Το Φρικτό Δίλημμα : Με Ευρώ Χωρίς Συντάξεις ή Με Δραχμή και Συντάξεις

(Περυσινό  αλλά επίκαιρο και διαχρονικό.....)

Σπύρος Στάλιας

Οικονομολόγος ΜΑ, PhD

Λίγο πριν μπούμε στο ευρώ άρχισαν να χτυπάνε καμπανάκια ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν είναι βιώσιμο και ότι σε λίγα χρόνια θα καταρρεύσει. Το σενάριο φούντωσε και πάλι με τον ερχομό των Θεσμών στη χώρα, και σήμερα έχει γίνει ένα από τα πρώτα θέματα των διαβουλεύσεων της Κυβέρνησης με τους Θεσμούς.

Προχθές ο Guardian, 21 Μαΐου 2015, είχε άρθρο για το ασφαλιστικό με τον τίτλο ‘Greek pension myths’/Fight to save the Greek pension takes centre stage in Brussels and Athens, όπου περιγράφει την επιμονή της Τρόικα να περικόψει και άλλο τις κύριες και επικουρικές συντάξεις, με επιχείρημα ότι η Ελλάδα δαπανά το 18% του ΑΕΠ στο ασφαλιστικό της σύστημα, περισσότερο από κάθε άλλο μέλος της ΕΕ. Στέκεται στην προσπάθεια της Κυβέρνησης να αμυνθεί σε αυτές τις επιταγές, αλλά εκφράζει την αμφιβολία του κατά πόσο η Κυβέρνηση θα μπορέσει τελικά αυτό να το καταφέρει, αφού δεν μπορεί να ασκήσει αναπτυξιακή πολιτική, εφ όσον η Ελλάδα παραμένει στην Ευρωζώνη.

Το πρόβλημα ξεκίνησε, επίσης τονίζει το άρθρο, την δεκαετία του 1990, όταν οι πολιτικοί πέραν πάσης προϋπολογιστικής πειθαρχίας χρηματοδοτούσαν το ασφαλιστικό σύστημα.

Εδώ βεβαία ο αρθογράφος γράφει μια μεγάλη νεοφιλελεύθερη αρλούμπα, γιατί ξεχνά ότι η χώρα τότε ήταν επικυρίαρχη, είχε το δικό της νόμισμα. Κατά συνέπεια, δεν είχε κανένα πρόβλημα να χρηματοδοτεί τις συντάξεις όσο θα ήθελε, χωρίς κανένα, μα κανένα περιορισμό, με αποφάσεις φυσικά πολιτικές και καλά έκανε.

Αλλά πέρα από αυτά, ας πάμε στον Eurostat. Ίσως βρούμε ορισμένες αλήθειες πέρα από την δαπάνη του 18% του ΑΕΠ στο ασφαλιστικό. Αν δούμε την αναλογία των ανθρώπων από τον συνολικό πληθυσμό που λαμβάνουν μια μόνο σύνταξη το 2012 στην Ευρώπη των 28, θα παρατηρήσουμε ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στο υψηλότερο γκρουπ που ανήκει ας πούμε η Γερμανία. Βλέπε τον παρακάτω πινάκα, Ελλάδα ΕL:

Ναι, η Ελλάδα δαπανούσε το 2012 το 18% του ΑΕΠ, αλλά περίπου το ίδιο δαπανούσαν η Δανία, Ιταλία, η Πορτογαλία, η Αυστρία και η Γαλλία; Αν όμως θέλουμε να δούμε την δαπάνη ανά συνταξιούχο, θα παρατηρήσουμε και πάλι ότι η Ελλάδα δεν αμείβει με υπερβολική σύνταξη τους δικαιούχους της ακόμα και το 2012. Ανήκει δηλαδή στη μέση των 28 της Ευρώπης, έστω και αν συνταξιοδοτούνται οι πιο πολλοί στα 62,5 χρόνια τους, ενώ στη Γερμανία στην ηλικία των 63,5. Βλέπε τον παρακάτω πινάκα:

Προς τι λοιπόν όλη αυτή η πρεμούρα για το ασφαλιστικό της Ελλάδος που απ’ ότι φαίνεται αγκαλιάζει και όλη την Ευρωζώνη.

