ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ !
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιστημονικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιστημονικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

4 Μαΐου 2025

Αστροφυσικός του Χάρβαρντ αποδεικνύει την ύπαρξη Θεού

 Αστροφυσικός του Χάρβαρντ αποδεικνύει την ύπαρξη Θεού 

 Αστροφυσικός του Χάρβαρντ αποδεικνύει την ύπαρξη Θεού

Αστροφυσικός του Χάρβαρντ με μαθηματική εξίσωση αποδεικνύει την ύπαρξη Θεού – Ο τύπος που αποκαλύπτει την ύπαρξή Του

Η επιστήμη συχνά θεωρείται αντίθετη προς τη θρησκεία. Ωστόσο, ένας επιστήμονας του Χάρβαρντ υποστηρίζει ότι ένας μαθηματικός τύπος αποδεικνύει την ύπαρξη του Θεού.

Ο Δρ. Γουίλι Σουν, αστροφυσικός και αεροδιαστημικός μηχανικός, μίλησε πρόσφατα στο δίκτυο Tucker Carlson, όπου ανέλυσε πώς η πρόβλεψη της αντιύλης το 1928 μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι το σύμπαν σχεδιάστηκε σκόπιμα.

Ο Δρ. Σουν αναφέρθηκε στο «επιχείρημα της λεπτής ρύθμισης», σύμφωνα με το οποίο οι φυσικοί νόμοι και οι συνθήκες του σύμπαντος είναι τόσο ακριβώς προσαρμοσμένοι ώστε να επιτρέπουν την ύπαρξη ζωής, που καθίσταται εξαιρετικά απίθανο αυτό να συνέβη τυχαία.

Μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, η ύλη και η αντιύλη σχηματίστηκαν ταυτόχρονα. Ωστόσο, στο σύμπαν υπάρχει λιγότερη αντιύλη. Δεδομένου ότι η αντιύλη έχει αντίθετο φορτίο από την ύλη, αν υπήρχαν σε ίσες ποσότητες, θα αλληλοεξουδετερώνονταν.

Η ασυμμετρία αυτή θεωρείται από κάποιους επιστήμονες ένδειξη ότι το σύμπαν έχει σχεδιαστεί με σκοπό.

Ο Δρ. Σουν σημείωσε ότι υπάρχουν στιγμές στη φυσική και τα μαθηματικά όπου θεωρητικές εξισώσεις, χωρίς φαινομενική σύνδεση με τον πραγματικό κόσμο, αποδεικνύονται αργότερα αληθείς. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η εξίσωση του Πολ Ντιράκ, καθηγητή στο Κέιμπριτζ, η οποία αμφισβήτησε τους γνωστούς φυσικούς νόμους.

Ο Ντιράκ, που θεωρείται «πατέρας της αντιύλης», ανακάλυψε θεωρητικά την ύπαρξή της, πριν επιβεβαιωθεί πειραματικά το 1932.

Προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί ορισμένα σωματίδια φαίνεται να κινούνται ταχύτερα από το φως, ο Ντιράκ συνδύασε τη διάσημη εξίσωση E=mc² του Άλμπερτ Αϊνστάιν με την εξίσωση του Σρέντιγκερ από την κβαντομηχανική.

Η εξίσωση του Αϊνστάιν ορίζει ότι ένα αντικείμενο με μάζα δεν μπορεί να ταξιδέψει με την ταχύτητα του φωτός, ενώ η εξίσωση του Σρέντιγκερ υπολογίζει την πιθανότητα εντοπισμού ενός σωματιδίου σε συγκεκριμένη θέση και χρονική στιγμή.

Η αρχική λύση δεν απέδωσε, γι’ αυτό ο Ντιράκ πρόσθεσε έναν νέο τύπο ηλεκτρονίου με αρνητική ενέργεια.

Η επιστημονική κοινότητα έμεινε σαστισμένη, καθώς κανείς δεν γνώριζε τη σημασία ή τον σκοπό του. Ωστόσο, το αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο απλοποίησε την εξίσωση τόσο πολύ, που ο Ντιράκ ήταν βέβαιος πως είχε δίκιο.

Λιγότερο από μια δεκαετία αργότερα, η ύπαρξη της αντιύλης επιβεβαιώθηκε μέσω παρατηρήσεων κοσμικών ακτίνων στην ανώτερη ατμόσφαιρα.

Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε στην ανάπτυξη της κβαντικής θεωρίας πεδίου, ενός νέου κλάδου της φυσικής που συνδυάζει τη θεωρία των πεδίων, την αρχή της σχετικότητας και τις ιδέες της κβαντομηχανικής.

Το 1963, ο Ντιράκ περιέγραψε τον Θεό ως «έναν μαθηματικό πολύ υψηλού επιπέδου» σε επιστημονικά περιοδικά, γράφοντας:

«Φαίνεται πως ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της φύσης είναι ότι οι φυσικοί της νόμοι εκφράζονται μέσω μαθηματικών θεωριών εξαιρετικής ομορφιάς και δύναμης, που απαιτούν βαθιά μαθηματική κατανόηση».

«Ίσως αναρωτηθεί κανείς: Γιατί η φύση έχει αυτή τη δομή; Το μόνο που μπορούμε να απαντήσουμε είναι ότι, σύμφωνα με τις γνώσεις μας, η φύση είναι κατασκευασμένη με αυτόν τον τρόπο. Απλώς πρέπει να το αποδεχτούμε».

«Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Θεός είναι ένας μαθηματικός πολύ υψηλού επιπέδου και ότι χρησιμοποίησε εξαιρετικά προχωρημένα μαθηματικά για να δημιουργήσει το σύμπαν».

Πολλοί επιστήμονες έχουν ισχυριστεί ότι έχουν βρει ενδείξεις για την ύπαρξη του Θεού στο σύμπαν.

Οι φιλόσοφοι Ρίτσαρντ Σουίνμπερν και Ρόμπιν Κόλινς ανέπτυξαν το «επιχείρημα της λεπτής ρύθμισης», βασιζόμενοι σε στοιχεία όπως:

  • Η δύναμη της βαρύτητας: 
  • Αν ήταν ελαφρώς ασθενέστερη, δεν θα είχαν σχηματιστεί γαλαξίες, αστέρια και πλανήτες. Αν ήταν ισχυρότερη, το σύμπαν θα είχε καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα.
  • Η αναλογία μάζας πρωτονίων και ηλεκτρονίων: 
  • Αν ήταν σημαντικά διαφορετική, η χημεία όπως την ξέρουμε δεν θα υπήρχε, καθιστώντας αδύνατο τον σχηματισμό πολύπλοκων μορίων, όπως το DNA.
  • Η κοσμολογική σταθερά: 
  • Παράμετρος στις εξισώσεις της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν που ρυθμίζει αν το σύμπαν διαστέλλεται ή συστέλλεται. Αν είχε διαφορετική τιμή, το σύμπαν είτε θα είχε επεκταθεί πολύ γρήγορα, είτε θα είχε καταρρεύσει πριν προλάβει να αναπτυχθεί ζωή.

Το επιχείρημα της λεπτής ρύθμισης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά επιχειρήματα υπέρ της ύπαρξης ενός «αρχιτέκτονα του σύμπαντος».

https://armyvoice.gr/2025/03/astrofysikos-tou-charvarnt-apodeiknyei-tin-yparxi-theou-video/

11 Φεβρουαρίου 2025

Ο Ερατοσθένης και η μέτρηση της περιφέρειας της Γης !

Ερατοσθένης η μέτρηση της περιφέρειας της Γης και ο Θάνατος του μη μπορώντας τη στέρηση της γνώσης 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος (Κυρήνη, 276 π.Χ. – Αλεξάνδρεια, 194 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, γεωγράφος, αστρονόμος, γεωδαίτης, μουσικός, ποιητής, ιστορικός, φιλόλογος και συγγραφέας, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που υπολόγισε το μέγεθος της Γης και κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς. Επίσης, κατασκεύασε και έναν χάρτη του κόσμου, όπως τον θεωρούσε.

Βιογραφία

Ο Ερατοσθένης γεννήθηκε στην Κυρήνη (στη σημερινή Λιβύη) και έζησε, εργάστηκε και πέθανε στην Αλεξάνδρεια, πρωτεύουσα της πτολεμαϊκής Αιγύπτου.

Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και ισχυριζόταν ότι επίσης σπούδασε για κάποια χρόνια στην Αθήνα. Το 236 π.Χ. ορίστηκε από τον Πτολεμαίο τον Γ΄ τον Ευεργέτη Διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, ενός από τα δύο μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα της πόλης, διαδεχόμενος τον Ζηνόδοτο. Από το 234 π.Χ και επί περίπου 40 χρόνια διετέλεσε Διευθυντής της περίφημης αυτής Βιβλιοθήκης και δίδαξε και στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας.

Δεν νυμφεύθηκε ποτέ. Το 195 π.Χ. τυφλώθηκε και ένα χρόνο αργότερα σταμάτησε να τρώει και πέθανε. Αυτό όλο συνέβη επειδή δεν μπόρεσε να αντέξει τη στέρηση της ανθρώπινης γνώσης που του επέβαλε η τύφλωση με αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει.

Το έργο του

Έκανε αρκετές σημαντικές συνεισφορές στα μαθηματικά και ήταν φίλος του σπουδαίου μαθηματικού Αρχιμήδη. Γύρω στο 225 π.Χ. εφηύρε τον σφαιρικό αστρολάβο[9][10], που τον χρησιμοποιούσαν ευρέως μέχρι τον 18ο αιώνα.

