Του Τουρκοπαναή η σπηλιά-Καστροσπηλιά Τουρκοπαναγή

Καστροσπηλιά Τουρκοπαναγή 

 

Τοποθεσία: 

Βορειοανατολικά από το χωριό Κακοτάρι Ηλείας, στην ανατολική μεριά του όρους Σκιαδοβούνι (πρόβουνος του όρους Ερύμανθος).

Περιφέρεια > Νομός: 

Δυτική Ελλάδα
Ν.Ηλείας 

Δήμος > Πόλη ή Χωριό: 

Δ.Αρχαίας Ολυμπίας
• Κακοτάρι 

Υψόμετρο: 

Υψόμετρο ≈ 1040 m
(Σχετικό ϋψος ≈400 m)

Χρόνος Κατασκευής- Προέλευση :
περί τον 18ο αιώνα

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ

Τύπος Κάστρου:  Καστροσπηλιά

Κατάσταση:  Όχι Καλή

Σπηλιά με οχύρωση που χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο και κρησφύγετο από κλέφτες και αρματωλούς. Βρίσκεται σε μια δύσβατη και απομονωμένη ορεινή περιοχή πάνω από το Κακοτάρι Ηλείας. 

Ιστορία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η καστροσπηλιά ήταν λημέρι του καπετάνιου Παναγιώτη Μπελογιάννη ή Τουρκοπαναγή από το γειτονικό χωριό Τσίπιανα Ηλείας (διαφορετικό από τα Τσιπιανά -Νεστάνη- Αρκαδίας). Ο Τουρκοπαναγής έδρασε προεπαναστατικά χωρίς να είναι γνωστές λεπτομέρειες για τη δράση του. Το πρόθεμα «Τούρκο», αν κρίνουμε από τη νοοτροπία εκείνης της εποχής και από άλλες παρόμοιες περιπτώσεις (π.χ. Τουρκοβασίλης), δεν πρέπει να το απέκτησε επειδή ήταν Τούρκος, αλλά μάλλον επειδή έφαγε πολλούς Τούρκους.
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ήταν πρόγονος του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Νίκου Μπελογιάννη, του «ανθρώπου με το γαρύφαλλο» που εκτελέστηκε το 1952.

Πάντως η κατασκευή της οχύρωσης της σπηλιάς πιθανόν να μην έγινε από τον Τουρκοπαναγή. Εικάζεται ότι αρχικά η σπηλιά ήταν "ασκητήριον" (κάτι για το οποίο δεν υπάρχει καμιά απόδειξη πέρα από το γεγονός ότι ήταν συνηθισμένο τέτοιου είδους απομονωμένες σπηλιές να καταλαμβάνονται από ασκητές).
Δεδομένου ότι ο Τουρκοπαναγής έδρασε προς το τέλος του 18ου αιώνος, θα υποθέσουμε με πολλές επιφυλάξεις ότι η οχύρωση της σπηλιάς δημιουργήθηκε κάποια στιγμή τον 18 αιώνα. Μπορεί όμως να είναι πολύ παλιότερη.

Η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο των ερευνών του Αμερικανού αρχαιολόγου Frederic Cooper του Πανεπιστημίου της Μινεσότα που τη μελέτησε για τρία καλοκαίρια (1990-1993).
Ο Cooper ήταν υπεύθυνος του προγράμματος Morea Project ή MARWP (Minnesota Archaeological Researches in the Western Peloponnese) και επικεφαλής μιας ομάδας ερευνητών και φοιτητών που ερεύνησε την αρχιτεκτονική της ΒΔ Πελοποννήσου σε μια περίοδο 3000 ετών. Ένα από τα αντικείμενα της έρευνας του MARWP υπήρξε και η σπηλιά του Τουρκοπαναγή.
Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία*

Το στόμιο της σπηλιάς έχει κτιστεί με πέτρες και ως συνδετικό υλικό έχει χρησιμοποιηθεί ασβεστοκονίαμα και κομμάτια κεραμιδιών. Το ύψος του τείχους είναι πάνω από 10 μέτρα.

Το εσωτερικό αποτελείται από δύο ορόφους και εκτείνεται σε βάθος περίπου 10 μέτρων που διευρύνεται προς τα πάνω. Η οροφή του κάτω ορόφου διαμορφώνεται σε έναν μεγάλο πέτρινο θόλο, που στήριζε το δάπεδο του πάνω ορόφου. Υπάρχουν ίχνη επιπλέον ορόφων, πιο πάνω, που φαίνεται πως σχηματίζονταν με ξύλινα δοκάρια και σανίδες.

Έξω από τη σπηλιά, λίγο πιο κάτω, υπάρχουν ίχνη σπιτιών ενός οικισμού αβέβαιης χρονολόγησης.

Τελικά, η όλη κατασκευή είναι αρκετά επιμελημένη και ο χαρακτηρισμός «καταφύγιο» ή «λημέρι» μάλλον αδικεί το μνημείο. Αν δεν ήταν μέσα σε σπηλιά σε ένα τόσο απομακρυσμένο μέρος, εύκολα θα το χαρακτηρίζαμε «πυργοκατοικία».

Πρώτη δημοσίευση στον Καστρολόγο: Αύγουστος 2019

Πηγές
Εντοπισμός, φωτογραφίες και πληροφορίες από τον Sakis Amfitreidis και την ιστοσελίδα ΑΜΦΙΤΡΕΙΔΗΣ:

ΚΑΣΤΡΟΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥΡΚΟΠΑΝΑΓΗ (ΚΑΚΟΤΑΡΙ ΗΛΕΙΑΣ)
Ιστοσελίδα Κούμανι και Αντρώνι:  

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΠΑΝΑΓΗ Ή ΠΑΝΑΓΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Φωτογραφίες 6 και 7 και πληροφορίες από Kostas Gertzos
Βίντεο του χρήστη Kostas Gertzos:  

ΚΑΣΤΡΟΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥΡΚΟΠΑΝΑΓΗ (ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ), ΚΑΚΟΤΑΡΙ ΗΛΕΙΑΣ. HIKING TO CAVE-FORT OF TOURKOPANAGIS

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ, τόμος 53 (1998), τεύχος Β1, σελ.306

 https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=turkopanag

 https://www.youtube.com/watch?v=b6004ZwdGU0

Σημείωση δική μου:

Στην πρώτη φωτογραφία (από Γιάννη Ντινόπουλο) όπως φαίνεται η σπηλιά του Τουρκοπαναή από τα Ντινέικα.