Το πρόβλημα τίθεται ως εξής. Υποθέτουν ότι μετά από 30 χρόνια οι εργαζόμενοι θα είναι λιγότεροι ενώ οι συνταξιούχοι περισσότεροι. Τότε τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν Αυτό το επονομάζουν και πρόβλημα των γενεών (intergenerational). Κατά συνέπεια θα πρέπει από τώρα να μαζέψουμε αρκετά χρήματα έτσι ώστε οι συνταξιούχοι να μπορούν να αγοράζουν τότε αγαθά και υπηρεσίες για να ζουν, όσο καλά μπορούν να ζουν. Με άλλα λόγια λένε ότι, με λιγότερους εργαζόμενους και περισσότερους συνταξιούχους, το ασφαλιστικό πρόβλημα λύνεται ικανοποιητικά, αν στους συνταξιούχους εξασφαλίσουμε στοιχειωδώς επαρκή κεφάλαια για την διαβίωση τους.

Φαίνεται λογικό. Ας χρησιμοποιήσουμε όμως ένα μυθιστορηματικό επιχείρημα για να δούμε την λογικότητα του επιχειρήματος. Ας υποθέσουμε ότι μετά 30 χρόνια 11 εκατ. Έλληνες είναι συνταξιούχοι και ‘ένας’ έχει απομείνει να δουλεύει για αυτούς τους 11 εκατ. συνταξιούχους. Το πρόβλημα όμως είναι λυμένο. Οι συνταξιούχοι έχουν να πληρώσουν αυτόν τον πολύτιμο ‘ένα’. Έχει υπάρξει μέριμνα και έχουν στην άκρη τα κεφάλαια τους.

Αλλά αλήθεια, στο Θεό που πιστεύουμε, αυτό είναι το πρόβλημα; Αν οι συνταξιούχοι έχουν τα χρήματα να πληρώνουν τον ‘έναν’; Είναι έτσι όπως το θέτουν οι ανόητοι νεοφιλελεύθεροι της ΕΕ, ΕΚΤ και του ΔΝΤ και τρέχουν από πίσω και οι δικοί μας ανόητοι με τις πανηλίθιες αναλογιστικές μελέτες;

Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι αν οι συνταξιούχοι έχουν να πληρώσουν. Αν ο ‘ένας’ δεν μπορεί να παράγει, τα κεφάλαια σε μια μέρα θα εξατμιστούν σαν το νερό που βράζει. Αλλά αν ο διαβόητος αυτός ‘ένας’ έχει όλη την γνώση και την τεχνολογική υποστήριξη να παράγει για τις ανάγκες των 11 εκατ. συνταξιούχων και για τις δικές του ανάγκες, τότε ερώτημα είναι άλλο. Το ερώτημα είναι, στους συνταξιούχους τι επίπεδο ζωής θέλουμε να προσφέρουμε; Πόση υγεία; Πόσα τρόφιμα; Τι διασκέδαση; Να έχουν ένα αυτοκίνητο; Να πάνε διακοπές; Να έχουν φάρμακα; Να έχουν ένα σπίτι; Να υπάρχουν τα Καπή.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα που θα πρέπει να απαντηθεί. Πράγματι αυτά που θα προσφέρουμε στους συνταξιούχους είναι το πραγματικό κόστος μας ως κοινωνία και όχι πως αυτά θα πληρωθούν.

Σε μια κοινωνία ευνομούμενη που εκδίδει το νόμισμα της, και κινητοποιεί τους παραγωγικούς της συντελεστές, η πληρωμή των συντάξεων δεν αποτελεί για το κράτος, τίποτα άλλο, παρά μόνο πληκτρολόγηση χρημάτων στον λογαριασμό τους, να αγοράζουν ότι παράγει η οικονομία και να ζουν αξιοπρεπώς. Ποτέ μια χώρα που εκδίδει το νόμισμα της δεν μπορεί στο τέλος του μήνα να μην πληρώσει μισθούς και συντάξεις και να αφήσει στο έλεος του Θεού τους συνταξιούχους της, τους μισθωτούς της ή την παιδεία της και την υγεία της.

