Κρυμένοι θησαυροί-Κυνηγοί θησαυρών.... ! ! !

Κυνηγοί θησαυρών

Σάββατο πρωί, Εθνική Οδός Αθηνών-Λαμίας... Στριμωγμένοι μέσα σε ένα αγροτικό αυτοκίνητο ακούμε τον Π. να διηγείται απίστευτες περιπέτειες από τα περίπου 20 χρόνια που ασχολείται με το κυνήγι χαμένων θησαυρών. Με ενθουσιασμό και παραστατικότατες λεπτομέρειες μιλάει για σκοτεινά τούνελ με κρύπτες, επικίνδυνες αναρριχήσεις, σκελετούς πλακωμένους από βράχους-παγίδες, κωδικοποιημένους χάρτες, δύσβατες σπηλιές όπου θαμμένοι σκελετοί ανταρτών φυλάνε ακόμα με τα όπλα τους τις χρυσές λίρες... 
«Ολόκληρη την εβδομάδα εργάζομαι σε γραφείο. Με τη χρυσοθηρία ασχολούμαι τα Σαββατοκύριακα και όλοι οι φίλοι μου πλέον είναι από κει. Είναι και μια ευκαιρία να ταξιδεύω. Το κάνω όσο καλύτερα μπορώ, χωρίς όμως να ξεφεύγει το μυαλό μου», λέει άνετος. Έχουμε ξεμακρύνει αρκετά από την Αθήνα και σε λίγο βγαίνουμε εκτός δρόμου, σε ανηφορικά εδάφη με πυκνή βλάστηση. «Το αγροτικό δεν κολλάει πουθενά και δεν κινεί υποψίες στην επαρχία», σχολιάζει ο Π. και δείχνει στο βάθος τον προορισμό μας: ένα βυζαντινό ξωκλήσι στη μέση του πουθενά... 

Κατεβαίνουμε και περιεργαζόμαστε τον χώρο. Με το βλέμμα του ερασιτέχνη δεν εντοπίζω τίποτα το αξιοπερίεργο. «Παρατηρήστε τις πέτρες στις γωνίες και στο πίσω μέρος της εκκλησίας», μας προτρέπει ο Π. και το εκκλησάκι δεν αργεί να μετατραπεί σε χάρτη με χαραγμένους κώδικες και μυστηριώδη σύμβολα. «Ο κύκλος με τον μικρότερο κύκλο στη μέση σημαίνει πηγάδι και οι κουκκίδες είναι μονάδες μέτρησης. Κάθε κουκκίδα δέκα βήματα... Βλέπετε το αχνό μάτι στην πέτρα εδώ; Συμβολίζει το μάτι του Θεού, δηλαδή το ιερό. Αυτό που μοιάζει με τρίαινα παραπέμπει σε τούνελ με τρεις κατευθύνσεις. Στην περιοχή υπάρχει απόκρυψη με όπλα, πυρομαχικά και λίρες». 

Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης οι αισθήσεις μου δεν μένουν διόλου ασυγκίνητες, όμως η λογική παρεμβαίνει, για να μου υπενθυμίσει πως ήρθα για μία ειδησεογραφική ματιά και θα φύγω με άδεια χέρια. Άλλωστε, η λαθρανασκαφή στην Ελλάδα διώκεται ως πλημμέλημα. Σιγά σιγά τα σημάδια δένουν μεταξύ τους και η εξερεύνηση στη γύρω περιοχή έρχεται να επιβεβαιώσει του... χάρτη το αληθές! «Ωχ, εδώ έχουν τσαμπουκαλέψει τον τόπο», φωνάζει ξαφνικά ο Π. και συνειδητοποιώ αμέσως τι εννοεί. Σκαμμένο έδαφος -πιθανότατα με μπουλντόζα- και σπασμένα βυζαντινά μνημεία. «Μερικοί αθεόφοβοι δεν σέβονται τίποτα. Αυτοί βγάζουν το κακό όνομα στους κυνηγούς θησαυρού», λέει απογοητευμένος. 

Σάββατο βράδυ, Αθήνα... Κατευθύνομαι προς κεντρική καφετέρια, για να συναντήσω τους κυνηγούς θησαυρού που γιορτάζουν τα έξι χρόνια της ιστοσελίδας τους. Το www.coinsmania.gr αριθμεί περισσότερα από 2.000 μέλη κι αναλογίζομαι τις νύχτες που περιπλανιέμαι τελευταία κι εγώ σε έναν εικονικό κόσμο με θαμμένες λίρες, ανιχνευτές μετάλλων, διφορούμενα σύμβολα και ασυνήθιστα nicknames. Το κλίμα στις online συζητήσεις είναι ιδιαίτερα παρεϊστικο: «Γεια σας, παιδιά! Βρήκα πάνω σε βράχο, σκαλιστό ήλιο με δεκατέσσερις ακτίνες... στη μέση έχει μια τρυπούλα... Βάζω και σχετική φωτογραφία στο site». Επιτόπου οι συνομιλητές σπεύδουν να δώσουν τις ερμηνείες τους, βοηθώντας το φιλαράκι- «ψαχτήρι» να βρει τον δρόμο του. 