Κάτω η τριγωνική κοιλάδα χρησίμευε ως βοσκοτόπι Ντιναίων και Κυριακαίων από το Κακοτάρι. Την έχω επισκευθεί πολλές φορές και έχω πιεί νερό από την κάτω βρύση.

Άμεσα συνδεδεμένη η περιοχή  και τα βουνά  με την παιδική μου ηλικία !

Και όπως γράφει και ο Λυκειάρχης Παναγούλιας από την Βλαχοκερασιά Αρκαδίας:

"Με δέος σας ατενίζει η σκέψη μου. Γι' αυτό προσκυνητής σας γονατίζω. Ευλαβικά και ταπεινά τα στήθη σας φιλώ. "Δόξα στην άφθαρτη ψυχή σας" κράζω. "Ωσανά" !...

Ι.Β.Ντινόπουλος

*(Στη μελέτη του αείμνηστου Frederic Cooper, από το Πανεπιστήμιο της Minnesota, θα επανέλθω) 

Λυπάμαι που κάποιος έγραψε ανορθόγραφα στην πινακίδα που βρίσκεται στη Σκαφιδιά " Σπήλαιο Τορκοπαναϊ "...

Για όνομα του Θεού...

Πανόπουλου Ηλείας-Ενα video απο το Πανόπουλο ! του 1993 ...

.



















Πηγή

Από το κεφαλόβρυσο του Κακοταρίου μέχρι του Καρπέτα...με καγιάκ !

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ : ΠΟΙΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΎΔΑΤΑ ΑΝΑΨΥΧΗΣ

Τρίτο μέρος του αφιερώματός μας στα υπό κατάρτιση Σχέδια Διαχείρισης Υδάτων, για τα οποία όπως έχουμε αναφέρει στο πρώτο και το δεύτερο μέρος, έχει ξεκινήσει τους τελευταίους μήνες δημόσια διαβούλευση. Είπαμε ήδη για το νόημα που έχουν αυτά τα σχέδια, ως εργαλείο στην χάραξη πολιτικής (αειφόρου ελπίζω) ανάπτυξης. 

Όπως σε όλες τις μελέτες, τόσο τα δεδομένα που θα χρησιμοποιηθούν σε αυτή, όσο και οι παραδοχές που θα γίνουν από τους μελετητές, εξαρτώνται κατά πολύ από την κατεύθυνση που δίνεται από την γενικότερη πολιτική ανάπτυξης και το πόσο ψηλά στην ατζέντα βρίσκεται το θέμα προστασία του περιβάλλοντος. 

Θα μου πείτε πως κανονικά θα έπρεπε να γίνει πιστή εφαρμογή της Οδηγίας - Πλαίσιο για τα Νερά, όμως η ίδια η Οδηγία επιτρέπει κάποια ελαστικότητα στην εφαρμογή της. Βέβαια το λάστιχο αν το τεντώσεις πολύ, μπορεί και να σου σπάσει στα μούτρα, οπότε ας δούμε κάποια χαρακτηριστικά των υπό διαμόρφωση Σχεδίων Διαχείρισης Υδάτων της Πελοποννήσου. 

Θυμάστε πως στα ΣΔΥ που συντάχθηκαν για την Δυτική Στερεά Ελλάδα, την Ήπειρο και την Θεσσαλία, οι μελετητές, παρά το νομοθετικό κενό στον χαρακτηρισμό των Υδάτων Αναψυχής, πέραν των ακτών κολύμβησης για τα οποία έχει προβλέψει ο Έλληνας νομοθέτης, περιέλαβαν στην μελέτη αυτή, και αρκετά πλεύσιμα ποτάμια, αλλά και λίμνες. 

Τα ποτάμια του ΥΔ Βόρειας Πελοποννήσου 

Οι κύριες δραστηριότητες αναψυχής εσωτερικών υδάτων που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, όπως πολύ σωστά περιγραφόταν στην μελέτη, είναι: 

το Rafting, 

το Θαλάσσιο Σκι (σε λίμνη), 

το Κανόε - Καγιάκ (ποταμού και λίμνης), 

το Ψάρεμα σε λίμνη ή ποτάμι, 

η Πεζοπορία σε ποτάμι (river trekking) και 

η Διάσχιση φαραγγιών (Canyoning). 

Στις μελέτες όμως της Πελοποννήσου, κανένας από τους δεκάδες ποταμούς των τριών υδατικών διαμερισμάτων της Πελοποννήσου, δεν χαρακτηρίζονται ως Ύδατα Αναψυχής. Γιατί άραγε αυτή η διαφορά αντίληψης; 

Τα υδατικά διαμερίσματα της Πελοποννήσου είναι τρία: Το Βόρειο, το Δυτικό και το Ανατολικό. Στο Προσχέδιο Διαχείρισης Υδατικού Διαμερίσματος Βόρειας Πελοποννήσου - Μητρώο Προστατευομένων Περιοχών - σελίδα 2-2, του Μητρώου Προστατευομένων Περιοχών, αναφέρεται πως στις παραδοχές που υιοθετούνται για την σύνταξη του Μητρώου Προστατευομένων Περιοχών, πως στα "Ύδατα Αναψυχής" περιλαμβάνονται μόνο οι περιοχές που έχουν χαρακτηρισθεί ως "Ύδατα Κολύμβησης" σύμφωνα με την οδηγία 76/160/ΕΟΚ", ενώ στο κεφ.3.4 (σελ 3-3) αναγράφεται πως: "Στο Μητρώο δεν εντάχθηκαν οι περιοχές / Υδατικά Συστήματα στα οποία αναπτύσσονται δραστηριότητες αναψυχής (rafting, πεζοπορία σε ποτάμια, διάσχιση φαραγγιών, κλπ) αφού δεν έχουν χαρακτηρισθεί σαν ύδατα αναψυχής, μέσω αδειοδότησης, σύμφωνα με την ΚΥΑ 43504/5-12-20005" 