Παρ όλα αυτά όμως, το πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν οι Θεσμοί προσπαθούν να επιβάλουν την θέληση τους. Σήμερα το κράτος να σταματήσει τις δαπάνες του ή να αυξήσει την φορολογία, για να βάλει στην άκρη αυτά τα κεφάλαια.

Μα αν το κράτος σήμερα αρχίσει να αποταμιεύει κεφάλαια για τους μέλλοντες συνταξιούχους το μόνο που θα κάνει είναι να κάνει την ύφεση ακόμα χειρότερη, την ανεργία υψηλότερη και να θέσει και τις μελλοντικές γενιές σε κίνδυνο, αφού οι δαπάνες για την παιδεία και την υγεία θα μειωθούν και έτσι ακόμα πιο πολύ η ανάπτυξη θα υπονομευτεί.

Δυστυχώς οι Έλληνες έχουν κολλήσει με το ευρώ και δεν έχουν κατανοήσει ότι όσο η χώρα είναι στο ευρώ, η Ελληνική Κυβέρνηση ίσως θα μπορεί να βρίσκει κάποιο τρόπο πληρωμής συντάξεων, αλλά καμία Ελληνική Κυβέρνηση δεν θα μπορέσει, ποτέ μα ποτέ, να εγγυηθεί την ιδία ποιότητα ζωής στους συνταξιούχος με πραγματικούς όρους και σε βάθος χρόνου και ας κάνει όσες θέλει σοφές αναλογιστικές μελέτες.

Σήμερα, με το ευρώ, κάνουν μελέτες για το πόσο θα πρέπει να μειωθούν και άλλο οι συντάξεις, για να έχουμε πιο πολύ χρήμα στο μέλλον, με λιγότερες απολαβές, για πιο πολλούς συνταξιούχους, ενώ ταυτόχρονα λόγω των επιπρόσθετων φορολογιών και μείωσης των κρατικών δαπανών, το ΑΕΠ μειώνεται, η χώρα έχει αποαγροτοποιηθεί και αποβιομηχανοποιηθεί και τα έλλειμμα αυξάνονται. Ας επιλέξουμε τι θέλουμε με σοβαρότητα.

Δραχμή και συντάξεις ή ευρώ χωρίς συντάξεις;

spyridonstalias@hotmail.com

http://www.triklopodia.gr/frikto-dilimma-evro-choris-sintaxis-drachmi-ke-sintaxis/

Μια νύχτα κάποιο καλοκαίρι της Δραχμής...

Μια νύχτα κάποιο καλοκαίρι της Δραχμής...