Αναφέρεται από τον Κλεομήδη στο Περί της κυκλικής του κινήσεως των ουρανίων σωμάτων ότι γύρω στο 240 π.Χ. υπολόγισε την περιφέρεια της Γης χρησιμοποιώντας το ύψος του Ηλίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο σε δύο διαφορετικά γεωγραφικά σημεία, που όμως βρίσκονταν στον ίδιο (περίπου) μεσημβρινό: κοντά στην Αλεξάνδρεια και στη νήσο Ελεφαντίνη -όπου ο Ήλιος ήταν στο ζενίθ του ουρανού- κοντά στη Συήνη (σημερινό Ασουάν, Αίγυπτος).

Ο Ερατοσθένης υπολόγισε την περιφέρεια της Γης σε 252.000 αλεξανδρινά στάδια. Το αλεξανδρινό στάδιο ισούται με 157,50 μέτρα, οπότε την υπολόγισε σε 39.690 χιλιόμετρα, που είναι παρά πολύ καλός υπολογισμός, με δεδομένο ότι σήμερα υπολογίζεται σε 40.007,86 χιλιόμετρα, ενώ στη Γαλλική Επανάσταση είχε οριστεί να είναι 40.000 χιλιόμετρα.

Ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η Γη είναι μια σφαίρα που βρίσκεται στο κέντρο του Σύμπαντος, το οποίο περιστρέφεται με συχνότητα εικοσιτεσσάρων ωρών. Επινόησε επίσης το σύστημα των γεωγραφικών παραλλήλων. Διατύπωσε την υπόθεση ότι είναι δυνατό να ταξιδέψουμε κατά μήκος μιας γεωγραφικής παράλληλου ξεκινώντας από την Ιβηρία και να φτάσουμε έως την Ινδία, διαπλέοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Στράβων, που διέσωσε και μας μετέφερε την θεωρία αυτή, προσέθεσε μάλιστα, ότι στο ταξίδι αυτό ίσως να συναντούσαμε νέα άγνωστα μέρη ξηράς.

Επίσης εφηύρε έναν τρόπο υπολογισμού των πρώτων αριθμών γνωστό ως κόσκινο του Ερατοσθένη.

Ο όρος Γεωγραφία αποδίδεται στον Ερατοσθένη.

Η μέτρηση της περιφέρειας της Γης από τον Ερατοσθένη

Ένα από τα πιο σημαντικά πειράματα που πραγματοποιήθηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν η μέτρηση της περιφέρειας της Γης από τον Ερατοσθένη τον 3 π.Χ. αιώνα. Ο Ερατοσθένης πληροφορήθηκε ότι στη Συήνη (σημερινό Ασουάν) ο ήλιος κατά το μεσημέρι του θερινού ηλιοστασίου ρίχνει τις ακτίνες του κάθετα στον ορίζοντα και φωτίζει τον πυθμένα ενός πηγαδιού. Την ίδια στιγμή στην Αλεξάνδρεια οι ακτίνες του ηλίου σχηματίζουν μια γωνία 7,2ο με την κατακόρυφο του τόπου. Στη συνέχεια μέτρησε την απόσταση Αλεξάνδρειας - Συήνης και υπολόγισε, όπως φαίνεται στο σχήμα που ακολουθεί, με μεγάλη ακρίβεια την περιφέρεια της γης. Σήμερα το πείραμα πραγματοποιείται σε παγκόσμια κλίμακα με τη συμμετοχή χιλιάδων μαθητών στην Εαρινή και την Φθινοπωρινή Ισημερία.

Θάνατος του Ερατοσθένη

Ο Ερατοσθένης τυφλώθηκε το 195 π.Χ. και σταδιακά σταμάτησε να τρώει και πέθανε. Λέγεται ότι δεν μπόρεσε να αντέξει τη στέρηση της γνώσης που τον υποχρέωσε η τύφλωση και αυτοκτόνησε!

Κι όπως έγραψε ο Δαρβίνος, αιώνες μετά: «Ο μαθηματικός είναι ένας τυφλός σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που ψάχνει για μια μαύρη γάτα που δεν είναι εκεί…». Ο Ερατοσθένης πριν τυφλωθεί είχε βρει τη «μαύρη γάτα» του.

  • Βιβλιογραφία:
  • Σωτήρης Γκουντουβάς, Γεωμετρικές Διαδρομές, Αθήνα 2017.
  • Edward Luther Stevenson (1858-1944) (1921). Terrestrial and celestial globes; their history and construction, including a consideration of their value as aids in the study of geography and astronomy. New Heaven: Pub. for the Hispanic society of America by the Yale university press. σελίδες 7-8. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012.

Πηγή εικόνας : Από Pazoulis - Έργο αυτού που το ανεβάζει, CC0

Πληροφορίες αντλήθηκαν από την πηγή

16 Ιανουαρίου 2025

Η χημεία των λέξεων-Από τον "Ερανιστή" !-Καταπληκτικόν !

Η χημεία των λέξεων από Ερανιστής
Η χημεία των λέξεων

Κείμενο – φωτογραφίες: Βασίλης Μαλισιόβας*
___________________________
Αν και από μαθητής είχα σαφή κλίση προς τα θεωρητικά μαθήματα, αντικειμενικά –και χωρίς να περιαυτολογώ– ήμουν καλός μαθητής και στη Χημεία. Από τα χρόνια εκείνα, μάλιστα, θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό σχολικό ευφυολόγημα:

Ερώτηση: Τι θα γίνει αν ρίξουμε ένα δεκάλεπτο μέσα σε υδροχλωρικό οξύ; Απάντηση: Διάλυμα ολίγων λεπτών!

Εύλογα θα αναρωτηθείτε: Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Με άλλα λόγια, τι ζητάει ένας φιλόλογος σε εντελώς ξένα προς την επιστήμη του χωράφια; Το να με εμπιστευθείτε σε θέματα Χημείας θα ήταν το ίδιο με το να ζητούσατε τη γνώμη ενός γιατρού για τη στατική επάρκεια της οικοδομής που σκοπεύετε να κατασκευάσετε. Φυσικά, έκαστος στο είδος του. Και βέβαια κανείς που σέβεται τον εαυτό του δεν θα διανοούνταν να εισέλθει σε χώρους όπου η μόνη του γνώση προέρχεται από τα μαθητικά χρόνια.

Υπάρχουν όμως σχέσεις μεταξύ επιστημών που εκ πρώτης όψεως φαίνονται ανύπαρκτες. Όσοι ασχολούμαστε καθημερινά με τη γλώσσα, προσπαθώντας να φωτίσουμε άγνωστα εν πολλοίς μονοπάτια της, πάντα γοητευόμαστε από την ιχνηλασία δρόμων όχι και τόσο πολυσύχναστων μέχρι σήμερα. 
  
Σκουριασμένος: υπερσυντηρητικός, απαρχαιωμένος. Οι σκουριασμένες αντιλήψεις του πρωθυπουργού μάς κάνουν να εντείνουμε τον αγώνα μας για ανατροπή της κυβέρνησης, δήλωσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. –Για σκουριασμένα μυαλά έκανε λόγο ο διάσημος σκηνοθέτης, απαντώντας στα επικριτικά σχόλια για την παράσταση που ανέβασε στο θέατρο της Επιδαύρου.

Λυδία λίθος και ελιξήριο της νεότητας
Μερικές από τις φράσεις της γλώσσας έχουν ήδη πανάρχαια «χημική προέλευση». Ποιος δεν γνωρίζει π.χ. τη φράση ελιξήριο της νεότητας; Είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις διαδοχικού γλωσσικού δανεισμού. Αρχικά οι Αλεξανδρινοί αλχημιστές πίστευαν ότι για να πετύχουν τη μετατροπή ευτελών μετάλλων σε χρυσό έπρεπε να προσθέσουν στο λιωμένο μείγμα τους μια ουσία με πετρώδη υφή (την περίφημη φιλοσοφική λίθο), που την ονόμασαν ξηρίον. Οι Άραβες μετέφρασαν τη λέξη σε aliksir και η λέξη επέστρεψε στην ελληνική με τη μορφή αντιδανείου ως ελιξήριο, όχι όμως με την πρώτη σημασία όσο ως φαρμακευτικό παρασκεύασμα με άριστη αποτελεσματικότητα. Έτσι λέμε σήμερα:

Το ελιξήριο της νεότητας φαίνεται ότι έχει βρει η αειθαλής ηθοποιός, η οποία πρόσφατα έσβησε 82 κεράκια στην τούρτα γενεθλίων της.

Η θεία μου φαίνεται ότι όντως βρήκε το ελιξήριο της ζωής, αφού αισίως μπαίνει στα 103!

Ανάλογου ενδιαφέροντος είναι και η λυδία λίθος. Κυριολεκτικά, η μαύρη πέτρα από τη Λυδία της Μικράς Ασίας, είδος βασάλτη που κατά την αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν για τον έλεγχο γνησιότητας του χρυσού, πήρε μεταφορικά τη σημασία «διαδικασία ενδελεχούς ελέγχου για να διακριβωθεί ή να επιβεβαιωθεί κάτι»:

Η βιβλιογραφία και οι ακριβείς παραπομπές αποτελούν λυδία λίθο για την αρτιότητα μιας διδακτορικής διατριβής.

Θα μπορούσαμε επίσης εισαγωγικά να πούμε ότι είδος χημείας ήταν τόσο ο κεκραμένος οίνος (κρασί αναμεμειγμένο με νερό, ας σκεφτούμε και τις λέξεις: κράση, κρατήρας, κερνάω κ.ά.), ενώ της Βιοχημείας, η πεποίθηση των αρχαίων Ελλήνων για την ισορροπία ουσιών, π.χ. μελαγχολία, η επικράτηση της μέλαινας
χολής !
  