Θέλω να παρατηρήσω εδώ, πως η ΚΥΑ 43504/5‐12‐2005, αναφέρεται στις άδειες που πρέπει να εκδώσουν οι επιχειρήσεις, φορείς, κ.α. που θέλουν να κάνουν χρήση των υδάτων και θα έχουν εγκαταστάσεις στην περιοχή. Στην ίδια μελέτη όμως, στο κεφ.5, γίνεται αναφορά σε δράσεις αθλητικές και αναψυχής που γίνονται σε περιοχές εκτός χαρακτηρισμού, όπως ο κωπηλατικός γύρος και οι επιδείξεις flatwater canoe kayak της ομοσπονδίας, στη λίμνη Δόξας Φενεού (σελ.5-5). Επίσης, στο Προσχέδιο Διαχείρισης Υδατικού Διαμερίσματος Δυτικής Πελοποννήσου - Μητρώο Προστατευομένων Περιοχών στο κεφ.5.4 αναφέρεται πως καταβάσεις καγιάκ γίνονται τόσο στον ποταμό Λούσιο - Αλφειό, όσο και στον Λάδωνα. Στην λίμνη μάλιστα του Λάδωνα γίνονται επιπλέον δραστηριότητες αναψυχής) Και στις δυο αυτές περιοχές, υπάρχουν και οργανωμένες εγκαταστάσεις, εταιρειών εναλλακτικού τουρισμού. Πως επομένως, ενώ γνωρίζουν οι μελετητές για τις οργανωμένες αυτές δραστηριότητες, προσφεύγουν στην ΚΥΑ 43504/2005; 

Ακόμα κι έτσι όμως, η συγκεκριμένη ΚΥΑ δεν αφορά τη χρήση του ποταμού από ερασιτέχνες, οι οποίοι μπορεί να επισκέπτονται για αναψυχή το ποτάμι χωρίς άδεια. Σε καμμία περίπτωση επίσης δεν σημαίνει πως επειδή σε ένα ποτάμι δεν έχει ζητηθεί η έκδοση άδειας, αυτό το ποτάμι δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως περιοχή υδάτων αναψυχής, κατά τη σύνταξη του Σχεδίου Διαχείρισης. Σε ποιά ποτάμια αναφερόμαστε; 

Τα ποτάμια στα οποία γίνονται καταβάσεις καγιάκ - ράφτιγκ στην Πελοπόννησο, είναι: 

Ποταμοί Λούσιος - Αλφειός: Κλασσικές διαδρομές καγιάκ στο Λούσιο, ξεκινούν από την Αρχαία Γόρτυνα και καταλήγουν στη γέφυρα του Ατσίχολου, αλλά μπορούν να συνεχιστούν και πιο κάτω, όπου ο Λούσιος συμβάλει με τον Αλφειό και η διαδρομή φτάνει μέχρι το γεφύρι του Κούκου, αλλά και το Μάτεσι. Οι δυο τελευταίες διαδρομές είναι φημισμένες και για τις καταβάσεις με βάρκες (rafting). Στο Λούσιο, πάνω απ' την Αρχαία Γόρτυνα υπάρχει το φαράγγι των μοναστηριών, όπου γίνεται river trekking. 

Καγιάκ στον Άνω Λούσιο 

Ποταμός Ερύμανθος: Εξαιρετική η διαδρομή καγιάκ ή και ραφτιγκ από Τριπόταμα μέχρι Βιδιάκι, αλλά και πιο κάτω, μέχρι την Ελαία. Από τα πιο εντυπωσιακά, άγριας ομορφιάς ποτάμια της Ελλάδος. 

Καγιάκ στον Ερύμανθο

Ποταμός Σελινούντας: Ο Σελινούντας χαράσει μια άγριας ομορφιάς πορεία, ανάμεσα στα βουνά Μπάρμπας και Κλωκός, προστατευόμενη περιοχή του Δικτύου Φύση (Natura 2000). Η διαδρομή καγιάκ ξεκινά απ' τη Μονή Μακελαριάς και τερματίζει μετά το φαράγγι, στο ύψος του χωριού Άνω Μαυρίκι. Το καλοκαίρι, το ποτάμι διασχίζεται και με τα πόδια. 

Καγιάκ στο Σελινούντα 

Ποταμός Λάδωνας: Γνωστός για τις καταβάσεις με βάρκες rafting, από τη Δάφνη, αλλά και για κανό στη λίμνη του. 

Rafting στο Λάδωνα. Φωτο: Σπ. Παναγόπουλος

Καγιάκ στον Μηλάονα

Ποταμός Μηλάονας: Ξεκινώντας απ' το στενό φαράγγι κάτω από τη μονή Κερνίτσης, ο Μηλάονας φιλοξενεί μια εντυπωσιακή διαδρομή καγιάκ, μέχρι το χωριό Καμένιτσα. 

Ποταμός Πηνειός: Ο Ηλειακός Πηνειός - όπως ονομάζεται για να διακρίνεται απ' τον πολύ μεγαλύτερο συνονόματό του της Θεσσαλίας - διαπλέεται με καγιάκ, από το χωριό Κακοτάρι, μέχρι τα Καρπέτα. 

Καγιάκ στον Ηλειακό Πηνειό 

Για τα παραπάνω ποτάμια, πέρα από τη μάχη της αναγνώρισής τους ως Ύδατα Αναψυχής, πρέπει να δώσουμε και τον αγώνα επιβίωσής τους από την (υδρο)ηλεκτρική καρέκλα. Ο Ερύμανθος απειλείται άμεσα από την κατασκευή δύο μικρών υδροηλεκτρικών έργων. Οι εργασίες για την κατασκευή του πρώτου από αυτά, διεκόπησαν πριν μερικά χρόνια από το Συμβούλιο της Επικρατείας, χωρίς αυτό να εμποδίσει την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας να εκδόσει δύο νέες άδειες για υδροηλεκτρικά. Διαβάστε τι έχουμε γράψει σχετικά εδώ. Το ίδιο και ο Σελινούντας, με τρία υδροηλεκτρικά στη φάση αδειοδότησης και ένα (στο κυρίως φαράγγι) υπό εξέταση, αλλά και ο Πηνειός, με ένα υδροηλεκτρικό, στο Κακοτάρι, να έχει ήδη πάρει άδεια παραγωγής. Στο Λούσιο, οι αγώνες που έχουν δώσει κατά καιρούς οι τοπικές οργανώσεις, έχουν απομακρύνει τις όποιες προτάσεις για υδροηλεκτρικά στον Αλφειό. Βέβαια, ο Λούσιος ακόμα απειλείται, στο περιπατητικό φαράγγι των μοναστηριών. 

Υδροηλεκτρικές απειλές 

Μπορεί τα παραπάνω ποτάμια να μην χαρακτηρίζονται απ' τους μελετητές ως "Ύδατα Αναψυχής", αλλά για εμάς που τα γνωρίζουμε καλύτερα - αλήθεια, πως χαρακτηρίζεις κάτι χωρίς καν να το έχεις δει; - αναμφίβολα είναι! 

