά...

Ποιόν πόνο θέλει να γλυκάνει;

τι να ξεχάσει δεν μπορεί !

και το παράπονο τον πιάνει

αχ ! πως περάσαν' οι καιροί...

Στην πιό γλυκειά του θύμηση

πικρά χαμογελά,

διαμάντι, μαύρο δάκρυ του

στα γένεια του κυλά...

...Πίνει... θολά θυμάται...

νειάτα, καημούς, τρεχάματα,

τον πήρανε τα κλάματα

και σαν παιδί κοιμάται...

(πνευματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα)

(Ι.Β.Ντινόπουλος)

Ο πόνος....

Ο πόνος, σωματικός και ψυχικός, όπως όλοι -λίγο πολύ -τον έχουμε βιώσει, είναι φαινόμενο οικουμενικό και πανανθρώπινο. Όποιος σκεφτεί ότι μπορεί να τον καταργήσει, θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ουτοπία. (Ο πόνος αμβλύνεται μόνον, δεν καταργείται ! ! !) Και σίγουρα θα αντιστρατευτεί θεϊκό σχέδιο, γιατί και για αυτούς που τον υφίστανται και για αυτούς που τον παρατηρούν, ο πόνος λειτουργεί, η πρέπει να λειτουργεί, παιδαγωγικά, "να λειαίνει τις αιχμές των ανθρώπων"...και να τους ανεβάζει, καταξιωνοντάς τους ως ανώτερο είδος...( Έχετε σκεφτεί ποτέ να πίναμε όλοι έναν καφέ -μια φορά το μήνα-σε πλαστικό ποτήρι, όρθιοι ως επισκέπτες, στο διάδρομο ενός μεγάλου νοσοκομείου;...)

Να μας καταξιώνει και μέσα από την ανιδιοτελή προσπάθειά μας να αμβλύνουμε τον πόνο των ανθρώπων γύρω μας. Ποιός ξέρει, ίσως είναι θέμα χρόνου να βρεθούμε στη θέση του πάσχοντος, γιατί ο πόνος ως φαινόμενο είναι κυλιόμενο και οι ρόλοι πασχόντων και παρατηρητών εναλλάσσονται...

(Πασών των αρετών ηγεμών εστι η ευσέβεια, τω δυστυχούντι μη επιγέλα, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον)

Είναι αλαζονικό, λοιπόν, και σ' αυτό στηρίζονται οι υπεύθυνοι των τηλεοράσεων, να μας προβάλλουν έντονα τον πόνο και τα "απλυτα" των συνανθρώπων μας. Αυτά τα δύο "πουλάνε πολύ", και εμείς οι απαίδευτοι και αλαζονικοί Νεοέλληνες -έτσι μας καταντήσανε- να τ' απολαμβάνουμε εκ του ασφαλούς...ανάμεσα σε πίτσες και μπύρες, με τη σκέψη ότι εμείς οι τυχεροί, δεν βρισκόμαστε στη κατάσταση αυτών που πονάνε ή στη θέση εκείνων που... ξεφτιλίζονται...

Ω ! τάλανες ! εμείς, όπως θα λέγανε και οι πρόγονοί μας...

Ιωάννης Β. Ντινόπουλος

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο.

Περι καλοσύνης

Η καλοσύνη φαίνεται να έχη δύο πόλους, αυτόν του παρέχοντος και αυτόν του απολαμβάνοντος. Είναι μία συνεχής ροή ενεργείας με αγωγό της το συναίσθημα, εκείνο της Αγάπης. Η διαβάθμισή της απλή και σαφής, ξεκινάει απο μία φιλοφρόνηση και φτάνει ως τη θυσία. Κατά κανόνα η ροή αυτή δεν ειναι αμφίδρομη ! !
Αν κάποια στιγμή μειωθεί η σταματήση για λίγο, τότε οι μέχρι προ ολίγου απολαμβάνοντες επαναστατούν, γιατί θεωρούσαν την καλοσύνη που εισέπρατταν ως κεκτημένο τους δικαίωμα...
Αν κάποιοι από σας, κυρίες-κύριοι, έχετε την καλή τύχη να έχετε τέτοιους παρόχους καλοσύνης στον κύκλο σας, πέστε τους καμιά φορά ευχαριστώ για να τους δικαιώνετε ή προσφέρετέ τους και εσείς κάτι, για να κρατάτε το δίαυλο ανοιχτό...
...και κυρίως, μη συγχέετε την καλοσύνη με έναν άλλο "εθνικό" όρο που απευθύνεται  "με νεοελληνική ανεση", απο όλους προς όλους...