 Λαμπίκος: μολονότι η λέξη είναι ευρύτατα γνωστή με την επιρρηματική της χρήση (Το έκανα λαμπίκο το δωμάτιό σου!), η κυριολεκτική σημασία είναι εν πολλοίς άγνωστη: ο άμβυκας για απόσταξη. Η λέξη προήλθε ως αντιδάνειο από την αραβική: άμβυκας – alambik – λαμπίκος.

Χημεία και γλωσσικές μεταφορές
Η αλήθεια είναι ότι όλα γύρω μας είναι Χημεία: οι ουσίες του κόσμου, τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν, οι ανθρώπινες δραστηριότητες από το μαγείρεμα μέχρι τη βιομηχανική παραγωγή. Ακόμη και αν ο άνθρωπος, ο ομιλητής, δεν το συναισθάνεται γνωστικά και επιστημονικά, η γλώσσα του δεν μπορεί παρά να επηρεαστεί από αυτό, αφού η γλώσσα διαμορφώνεται από τις παραστάσεις του κόσμου που μας περιβάλλει. Υπάρχουν όμως ειδικότερα δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της Χημείας ως ενασχόλησης με την ύλη που ενεργοποιούν τις μεταφορικές γλωσσικές χρήσεις:

α) η ετερογενής σύνθεση των στοιχείων σε ύλη και

β) οι ποιότητες (θετικές ή αρνητικές) που δημιουργούνται από τέτοιες συνθέσεις.

Στην πρώτη περίπτωση δημιουργούνται μεταφορικές χρήσεις των λέξεων που συνδέονται με τη σύνθεση πραγμάτων σε ένα ενιαίο σύνολο: απόσταγμα, διυλίζω, ώσμωση, ζύμωση, κράμα κ.ά.

Στη δεύτερη περίπτωση οι μεταφορικές χρήσεις αφορούν το προϊόν μιας διεργασίας, που μπορεί να καταλήγει σε ποιότητες θετικές, ραφινάτος, οξυγόνο, λαμπίκος, μάλαμα κ.ά. ή, το συνηθέστερο, αρνητικές σκουριάζω, τοξικός, βιτριολικός, ναφθαλίνη, πίσσα κ.ά.

Έτσι, η Χημεία, μία άκρως δυναμική θετική επιστήμη με αλματώδη ανάπτυξη και άπειρες εφαρμογές κατά τα τελευταία χρόνια, εκτός από το ότι διευκολύνει την καθημερινότητά μας, συνεισφέρει έναν διόλου ευκαταφρόνητο οβολό και στην κοινή νέα ελληνική γλώσσα, με λέξεις και φράσεις που χρησιμοποιούμε στην
καθημερινή μας επικοινωνία.
     
 Ατσάλινος: πολύ ισχυρός. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής παρέλασης, ο υπουργός Άμυνας τόνισε την ατσάλινη θέληση των Ενόπλων Δυνάμεων για την προάσπιση της εθνικής μας ακεραιότητας.

Χημεία και αλχημεία
Η ίδια η λέξη Χημεία είναι ελληνιστικής προέλευσης. Αν και από κάποιους ανάγεται στο ρήμα χέω (εξ ου και η παλαιότερη γραφή χυμεία), κατά πάσα πιθανότητα ανάγεται σε αιγυπτιακό τοπωνύμιο. Δεν αποκλείεται μάλιστα να υπήρξε και κάποιος συμφυρμός των δύο. Η λέξη χρησιμοποιείται ευρύτατα για τον χαρακτηρισμό της σχέσης μεταξύ δύο ανθρώπων – ερωτικής αλλά και απλώς διαπροσωπικής:

–Αν και σκοπεύουν να παντρευτούν, εγώ βλέπω ότι δεν έχουν καλή χημεία μεταξύ τους».

Σε αυτό το πραγματικά μαγικό ταξίδι μέχρι η Χημεία να γίνει ένας επιστημονικός κλάδος με τεράστιο κύρος, μεσολάβησε μία λέξη που σήμερα χρησιμοποιείται μόνο με μεταφορική σημασία. Και, βέβαια, μιλάμε για την αλχημεία: 
«Αυτά δεν είναι σοβαρές λύσεις, αλλά αλχημείες!», τόνισε η αρχηγός του κόμματος απευθυνόμενη στον πρωθυπουργό. Πασίγνωστη και από το μυθιστόρημα του Πάολο Κοέλιο «Ο αλχημιστής», η λέξη αυτή αποτελεί ουσιαστικά και τη διήκουσα έννοια που διατρέχει όλο το παρόν άρθρο, οπότε αξίζει να αναφερθούμε λίγο εκτενέστερα σ’ αυτή.

Κατά πρώτον, παρουσιάζει ενδιαφέρον η ετυμολογία της λέξης, αφού αποτελεί σύμφυρση μεταξύ του αραβικού άρθρου al και της ελληνικής λέξης χημεία (kimiya), αν και ως όρος πέρασε στο ελληνικό λεξιλόγιο μέσω του γαλλικού alchimie. Η λέξη αυτή, λοιπόν, σήμαινε την προνεωτερική εκδοχή του σημερινού επιστημονικού κλάδου της Χημείας. Βασική σκοποθεσία της μεσαιωνικής αλχημείας ήταν να ανακαλυφθεί το ελιξήριο της νεότητας, αλλά και να επινοηθεί ένας τρόπος, ώστε όλα τα μέταλλα να μεταβάλλονται σε χρυσό. Από αυτόν τον ουτοπικό στόχο προέκυψε η σημερινή αρνητική σημασία με την οποία χρησιμοποιείται η λέξη (ο συνδυασμός ετερόκλιτων στοιχείων με μη ενδεδειγμένο τρόπο για την επίτευξη σκοπού) η χρήση πονηρών επινοήσεων, ώστε να εξαπατηθεί κάποιος).

«Η σημερινή δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης για μείωση του πληθωρισμού στην ουσία επαναλαμβάνει τις αλχημείες της κυβέρνησης, που δεν αντιμετωπίζει με ισχυρή πολιτική βούληση το θέμα της εκτόξευσης των τιμών», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου του εν λόγω κόμματος.
    
Ξεγάνωτος: αυτός που δεν έχει «γανωθεί», δηλ. δεν έχει καθαριστεί με ειδική διαδικασία επικασσιτέρωσης από τον ειδικό τεχνίτη (γανωτή-καλαντζή). Σημειωτέον ότι ο τενεκές δεν υφίσταται τέτοια διαδικασία, όπως π.χ. τα χάλκινα αντικείμενα. 
–Φύγε από ’δώ, ρε τενεκέ ξεγάνωτε! Όπου γουστάρω θα παρκάρω!

Χημικές διεργασίες και παράγωγα
Οι λέξεις που θα παρατεθούν προέρχονται κυρίως από τον χώρο της Χημείας, όσο και από τις συγγενείς/«εφαπτόμενες» επιστήμες της Γεωλογίας και της Βιοχημείας. 
αλλοίωση: η νόθευση. Για κραυγαλέα αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος στις πρόσφατες εκλογές που διεξήχθησαν στην εν λόγω αφρικανική χώρα έκανε λόγο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
αμάλγαμα: (κυριολεκτικά) κράμα που έχει ως βασικό στοιχείο τον υδράργυρο και άλλο μέταλλο // (μεταφορικά) σύνολο ανομοιογενών στοιχείων. Η Τουρκία αποτελεί αμάλγαμα διαφόρων εθνοτήτων και θρησκειών.
αντιοξειδωτικός: αυτός που επιβραδύνει τη φθορά, τη γήρανση. Τα μπρόκολα έχουν ισχυρή αντιοξειδωτικήδράση.
απόσταγμα: το βασικότερο στοιχείο, αυτό που αποτελεί συνδυασμό επιμέρους χαρακτηριστικών. Οι παροιμίες θεωρούνται το απόσταγμα της λαϊκής θυμοσοφίας του ελληνικού λαού.
διάχυση: (κυριολεκτικά) διασπορά. διάχυση ύλης - (μεταφορικά) διασπορά, εξάπλωση. διάχυση γνώσης – (στον πληθυντικό). Η έντονη εκφραστικότητα στην εκδήλωση συναισθημάτων. 
–Για να είμαι ειλικρινής, με ενόχλησαν οι διαχύσεις του μπροστά στον διευθυντή μου.
διυλίζω: εξετάζω σχολαστικά, υπεραναλύω. 
–Βρε Μάκη, άμα κάτσουμε να διυλίσουμε όλες τις λεπτομέρειες της σύμβασης, δεν πρόκειται να την υπογράψουμε ούτε του χρόνου! (πβ. Ματθ. 23,24: ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!)
ζύμωση: διεργασία. Εντείνονται οι πολιτικές ζυμώσεις ενόψει της κατάθεσης πρότασης μομφής εναντίον της κυβέρνησης.
καταλύτης: καθοριστικής σημασίας γεγονός ή σημαίνον πρόσωπο. Καταλύτηςγια την προκήρυξη πρόωρων εκλογών υπήρξε η αποκάλυψη ότι ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας χρηματιζόταν από μεγάλες εταιρείες, προκειμένου αυτές να αποφεύγουν τη φορολόγηση.
κράμα: συνδυασμός. Οι φωτογραφίες του κορυφαίου καλλιτέχνη αποτελούν κράμα μεταξὐ καθημερινών πορτρέτων και εικαστικών έργων που θυμίζουν αναγεννησιακούς πίνακες ζωγραφικής.
ξινίζω (όξινος, ξινός): εκφράζω δυσφορία, αποτυπωμένη στο πρόσωπό μου. 
–Η νύφη μου, όταν βλέπει κάποιον από το σόι μας, ξινίζει τα μούτρα!
ραφινάτος: (κυριολεκτικά) απαλλαγμένος από προσμείξεις και ξένα στοιχεία (ραφινάτο/ραφινέ/ραφιναρισμένο λάδι) // (μεταφορικά) εξευγενισμένος, εκλεπτυσμένος, λεπτεπίλεπτος. Η γοητευτική ηθοποιός συγκέντρωσε πάνω της τα φλας των δημοσιογράφων, αφού προσήλθε στην πρεμιέρα της ταινίας με ένα ραφινάτο κόκκινο φόρεμα.
σκουριάζω: παραμένω αδρανής, ακίνητος. 
–Κάθε απόγευμα πηγαίνω στο πάρκο και τρέχω, γιατί έχω σκουριάσει στο γραφείο.
σκουριασμένος: υπερσυντηρητικός, απαρχαιωμένος. Οι σκουριασμένες αντιλήψεις του πρωθυπουργού μάς κάνουν να εντείνουμε τον αγώνα μας για ανατροπή της κυβέρνησης, δήλωσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 
–Για σκουριασμένα μυαλά έκανε λόγο ο διάσημος σκηνοθέτης, απαντώντας στα επικριτικά σχόλια για την παράσταση που ανέβασε στο θέατρο της Επιδαύρου.
τοξικός: πολύ αρνητικός. 
–Τον Σάκη τον μπλοκάρισα στα κοινωνικά δίκτυα γιατί όλα τα σχόλιά του είναι άκρως τοξικά!
τοξικότητα: συμπεριφορά που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την πρόκληση αρνητικών συναισθημάτων. 
–Και δεν μιλάς πλέον με τη γυναίκα του αδερφού σου; 
–Όχι βέβαια! Η τοξικότητά της έχει ξεπεράσει κάθε όριο!
ώσμωση (όχι όσμωση): η αλληλεπίδραση διαφόρων στοιχείων. Στόχος του ερευνητικού προγράμματος είναι η ώσμωση ιδεών μεταξύ επιστημόνων, ώστε η Τεχνητή Νοημοσύνη να υπηρετεί την ανθρωπότητα και όχι να την απειλεί με αφανισμό.