Τον ίδιο χαρακτηρισμό δικαιούνται και άλλα ποτάμια της Πελοποννήσου, όπως η Νέδα, ή ο Βουραϊκός, που είναι πασίγνωστα για τις διασχίσεις τους, αλλά κι οι λίμνες και τα φαράγγια άλλων ποταμών που δέχονται άλλου είδους επισκέψεις αναψυχής (river trekking, canyoning,fly fishing, κλπ). Ελπίζω και εύχομαι να γίνει σχολιασμός και γι αυτά, από φίλους με περισσότερες γνώσεις στο χώρο, ώστε να ληφθούν και αυτά υπόψη στη χάραξη πολιτικής υδάτων και να προστατευθούν. 

River Trekking στη Νέδα 

Η Ελλάδα θεωρείται στη πανευρωπαϊκή κοινότητα των ποταμών, σαν ένας παράδεισος και γι αυτό κάθε άνοιξη, που τα νερά τρέχουν σ όλα τα ποτάμια, την επισκέπτονται ομάδες καγιάκερς από πολλές χώρες: Γερμανία, Ιταλία, Αυστρία, Τσεχία, Σλοβενία, κ.α. Είναι προς το συμφέρον μας να κρατήσουμε τα ποτάμια μας ζωντανά και ακόμη περισσότερο, να τα στηρίξουμε ώστε να διευκολύνουμε αυτόν τον ορεινό τουρισμό που τόσο έχουν ανάγκη οι τοπικές κοινωνίες. Και ας μην ξεχνάμε... όσο ένα ποτάμι δέχεται επισκέψεις από ανθρώπους που αγαπούν τη φύση, αυτό το ποτάμι δεν κινδυνεύει να χαθεί. Και το πρώτο βήμα για να τα προστατεύσουμε είναι να τα αναγνωρίσουμε ως «Υδατα Αναψυχής» 

Tags: 

ΥΔΑΤΑ ΑΝΑΨΥΧΗΣ

ΠΟΤΑΜΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

RAFTING

Πηγή:

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΗΛΕΙΑΚΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ "ΑΚΡΩΡΕΙΑ"

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΗΛΕΙΑΚΟΥ ΠΗΝΕΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ "ΑΚΡΩΡΕΙΑ"

«Πετρωτό», «Ζωοδότη», Κάστρο «Οχιάς ή Ωρηάς», «Βυνίκο»…
 

Απο το γιατρό  Σωτηρόπουλο Σωτήριο
 

Ήταν στο πρόγραμμά μου και διακαής η επιθυμία μου να επαναλάβω μετά 34 ολόκληρα χρόνια, μια καταπληκτική εξόρμηση «εξερεύνησης» που είχα κάνει το έτος 1978 στα άνω αναφερόμενα μέρη, δίπλα στα πεντακάθαρα ορμητικά νερά του ποταμού Πηνειού που πηγάζει από το όρος Ερύμανθος-Ολωνός (περιοχές Δερβινής, Τσιπιάνων, Κερτίζας, Κακοταρίου), αποτελεί στη συνέχεια το όριο Ηλείας-Αχαΐας διασχίζει την Πηνεία, σταματάει προσωρινά στην ομώνυμη τεχνητή Λίμνη, διαρρέει τον Κάμπο και χύνεται στο Ιόνιο πέλαγος κοντά στη Γαστούνη.

Όλη αυτή η περιοχή που βρεθήκαμε ήταν κατά τους αρχαιολόγους η λεγόμενη «Ακρώρεια», η ορεινή Ήλις ούτως ειπείν. Βεβαίως απροσδιόριστο ιστορικά είναι, για το ποια από τις τέσσερις πόλεις της Ακρώρειας ήταν κτισμένη στο λόφο του Κάστρο της Οχιάς (σ.σ. εδώ πρέπει να τονιστεί ότι υπήρξε μέγιστη ανοησία η πρόταση –ευτυχώς προσωρινή- να ονομαστεί ο πρώην Δήμος με το όνομα «Λασιώνος» που δεν έχει καμιά γεωγραφική σχέση με την Αρχαία Λασιώνα, αντί του σωστού «Ακρωρείας». Αλλά αυτό ανήκει στο παρελθόν).

Τότε το 1978, ξεκίνησα από τα Τσίπιανα (το χωριό της μάνας μου) με την επίμονη προτροπή και την παρέα του αείμνηστου αυτοδίδακτου Ιστοριοδίφη της περιοχής, αξέχαστου Νίκου Παπανικολάου («Ακρώρειου») με συνοδό τον σπουδαίο «αυτοσχέδιο καλαμπουριτζή» Νίκο Δούλο, επιλεγόμενο «Τσάλλα» με τα μουλάρια του. Εκείνη η διαδρομή Βελλησαρέϊκα σπίτια, Κερέσοβα, Διπόταμο, Ζωοδότη. Εκείνη η ξενάγηση στο Κάστρο, το γεφύρι Πετρωτού, εκείνη η φιλοξενία στο σπίτι του κουμπάρου μου μακαρίτη Βασιλόπουλου (αξέχαστο το κατσικάκι με χλωρή ρίγανη, φρέσκο βούτυρο της κάδης και το ευωδιαστό τυράκι) και της ανεψιάς μας Καλομοίρας (το γένος Μπαλιάκου) ήταν μια εμπειρία, μια ανεπανάληπτη στιγμή της ζωής μου βαθιά χαραγμένη στη μνήμη.

 

Η περιοχή της αρχαίας "Ακρώρειας" με δεσπόζον στη μέση το Κάστρο
της "Οχιάς" ή "Ωρηάς". Στο βάθος ο Ωλονός, δεξιά ο Αστράς και αριστερά
το Σκιαδοβούνι (που ανήκουν στο Λάμπειον όρος) και στη μέση η χαράδρα
του διαρρέοντος Πηνειού ποταμού

Έτσι φέτος, στο «φόρτε» της Άνοιξης ξεκίνησα με εκλεκτή παρέα και λάτρεις της ποταμοπορείας, από την «ανάποδη» μεριά και με το αυτοκίνητο ακολουθώντας την διαδρομή Πανόπουλο-Κακοτάρι-Ζωοδότη-Βυνίκο-Τσίπιανα-Δερβινή. Οι συμπολίτες μου ορεινοί των πιο πάνω χωριών, χρόνια τώρα μένουν με το όνειρο να γίνει …«η λεωφόρος ανάπτυξης και προόδου» των χωριών τους η διαδρομή αυτή και έδιδαν «γην και ύδωρ» στους πολιτικάντηδες (κυρίως ενός κόμματος με 80-90% των ψήφων τους!) προκειμένου να γίνει διάνοιξη και ασφαλτόστρωση της λεωφόρου. Πλην το όνειρο έμεινε κάπου στο «Βυνίκο» με την ασφαλτόστρωση 5-6 χιλιομέτρων και το υπόλοιπο έμεινε ένας δρόμος της συμφοράς και σκληρός τιμωρός οχημάτων και εποχουμένων… Ας είναι.