Μπαίνω στην καφετέρια με ένα άγχος. Ο Π. είναι ΟΚ, σκέφτομαι. Αλλά στη φαντασία μου οι κυνηγοί θησαυρού μοιάζουν με σκοτεινούς τύπους που προσπαθούν να σου πουλήσουν κιτρινισμένους χάρτες σε κακόφημα μπαρ πειρατικών λιμανιών. Οι σκέψεις μου αναιρούνται αμέσως, καθώς γνωρίζω τα πρόσωπα πίσω από τα nicknames. Έχουν έρθει 20 μέλη από διάφορα μέρη της Ελλάδας, ηλικίας περίπου από 25 μέχρι 50 χρόνων, όλοι εργαζόμενοι, πολλοί με σπουδές, κάποιοι και με μεταπτυχιακά. Συνειδητοποιώ πως η χρυσοθηρία είναι αντρικό σπορ. 

«Εμείς οι άντρες έχουμε το κυνήγι στο DNA μας. Δύσκολο για μια γυναίκα να ασχοληθεί. Θέλει τσαγανό!», μου λέει ο Π. και σε λίγο τυχαίνει να συναντήσω μία από τις λίγες τέτοιες περιπτώσεις. Η Μ. έχει ιδιαίτερα καλά αποτελέσματα με την τεχνική της ραβδοσκοπίας και μαζί με τους υπόλοιπους συζητά για νέες πρακτικές και πρόσφατα ευρήματα. Ακούω προσεκτικά τις εμπειρίες όλων -κάτι ανάμεσα σε Indiana Jones και Survivor-, χωρίς να λείπουν όμως και οι αναφορές που θυμίζουν φυσιολατρικές εκδρομές με μπάρμπεκιου στο ύπαιθρο. Ξαφνικά δύο χρυσοθήρες εμφανίζονται με μία τούρτα και ο Ι. Μπαϊμπάκης, δημιουργός της ιστοσελίδας και συγγραφέας, σβήνει χαρούμενος το κερί με τον αριθμό 6! 

Ζουν ανάμεσά μας 

«Εσκαψαν πάλι για θησαυρό, στα Ισώματα, δίπλα στον Αϊ-Γιώργη», κάνει θεαματική είσοδο με την είδηση ένας χωριανός σε καφενείο της Ευρυτανίας. Ολοι έχουν μια ιστορία να διηγηθούν... για τον βοσκό παππού που είδε να θάβουν τενεκέδες με λίρες, για την αντάρτισσα γιαγιά που έκρυψε η ίδια, για τον φίλο του φίλου που ξαφνικά βρέθηκε με πολυκατοικίες και πολυτελή αυτοκίνητα, αλλά και για τον μακρινό συγγενή που αγόρασε χάρτη θησαυρού και ξόδεψε μια περιουσία ψάχνοντας μάταια... 

«Ανεπίσημα στοιχεία δείχνουν πως τουλάχιστον 600.000-1.000.000 Ελληνες ψάχνουν ενεργά», λέει ο κ. Γ. Τσούκαλης, ιδιωτικός ερευνητής και πρόεδρος συλλόγου για την καταπολέμηση της αρχαιοκαπηλίας. Η άποψη του συγγραφέα κ. Μπαϊμπάκη, έπειτα από χρόνια έρευνας για τη χρυσοθηρία, είναι πιο πληθωρική: «Υπολόγισε τον πληθυσμό της Ελλάδας, βγάλε γυναίκες, παππούδες και παιδιά και διαίρεσε διά δύο. Ολοι αυτοί ψάχνουν τους χαμένους θησαυρούς, ανεξαρτήτως κοινωνικού ή οικονομικού επιπέδου». 

Δημοφιλείς περιοχές αναζήτησης είναι η Ηπειρος, η Βόρεια Ελλάδα, ο Κόζιακας Τρικάλων, αλλά και η Πελοπόννησος. Εντός Αττικής, τα Μεσόγεια και η Πάρνηθα. Λιγότερο τα νησιά, «όπου πειρατές έκρυβαν σε δύσκολα μέρη τους θησαυρούς στήνοντας άγριες παγίδες», περιγράφει ο Π. Στην πολύπαθη Ελλάδα με τους ποικίλους κατακτητές οι χαμένοι θησαυροί που αναζητούν οι χρυσοθήρες είναι ουκ ολίγοι. 

Ο πολυσυζητημένος θησαυρός του Γερμανού αξιωματούχου Μέρτεν που απέσπασε περιουσίες από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Οι θησαυροί του Βαλσάμ Βοεβόδα που αναζητούνται στην ευρύτερη περιοχή της Κομοτηνής, σε Τουρκία και Βουλγαρία. Τα λάφυρα του πειρατή Γάντζου ή Σούσουρα, κρυμμένα από τη Σαμοθράκη μέχρι την Κρήτη. Το χρυσό ραβδί του Ασκληπιού, αλλά και οι πολύτιμοι πάπυροι της Αλεξάνδρειας. Ο στόχος πάντως με τις μεγαλύτερες πιθανότητες ανεύρεσης παραμένουν τα τενεκεδάκια με τις χρυσές λίρες που έριχναν από αεροπλάνα οι Εγγλέζοι σύμμαχοι, για να βοηθήσουν τους αντάρτες. Κάποιες καταναλώνονταν για όπλα και φάρμακα, κάποιες κρύβονταν, συχνά παγιδευμένες με εκρηκτικά. 

 

Όσο ζω... σκάβω! 