Χημικές ουσίες και χημικά στοιχεία αιθέρας (κυρίως στον πληθυντικό: 
 αιθέρες – η μερικώς ομόηχη/παρώνυμη λέξη αθέρας έχει άλλες σημασίες): τα σύννεφα, ο ουρανός. 
–Και τώρα, κυρίες και κύριοι, στις οθόνες μας βλέπουμε τα υπερσύγχρονα αεροσκάφη μας να διασχίζουν τους αιθέρες.
αιθέριος: αέρινος, λεπτεπίλεπτος, υπέρκομψος. Στο πάρτι που έγινε σε πολυτελές κλαμπ, πολλές ήταν οι αιθέριες υπάρξεις που είχαν φτάσει από την προηγούμενη μέρα στο κοσμοπολίτικο νησί.
άνθρακας: το κάρβουνο. Άνθρακες ο θησαυρός, όπως αποδείχτηκε μετά την αυτοψία των ελεγκτών του Υπουργείου Οικονομικών στο γνωστό κλαμπ, αφού δεν διαπιστώθηκε καμία παράβαση, παρά τις καταγγελίες.
βινύλιο: (κυριολεκτικά) χημική ουσία που χρησιμοποιείται στην παραγωγή πλαστικών // (συνεκδοχικά) ο δίσκος πικάπ που είναι κατασκευασμένος με αυτό το υλικό. 
–Όλο το σπίτι μου είναι γεμάτο βινύλια, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα καταλήξουν στον παλιατζή όταν πεθάνω…
βιτριολικός: (κυριολεκτικά) αυτός που περιέχει θειικό οξύ// (μεταφορικά) οξύτατος, αιχμηρός, καυστικός. Από το βιτριολικό χιούμορ του γνωστού ηθοποιού δεν γλίτωσαν ούτε οι θεατές της παράστασης! // 
–Το βιτριολικό σχόλιο που έκανε για τα κιλά μου με έκανε να κόψω κάθε επαφή μαζί της!
–Παρά τις επικρίσεις που δέχεται ο γνωστός ηθοποιός για το χιούμορ του, η βιτριολική σάτιρά του παραπέμπει ευθέως στον Αριστοφάνη.
γύψος: (κυριολεκτικά) ορυκτό ένυδρο θειικό ασβέστιο σε στερεή μορφή ή σκόνη "(συνεκδοχικά) ο ιατρικός νάρθηκας για την αντιμετώπιση κατάγματος" (μεταφορικά) η κατάλυση της δημοκρατίας και η εγκαθίδρυση απολυταρχικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της Επταετίας. Στο βιβλίο ο γνωστός ηθοποιός καταγράφει τα βιώματά του τότε που η Ελλάδα βρισκόταν στον γύψο.
ναφθαλίνη: (κυριολεκτικά) αρωματικός υδρογονάνθρακας με λευκό χρώμα και κρυσταλλική μορφή // (μεταφορικά) οτιδήποτε παραπέμπει στον συντηρητισμό, σε κάτι που είναι ξεπερασμένο. «Όσο κι αν θέλετε να αυτοπροβληθείτε ως προοδευτικός αρχηγός κόμματος, οι ιδέες σας μυρίζουν ναφθαλίνη», τόνισε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός. 
–Αντί να προσλάβουν έναν νέο άνθρωπο για πρόεδρο του οργανισμού, έβγαλαν από τη ναφθαλίνη έναν ομότιμο καθηγητή 80 ετών!
οξυγόνο: (μεταφορικά) ο καθαρός αέρας. Ήμουν δυο μήνες στο χωριό. Χόρτασα οξυγόνο! // το ζωτικό στοιχείο. «Η μουσική αποτελεί για εμένα το οξυγόνο της ζωής μου», δήλωσε ο κορυφαίος τραγουδοποιός.
πίσσα: λέξη συνώνυμη του απολύτως μαύρου. 
–Με τις κουβέντες ούτε καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα… Βγαίνουμε απ’ το καλύβι του μπάρμπα μου… Πίσσα σκοτάδι!
στουπέτσι: (κυριολεκτικά) ο ανθρακικός μόλυβδος, που παλαιότερα χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή λευκού χρώματος. 
–Πολύ τσιγκούνης ο διευθυντής του σχολείου! Φοράει κάτι παλιά παπούτσια λες και τα ’χει βάψει με στουπέτσι… // (μεταφορικά) οτιδήποτε έχει λευκό χρώμα και είναι κακής ποιότητας. 
–Αυτό που βάλατε στη χωριάτικη δεν είναι φέτα, είναι στουπέτσι!
υδράργυρος: η θερμοκρασία. Κατακόρυφα ανεβαίνει ο υδράργυρος τις επόμενες ημέρες.

Χώρος και όργανα της Χημείας
λαμπίκος: μολονότι η λέξη είναι ευρύτατα γνωστή με την επιρρηματική της χρήση (Το έκανα λαμπίκο το δωμάτιό σου!), η κυριολεκτική σημασία είναι εν πολλοίς άγνωστη: ο άμβυκας για απόσταξη. Η λέξη προήλθε ως αντιδάνειο από την αραβική: άμβυκας – alambik – λαμπίκος.
μικροσκόπιο: ο λεπτομερής έλεγχος. Στο μικροσκόπιο του Υπουργείου Οικονομικών μπαίνουν πλέον όλοι οι ταξιτζήδες, οι οποίοι συνήθως δεν κόβουν αποδείξεις.
σταγονόμετρο: σε πολύ μικρές δόσεις, με φειδώ. Με το σταγονόμετρο η ενημέρωση από το Υπουργείο Άμυνας για την έκρηξη που σημειώθηκε το πρωί στο στρατιωτικό φυλάκιο.
του σωλήνα: για κάθε τι που γίνεται με τεχνητό τρόπο. Το πρώτο παιδί του σωλήνα προκάλεσε παγκοσμίως τεράστια κύματα χαράς σε άτεκνα ζευγάρια.