Ιωάννης Β. Ντινόπουλος

Ω ! γλυκύτατες γυναίκες, Θεϊκές υπάρξεις εσείς !

Κάποιες -πολλές ίσως- γυναίκες "πέφτουν θύματα" κάποιων σατράπηδων φαλλοκρατών, στο ερωτικό τους ξεκίνημα και αμέσως μετά γίνονται αυτές οι ίδιες "θύτες " των ευγενών !...

Όταν ένας άντρας "ευτελίζεται" ως ερωτευμένος μπροστά σε μιά γυναίκα είναι μεγαλείο. Όταν όμως αυτή η γυναίκα τον "εξευτελίζει" μπροστά σε τρίτους, είναι ανοσιούργημα !.....

Ω ! γλυκύτατες γυναίκες, Θεϊκές υπάρξεις εσείς ! Όταν βλέπετε ευαίσθητους, ευγενείς, ρομαντικούς και "ιππότες", μην τους αντιμετωπίζετε ως "αδυναμία" αλλά ως "υπεροχή" και τότε...η ψυχική σας τράπεζα θα δεχόταν ολες τους τις καταθέσεις !

Ιωάννης. Β. Ντινόπουλος

Οποιος λέει οτι δεν αγάπησε, λέει ψέματα !

Όποιος λέει ότι δεν αγάπησε, λέει ψέματα !

Αλλά κι αν έτσι έχει συμβεί, σίγουρα έχει " φτειάξει"
φανταστικά ερωτικά σενάρια, με πρωταγωνιστή τον εαυτό του
και μάλιστα πάσχοντα...

Γιατι ποιός θα μπορούσε ν' αρνηθή, έστω κι αυτή τη μορφή ευτυχίας, που "προκύπτει" μέσα απο τον ερωτικό πόνο ! ! !

Ι.Β.Ντινόπουλος

Λόγος και σκέψεις...

Σκεφτόμαστε με λέξεις και εκφραζόμαστε με σκέψεις....

Ο ορθός λόγος προάγει τη σκέψη, προηγμένη σκέψις καλλιεργεί ευγενή αισθητική αντίληψη και καλλιεργημένη ευγενής αισθητική αντίληψις αναβαθμίζει τον ήδη προηγμένο λόγο, έτσι ώστε να βρισκόμαστε σε μία διαρκή ανιούσα σπείρα πλησιάζοντας το ...Θείο !

Ι.Β.Ντινόπουλος

Για τη Γυναίκα

Η γυναίκα προκαλεί,
ως προκαλούσα πολιορκείται,
πολιορκουμένη αμύνεται,
αμυνομένη "θέλει",
ενώ " θέλει" αρνείται,
και... τη στιγμή που αρνείται...
ξαναπροκαλεί...

Γιατί ψάχνει τον πλειοδότη :
Νέο, όμορφο, πλούσιο,
κοινωνικά καταξιωμένο, και..
...επίδοξο εραστή...

Ενώ θάπρεπε να ψάχνει κάποιον που:
να σκέφτεται ορθά,
να μιλάει όμορφα,
να αισθάνεται πλούσια,
και να... συνευρίσκεται χυδαία...

( Αλλά κι όταν βρεθεί ο "πλειοδότης", το σφυράκι της διαδικασίας δεν το πετά, συνεχίζει να δέχεται "ατυπες" προσφορές! ! !.....)

Ιωάννης Β. Ντινόπουλος

 

Η φωτό είναι από το διαδίκτυο