 Η προετοιμασία είναι το ήμισυ του παντός, όπως μας εξηγεί ο Π. «Πρέπει να αξιολογήσεις την αρχική πληροφορία και τον πληροφοριοδότη. Πρόκειται για ζωντανή μαρτυρία; Ανταποκρίνονται τα μέρη που περιγράφει ο χάρτης στην πραγματικότητα;». Η γνησιότητα είναι κρίσιμο θέμα, μια και το παραεμπόριο χαρτών ανθεί. 
Ο κ. Τσούκαλης θυμάται: «Τη δεκαετία '80-'90, ιδιαίτερα στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι πλαστοί χάρτες έκαναν θραύση. Επιτήδειοι πλησίαζαν Ελληνες εκδρομείς και πουλούσαν με τη δικαιολογία ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να βγουν εκτός. Από πελάτη μου είχαν αποσπάσει τότε 5.000.000 δραχμές». Αραγε πώς δείχνουν πειστικοί οι πλαστοί χάρτες; «Σχεδιάζουν σε χαρτί, το διπλώνουν 2-3 φορές και στις άκρες ρίχνουν λικέρ. Μόλις το σιδερώσουν, κιτρινίζει και καίγεται στις άκρες, δείχνοντας παλιό». 

Πιο πρόσφατη περίπτωση αναφέρει ο κ. Γ. Γληγόρης, προϊστάμενος Δίωξης Αρχαιοκαπηλίας Αττικής. «Εχουμε πληροφορία για πολιτικό μηχανικό που άφησε το επάγγελμά του και κάνει εμπόριο πλαστών χαρτών, μια και αποφέρει περισσότερα». Πηγή πληροφόρησης αποτελούν και τα οδοιπορικά που κυκλοφορούν ανεπίσημα. «Κάποιες φορές είναι πολύ ξεκάθαρα, για να είναι αληθινά. Πρέπει να παρατηρήσεις προσεκτικά τα γράμματα και μόνο σε πρωτότυπα κείμενα, για να αποκωδικοποιήσεις το νόημα», επισημαίνει ο κ. Μπαϊμπάκης. 

Φήμες μιλούν και για τα λιγοστά εν ζωή μέλη της λεγόμενης Σχολής Απόκρυψης και Φανέρωσης. Στη Σχολή αυτή, όσοι δεν κατάφερναν να κρύψουν επιτυχώς πολεμοφόδια και λίρες το πλήρωναν με αίμα. Ακόμα και τώρα οι άνθρωποι αυτοί, αν και ηλικιωμένοι, δύσκολα «σπάνε» τον όρκο σιωπής τους. Με τη βοήθεια του χάρτη οι χρυσοθήρες φτάνουν στην πολυπόθητη περιοχή, η αναζήτηση όμως δεν τελειώνει έτσι εύκολα. Σειρά έχει η ερμηνεία των σημαδιών... 

«Το ίδιο σημάδι έχει διαφορετικές ερμηνείες ανά διαφορετικές χρονικές περιόδους ή ανά ομάδα. Για τους κομιτατζήδες η καρδιά σήμαινε απόκρυψη με μαύρη μαγεία και πρέπει να δώσεις σε περιττό αριθμό ατόμων ένα τμήμα του θησαυρού, για να την αποφύγεις. Για τους αντάρτες η καρδιά παρέπεμπε σε μυστική αποθήκη υλικού. Αν δίπλα έχει σταυρό, τότε σημαίνει και χρηματική απόκρυψη», αναλύει ο κ. Μπαϊμπάκης. 

Η ώρα των ανιχνευτών! 

 "Πλουτίστε!» είναι το σύνθημα στο μαγαζί του κ. Αγγ. Γαβαλά στο Μοσχάτο. Από το 1979, που ασχολείται με το εμπόριο ανιχνευτών μετάλλων,"έχει δει ακόμα και παπάδες να διαβαίνουν το κατώφλι, για να αγοράσουν ! Δείχνει τα όργανα αναζήτησης. «Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες. Αφενός οι ανιχνευτές μετάλλων τοπικού εντοπισμού, τους οποίους κρατάμε στο χέρι και σαρώνουμε το έδαφος, παίρνοντας σήματα από το μηχάνημα. Αφετέρου οι ανιχνευτές μετάλλων αποστάσεως που εντοπίζουν ακτινοβολίες σε μεγάλες αποστάσεις, όπως η ραβδοσκοπία». 
Τονίζει πως η αγορά του σωστού ανιχνευτή εξαρτάται από το έδαφος και το βάθος έρευνας, ενώ συνιστά ένα «πάντρεμα» των δύο κατηγοριών για καλύτερα αποτελέσματα. «Μερικοί ζητούν μηχάνημα που να φωτογραφίζει το εσωτερικό του εδάφους! Είναι κάτι σαν το τέρας του Λοχ Νες στη χρυσοθηρία» και συμπληρώνει πως επιτήδειοι σκαρφίζονται την ύπαρξη τέτοιου μηχανήματος, λέγοντας πως οι φωτογραφίες εμφανίζονται στα γραφεία της NASA!

Τα απλά ψηφιακά μηχανήματα ξεκινούν από 400, ενώ μία καλή λύση είναι οι προγραμματιζόμενοι ανιχνευτές, γύρω στα 1.500. Κάποιοι πάντως επενδύουν μέχρι και 50.000 σε γεωφυσικά μηχανήματα που εμπιστεύεται η επιστημονική κοινότητα ή προσλαμβάνουν με μηνιαίο μισθό γεωλόγους ή φυσικούς για πιο... έγκυρα αποτελέσματα. 