Μέταλλα 
Μολονότι στο άρθρο αυτό θα μπορούσαν να μπουν και λέξεις από πολλά συναφή προς τη Χημεία πεδία, θα αναφερθούμε ακροθιγώς μόνο στα μέταλλα, επειδή η χρήση τους διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή και την ιστορία του ανθρώπου (είναι ενδεικτικό ότι με αυτά ονοματοδοτήθηκαν ολόκληρες ιστορικές περίοδοι: Εποχή του Μετάλλου, Εποχή του Χαλκού, Εποχή του Σιδήρου). ατσάλινος: πολύ ισχυρός. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής παρέλασης, ο υπουργός Άμυνας τόνισε την ατσάλινη θέληση των Ενόπλων Δυνάμεων για την προάσπιση της εθνικής μας ακεραιότητας.
μάλαμα: χρυσάφι. –Κυρία Ευτέρπη μου, μάλαμα ο γαμπρός σας! Αχ, η κόρη μου ήταν άτυχη στον γάμο…
μέταλλο: η ιδιότητα διαυγούς και πολύ δυνατής φωνής. Έχει μέταλλο η φωνή του. Μια από τις γνωστότερες μεταλλικές φωνές του ελληνικού πενταγράμμου σίγησε για πάντα…
μπακίρι: (κυριολεκτικά) ο χαλκός // (μεταφορικά) ευτελούς αξίας μεταλλικό αντικείμενο. –Φαίνεται απ’ τη φωτογραφία ότι είναι μπακίρι το κόσμημα που της πήρε ο αρραβωνιαστικός της για τα γενέθλιά της.
μπρούντζινος: (μπρούντζος: κράμα χαλκού και κασσίτερου, ο ορείχαλκος) μεταφορικά, ο μελαχρινός. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, η γνωστή παρουσιάστρια εθεάθη με μπρούντζινο χρώμα σε γνωστό εστιατόριο της Θεσσαλονίκης.
σιδερένιος: απολύτως υγιής. –Σιδερένιος, Στέφανε! (ευχή για αποκατάσταση υγείας)
σιδεροκέφαλος: ψυχοπνευματικά υγιέστατος. Η λέξη χρησιμοποιείται για ευχή σε πρόσωπο που αναλαμβάνει καθήκοντα, διορίζεται κ.ο.κ. 
–Χριστίνα μου, σιδεροκέφαλη!
ξεγάνωτος: αυτός που δεν έχει «γανωθεί», δηλ. δεν έχει καθαριστεί με ειδική διαδικασία επικασσιτέρωσης από τον ειδικό τεχνίτη (γανωτή/καλαντζή). Σημειωτέον ότι ο τενεκές δεν υφίσταται τέτοια διαδικασία, όπως π.χ. τα χάλκινα αντικείμενα. –Φύγε από ’δώ, ρε τενεκέ ξεγάνωτε! Όπου γουστάρω θα παρκάρω!
τενεκές: (κυριολεκτικά) ο λευκοσίδηρος // (συνεκδοχικά) το δοχείο που είναι κατασκευασμένο από αυτό το υλικό // (μεταφορικά) ο αστοιχείωτος άνθρωπος, ο ανυπόληπτος. –Ποτέ να μην ξαναπατήσεις στην ταβέρνα μου! Τενεκέ! Θα με μάθεις εσύ πώς να ψήνω τα παϊδάκια…
χρυσός: εξαιρετικός. 
–Χρυσό παιδί ο Νίκος, αλλά κάκιστη η επιλογή της γυναίκας του. // λατρεμένος. // –Ο γιος μου άρχισε να μιλάει… 
–Άχου, το χρυσό μου!
Παράγωγες λέξεις: χρυσοτόκος όρνιθα, χρυσώνω το χάπι, χαλκευμένη είδηση, χρυσή (κατ’ ευφημισμόν ο ίκτερος), χαλυβδώθηκε (ενισχύθηκε) το αγωνιστικό φρόνημα των μαχητών κ.ά.

Λαϊκές ονομασίες, κύρια ονόματα και τοπωνύμια
Αξίζει επίσης να αναφερθεί η διαδεδομένη χρήση λαϊκών λέξεων για την ονοματοδοσία χημικών στοιχείων και παραγώγων (κυρίως μέσω λέξεων της τουρκικής γλώσσας), όπως: βιτριόλι το θειικό οξύ, καλάι ο κασσίτερος, κεζάπι ή σπίρτο το υδροχλωρικό οξύ, μαντέμι ο χυτοσίδηρος κ.ά.

Τέλος, σχετικά με τον κλάδο της Χημείας υπάρχουν πολλά επώνυμα, προερχόμενα κυρίως από τον χώρο των μετάλλων (Αδαμαντίδης, Αργυριάδης, Ασημακόπουλος, Ατσάλης, Καλαντζής, Μεταλλίδης, Σιδηρόπουλος, Σμαραγδής), ονόματα (Ασημένια, Ασημάκης, Αργύρης, Διαμαντής, Ζαφείρης, Κρυσταλλία, Μαλαματένια/Μαλάμω, Ρουμπίνη, Χρυσή…), όπως επίσης και τοπωνύμια (Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης, Ασημοχώρι Καρδίτσας και Ιωαννίνων, Μαγνησία, Σιδηρόκαστρο Σερρών, Σιδηρώ Έβρου, Χάλκη Δωδεκανήσων, Χρυσούπολη Καβάλας κ.ά.).

Η Χημεία και ο άνθρωπος…
Τελικά, αν όλα ανάγονται στη Χημεία, αν όλα αναλύονται σε χημικά στοιχεία και ενώσεις, τότε τι μένει για τον ίδιο τον άνθρωπο; 
 
Γράφει ο ποιητής Γ. Σουρής:

Μια ‘μέρα που δεν είξευρα τι διάβολο να κάνω

τα δάκρυά μου σε βαθύ εστράγγισα ποτήρι,

και μια και δυο ‘στόν Χημικό τα ‘πήγα Χρηστομάνο

και κάνε μου, παρακαλώ, του είπα, το χατήρι,

να τ’ αναλύσης και να ‘βρης πώς είναι καμωμένα,

για να μην κλαίω στό εξής κι’ εγώ εις τα χαμένα.

Κι’ ο Χημικός μ’ απήντησε «αυτά, ξερό κεφάλι,

δεν είναι άλλο τίποτε, παρά χλωρούχον κάλι».


Αλλά αυτό που μετατρέπει το χλωριούχο κάλιο σε δάκρυα, καρπό ανθρώπινου αισθήματος, είναι ακριβώς η ιδιαιτερότητα του ανθρώπινου προσώπου, που, ως κορωνίδα της δημιουργίας, δίνει ζωή και νόημα σε όλα τα υλικά στοιχεία που περιβάλλουν τη ζωή του.  
Κάτι τέτοιο ίσως να υπονοεί ο ποιητής με τους παραπάνω γλυκόπικρους –αν και κρυμμένους κάτω από σατιρικό πέπλο– στίχους του.
__________________________ 

*Ο Βασίλης Μαλισιόβας είναι φιλόλογος – επιμελητής εκδόσεων και συγγραφέας.
vasilis.malisiovas@gmail.com

4 Απριλίου 2021

Τα μαθηματικά,η αισθητική και η ομορφιά των εξισώσεων!

 
Τα μαθηματικά,η αισθητική και η ομορφιά των εξισώσεων



                                Written by Δ.Μ.

Σύμφωνα με έρευνα δημοσιευθείσα στο περιοδικό Frontiers in Human Neuroscience, μία μαθηματική απόδειξη μπορεί να διεγείρει το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου με αυτό που επηρεάζει η τέχνη και η ιδέα της ομορφιάς. Τρεις νευρολόγοι από πανεπιστήμια της Βρετανίας χρησιμοποίησαν ένα μαγνητικό τομογράφο, με τον οποίο απεικόνισαν την εγκεφαλική δραστηριότητα 15 ανθρώπων, που ασχολούνταν επαγγελματικά με τα μαθηματικά.

Κατά τη διάρκεια του πειράματος, οι ερευνητές προέβαλαν σε μία οθόνη μαθηματικούς τύπους με τυχαία σειρά, οι οποίοι προηγουμένως είχαν αξιολογηθεί ως όμορφοι, ουδέτεροι ή άσχημοι σε μία κλίμακα από το -5 έως το 5.Τα αποτελέσματα από τις τομογραφίες, δείχνουν παρόμοια εγκεφαλική δραστηριότητα με αυτή που προκαλείται από την εμπειρία της ομορφιάς μέσω της τέχνης, όπως αυτή που προκαλεί ένας πίνακας ζωγραφικής ή η ακρόαση μουσικής.

Ο Σεμίρ Ζέκι,καθηγητής Νευροβιολογίας του πανεπιστημίου UCL στην Αγγλία, δήλωσε: «Αυτό που το κάνει ενδιαφέρον, είναι πως μαθαίνουμε πως η εμπειρία της ομορφιάς σε κάτι τόσο αφηρημένο όπως τα μαθηματικά συσχετίζεται με τη δράση που έχουν στο ίδιο τμήμα του εγκεφάλου αισθητήρια που έχουν να κάνουν με συναισθήματα και αντιλήψεις», «Η ομορφιά ενός μαθηματικού τύπου ίσως να είναι αποτέλεσμα της απλότητας, της συμμετρίας και της κομψότητας στη διατύπωση μιας οικουμενικής αλήθειας. Για τον Πλάτωνα, τα μαθηματικά αποτελούσαν ύψιστη κορύφωση της ομορφιάς». Οι παροικούντες στην μαθηματική Ιερουσαλήμ δεν χρειάζονταν μια τέτοια έρευνα. Ήξεραν. Ο μαθηματικός John H.Conway έλεγε: “Είναι κάτι που οι μαθηματικοί μπορούν να αντιληφθούν πλήρως. Τα μαθηματικά στην πραγματικότητα είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ζήτημα αισθητικής!! Ο Βρετανός μαθηματικός G.H.Hardy έγραφε στην περίφημη απολογία του:

“Η ομορφιά είναι το πρώτο κριτήριο: δεν υπάρχει μόνιμη θέση σ’ αυτόν τον κόσμο για τα άσχημα μαθηματικά.” Ένας άλλος Βρετανός μαθηματικός George Boole υπερθεμάτιζε: “Δεν έχει σημασία σε ποιο βαθμό ένα μαθηματικό θεώρημα φαίνεται σωστό ,πιθανότατα είναι ατελές αν δεν δίνει την εντύπωση ότι είναι και όμορφο.” . Ενώ, ο Richard Feynman συμπλήρωνε: “Αυτοί που δεν γνωρίζουν μαθηματικά είναι δύσκολο να νιώσουν μια πραγματική συγκίνηση για την ομορφιά, την βαθύτερη ομορφιά της φύσης …Εάν θέλετε να μάθετε για την φύση, να εκτιμήσετε την φύση, είναι απαραίτητο να κατανοήσετε την γλώσσα που μιλάει. ”
Την σκυτάλη παραλαμβάνει ο Γαλιλαίος στον «Αναλυτή» του, το 1623:

«Η φιλοσοφία είναι γραμμένη σ’ αυτό το μεγάλο βιβλίο. Εννοώ το σύμπαν, το οποίο είναι συνεχώς μπροστά μας ανοιχτό. Αλλά κάνεις δεν μπορεί να το κατανοήσει , αν δεν μάθει πρώτα να καταλαβαίνει την γλώσσα και να ερμηνεύει το αλφάβητο με το οποίο είναι γραμμένο. Είναι γραμμένο στην γλώσσα των μαθηματικών και το αλφάβητο του είναι τα τρίγωνα, οι κύκλοι και τα αλλά γεωμετρικά σχήματα, που χωρίς αυτά δεν μπορεί διαβάσει ούτε μια λέξη, χωρίς αυτά είναι σαν περιφέρεται κανείς σε ένα σκοτεινό λαβύρινθο.»