Του Στρατή Μαζίδη

Τέλη της δεκαετίας του 90. Περίπου 1997. Χτυπάει το τηλέφωνο. "Τι θα κάνουμε απόψε; Θα κατέβεις Κυψέλη; Μια γύρα από τα συνηθισμένα".
Τα συνηθισμένα περιελάμβαναν μια γεμάτη βραδιά δίχως να στερηθούμε τίποτε και χωρίς να πούμε πως ξεπαραδιαστήκαμε. Άλλωστε κανείς μας δεν εργαζόταν εκείνη την εποχή.
Ξεκινάμε λοιπόν τη βραδιά με 75 δραχμές για το Β5 και άλλες 75 για το τρόλεϊ με κατεύθυνση την οδό Κυψέλης. Σύνολο 150 δραχμές τα της συγκοινωνίας , ήτοι € 0,44.
Πρώτη στάση στο παλιό σινεμά και εκείνη την εποχή μπιλιαρδάδικο, το Roxy. Παίζαμε καμιά ώρα και κάτι στα μπιλιάρδα, κόστος 1.200 δραχμές, κι επομένως 3 κατοστάρικα το κεφάλι, δηλαδή € 0,88.
Μετά μας έπιανε μια λιγούρα και κατευθείαν γραμμή για το ΣΠΙΤΙΚΟ εκείνης της εποχής. Ένα σάντουιτς με ότι μπορείς να φανταστείς κι αναψυκτικό το πολύ 600 δραχμές, δηλαδή € 1,76!
Στη συνέχεια δίπλα στο SELECT για μπύρα με όσους ακόμη μαζευόμασταν. Heineken μπουκάλι 500 δραχμές, περίπου € 1,47 ευρώ.
Και μετά; Μπορεί και κανένα γαλακτομπούρεκο στη Χαρά στην πλατεία. Άλλες 400 δραχμές περίπου, δηλαδή € 1,17
Πόσο μας κάνει; 1950 ούτε 2.000 δραχμές, δηλαδή όλα τα παραπάνω με € 5,72. Σήμερα με € 5,00 θα πάρεις μόνο τη μπύρα.
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε συγκοινωνία στις 3 ή 4 τα μεσάνυχτα, οπότε έπρεπε να πάρεις ταξί. Παρά τη διπλή ταφίρα, δεν ξεπερνούσε τις 1.200 δραχμές, κοντά € 3,50.
Με λιγότερο από € 10,00 έφευγες από το σπίτι, πήγαινες όπου ήθελες, δεν σου έλειπε τίποτε, επέστρεφες με ταξί και ύστερα παρατούσες πάνω στο γραφείο ένα σωρό κέρματα και πατσαβουριασμένες δραχμές που σχεδόν κάλυπταν ακόμη μια έξοδο, αφού η παρέα θα ανηφόριζε στη γειτονιά σου.

Αυτή ήταν η αξία και η δύναμη της...ταπεινής δραχμής. Σε κρατούσε αξιοπρεπώς.

Όμως ένα πρωί αλλάξαμε νόμισμα...
Μας έδωσαν ένα πιο ισχυρό και απέσυραν το...ανίσχυρο...
Και τελικά καταστήκαμε εμείς ανίσχυροι...


 Σημείωση δική μου: Εχει κανείς αντίρρηση;



Πηγή:freepen.gr

Μια νύχτα κάποιο καλοκαίρι της Δραχμής...

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/07/blog-post_9516.html#ixzz3hMkSfQer

Δραχμή, Καταδίκη ή Μοναδική Ελπίδα;

ΣΤΑΜΠΟΛΙΑΔΗΣ-ΛΑΒΔΙΩΤΗΣ"ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΔΡΑΧΜΗ"

Δραχμή, Καταδίκη ή Μοναδική Ελπίδα;

Ο κύριος Γ. Προβόπουλος, Δοικητής της αποκαλούμενης “Τράπεζας της Ελλάδος”, ακολουθώντας την ίδια πολιτική με τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλο και με το ίδιο περισπούδαστο ύφος μας απείλησε ότι η επιστροφή στο Εθνικό μας νόμισμα, την ξακουστή Δραχμή, θα σήμαινε την επιστροφή της χώρας στη δεκαετία του 1950 όταν η Ελλάδα μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και..... έναν εμφύλιο σπαραγμό ανασυγκροτούσε τις δυνάμεις της για να φθάσει, μέχρι τις αρχές της μεταπολίτευσης, σε ένα βιοτικό επίπεδο που μπόρεσε να σπουδάσει και να μορφώσει όλους αυτούς που σήμερα την έχουν καταντήσει παγκόσμιο περίγελο.

Ας δούμε όμως αρχικά ποιά είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος» την οποία διευθύνει ο κ. Γ. Προβόπουλος και ως εκ τούτου φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη όλων όσων τη χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων. Εκ του καταστατικού της, οι ιδιώτες μέτοχοι της τράπεζας με ποσοστό συμμετοχής μικρότερο του 5% μπορούν να παραμένουν ανώνυμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι παραμένουν άγνωστοι οι μέτοχοι της τράπεζας που συνολικά κατέχουν το 92% των μετοχών της.