Για να ξεκινήσει κάποιος να ψάξει, είναι απαραίτητη η αίτηση στην Κτηματική Δημοσίου και η κατάθεση τοπογραφικού με την ευρύτερη περιοχή αναζήτησης. Πάντοτε απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της Εφορείας Αρχαιοτήτων, ανάλογα με την περίπτωση και του Δασαρχείου, ενώ παραβρίσκεται και η αστυνομία. Αν ο πολυπόθητος θησαυρός βρεθεί, ο κυνηγός θησαυρού και το κράτος μοιράζονται την εκτιμηθείσα αξία του. Αν βρεθούν αρχαία, η ανασκαφή σταματάει επιτόπου. «Υπήρξαν χρυσές εποχές, 60-70, που έβρισκαν. Τώρα πια δεν υπάρχει τίποτα, μόνο συντηρούνται μύθοι», επισημαίνει ο κ. Γληγόρης, αποτρέποντας τους απανταχού χρυσοθήρες να ψάχνουν παράνομα. 

Τζογαδόροι η χομπίστες; 

Πριν από κάποιες δεκαετίες ένας νεαρός αγρότης στη Βόρεια Ελλάδα «σκόνταψε» πάνω σε χρυσές λίρες και πάπυρους. Η λύση για την ερμηνεία των παπύρων βρισκόταν στο Άγιον Όρος, όπου ο ίδιος μόνασε για δεκαπέντε χρόνια, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Τελικά ασπάστηκε μία νέα στάση ζωής και δεν αναζήτησε ποτέ τις αποκρύψεις. Τέλη Οκτώβρη του 2006 ένας 45χρονος χρυσοθήρας έχασε τη ζωή του όταν καταπλακώθηκε από τόνους χωμάτων σε χωριό των Σερρών. Έσκαβε λαγούμι για να βρει λίρες. Η γραμμή ανάμεσα στο χόμπι του Σαββατοκύριακου και στην εξάρτηση είναι λεπτή... 

«Αρκετοί ζουν σε έναν χρυσοθηρικό μεσαίωνα, όμως η νέα γενιά έχει αναπτύξει μία ηθική. Υπάρχουν οι χρυσοθήρες του καφενείου, οι οποίοι δεν έχουν αφήσει ιερό άσκαφτο. Σπάνε τα σημάδια, για να μην τους φάει άλλος τα λεφτά, και τελικά καταστρέφουν, εκτός από τα μνημεία, και τους κρίκους της αλυσίδας προς τον στόχο. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που σέβονται και το περιβάλλον και την κληρονομιά του τόπου», πιστεύει ο κ. Μπαϊμπάκης, έχοντας γνωρίσει πολλούς χρυσοθήρες. 

Η εμπειρία του κ. Γληγόρη διαφέρει: «Μου θυμίζουν τους ναρκομανείς. Μόλις αφήσεις έξω ένα ψαχτήρι πάει αμέσως να ξαναψάξει». Αναρωτιέμαι για τη σχέση με την αρχαιοκαπηλία... «Λένε πως δεν ψάχνουν αρχαία. Οταν βρεις όμως το αγαλματάκι και ξέρεις ότι κάνει κάποια εκατομμύρια, σε γλυκαίνει. Πάνε να τα πουλήσουν και παρουσιάζομαι εγώ ως αγοραστής».

Αποχαιρετώντας τους χρυσοθήρες, σκέφτομαι πως έχουν φτιάξει ένα είδος κουλτούρας με δικές τους αξίες, λέξεις, συνήθειες. Παθιασμένοι ή νηφάλιοι, όλοι μας κυνηγάμε τον θησαυρό, όπως τον ορίζει ο καθένας... την είδηση, τις πωλήσεις, την καταξίωση, την ευτυχία ίσως... Στην είσοδο της καφετέριας τα φωτεινά λαμπάκια φαντάζουν χρυσά, σχηματίζοντας το όνομα Δέλεαρ...

Πηγή: ethnos.gr - Άρθρο της Δήμητρας Καρατώλου - 18/03/2006
https://coinsmania.gr/cms/viewtopic.php?f=86&t=2075
πηγή εικόνας εδώ :

Το κυνήγι των χαμένων θησαυρών !

 

...Και οι κυνηγοί των θησαυρών..

     

 

Λίρα παλαιάς κοπής

Λένε πως ο Γερμανός διοικητής Βορείου Ελλάδος την περίοδο της Κατοχής συνταγματάρχης Μέρτεν επέστρεψε μετά το τέλος του πολέμου ως τουρίστας. Πέρασε μερικές εβδομάδες σκάβοντας σε διάφορα σημεία της Μακεδονίας. Υστερα έφυγε για τη χώρα του κατά μερικές χιλιάδες λίρες πλουσιότερος. Ο συνταγματάρχης Μέρτεν είχε τους σωστούς χάρτες. Αυτό πιστεύουν και οι σύγχρονοι χρυσοθήρες οι οποίοι αναζήτησαν με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα την τύχη τους στον Αλμυρό .  

  Ανιχνευτής μετάλλων

 Η Ελλάδα είναι ο παράδεισος των χαμένων θησαυρών.