Το δημοσίευμα,κατατάσσει στην κλίμακα ομορφιάς στην υψηλότερη θέση την ταυτότητα του Euler 1 + eiπ = 0, η οποία παρά την απλότητά της εμπλέκει τις σημαντικότερες πέντε μαθηματικές σταθερές μέσω των τριών βασικών αριθμητικών πράξεων ή το θεώρημα του Πυθαγόρα και τις σχέσεις Cauchy-Riemann στη μιγαδική ανάλυση.Στο ίδιο άρθρο, ως η πιο άσχημη εξίσωση αναφέρεται το ανάπτυγμα του μεγαλυτέρου Ινδού Srinivasa Ramanujan του 1/π ως το άθροισμα μίας άπειρης σειράς όρων που ανακάλυψε το 1910.

Αντίστροφα, τα μαθηματικά και η αισθητική είναι απολύτως δεμένα με τον μαθηματικό τύπο του George Birkhoff .Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ακόμα και εικαστικοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούν τον μαθηματικό συμβολισμό των εξισώσεων ως πρότυπο αισθητικής απόλαυσης και τελειότητας .

Για παράδειγμα, ο Αυστραλός φωτογράφος Τζάστιν Μάλινς,τo 2010 έκανε μια πρωτότυπη έκθεση φωτογραφιών των πιο σημαντικών εξισώσεων.

“Εγώ δεν είμαι μαθηματικός” γράφει ο Μάλινς .Για μένα, οι διανοητές που συνέταξαν τις εξισώσεις μοιάζουν με τους μεγάλους εξερευνητές που επιστρέφουν από μακρινές παραλίες και μιλούν για φανταστικούς τόπους και μαγικά πλάσματα.”

Ο Αυστραλός καλλιτέχνης ανέλαβε λοιπόν να αφηγηθεί αυτές τις εξισώσεις, να τις απομυθοποιήσει, να τις φωτογραφίσει, να τις χωρίσει σε κατηγορίες και να τις δείξει στο ευρύ κοινό. Τον τίτλο της πιο όμορφης εξίσωσης θεωρεί και αυτός ότι δικαιούται η ταυτότητα του Όιλερ. Για τον Μάλινς, το θεώρημα αυτό είναι σαν το Γκραν Κάνιον, το Έβερεστ και τους Καταρράκτες του Νιαγάρα μαζί: το τι βλέπεις εξαρτάται από τη γωνία υπό την οποία το κοιτάς.


όπου

e είναι ο αριθμός του Όιλερ, η βάση των φυσικών λογαρίθμων,
i είναι ο φανταστικός αριθμός του οποίου το τετράγωνο ισούται με μείον ένα, και
π ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του.

Πηγή

Πηγή

15 Δεκεμβρίου 2014

Ζούμε τις ωδίνες της γέννησης ενός νέου πολιτισμού που θα είναι τελείως διαφορετικός από τον δυτικό (Μάνος Δανέζης, αστροφυσικός)

Η σκέψη δημιουργεί ύλη – Ελέγχοντας τον υλισμό της δυτικής φιλοσοφίας και της δυτικής κοινωνίας από την πλευρά της επιστήμης.
Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη επικοινωνίας. 
Ο άνθρωπος είναι res όταν χάνει την επίγνωση της ανώτερης φύσης του. 
Ζούμε τις ωδίνες της γέννησης ενός νέου πολιτισμού που θα είναι τελείως διαφορετικός από τον δυτικό. 
Nobel πήρε ο Higgs για την θεωρία που ανέπτυξε, το σωματίδιο του “higgs” δεν είναι κάτι που βρέθηκε. 
Είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε (ο άνθρωπος μέσω της ενεργειακής εγκεφαλικής στόχευσης είναι ο δημιουργός της μελλοντικής υλικής του πραγματικότητας). 
Η επιστήμη έχει διεμβολίσει δραματικά αυτό που κάποτε ονομάζαμε μεταφυσική. 
Απ’ την αρχή του 20ου αιώνα ξέρουμε τα περισσότερα απ’ αυτά που σας λέω. Πέρασαν 100 χρόνια και δεν τα διδάσκουμε στο Πανεπιστήμιο. 
Ο Αϊνστάιν είπε ότι στο αισθητό και μετρούμενο σύμπαν, σ’ αυτό δηλαδή που αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη φυσιολογία, δεν μπορεί να υπάρξει ταχύτητα μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός. Άρα μεγαλύτερες ταχύτητες -δηλαδή καμπυλότητες- υπάρχουν, έξω από την ανθρώπινη αίσθηση.
Αυτό που λέμε “πραγματικότητα” δημιουργείται μέσα στον εγκέφαλό μας, με τη βοήθεια των αισθήσεών μας. Οι αισθήσεις μας όμως προσλαμβάνουν μόνον ό,τι επιτρέπει η ανθρώπινη φυσιολογία.
Η έπαρση της επιστήμης λέει ότι ο άνθρωπος είναι έξω από το σύμπαν, ενώ κι εμείς είμαστε “εικόνες” μιας πραγματικότητας. Στο σύμπαν δεν υπάρχει ατομικότητα, δεν υπάρχει “εγώ”. Τα πάντα γύρω μας είναι ένα matrix, δηλαδή “εικόνες”. Αυτό που ονομάζουμε “ύλη” δεν είναι τίποτα άλλο από το matrix. “Ύλη” σύμφωνα με την επιστήμη του 20ου αιώνα είναι η πυκνότητα εκείνη που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, όταν ο χώρος υποστεί καμπύλωση προς μια 4η διάσταση, μη αισθητή από τον άνθρωπο, λόγω της περιορισμένης φυσιολογίας του. Αν η καμπύλωση μεγαλώσει κι άλλο, η “ύλη” εξαφανίζεται από την ανθρώπινη όραση, γίνεται μελανή οπή. Ύλη είναι ένα φιλοσοφικό κατηγορούμενο και όχι κάτι υπαρκτό, όπως η μάζα.
Ζωή είναι η μεταβολή της υλικής υπόστασης του ανθρώπου, η μεταβολή της πυκνότητας της υλοενέργειας του ανθρώπου προς μια 4η, μη αντιληπτή διάσταση. 
Τι είναι γέννηση και τι θάνατος του ανθρώπου; 
Η γέννηση (εμφάνιση της ύλης) είναι διαδικασία κατά την οποία η ενέργεια -λόγω της καμπύλωσης- αποκτά πυκνότητα και γύρω της σχηματίζεται ένα πεδίο βαρύτητας. Ο “θάνατος” είναι η εξαφάνιση της ύλης που μπορεί να συμβεί είτε γιατί η πυκνότητα ξεπερνά το κατώτατο όριο της υλοενέργειάς του, είτε γιατί ξεπερνά το ανώτατο. Είναι η δεύτερη περίπτωση μια “μελανή οπή”, αυτή που είναι θεολογικώς γνωστή ως “ανάληψη”;
Υπάρχει λοιπόν “τέλος” στην ζωή με τον θάνατο της ανθρώπινης ύλης; Τι είναι ο άνθρωπος; Είναι μόνον ύλη (res) που χάνεται με το θάνατο; Τι είναι τα υλικά αγαθά που επιδιώκει συνεχώς ο άνθρωπος; Πώς δημιουργείται η “ανάγκη” τους και πώς ο φόβος για την απώλειά τους; Τι σχέση έχει η ελευθερία και η χειραγώγηση του ανθρώπου με τον φόβο αυτό;
Ποιος είναι ο Άνθρωπος που μας δείχνει και η επιστήμη;
Πολλά από αυτά ήταν γνωστά κατά την “αρχαιότητα”. Δημιουργείται λοιπόν το ερώτημα “γιατί η νεωτερική Δύση που υποτίθεται ότι βασίστηκε στην αρχαιότητα για να αναγεννήσει τον άνθρωπο και να τον φέρει από το σκοτάδι στο φως, τήρησε στάση επιλεκτική και σιγή ιχθύος για όλα αυτά; Γιατί σταδιακά δημιούργησε τον μύθο των δυο αντιπάλων, θρησκείας και επιστήμης; Γιατί κινούμενη -υποτίθεται- ενάντια στον δογματισμό, απλώς έφερε το δικό της δόγμα, αυτό που συντρίβει την γνώση;”
(Μάνος Δανέζης, αστροφυσικός)
Πηγή:

4 Μαρτίου 2014

H Mαγεία των Φωτονίων !- Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.Νικολάου !