Εμείς όμως απτόητοι και αποφασισμένοι, ξεκινήσαμε μια λαμπρή ανοιξιάτικη μέρα. Πρώτη μας στάση στο Κακοτάρι που μας επεφύλασσε μια έκπληξη. Το παλιό ξερό, πανάσχημο χωριό του πρώην ιστορικού Δήμου Λαμπείας (1833-1912), τουλάχιστον στο κέντρο του έχει μεταμορφωθεί τελευταία σε μια αισθητική-περιβαλλοντική μικρή όαση.

Η ωραία πλατεία του Κακοταρίου με την κεντρική Εκκλησία του

Πιστεύω ότι κατάφεραν οι Κακοταραίοι να έχουν την ωραιότερη πλατεία από όλα τα άλλα χωριά της ορεινής Ηλείας, με την ανακαινισμένη-αναπαλαιομένη Εκκλησία τους και τα γύρωθεν περιποιημένα σπίτια τους.

Το "με πονηρίαν" ...υπεξαιρεθέν από το Δήμο Λαμπείας αυτοκίνητο
της "Βοήθειας στο Σπίτι"

Μάλιστα είδαμε εκεί αραγμένο σε υπηρεσία και το αυτοκινητάκι της «Βοήθειας στο Σπίτι» (ξέρετε αυτό που ανήκε στη Λαμπεία και …υπέκλεψε με πονηρία πρώην Δήμαρχος Λασιώνος από τον «κοιμώμενο» συνάδελφό του της Λαμπείας. Όχι δηλαδή για να μη λένε οι φίλοι συντοπίτες μας ότι η Δίβρη εκμεταλλεύεται τα γύρω χωριά… Εμ!, τώρα παρα-πονήρεψαν και βγάζουν τα απωθημένα τους, –τέλος ο αστεϊσμός…)

Συνεχίσαμε τον κακοτράχαλο δρόμο προς «Ζωοδότη». Αγκομαχώντας, και περνώντας από προχειροφραγμένες ή καλές μονάδες αγελαδοτροφίας και χοιροτροφίας, αντικρίσαμε με θαυμασμό τον μοναδικής ομορφιάς λόφο όπου τα αρχαία ερείπια του Κάστρου της Οχιάς (η της Ωρηάς=Ωραίας) και φτάσαμε στα λίγα σπίτια στη θέση «Ζωοδότη» κάτωθεν του Κάστρου.

Η κορυφή του λόφου του Κάστρου της "Οχιάς" και γύρωθεν τα πολλαπλά
χαλάσματα που σιγά-σιγά χάνονται.

Τα ελάχιστα Τσιπιαναίϊκα σπίτια (τώρα εξοχικά, γιατί οι σημερινοί νοικοκύρηδες Βασιλόπουλοι και Μιχαλόπουλοι έχουν μόνιμες κατοικίες στο Κακοτάρι και Πανόπουλο) είναι ανοιχτά. Μας υποδέχτηκε η ανεψιά μου Καλομοίρα (κόρη της Βιτώριας από το Μπαλιακαίϊκο σόι) του Νικολάκη Μιχαλόπουλου, χαρούμενη και φιλόξενη.

Ο υπογραφόμενος με την αγαπημένη μου ανεψιά Καλομοίρα, μπροστά στον
καταπληκτικό "γιούκο" της με τα κεντημένα υφαντά στο αργαλειό

Όπως ακριβώς και πριν 34 χρόνια, μόνο που τώρα έχει ηλεκτρικό ρεύμα και τρεχούμενο νερό στο όμορφο σπιτάκι της. Όμως, η Καλομοίρα με το ίδιο φιλόξενο χαμόγελο, με τον ίδιο πελώριο «γιούκο» των υφαντών στη θέση του, με ίδιο το πεντακάθαρο και περιποιημένο σπιτάκι εκεί στην ερημιά, κρατάει γερά και την νοικοκυροσύνη και την αρχοντιά. Ο καφές και το δροσερό νερό, η καλή κουβέντα και το περίσσευμα καρδιάς μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε την αποστολή μας.

Πήραμε με τα πόδια το δρόμο προς το γεφύρι του «Πετρωτού» στον ποταμό Πηνειό και την ομώνυμη βρύση στις όχθες του. Μετά λίγα λεπτά πεζοπορίας φτάσαμε εκεί σε ένα θεσπέσιο τόπο που αξίζει να τον επισκεφτεί κάποιος.

Το γεφύρι "Πετρωτο" από την κάτω μεριά

Μια ακόμη αναμνηστική φωτογραφία με φόντο την καμάρα του γεφυριού

Ένα πανέμορφο γεφύρι τοξωτό (μόνο οι παρατιθέμενες φωτογραφίες μπορούν να περιγράψουν την ομορφιά του…), προφανώς κατασκευασμένο πριν πολλούς αιώνες, γιατί εκεί περνούσε βασική αρχαία και σημαντική οδός. Σήμερα στέκει ακόμη περήφανο και περνούν κάτω από την καμάρα του τα ορμητικά, πεντακάθαρα γάργαρα νερά του Πηνειού. 

Από τη βάση του γεφυριού (πρώτο πλάνο) στο βάθος στεφανωμένο το Κάστρο της "Οχιάς"

Δίπλα ακριβώς η ομώνυμη βρύση του «Πετρωτού», έρημη με τα βρύα στον κάνταλό της περιμένει τους ξωμάχους περαστικούς να τους δροσίσει, Αλλά εις μάτην…

Η ομώνυμη βρύση του "Πετρωτού", βρήκε επί τέλους μια φυσιολάτρισσα,
τη Μαρία που θέλει να δροσιστεί και να ξεδιψάσει..