Αυτό γεννά τέσσερα ερωτήματα και καταγγελίες.

1. Ποίος είναι ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος όταν σε αυτή συμμετέχουν ιδιώτες, ασχέτως του ποσοστού συμμετοχής τους ή της ανωνυμίας τους;
2. Πως αυτή η μετοχική σύνθεση εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα έναντι του ντόπιου και ξένου χρηματοπιστωτικού συστήματος;
3. Γιατί αυτοί οι μέτοχοι παραμένουν άγνωστοι και γιατί ένα τέτοιο κερδοσκοπικό ίδρυμα χρησιμοποιεί τον παραπλανητικό και ψευδεπίγραφο τίτλο της Τραπέζης της Ελλάδος;
4. Με τι δικαίωμα ο Διοικητής ενός τέτοιου ψευδεπίγραφου κερδοσκοπικού ιδρύματος έχει τα προνόμια να καθορίζει την νομισματική πολιτική της χώρας, όποια έχει απομείνει μετά την είσοδο μας στο Ευρώ, και να μας απειλεί για ενδεχόμενους κινδύνους που κατά τη γνώμη του ενέχει η επιστροφή μας στη Δραχμή, όταν δεν τολμά καν να μας πει σε τι σκλαβοπάζαρο τους διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος θα καταντήσουμε όσο η νομισματική μας πολιτική καθορίζεται από τα ζωώδη πνεύματα (animal spirits) των αγορών;

Όσον αφορά την επιλογή Ευρώ ή Δραχμή θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα, το δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης αλλά και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που κατά την τελευταία δεκαετία ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 30 δις € ετησίως, χωρίς ποτέ κανένας από τους κυβερνώντες να μιλήσει για αυτό. Για το 2012 έχουν συντάξει έναν προϋπολογισμό 170 δις εκ των οποίων τα 50 δις περίπου είναι για μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία και ασφάλεια και λίγο πολύ θα καλυφθούν από φόρους και τα άλλα έσοδα του κράτους ενώ τα υπόλοιπα 120 δις προορίζονται, 42 για χρεολύσια, 32 για χρέη των Ελληνικών δήθεν τραπεζών , 16 δις για τόκους (όσο οι δαπάνες για υγεία, παιδεία και ασφάλεια), 25 δις για βραχυπρόθεσμο δανεισμό και 5 δις για κάτι μεταβατικούς λογαριασμούς.

Θα πληρώσουμε 32 δις για να αναπληρώσουμε τις ζημίες των τραπεζών από το κούρεμα που με αυτό τον τρόπο το επιφορτίζεται ο Έλληνας πολίτης. Οι τράπεζες ονομάζονται δήθεν Ελληνικές από τη σύνθεση του μετοχικού τους κεφαλαίου στο οποίο η συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου έχει ως ακολούθως: Τράπεζα της Ελλάδος 8%, Εθνική 1,2%, Alpha bank 0,5%, Eurobank 0%.

Το σύνολο των 120 δις θα το δανειστούμε στερώντας τον μέσο Έλληνα από τα στοιχειώδη για τη διαβίωση του, βάζοντας υποθήκη τη χώρα και το μέλλον των παιδιών μας, χωρίς να δοθεί ούτε μία δραχμή για αναπτυξιακά έργα και όλα αυτά όχι για να αναπληρώσουμε κάποια εθνική καταστροφή από λοιμό, σεισμό, καταποντισμό ή επιδρομή αλλοφύλων. Θα τα πληρώσουμε για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις τοκογλύφων και τα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας για να παραμείνουν στην εξουσία εξαπατώντας το λαό ότι η φαινομενική ευημερία που παρείχαν προερχόταν από ανακατανομή του πλούτου που πέτυχαν οι σοσιαλιστές.