 
Ζούμε σε έναν πανέμορφο κόσμο που το μυστικό της ζωής το σηκώνουν μικροσκοπικές οντότητες που λέγονται γονίδια. Είναι δυσδιάκριτα, δεν φαίνονται. Όμως αυτά προσδιορίζουν τη ζωή και τα ιδιώματά της. Αυτά χαρακτηρίζουν το κάθε πρόσωπο, καθορίζουν την ταυτότητα. Με ακρίβεια και λεπτομέρειες.
Κολυμπάμε μέσα σε έναν ωκεανό άπειρων σωματιδίων, που ταυτοποιούνται με ποικίλα και παράξενα ονόματα: Quarks, γκλουόνια, μποζόνια, λεπτόνια, βαρυόνια, νετρίνα, φωτόνια και πλήθος άλλων. Και που δεν φαίνονται. Όμως αυτά τα μικρά στηρίζουν το μεγαλείο αυτού του κόσμου. Αυτά κρύβουν το μυστήριό του. Όλα έχουν την αποστολή και τη σημασία τους. Όσο μικρά κι αν είναι. Κάποια είναι υπεύθυνα για τη μάζα. Λέγονται μποζόνια. Ούτε καταλαβαίνουμε γιατί. Χωρίς όμως αυτά δεν θα ψηλαφούσαμε τον κόσμο μας. Άλλα πάλι βοηθούν στη διάδοση των δυνάμεων. Κάποια είναι γνωστά ως γκλουόνια. Κι αυτό κακόηχο. Και άλλα συγκροτούν το φως . Αυτά λέγονται φωτόνια. Πιο εύηχο όνομα.
 Μάζα, δυνάμεις, φως .
Είναι σημαντικό να ερμηνεύεται η μάζα ή να δικαιολογείται η διάδοση των δυνάμεων. Η ύλη ψηλαφείται, οι δυνάμεις συντηρούν την κίνηση και διατηρούν τις ισορροπίες. Έτσι κατανοούμε την ύλη και τη βαρύτητα.
Για κάποιον όμως λόγο, το φωτόνιο έχει ένα μοναδικό μεγαλείο. Είναι πολύ ευγενές, δεν έχει μάζα, αλλά όμως υπάρχει. Και μάλιστα μπορεί να γεννήσει μάζα. Κουβαλάει ενέργεια. Κυρίως όμως δείχνει και φανερώνει. Χάρις στα φωτόνια απολαμβάνουμε το αίσθημα της όρασης. Ό κόσμος φαίνεται. Και είναι τόσο όμορφος. Πλήθος χρωμάτων, εντυπωσιακές συμμετρίες, εκπληκτικές ασυμμετρίες, αντιθέσεις, ανακλάσεις, αρμονία, βάθος, εναλλαγές. Χωρίς τα φωτόνια δεν θα ξέραμε τι θα πει  κάλλος, ομορφιά, αισθητική, ποικιλία, οπτική αρμονία. Δεν θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε. Σαν αυτά να δίνουν ζωή στην ύλη.
Τα φωτόνια επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του κόσμου, κυρίως όμως αποκαλύπτουν την ομορφιά του. Αλλά για να την δείς, πρέπει να τα ανακαλύψεις.
Σ’ αυτό βοηθούν τα μάτια μας. Όταν αυτά χάνουν την ακρίβεια ή την ευαισθησία τους, τότε χρησιμοποιούμε διορθωτικούς φακούς. Για να αντικρύσουμε τα μικρά αντικείμενα που δεν διακρίνονται, έχουμε τα μικροσκόπια. Για τα μακρινά που επίσης είναι αθέατα, κατασκευάσαμε τα τηλεσκόπια. Κι έτσι βλέπουμε και αυτά που ...δεν φαίνονται. Είναι πολύ όμορφος ο κόσμος μας. Και περικλείει πολλή σοφία. Ή ομορφιά κρύβεται πίσω από αυτό που αυτός δείχνει. Και η σοφία μέσα σε αυτό που κρύβει. Το πρώτο το απολαμβάνει το μάτι. Το δεύτερο μαγεύει τη σκέψη. Χωρίς το ερέθισμα της θεατής ομορφιάς, η σκέψη δεν θα μπορούσε να κάνει τα διεισδυτικά ταξείδια της. Γι’ αυτό είναι τόσο πολύτιμα τα φωτόνια.
Άλλοτε πάλι με τα τηλεσκόπια φωτογραφίζουμε ή ανιχνεύουμε. Δεν βλέπουμε. Δεν είναι το ίδιο. Η ανίχνευση προκαλεί τον ενθουσιασμό της διαπίστωσης. Η σκέψη τη μαγεία της ανακάλυψης. Η θέα όμως είναι αυτή που γεννά τη συγκίνηση της αμεσότητας. Είναι υπέροχο πράγμα οι αισθήσεις μας. Και κυρίως η όραση.
Λέγει ο Ελύτης: Θεέ μου, πόσο μπλέ ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε! Κι εμείς συμπληρώνουμε: Θεέ μου, πόσα φωτόνια έφτιαξες για να σε υποψιαζόμαστε!
«Είπεν ο Θεός: γενηθήτω φως∙ και  εγένετο  φως». Μάλιστα «εν αρχή», το πρώτο πράγμα. Τελικά, το σωμάτιο του Θεού δεν είναι το μποζόνιο ούτε λέγεται higgs∙ αυτό δεν θα πει τίποτα. Το σωμάτιο του Θεού είναι το φωτόνιο. Και η πύλη προς τον κόσμο το τηλεσκόπιο. Βάζεις το μάτι σου στον φακό και ξεχύνεσαι στο άπειρο. Εκεί που συναντάται η ομορφιά με την αλήθεια. Το μάτι βλέπει. Η καρδιά χτυπάει. Η σκέψη καλπάζει. Διαλέγεται με τα φωτόνια.
Είναι εκπληκτική η θέα, η ζωντανή εικόνα. Ιδίως στην πατρίδα μας. Θάλασσες, νησάκια, ουρανός. Κόλποι, παραλίες, λόφοι, όλα μαζί. Η φυσική της ομορφιά σε ταξειδεύει. Σε κάνει να θέλεις ή να μείνεις για πάντα στη γη  ή να φύγεις. Θέλεις να ζεις  για πάντα. Και αν αυτό δεν γίνεται στη γη, θέλεις να πας αλλού. Η ομορφιά ενδυναμώνει την αιωνιότητά σου. Βάζεις το μάτι στο τηλεσκόπιο και φεύγεις. Φεύγεις στο άπειρο. Χάνεσαι στον χώρο. Ελευθερώνεσαι από τον χρόνο.
Τι ωραία η αίσθηση του σύμπαντος !
Αλλά μετά από λίγο και το άπειρο σου είναι πεπερασμένο. Και ο χρόνος λίγος. Θέλεις να φύγεις κι άλλο. Θέλεις από την ομορφιά των ορωμένων να περάσεις στην εμπειρία των αθέατων.  Και όλα αυτά τα χρωστάς στα φωτόνια. Τα φωτόνια σου δείχνουν την ομορφιά του κτιστού και σε υποψιάζουν για την αλήθεια του ακτίστου. Τα φωτόνια δείχνουν Αυτόν που δεν φαίνεται. Δείχνουν τον Θεό.  Θέλω να εκφράσω τη χαρά μου για την ευκαιρία της αποψινής βραδιάς και τις πολλές ευχαριστίες μου στον κ. Τσίγκανο και για την πρόσκληση και για τη δυνατότητα να ανοίξω για λίγο μπροστά σας την καρδιά μου. Είναι πολύ ωραίο πράγμα η ζωή σου να φιλοξενεί και αίσθηση Αστροφυσικής και εμπειρία ιερωσύνης.
 Και είναι θαυμάσιο να περνάς μια όμορφη βραδιά στην Πεντέλη με ανοιχτό τον θόλο κυνηγώντας φωτόνια. Ίσως καλύτερο από το να ψάχνεις χρόνια ολόκληρα ένα μποζόνιο στη  Γενεύη!
Σας ευχαριστῶ πολύ.
* Δυό λόγια στην εκδήλωση του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, με αφορμή την πλήρη αποκατάσταση του ιστορικού τηλεσκοπίου Newall, Παλ. Πεντέλη, 21.9.2013.
πηγή:
http://www.imml.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=843:i-mageia-twn-fwtoniwn&catid=19:omilies

27 Φεβρουαρίου 2014

Ο χρόνος ως έννοια φυσική και μεταφυσική -Μάνος Δανέζης

Με επιτυχία και με μεγάλη συμμετοχή έγινε την Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014 το δεύτερο μάθημα του Ελευθέρου Πανεπιστημίου που διοργανώνει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας. Η εκδήλωση έγινε στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως και εισηγητής ήταν ο διακεκριμένος επιστήμονας κ. Μάνος Δανέζης, Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το θέμα του μαθήματος ήταν «Ο χρόνος ως έννοια φυσική και μεταφυσική». Ο εισηγητής επεσήμανε ότι η Ορθόδοξη Θεολογία ουδέποτε συγκρούσθηκε
με την επιστήμη, γιατί για την Ορθοδοξία θεωρεί ότι εφόσον η επιστήμη ασχολείται με τον χώρο του κτιστού, η θεολογία δεν μπορεί να έχει αντίρρηση, καθώς η πίστη μας οδηγεί στην κοινωνία με τον Άκτιστο Θεό. Παλαιότερα η επιστήμη είχε ως βάση της την ύλη και τις αισθήσεις, γι’ αυτό και ταύτιζε την αλήθεια μόνο με την πειραματική απόδειξη. Η επιστήμη έμενε στην τρισδιάστατη πραγματικότητα. Γι’ αυτό και ο χρόνος είχε να κάνει με τα ρολόγια και τα ημερολόγια.. Βάση των θετικών επιστημών ήταν η ύλη-μάζα, ο χρόνος και ο χώρος. Οι τρεις αυτές έννοιες υπήρξαν και η βάση για την κοινωνική φιλοσοφία (π. χ. διαλεκτικός υλισμός), αλλά και για την θεολογική σκέψη στη Δύση.