Παραμένουν θαμμένοι από την Aρχαιότητα (κτερίσματα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας), από την Τουρκοκρατία (χρυσά νομίσματα και πολύτιμα πετράδια) και από τη γερμανική κατοχή και τον Eλληνικό εμφύλιο (χρυσός και λίρες). Φήμες και θρύλοι για χαμένους θησαυρούς τυλιγμένοι με πέπλο μυστηρίου κεντρίζουν τη φαντασία των «κυνηγών». Ελληνες και ξένοι Ιντιάνα Τζόουνς εφοδιασμένοι με ανιχνευτές πολύτιμων μετάλλων, φτυάρια, κασμάδες, χάρτες, εκρηκτικά και όπλα εξορμούν κάθε βράδυ για το κυνήγι του χαμένου θησαυρού, μετατρέποντας πολλές περιοχές της Eλληνικής υπαίθρου σε μέρη πιο πολυσύχναστα και από κεντρικούς δρόμους πόλεων. 

 

 

Το "ονειρο" των κυνηγών- κιούπι ή λαήνι ή στάμνα ή αμφορέας γεμάτο- λίρες !

 Τα αντικείμενα του πόθου.

Οι θησαυροί που συνήθως βρίσκονται στην Ελλάδα αποτελούνται από:

1. Αρχαία κτερίσματα, τα οποία προέρχονται από τη συνήθεια των Aρχαίων Ελλήνων να θάβουν τους νεκρούς με τα προσωπικά τους αντικείμενα.

2. Τουρκικά χρυσά πεντόλιρα. Τα έκρυβαν προτού αποχωρήσουν οι τούρκοι διοικητές των απελευθερωμένων περιοχών της Ελλάδας, με την ελπίδα ότι η Oθωμανική Aυτοκρατορία θα ανακατελάμβανε τα χαμένα εδάφη και αυτοί θα επέστρεφαν να ξαναβρούν τα πλούτη τους.

3. Χρυσές λίρες παλαιάς κοπής της βασίλισσας Βικτωρίας, που έκρυψαν οι αντάρτες ή οι Γερμανοί. Τις λίρες έστελναν ως βοήθεια οι σύμμαχοι Αγγλοι προς τις ανταρτικές ομάδες του ΕΛΑΣ, του ΕΔΕΣ, του Ψαρρού και άλλες οι οποίες δρούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα. Η οικονομική βοήθεια έφθανε αεροπορικώς πάνω από τη χώρα μας και έπεφτε με αλεξίπτωτα μέσα σε ανοξείδωτα βαρελάκια. Οι ρίψεις γίνονταν τη νύχτα, με αποτέλεσμα πολλά «βαρελάκια» να χαθούν ή να πέσουν σε λάθος χέρια. Σημαντική σε όλη αυτή τη διακίνηση χρυσού ήταν και η συμβολή του ΕΛΑΝ, του ναυτικού των ανταρτών. Εκτός από το ενδεχόμενο της αιφνιδιαστικής επίθεσης του εχθρού εναντίον μιας ανταρτικής ομάδας κατά την παραλαβή του χρυσού ή του λάθους, που μπορούσε να αποτελέσει αίτια απώλειας του θησαυρού, υπήρχε πάντα και το προσωπικό κίνητρο οικειοποίησής του. Εκείνη την εποχή οι τράπεζες δεν ήταν το ασφαλέστερο μέρος για φύλαξη, γι' αυτό οι αντάρτες έθαβαν τους θησαυρούς σε μέρη από τα οποία υπήρχε η πιθανότητα να ξαναπεράσουν ή να επιστρέψουν κάποια στιγμή με ασφάλεια. Οι πιο πολλοί από αυτούς όμως δεν επέστρεψαν ποτέ, είτε γιατί εξολοθρεύτηκαν από τους Γερμανούς είτε γιατί μετά τη λήξη του πολέμου και του Εμφυλίου έφυγαν για τις χώρες του ανατολικού μπλοκ χωρίς να μπορέσουν να πάρουν τίποτε μαζί τους. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν άρχισαν πριν από λίγα χρόνια να επιστρέφουν, έγιναν η πηγή μιας νέας μυθολογίας σχετικά με τους Ελληνες της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτοί ήταν που έφεραν στην Eλληνική «αγορά» ένα μεγάλο μέρος από τους χάρτες οι οποίοι κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι και τόνωσαν το ενδιαφέρον του «κυνηγιού». Το 90% περίπου αυτών των χαρτών είναι πλαστοί. Η τιμή ενός καλού χάρτη έχει σχέση με την ηλικία του προμηθευτή του. Οσο πιο ηλικιωμένος είναι αυτός που πουλάει τον χάρτη τόσο υψηλότερη είναι η τιμή του. Είναι η μόνη περίπτωση στην αγορά που η αξία ενός προϊόντος ανεβαίνει ανάλογα με την ηλικία του προμηθευτή του. Η ανώτερη τιμή που μπορεί να φθάσει ένας χάρτης είναι τα 5 εκατ. δραχμές. Το πρώτο, πρακτικό τεστ αξιοπιστίας ενός χάρτη είναι η αντιπαραβολή του με τον επίσημο στρατιωτικό της συγκεκριμένης περιοχής. Οχι πως αυτό εξασφαλίζει τη γνησιότητά του, αλλά είναι το πρώτο βήμα εξακρίβωσής της. Από 'κεί και πέρα υπάρχουν διάφορες άλλες σκέψεις που πρέπει να κάνει ο ενδιαφερόμενος, καθώς πολλές φορές οι αντάρτες κατά τη σχεδίαση του χάρτη χρησιμοποιούσαν διάφορες τεχνικές για να δυσκολευτεί ο «κυνηγός» σε περίπτωση που ο χάρτης έπεφτε σε λάθος χέρια. 