Όμως, για όποιον θέλει περισσότερα γιαυτήν την βρύση, ας ανατρέξει στην καλή ιστοσελίδα του συντοπίτη κ. Γιάννη Ντινόπουλου (βλ. , http://ligakaikala.blogspot.gr/2012/05/blog-post_10.html) που κατάγεται από τον άνωθεν της βρύσης μικρό συνοικισμό «Ντιναίϊκα» σε μια συγκινητική και εκ βάθους καρδίας αφήγηση που εντυπωσιάζει. Αφού για αρκετή ώρα χορτάσαμε το πανέμορφο τοπίο, αναχωρήσαμε με την υπόσχεση (αντάμα με την Μαρία βεβαίως και όποιον άλλο φυσιολάτρη) να κάνουμε στο μέλλον μια υπέροχη ποταμοπορεία από το «Πετρωτό» μέχρι «Διπόταμο». Άμποτε…, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Φτάσαμε και πάλι στο μικρό «αρχοντικό» της Καλομοίρας και του Νικολάκη, όπου μας περίμενε ένα απίθανης γαστριμαργικής ποιότητας κολατσιό, με μοσχαράκι της περιοχής της στιγμής «τσιγαρισμένο» πεντανόστιμο να μοσκοβολάει, ευωδιαστό τυράκι (μοναδικό για την γεύση του, λόγω μυρωδικών χορταρικών της ντόπιας βοσκής), ψωμί σταρένιο του φούρνου και καλό κρασάκι, συνευωχήθημεν αρκούντως… Ο ευχάριστος κάματος της μικρής πεζοπορίας αλλά και της «ραστώνης» του πλούσιου κολατσιού, αναβάλλαμε για άλλη φορά την άνοδο στην κορφή του λόφου, όπου υπάρχουν τα πολλά χαλάσματα του περίφημου Κάστρου της Οχιάς.

Συνεχίσαμε τον δύσκολο δρόμο μας προς τα Τσίπιανα. Πριν όμως είδαμε δυο ωραία και λίαν παράδοξα που συναντήσαμε και φωτογραφήσαμε. 

Ιδού! και η κομματική σημαία στο πουθενά της ερημιάς του Ζωοδότη....

Το πρώτο στην απέραντη ερημιά του «Ζωοδότη» παρατηρήσαμε πάνω σε ένα ιστό μια σημαία (!) με το «ήλιο του ΠΑΣΟΚ» και σκεφτήκαμε ότι εκεί δεν έχει φτάσει ακόμη ο απόηχος ότι αλλού στη χώρα έχει γίνει προ πολλού η χαλαρή …υποστολή της σημαίας αυτής. 

Αλλά και η ..."κοσμοπολίτισσα Γουρούνα" σε μια ρεματιά του Ζωοδότη,
που μόλις την ξεπέζεψε η γυναίκα αμαζόνα της περιοχής...

Το δεύτερο παράδοξο που είδαμε, ήταν μια «αμαζόνα» γυναίκα, ντόπια της περιοχής, να οδηγεί ένα πολύ σύγχρονο όχημα, με το κακόηχο όνομα «γουρούνα» (!) που συνήθως συναντάμε σε πολύ τουριστικές περιοχές π.χ. Σαντορίνη, Μάλια Κρήτης κλπ. Νέοι καιροί, νέα ήθη...

Η διαδρομή μέχρι να συναντήσουμε την άσφαλτο στο «Βυνίκο» ήταν λίαν επίπονη και βασανιστική. Πλην αποζημιωθήκαμε στο μέγιστο βαθμό, καθόσον η φύση οργίαζε στο ζωντανό κίτρινο χρώμα της ασφάκας και του σπάρτου πάνω σε ολόκληρες πλαγιές και παράλληλα να ακούμε το ευχάριστο βουητό των νερών του κάτωθεν ρέοντος ποταμού Πηνειού και να βλέπουμε την μεγαλοπρέπεια του άνωθεν επιβλέποντος Κάστρου, του οποίου η εξερεύνηση ήταν η μεγάλη παρακαταθήκη που άφησε ο «Ακρώρειος» Νίκος Παπανικολάου.

Μιά αποψη των ανοιξιάτικων Τσιπιάνων με δεσπόζουσα την Εκκλησία του

Τέλος περάσαμε από τα τα Τσίπιανα. Επιστρέφοντας στη βάση μας (Δίβρη), μείναμε με έντονες εντυπώσεις αυτής της σύντομης περιήγησης.

Και μια ...αποχαιρετηστήρια πινελιά από το πανέμορφο "γαϊδουράγκαθο"

Ο γράφων και υπογράφων πέραν των περιγραφών αλλά και των παρακλήσεων για επισκέψεις στα μέρη αυτά όχι μόνο των συμπολιτών αλλά και φίλων τους, θέλω να κάνω και μια σοβαρή έκκληση. Να μπουν δυνατά στο αγώνα οι ενδιαφερόμενοι ορεινοί Ηλείοι για να διασωθεί ό,τι έχει απομείνει στη περιοχή αυτή στο σύνολό της, από τους κερδοσκόπους και τους ολετήρες της φύσης και του πολιτισμού. Αναφέρομαι στην επιχειρούμενη κατασκευή στον Πηνειό ποταμό πλησίον του Κακοταρίου ΜΥΕ (Μικρού Υδροηλεκτρικού Εργοστασίου) που θα καταστρέψει το περιβάλλον και την όμορφη φύση, όπως έγινε και στη Δίβρη. Αναφέρομαι και στο δεύτερο, την επιχειρούμενη τοποθέτηση τερατωδών Ανεμογεννητριών τόσο στο «Σκιαδοβούνι», όσο και στο Λάμπειον Όρος (Αστρά), επίσης με απρόβλεπτες συνέπειες στο περιβάλλον και τη φύση των μυθικών βουνών μας. Δυστυχώς τόσο οι απελθόντες ανεκδιήγητοι αλήστου μνήμης δημοτικοί άρχοντες Λασιώνος τε και Λαμπείας, όσο και κάποιοι που επαίρονται και κορδακίζονται ως «ιστορικολογούντες» ή «περιβαλλολογούντες» (αλλά και συκοφαντούντες διαρρήδην ανεξόδως) και στα δύο αυτά σημαντικά θέματα «ποιούν την νήσσαν», δεν ενδιαφέρονται για να μη πούμε το χειρότερο ότι συναινούν κιόλας!... Μπορεί μερικοί και με το αζημίωτο. Θού κύριε, φυλακήν τω στόματί μου!...

Συμπολίτες μου ορεινοί Ηλείοι, αυτό το ωραίο οδοιπορικό τελείωσε. Προς το παρόν θαυμάστε το φωτογραφικό υλικό και με την πρώτη ευκαιρία επισκεφτείτε την περιοχή (προσοχή, με ανάλογο όχημα). Κυρίως όμως συσπειρωθείτε για να διασωθεί η περιοχή και γίνετε συνειδητοί ενεργοί πολίτες, αντάξια τέκνα πανάξιων προγόνων.