Μετά όμως την επανάσταση που έφερε στην επιστημονική σκέψη και στο επιστημονικό κοσμοείδωλο ο Αϊνστάιν με τη θεωρία της σχετικότητας, ο άνθρωπος πλέον καλείται να περάσει από τον homo sapiens στον homo universalis, αλλαγή η οποία ρίχνει τεράστιες γέφυρες ανάμεσα στην επιστήμη και την θεολογία. Αρχή της επιστημονικής επανάστασης του 20ού αιώνα είναι η πλάνη των αισθήσεων. Όπως τόνισε ο εισηγητής τα πάντα είναι ενέργεια, την οποία ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πλασμένος να την αποκωδικοποιεί και να την ορίζει μέσω των νευρώνων του ως χρώμα, ως γεύση, ως όσφρηση, ως ακοή. Το σύμπαν που οι αισθήσεις μας μάς αναγκάζουν να εκλάβουμε ως πραγματικότητα είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Όμως, τόσο η νευτώνεια φυσική όσο και η ευκλείδειος γεωμετρία είναι ήδη παρελθόν από την επιστήμη πλέον ως τρόποι προσέγγισης της πραγματικότητας του σύμπαντος. Η πραγματικότητα είναι τετρασδιάστατη. Αντιλαμβανόμαστε τις προβολές της ως καθρέφτισμα στον ψευτοευκλείδειο χώρο Minkowski, που σημαίνει ότι αυτό που παλαιότερα ορίζαμε ως χρόνο, σήμερα η επιστήμη το αποκαλεί τέταρτη διάσταση.

Οι συνέπειες της αλλαγής κοσμοειδώλου είναι εκπληκτικές. Υπάρχει, κατά τον εισηγητή, ένας κόσμος τον οποίο η θεολογία ονόμαζε ως «νοητό», ένας κόσμος τον οποίο οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να τον προσεγγίσουν με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος, σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία, όπως την κατέγραψαν ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι προσεγγίσιμος με την πίστη, την προσευχή και την κοινωνία με το Θεό. Τα πάντα στην επιστήμη σήμερα μετριούνται με το χρόνο και όχι με το μήκος. Για τον εισηγητή το σύμπαν πληροφορεί για την ταυτότητά του και στο πιο μικρό κομμάτι κι εδώ οι Πατέρες της Εκκλησίας κατέγραψαν τον «άνθρωπο, τον μικρό, τον μέγα», στον οποίο αποτυπώνεται η πληροφορία της παρουσίας του Θεού σε ολόκληρη την ύπαρξή του.

Επομένως, ο χρόνος ως έννοια φυσική αλλά και μεταφυσική δεν υπάρχει, αλλά είναι μία άλλη διάσταση στην οποία εναπόκειται στον καθέναν μας να κατανοήσει την σημασία της και να την δει είτε επιστημονικά είτε δια της πίστης είτε και με τους δύο τρόπους. Για τον κ. Δανέζη το σύμπαν δεν δημιουργήθηκε τυχαία, αλλά υπάρχει Δημιουργός. Κατέληξε την ομιλία του επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα το οποίο μας κληροδότησαν οι προηγούμενοι αιώνες και η διαμάχη επιστήμης και θεολογίας στον δυτικό πολιτισμό είναι μία επιφυλακτικότητα από την πλευρά πολλών έναντι της πίστης. Όμως ο λόγος και το βίωμα της αγάπης που η ορθόδοξη θεολογία διακηρύττει και βιώνει αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο τελικά ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχθεί στον νοητό κόσμο.

Στον διάλογο που ακολούθησε με κατάθεση πολλών ερωτήσεων από το κοινό, ο εισηγητής επέμεινε στην ανάγκη να ξαναχτίσουμε έναν νέο άνθρωπο, βασισμένοι όχι μόνο στην ανάγκη για παράταση της ζωής χάρις στην επιστήμη, αλλά κυρίως με γνώμονα την αγάπη. Ο χρόνος μετράται στην ψυχή μας και έχει να κάνει με το πόσο μπορούμε να αγαπήσουμε. Η αγάπη είναι ένα άνοιγμα στην συνάντηση με Αυτόν και αυτό που όντως υπάρχει.

Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων.

Η επόμενη εκδήλωση του Ελεύθερου Πανεπιστημίου, το οποίο έχει ως κεντρικό του θέμα φέτος «Η επιστημονική πρόοδος, η εποχή μας και η Ορθόδοξη Θεολογία» θα γίνει την Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014 με θέμα «Θεολογία και Οικονομία». Ομιλητής θα είναι ο κ. Βασίλειος Γιούλτσης, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
 

 

15 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί οι άνδρες χάνουν τα λογικά τους μπροστά σε όμορφες γυναίκες ; ! ! !

Ερευνα αποδικνύει ότι οι άνδρες χάνουν τα λογικά τους  μπροστά σε όμορφες γυναίκες ! ! !











 
Οι άντρες χάνουν το μυαλό τους όταν βρεθούν δίπλα σε όμορφες γυναίκες. Λίγα λεπτά συζήτησης με μία καλλονή έχουν ως αποτέλεσμα χειρότερες επιδόσεις σε νοητικά τέστ και προσωρινή αμνησία. Αντίθετα, οι γυναίκες που συναναστρέφονται με έναν όμορφο άνδρα δεν έχουν καμία επίπτωση στην πνευματική τους διαύγεια, σύμφωνα με έρευνα Ολλανδών ψυχολόγων.
Η έρευνα, από ψυχολόγους του πανεπιστημίου Ράντμπουντ, δημοσιεύτηκε στο «Journal of Experimental and Social Psychology» (Περιοδικό Πειραματικής και Κοινωνικής Ψυχολογίας), σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ».
Οι ερευνητές, κάνοντας τα σχετικά πειράματα, διαπίστωσαν ότι οι άνδρες, που κάνουν παρέα έστω και λίγα λεπτά με μια πολύ ελκυστική γυναίκα, αποδίδουν στη συνέχεια λιγότερο καλά στα νοητικά τεστ (δηλαδή χάνουν τα λογικά τους, όπως λέει ο λαός), σε σχέση με όσους συνομίλησαν με μια γυναίκα που δεν θεωρούσαν ωραία.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αυτό πιθανώς συμβαίνει, επειδή …από τα πανάρχαια χρόνια οι άνδρες χρησιμοποιούν ένα πολύ μεγάλο τμήμα των δυνατοτήτων του εγκεφάλου τους προκειμένου να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες, με συνέπεια -ειδικά στην περίπτωση μιας αληθινά ωραίας γυναίκας- να μην τους απομένουν και πολλές νοητικές δυνατότητες για άλλες διαδικασίες και δραστηριότητες.
Οι Ολλανδοί ψυχολόγοι επισήμαναν ότι η έρευνά τους δείχνει πως η απόδοση των ανδρών στην εργασία ή στο σχολείο μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά εξαιτίας του φλέρτ με μια ωραία συνάδελφο ή συμμαθήτρια (ή περισσότερες!). Είναι χαρακτηριστικό ότι η ολλανδική έρευνα ξεκίνησε, όταν ένας από τους Ολλανδούς ψυχολόγους σοκαρίστηκε από το γεγονός ότι, μετά τη συνομιλία του με μια πανέμορφη γυναίκα που μόλις είχε γνωρίσει, ξέχασε τη διεύθυνση του σπιτιού του, όταν αυτή τον ρώτησε που έμενε!
Από την άλλη, η έρευνα διαπίστωσε ότι δεν ισχύει το αντίστροφο, δηλαδή οι γυναίκες δεν επηρεάζονται, όσον αφορά στις νοητικές ικανότητές τους, από την παρέα με έναν ωραίο άνδρα. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στο ότι οι άνδρες, πολύ περισσότερο από τις γυναίκες, είναι βιολογικά προγραμματισμένοι, μετά από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, να νοιάζονται για την «κατάκτηση» μιας γυναίκας – και όχι το αντίστροφο.
Η προσπάθεια εντυπωσιασμού του άλλου φύλου απορροφά ένα μεγάλο μέρος των γνωσιακών-νοητικών δυνατοτήτων του άνδρα, σε σημείο μερικές φορές να παθαίνει αμνησία ή να γίνεται «χαζός». Τα νοητικά τεστ (μνήμης κ.λπ.) έδειξαν, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι άνδρες, μετά τη συνομιλία με μια γοητευτική γυναίκα, γίνονται κατά μέσο όρο -άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο- πιο αργοί και λιγότερο ακριβείς.
Όσο περισσότερο ένας άνδρας σκεφτόταν τη συγκεκριμένη γυναίκα στη συνέχεια, τόσο χαμηλότερο ήταν το σκορ του στα τεστ. Αντίθετα, οι επιδόσεις των γυναικών στα τεστ δεν χειροτέρευσαν, όσο ωραίος και αν ήταν ο άνδρας με τον οποίο είχαν συνομιλήσει προηγουμένως.
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Τζορτζ Φίλντμαν της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, η έρευνα δείχνει ότι οι άνδρες για εξελικτικούς λόγους έχουν προγραμματιστεί να σκέφτονται υποσυνείδητα τρόπους για να περάσουν τα γονίδιά τους στις επόμενες γενιές, γι’ αυτό το λόγο, όταν συναντούν μια ωραία γυναίκα, κατά βάθος τη βλέπουν ως την ιδανική σύντροφο για την αναπαραγωγή των γονιδίων τους. Όμως οι γυναίκες αναζητούν και άλλες ιδιότητες στον άνδρα, όπως ο πλούτος ή η ευγενική και πνευματώδης συμπεριφορά και δεν «τρελαίνονται» απλώς και μόνο από το ωραίο του πρόσωπο.

Πηγή: http://news24gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_9475.html
Πηγή: sigmalive.com