 Οι SOS περιοχές.

Στόχο των κυνηγών θησαυρών αποτελούν οι περιοχές με Aρχαιολογικό ενδιαφέρον, όπως της αρχαίας Πελασγίας, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στους Αγίους Θεοδώρους και στον Πτελεό Αλμυρού. Η περιοχή αυτή θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο: υπάρχουν πάνω από 50 τρύπες που έχουν ανοίξει οι «κυνηγοί» οι οποίοι έφθασαν κατά καιρούς. Εκεί βρίσκονται πολλοί αρχαίοι τάφοι, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έχει συληθεί.

Κύριος στόχος των «κυνηγών» όμως είναι οι περιοχές όπου έδρευαν ή δραστηριοποιούνταν ανταρτικές ομάδες. Τέτοιες είναι: η περιοχή της Αναύρας (Γούρας) Μαγνησίας, έδρα πολλών ανταρτικών ομάδων, της Γλύφας στη Φθιώτιδα, του Πτελεού Μαγνησίας, του Πηλίου και πιο συγκεκριμένα η περιοχή του Μοναστηριού Φλαμουρίου, το Λιτόχωρο, η Ανω και Κάτω Βροντού στον Ολυμπο ­ κάτι σαν το Ελντοράντο για τους Eλληνες κυνηγούς θησαυρών. Επίσης, η παραλία Διστόμου (από εκεί ξεκίνησε η επιχείρηση ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου), το Ναύπλιο, ο Αργοσαρωνικός, η Σαλαμίνα, όπου λέγεται ότι έκρυψαν χρυσό κατά την αποχώρησή τους οι Γερμανοί, η Αγία Τριάδα Φθιώτιδας και ο Παγασητικός κόλπος, όπου έχουν γίνει πολλές έρευνες για την ανεύρεση ενός συμμαχικού αεροπλάνου για το οποίο υπάρχει η φήμη ότι καταρρίφθηκε από γερμανικά αντιαεροπορικά ενώ μετέφερε χρυσό. 

 Τα πιο συνηθισμένα «σημάδια» 

Συνήθως στην περιοχή όπου θεωρητικά μπορεί να βρίσκεται ο θησαυρός υπάρχουν συγκεκριμένα σημάδια, όπως: πηγές νερού, κάποιο μεγάλο δέντρο, ένα μικρό ξωκκλήσι, σπηλιές των οποίων η είσοδος έχει σφραγιστεί, δυο-τρεις μικροί λόφοι. Τέτοια σημεία επέλεγαν οι αντάρτες για να είναι πιο σίγουροι πως όταν θα επέστρεφαν θα αναγνώριζαν πιο εύκολα το μέρος. Αυτή η μέθοδος όμως έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα στους «κυνηγούς», αφού το τοπίο στις περισσότερες περιοχές έχει αλλάξει. Ο μεγάλος πλάτανος μπορεί να έχει καεί, το ξωκκλήσι να έχει γκρεμιστεί και οι λόφοι να έχουν ισοπεδωθεί για να γίνουν αυτοκινητόδρομοι. Ακόμη και το βάθος στο οποίο υποτίθεται ότι έχει κρυφτεί ο θησαυρός μπορεί να έχει αλλάξει. Π.χ., το ένα μέτρο μπορεί να έχει γίνει 50 πόντοι ή 5 μέτρα. Καλό σημάδι για τους κυνηγούς θεωρείται η παρουσία φιδιών στην περιοχή γιατί, σύμφωνα με τη μυθολογία στην οποία πιστεύουν απόλυτα, τα φίδια είναι οι φυσικοί φύλακες του χρυσού. 

 Ο κώδικας του χρυσοθήρα.

1. Ολα ξεκινούν από έναν μύθο, έναν θρύλο, μια φήμη, που πρέπει να ταιριάζει κατ' αρχήν με τη γεωγραφία του χώρου στον οποίο αναφέρεται.

 2.Αν δεν σκάψεις πολύ, δεν βρίσκεις. Δεν μπορείς να αγνοήσεις καμιά πληροφορία, σκάβεις σε κάθε υπόδειξη του μηχανήματος, του ραβδοσκόπου ή άλλου «ειδικού».

 3.Μόνο ένας τρόπος εξασφαλίζει σχετική σιγουριά στην ανεύρεση του χρυσού: η παρουσία στην ομάδα ανθρώπου που συμμετείχε στην «ταφή» του θησαυρού.

 4.Τα νομίσματα είναι συνήθως θαμμένα σε μικρό βάθος. Γιατί, λόγω των πιθανών συνθηκών μάχης ή των συνθηκών υποχώρησης από μια περιοχή, δεν υπήρχε πολύς χρόνος για επιμελές θάψιμο. Τις περισσότερες φορές μπορούσαν να σκάψουν μόνο τη νύχτα όταν σταματούσε η μάχη και μόνο για λίγες στιγμές. Οχι μόνο για να μην τους δουν οι εχθροί, αλλά και για να μην τους δουν ακόμη και οι «δικοί τους».