Σωτήρης Σωτηρόπουλος

 Σημείωση δική μου: Με την άδεια του γιατρού κυρίου Σωτηρόπουλου Σωτήρη αναδημοσιεύω και αυτήν του την ανάρτηση. Είναι το οδοιπορικό του στο "Πετρωτό, Ζωοδότη, κάστρο της Οχιάς και Βυνίκο" όπου εγωιστικά αποκαλώ δικούς μου τόπους, γιατί είναι γεμάτοι και με τη δική μου παιδική και νεανική παρουσία, όπως και εγώ είμαι γεμάτος από τη ομορφιά που εισέπραξα πατώντας τα όμορφα και ιερά τους εδάφη.

Κύριε Σωτηρόπουλε σας ευχαριστώ πολύ...με συγκινήσατε !

Ι.Β.Ν.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

 Φωτογραφία : Ντινόπουλος Ιωάννης - απο παλαιότερη Πρωτομαγιά. Και ειναι λίγο πρίν απο τη διασταύρωση για Αμαλιάδα,ανάμεσα σε Πανόπουλο και Αγία Τριάδα.

 ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

Στο δρυοδράσος της Κάπελης (Φολόης)  επικεντρώνεται για μια ακόμα χρονιά ο εορτασμός της πρωτομαγιάς στα όρια του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας .
Έτσι θα πραγματοποιηθεί η μεγάλη εκδήλωση στο χώρο του πικ-νικ που έχει διαμορφωθεί δίπλα στον εθνικό δρόμο της 111 (Εθνικής οδού που συνδέει την Πάτρα με την Τρίπολη) και συγκεκριμένα μεταξύ των οικισμών Πανόπουλου και Αγίας Τριάδας . Μια ακόμα εκδήλωση στο δρυοδάσος θα πραγματοποιηθεί στην διασταύρωση για το Κούμανι.
Άλλες εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί είναι στον Άμπουλα Βασιλακίου και στην Αύρα της Νεράϊδας. 

Η ανακοίνωση ειναι απο το φιλικό ιστολόγιο "Ορεινή Ηλεία"

Κυπελλούχος Ηλείας ο ΠΦΟ Πανόπουλου !

Ο Π.Φ.Ο. Πανόπουλου αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά Κυπελλούχος Ηλείας αφού επικράτησε εύκολα 3-0 της Ολυμπιάδας Γουμέρου.

Τα γκολ του τελικού πέτυχαν ο Γκέρτσος στο 10’ με κεφαλιά μετά από χτύπημα κόρνερ, ο Βλαχόπουλος στο 45΄ μετά από ωραίο συνδυασμό Γκέρτσου, Ντάλλα και Βλαχόπουλου με τον τελευταίο να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα της Ολυμπιάδας και ο Μοσχογιάννης στο 90΄ με σουτ μέσα από την περιοχή.

O αγώνας ήταν πολύ καλός και πρέπει να δωθούν  συγχαρητήρια και στις δυο ομάδες που σεβάστηκαν τον θεσμό και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους μέσα στο γήπεδο. 

Οι συνθέσεις.

ΠΦΟ Πανόπουλου (Aθανασόπουλος) : Αγγελάκος, Δαλαβούρας, Ραμαντάς, Μοσχογιάννης, Γουβαλάρης, Σπηλιόπουλος, Nτάλλας, Μπρης, Γκέρτσος, Βλαχόπουλος, Χρονόπουλος Ν.

 Ολυμπιάδα Γουμέρου (Ρουμελιώτης & Αγγελόπουλος) : Φωτακόπουλος Π, Μπίρμπας, Κολοβάδης Γ. Τσάμπρας, Φωτακόπουλος Ι, Φωτακόπουλος Π, Κολοβάδης Δ, Ασημακόπουλος Ι, Αγγελόπουλος, Γκάτσης, Νικολόπουλος.

Σημείωση δική μου:

Μπράβο παιδιά και για το αποτέλεσμα και για το ήθος σας ! Έχει δίκιο ο Γιώργος ο Πανόπουλος που έχει κάνει σύνθημά του : 
"Μέσα στα βουνά στην Ορεινή Ηλεία διδάσκουμε ποδόσφαιρο με ήθος και παιδεία !"
Ι.Β.Ν.

http://oreini-ileia.blogspot.com/2012/03/blog-post_27.html

Τσίπιανα Ηλείας. Η εκκλησία και η βρύση !

Όχι  ! Δεν είναι card postal, είναι η παλιά εκκλησία του Αγίου Νικολάου Τσιπιάνων Ηλείας και η καινούργια βρύση. Τα αγγωνάρια (ακρογωνιαίοι λίθοι) της εκκλησίας "δένουν" άριστα με το λευκό του χιονιού !  Πίσω, στο βάθος έλατα χιονισμένα !

Ι.Β.Ν.

Ελατοδάσος χιονισμένο. Μοναδική ομορφιά !

Σημείωση δική μου:

Η καταπληκτική αυτή φωτογραφία είναι από τα Τσίπιανα Ηλείας. !

Γι΄αυτό επιμένω: Μένουμε Ελλάδα και την κρατάμε σφιχτά στην καρδιά μας, κόντρα σ΄ολους εκείνους που την πληγώνουν και την Ελλάδα μας και  τα παιδιά της !...

Ι.Β.Ν.

Η Διακότρουπα στην ορεινή Ηλεία !

Φωτογραφία Χρήστος Γιαννόπουλος

Τον Σεπτέμβριο του 1936 δημοσιεύεται άρθρο του Ι. Σαρρή στο περιοδικό «Το Βουνό» σχετικό με την εξερεύνηση του βαράθρου Δρακότρυπα Ερυμάνθου. Η εξερεύνηση αυτή έγινε με συνεργασία της Σ.Ο (Σπηλαιολογική Ομάδα) του Ε.Ο.Σ Αθηνών και του τμήματος Ε.Ο.Σ Πατρών. Η αποστολή αυτή ήταν και το έναυσμα για την ίδρυση της Σ.Ο. Πατρών.

Το βάραθρο βρίσκεται σε υψόμετρο 730μ κοντά στο χωριό Βερβινή (Κρυόβρυση) στη θέση Καρυές (Χάνι), νότια του Ερυμάνθου. Οι ιστορίες για αυτό ήταν τρομερές, πολλές φορές το λέγανε και Διακότρουπα. Μια παπαδιά  εξαφανίστηκε μέσα και στο βάθος του έρεε ένας αόρατος ποταμός, πολλές φορές οι χωρικοί είχαν κάνει αυλάκι, που διοχέτευε νερά στο στόμιο του βαράθρου, με σκοπό να το γεμίσουν χωρίς αποτέλεσμα. Όλα αυτά ήσαν γνωστά στον πρόεδρο του τμήματος Πατρών ο οποίος οργάνωσε την αποστολή με την συνεργασία της Σ.Ο του Ε.Ο.Σ Αθηνών. Η αποστολή έγινε τις 15 και 16 του Αυγούστου το 1936.