Πέραν τούτου, αποβιομηχανοποίησαν τη χώρα, εισήγαγαν ένα σωρό άχρηστες καταναλωτικές συνήθειες για ξένα προϊόντα και το χειρότερο έβαλαν τη χώρα στο Ευρώ, μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα σε ένα νόμισμα με αμετάκλητη νομισματική ισοτιμία. Αυτή η ιδιορρυθμία της χώρας μας απαιτεί την ευχέρεια έκδοσης νομίσματος και την δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής που να ενθαρρύνει τις εξαγωγές και να επιβάλλει δασμούς σε ανταγωνιστικά προϊόντα, πράγμα αδύνατο με τη συνθήκη του Μάαστριχ. Η τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να δράσει ως δανειστής έκτακτης ανάγκης αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναλαμβάνει το ρόλο αυτό για τα προβληματικά μέλη της ΕΕ τα οποία είναι αναγκασμένα να δανείζονται με τους κερδοσκοπικούς όρους της αγοράς.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση. Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε. Όμως με τη Δραχμή θα έχουμε την ελπίδα της ανάκαμψης εκμεταλλευόμενοι τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις του τόπου (γεωργία, κτηνοτροφία, ορυκτό πλούτο, μεταποιητική βιομηχανία, ενέργεια και πολλά άλλα) που σήμερα έχουμε εγκαταλείψει. Εάν αυτό ονομάζεται επιστροφή στη δεκαετία του 1950, όταν οι Έλληνες έβγαζαν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, τότε αντίστοιχα η παραμονή μας στο Ευρώ θα πρέπει να εξομοιωθεί με την περίοδο της Γερμανικής κατοχής που οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, ή με την κατάσταση στις τριτοκοσμικές χώρες που οι πλουτοπαραγωγικές μονάδες ανήκουν στους ξένους ενώ οι εντόπιοι λιμοκτονούν ή εκδίδονται για να επιβιώσουν.

Κάτι τέτοιο πρότεινε εμμέσως και ένας εκ των υποστηρικτών της παρούσας μεταβατικής κυβέρνησης, που με μία κωλοτούμπα ανέτρεψε τις ιδέες του κόμματος του περί εθνικής ανεξαρτησίας. Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν λέμε τίποτε γιατί είναι γνωστή η νεοφιλελεύθερη και εθνομηδενιστική πολιτική τους, που ευνοεί μεν τις βιομηχανικές χώρες, μητροπόλεις του καπιταλισμού, όμως αποτελεί ταφόπλακα για τα αδύνατα κράτη της περιφέρειας.



Ηλίας Σταμπολιάδης                                                         Σπύρος Λαβδιώτης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης                                    Οικονομολόγος

http://oimos-athina.blogspot.com/

Σημείωση δική μου:

Μας απειλούν οτι με τη δραχμή θα καταστραφούμε, τη στιγμή που -εμείς οι ανόητοι - με το ευρώ ευημερούμε...αλλά δεν τόχουμε καταλάβει !

Εχετε ξαναδεί τόση ευημερία; Οι αστεγοι που βλέπετε κάθε μέρα να κοιμούνται στούς δρόμους ...απο εκκεντρικότητα το κάνουν... και οι 220.000 ( ναι , διακόσιες εικοσι χιλιάδες ανθρωποι ) που παίρνουν συσσίτιο απο την Εκκλησία ημερησίως (σε ολη την Ελλάδα) δεν το κάνουν απο ανάγκη επιβίωσης ,αλλά απο ανάγκη ..επικοινωνίας...Μαζεύονται πολλοί στίς πλατείες και τα λένε...Καταλάβατε;...

Μοιράζονται την ευτυχία τους ο ενας με τον αλλον. Τι νομίσατε οτι πεινάνε; Με το ευρώ; Και με τέτοιους κυβερνήτες; Καλέ τι λέτε;...

 Ι.Β.Ν.

Γερμανός οικονομολόγος Γιοακίμ Σταρμπάτι : Επιστροφή στη δραχμή !

Γερμανός οικονομολόγος Γιοακίμ Σταρμπάτι : Επιστροφή στη δραχμή !