 5.Ενθαρρυντικό δείγμα είναι ο εντοπισμός κενού από το μηχάνημα. Κενό μπορεί να σημαίνει τάφος.

 6.Οι έρευνες με μηχάνημα κοντά σε ποτάμι δεν είναι πάντα αξιόπιστες. Το μηχάνημα εντοπίζει τη χρυσή άμμο των ποταμών αλλά και το ίδιο το υπόγειο νερό ως μέταλλο.

 7.Σύμφωνα με την «ανθρωπογεωγραφία» των ίδιων των «κυνηγών», οι περισσότεροι χρυσοθήρες προέρχονται από τον χώρο των γιατρών και των δικηγόρων, γιατί αυτοί μπορούν να παίξουν και τον ρόλο του «επενδυτή», του ανθρώπου που μπορεί να χρηματοδοτήσει μια ερευνητική αποστολή με τον εξοπλισμό της. Πάντα χρειάζεται ένα αρχικό κεφάλαιο για να ξεκινήσει μια οργανωμένη αποστολή.

 8.Πολλές φορές ο θησαυρός μπορεί να είναι παγιδευμένος με εκρηκτικά από τον ίδιο τον άνθρωπο που τον έθαψε. Σ' αυτή την περίπτωση οποιοσδήποτε άλλος φθάσει στον θησαυρό μπορεί να αντιμετωπίσει μια οδυνηρή έκρηξη. Σύμφωνα με τη μυθολογία των «κυνηγών», έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι αρκετές φορές όταν υπάρχει πυρκαϊά σε δάσος το ρεπορτάζ αναφέρει ότι «ακούστηκαν εκρήξεις» κατά τη διάρκειά της.

 9.Σχεδόν πάντα μαζί με τον θαμμένο θησαυρό υπάρχει θαμμένο και στρατιωτικό υλικό (κάποιο πολυβόλο με σφαίρες, κάποιο τυλιγμένο σε μαντίλι πιστόλι με γεμιστήρα), έτσι ώστε αυτός που ξέρει να έχει την υπεροπλία τη στιγμή που ανακαλύπτεται ο θησαυρός και το πλεονέκτημα έναντι των συντρόφων του σε περίπτωση που στραβώσει κάτι τη στιγμή της ανακάλυψης. Η μοιρασιά, όταν φθάσεις στον στόχο, δεν ξέρεις ποτέ τι σου επιφυλάσσει. 

 Τα αξεσουάρ του «κυνηγού» 

Ραβδοσκόποι, άνθρωποι που διαθέτουν το χάρισμα του εντοπισμού πολύτιμων μετάλλων. Ντόπιοι, πρακτικοί ανιχνευτές οι οποίοι με τη βοήθεια μιας ξύλινης διχάλας ή ενός χάλκινου ελάσματος μπορούν να εντοπίσουν πολύτιμα μέταλλα και θησαυρούς. Η ραβδοσκοπία είναι μια από τις αρχαιότερες μεθόδους, ευρύτερα διαδεδομένη τα παλαιότερα χρόνια, αλλά τον τελευταίο καιρό με την είσοδο και τη νομιμοποίηση των σύγχρονων μηχανημάτων έχει περάσει σε τρίτο ρόλο. Ακόμη και μέντιουμ χρησιμοποιούνται από τους χρυσοθήρες για τον εντοπισμό του θησαυρού. Το μέντιουμ μεταφέρεται στον χώρο όπου πιθανόν βρίσκεται ο θησαυρός και προσπαθεί με αυτοσυγκέντρωση ή υπνωτισμό να εντοπίσει το σημείο ­ η έσχατη μέθοδος για τον «άρρωστο» χρυσοθήρα που έχει εξαντλήσει όλες τις άλλες λογικές μεθόδους.

Πιο λογική μέθοδος από το μέντιουμ είναι o εξοπλισμός με σύγχρονα μηχανήματα ανίχνευσης, όπως ο ­ στρατιωτικού τύπου ­ ανιχνευτής Γκάρετ με τις σειρές 1, 2, 3 και 4. Λειτουργεί με χρησιμοποίηση υπερήχων οι οποίοι κατευθύνοονται από το μηχάνημα πάνω στο χώμα, αντανακλώνται από τα μέταλλα του υπεδάφους και επιστρέφουν. Θεωρείται ένα από τα πλέον αξιόπιστα μηχανήματα ανίχνευσης μετάλλων, αλλά και αυτό έχει τις φανερές αδυναμίες του, όπως το γεγονός της μικρής εμβέλειας σε βάθος (70 πόντοι), του μικρού πεδίου σάρωσης του γύρω χώρου (4 μέτρα), η αδυναμία του να ξεχωρίσει χρυσές λίρες από τενεκέ και το ότι επηρεάζεται από την υγρασία του εδάφους. Αλλα μηχανήματα είναι τα λεγόμενα «μαγνητικά». Είναι αμερικανικής προελεύσεως, έχουν τη μορφή τετράγωνου κουτιού με κεραίες ή με οθόνη και καλύπτουν την περιοχή από απόσταση. Είναι τα πιο σύγχρονα και ακριβά και στην πραγματικότητα αυτά με τις μικρότερες δυνατότητες. 

 Οι κακές συναντήσεις.