Η ομάδα ξεκίνησε από την Πάτρα με αυτοκίνητο. Από το χωριό Ερυμάνθεια και μετά από τρίωρη πεζοπορία έφτασε στο χωριό Προστοβίτσα, και από εκεί με πεζοπορία δύο περίπου ωρών έφτασε στην περιβόητη Δρακότρυπα. Την νύχτα της πρώτης ημέρας η ομάδα έμεινε έξω από το σπήλαιο. Οι κάτοικοι του χωριού μαθαίνοντας την είδηση, έφτασαν το επόμενο πρωί «συν γυναιξί και τέκνοις» με επικεφαλής τους τον πρόεδρο της κοινότητας.

Το συνολικό βάθος του σπηλαίου ήταν 64μ και αυτό ήταν ένα πρόβλημα αφού είχαν μαζί τους μόνο 40μ σκάλα. Το έλυσαν ενώνοντας σκοινί με διαδοχικές θηλιές στο πρώτο μέρος του βαράθρου, όπου η κλίση ήταν μικρή. Στο σκοινί με τις θηλιές ένωσαν τη σκάλα η οποία έφτασε μέχρι τον πάτο. Στον πάτο του βαράθρου κατέβηκαν δύο μέλη από την Πάτρα και ένας από την Αθήνα. Ο πυθμένας είναι λασπώδης και γεμάτος από πέτρες που έριχναν οι χωρικοί, στο χαμηλότερο σημείο του το έδαφος ήταν πολύ μαλακό και υποχωρούσε από το βάρος. Σε αυτό το σημείο υπήρχε και σταγονορροή, η οποία, ενισχυμένη από την αντήχηση, δημιουργούσε την εντύπωση του υπόγειου ποταμού σε αυτούς που βρίσκονταν στην είσοδο. Τα αποτελέσματα αυτά ικανοποίησαν την περιέργεια των χωρικών αλλά και τους δυσαρέστησαν, αφού δεν ανταποκρίνονταν στις φανταστικές δοξασίες. Ο πρόεδρος του χωριού αποχαιρετώντας τους, σε μικρό λόγο που έβγαλε, μεταξύ των ευχαριστιών του, είπε: «κρίμα μόνο που έλεγαν οι παππούδες μας ότι απόλυσαν 120 οργιές σκοινί και δεν ήβραν τον πάτο»

Τελειώνοντας το άρθρο ο Σαρρής προσθέτει και κάτι που του είπε ένας φίλος, που έμαθε για την εξερεύνηση αυτή. «Με τας προσπαθείας σας ταύτας καταστρέφετε τας σεβαστάς λαϊκάς παραδόσεις, χωρίς να προσφέρετε τίποτε εις την επιστήμην» 

Πόσο δίκιο ειχε !

Από τον Θωμά Θεοδοσιάδη - Μέλος ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.

 
Σημείωση δική μου:
Η παράδοση μιλάει για ομορφη παπαδοπούλα " Σαν αστράψει και βροντήξει παπαδοπούλα θε να λείψει...(Ν.Πολίτης)
Δεν διοχέτευαν νερό με αυλάκι μέσα στη Διακότρουπα, επεφτε το μισό ποτάμι-στις μεγάλες του κατεβασιές και υπερχειλίσεις- και χανότανε !
Ι.Β.Ν.

Κακοτάρι Ηλείας - Αγιασμός των υδάτων στον παλιό μας Μύλο !

Το ποτάμι μας οπως αγκαλιάζει το περιβόλι του παλιού μας Μύλου

Ο,τι απέμεινε απο τον "ενδοξο"παλιό μας Μύλο!

Κάτοικοι της περιοχής μου μαζεύονται πάνω και γύρω απο το γεφύρι για τον Αγιασμό !

Οι ιερείς μας και αρκετοί συντοπίτες μου ειναι ετοιμοι !

Εχει αρχίσει ο Αγιασμός κάτω απο το βράχο του λόφου που φιλοξενεί το εκκλησάκι μας του Αγίου Δημητρίου !

Εδώ φαίνεται πιό καθαρά ο κόσμος με τους ιερείς μας, ο βράχος, ο λόφος, το γεφύρι μας και το ποτάμι μας. (Ναί το ποτάμι μας, γιατί εχουμε εξοικειωθεί με την παρουσία του, με τις υπηρεσίες που μας παρέχει , με το ...δέος που μας προκαλεί κάθε χειμώνα με τις κατεβασιές του !)

Εδώ ενώ ψάλλεται το: " Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε..." 

Ο παπα-Γιώργης εχει ρίξει το Σταυρό στο ποτάμι..

Κάποιοι κατεβήκανε πιό καντά στο ποτάμι, αλλά κανείς δεν βουτά, το ποτάμι ειναι πολύ ορμητικό !

Η μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας και του Χριστιανισμού , η γιορτή των Θεοφανείων, συνεχίζεται !

Κάποιοι στη μέση στο γεφύρι παρακολουθούν με σταυρωμένα τα χέρια !

Λέγεται οτι το πέτρινο αυτό γεφύρι , που ενισχύθηκε αργότερα-εστω και ακαλαίσθητα με σίδερο και τσιμέντο-για τις συγχρονες ανάγκες, λέγεται λοιπόν οτι χτίστηκε με χρήματα του προεπαναστατικού ηρωα του Ωλωνού Γιαννιά, τάμα του στην Παναγία των Νοτενών !

Εδώ και πάλι ο παπα-Γιώργης ενω μαζεύει τον Τίμιο Σταυρό !

Και εδώ άλλη μιά φωτογραφία σαν την πρώτη περίπου, τραβηγμένη πάνω από το γεφύρι, κοιτάζοντας προς τα Ντινέϊκα ! Μου είναι τόσο οικεία, γιατί την έβλεπα μαθητής,  περνώντας κάθε χειμώνα για το Δημοτικό Σχολείο Κακοταρίου, επί εποχής Στασινού  Πεντέα και Ελένης Σταμούλη-Σταμοπούλου !

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο, τραβηγμένες από τον πολιτικό μηχανικό του Δήμου Λασιώνος το φίλο τον Χρήστο τον  Γιαννόπουλο !

Χρόνια Πολλά σε Όλους και στους εορτάζοντες !

 

Ι.Β.Ντινόπουλος