Οταν συναντηθούν δύο ομάδες «κυνηγών», τρία ενδεχόμενα μπορούν να συμβούν: να αναμετρηθούν με όπλα, να συνεργαστούν για την ανεύρεση του θησαυρού ή να συνεργαστούν και να αλληλοσκοτωθούν στη μοιρασιά. Ακόμη, ίσως γίνει αντιληπτή η ομάδα από έναν άσχετο αλλά πονηρό βοσκό, ο οποίος μπορεί είτε να παρακολουθήσει και να «καρφώσει» στις αρμόδιες Αρχές είτε να περιμένει ώσπου να ανακαλύψει η ομάδα τον θησαυρό και να κάνει ο ίδιος τη μοιραία κίνηση. Γιατί μια νύχτα συνήθως δεν φτάνει για να βγει στο φως όλος ο θησαυρός. Την πρώτη νύχτα κυρίως γίνεται ο εντοπισμός. Στη διάρκεια της ημέρας ο «πονηρός» έχει πάει και έχει «ψειρίσει» όλο το πακέτο.

 

Πηγή:

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=122270
Οι φωτογραφίες ειναι απο το διαδίκτυο

 

 **********************************************

  

Προσοχή ! Σας παραθέττω την Κωδικοποίηση  της Βασικής Αρχαιολογικής Νομοθεσίας με πηγή  το επίσημο site του Υπουργείου Πολιτισμού http://www.yppo.gr/5/51/anas/arch/paran/kn5351.jsp ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΝΟΜΟΥ 5351/1932 "Περί κωδικοποιήσεως των διατάξεων του Νόμ. 5351 ώς και των εν ισχύϊ σχετικών διατάξεων των Νομ. ΒΧΜΣΤ', 2447, 491, 4823 και του Ν.Δ. της 12/16 Ιούν. 1926 εις εν ενιαίον κείμενον νόμου, φέρον τον αρίθ. 5351 και τον τίτλον "περί αρχαιοτήτων"    (ΦEK 275/A'/24.8.1932) Άρθρο 46.  O άνευ προηγουμένης αδείας τού Yπουργείου [τής Παιδείας]    (1) καί ειδοποιήσεως τής αρμοδίας Αρχαιολογικής Αρχής ενεργών ανασκαφάς εν ιδίω ή αλλοτρίω κτήματι πρός ανεύρεσιν Αρχαιοτήτων τιμωρείται διά φυλακίσεως 1 μηνός έως 2 ετών καί χρηματικής ποινής 1000-10.000 δραχμών. O επί τή πράξει ταύτη καταδικασθείς είς φυλάκισιν πλέον τών δύο μηνών εκπίπτει αυτοδικαίως καί πάντων τών εν άρθρ. 21 Π. Nόμου(2) αναγραφομένων δικαιωμάτων καί πλεονεκτημάτων επι πενταετίαν, εάν μή βραχύτερος χρόνος ορίζεται εν τή αποφάσει, όστις όμως δέν δύναται νά είναι κατώτερος τών έξ μηνών. Tά ούτω αποκαλυφθέντα δημεύονται διά τής καταδικαστικής αποφάσεως υπέρ τού δημοσίου (άρθρ. 18, Nόμ. 5351). Άρθρο 47. Άν η άνευ αδείας τού Δημοσίου ανασκαφή γίνεται υπό τινος εν αλλοτρίω κτήματι, ο ιδιοκτήτης τού κτήματος θεωρείται ώς γενόμενος κάτοχος τού αρχαίου καί διατηρεί τά υπό τού παρόντος Nόμου παρεχόμενα δικαιώματα είς τόν ευρίσκοντα τυχαίως εν ιδίω κτήματι αρχαία  (3), άν αποδειχθή ότι η ανασκαφή έγινεν εν αγνοία τού ιδιοκτήτου καί ότι δέν ημέλησεν οπωσδήποτε ούτος νά παρεμποδίση καί νά καταγγείλη ταύτην εγκαίρως είς τάς αρχάς (άρθρ. 19, Nόμ. 5351).  Άρθρο 48. Eίς οιονδήποτε ιδιώτην ή δημόσιον υπάλληλον υποδεικνύοντα τήν εκτέλεσιν υπό τινος παρανόμων ανασκαφών καί συντελούντα είς τήν σύλληψιν καί τιμωρίαν τούτου, άν μέν κατά τήν ανασκαφήν ταύτην ευρέθησαν αρχαία περιερχόμενα είς τήν κατοχήν τού δημοσίου, δίδεται ώς αμοιβή τό 1/4 μέχρι τού 1/2 τής αξίας τών αρχαιοτήτων κατ' απόφασιν τού Yπουργείου [Παιδείας](1) μετά γνώμην τού αρχαιολογικού συμβουλίου αναλόγως πρός τήν σπουδαιότητα τής παρασχεθείσης συνδρομής πρός ανακάλυψιν καί σύλληψιν τών ενόχων. Eάν τά ευρεθέντα αρχαία παραμένουν είς τήν κατοχήν ιδιώτου, ούτος υποχρεούται είς τήν πληρωμήν τού ημίσεος τής κατά τήν προηγουμένην παράγραφον οριζομένης αμοιβής, τού ετέρου ημίσεος πληρωνομένου υπό τού Δημοσίου, (άρθρ. 20, Nόμ. 5351).

 I.B.N