 

Ο Γερμανός οικονομολόγος Γιοακίμ Σταρμπάτι, ο άνθρωπος που ηγείται της προσφυγής στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του κατά του πακέτου βοηθείας προς την Ελλάδα, δηλώνει λάτρης της χώρας μας και θεωρεί ότι η πράξη του βοηθάει την Ελλάδα.

Τη χώρα μας, εξάλλου, διαλέγει τα τελευταία χρόνια για τις διακοπές του, παραθερίζοντας σε σπίτι Γερμανών φίλων του στη Μεθώνη της Πελοποννήσου, όπου και βρίσκεται σήμερα.

«Δεν πρόκειται για μια πράξη εναντίον της Ελλάδας», μας εξηγεί, «οι βοήθειες που παρέχονται δεν βοηθούν την Ελλάδα, αλλά τις τράπεζες.

Ερχονται τα χρήματα στην Ελλάδα, τα παραλαμβάνει στην είσοδο ο πρωθυπουργός σας κύριος Παπανδρέου, διασχίζει το “Ελληνικό σπίτι” και από την πίσω πόρτα τα δίνει στις τράπεζες. Αυτό σημαίνει ότι τα λεφτά είναι για τις τράπεζες και όχι για την Ελλάδα».

Ο καθηγητής Σταρμπάτι μαζί με άλλους δύο Γερμανούς οικονομολόγους, ένα καθηγητή Νομικής κι ένα πρώην ανώτατο στέλεχος της εταιρείας Thyssen, της γνωστής μας από τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, στηρίζουν νομικά την προσφυγή τους στον γνωστό όρο της Συνθήκης του Μάαστριχτ, του no-bailout, ότι δηλαδή μία χώρα της Ευρωζώνης δεν μπορεί να διασώσει μία άλλη χώρα πληρώνοντας τα χρέη της.

Η Κομισιόν έχει ξεπεράσει αυτόν τον όρο, θεωρώντας ότι το πακέτο προς την Ελλάδα δεν αποτελεί διάσωση, αλλά αρωγή. «Εδώ πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις λέξεις. Στην πραγματικότητα είναι ένα bail-out», ισχυρίζεται ο Σταρμπάτι.

Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει η Ελλάδα είναι να γίνει ανταγωνιστική και για να το καταφέρει αυτό θεωρεί ότι πρέπει η χώρα να επιστρέψει στη δραχμή, να την υποτιμήσει.

Για να εξηγήσει πώς θα βοηθηθεί η Ελλάδα από μία τέτοια εξέλιξη φέρνει το παράδειγμα του τουρισμού. «Εφ’ όσον είναι άδεια τα ξενοδοχεία, μας εξηγεί, είναι σημαντικό να τα γεμίσουν ξένοι τουρίστες, κάτι που θα γινόταν πιο εύκολα αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή και την υποτιμούσε».

Ο Σταρμπάτι είναι απολύτως βέβαιος ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει ποτέ να δώσει πίσω τα χρήματα από το πακέτο βοήθειας. «Μοιάζει με ένα κολυμβητή», μας λέει, «που προσπαθεί να φθάσει στην όχθη, αλλά δεν καταφέρνει να πολεμήσει τα ρεύματα.

Η Ελλάδα δεν ακολουθεί πια δική της πολιτική. Ακολουθεί την πολιτική που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον, μέσω της Κομισιόν και του ΔΝΤ.

Εγώ λατρεύω τους Ελληνες, είναι περήφανοι, ειλικρινείς και δεν θέλω πια οι Ελληνες απλά να ακολουθούν, αλλά να ορθώσουν πάλι το ανάστημά τους».
 

Αναρτήθηκε από ΣΟΦΙΑ ΒΛΑΧΟΥ 

http://filosofia-erevna.blogspot.com/2010/06/blog-post_1244.html

Σημείωση δική μου : Αυτά ακριβώς που εγραφα χθές , χωρίς να εχω διαβάσει αυτό το αρθρο !

Επιστροφή στη δραχμή μας και προσοχή στον τουρισμό μας ! 


Ειχαμε ενα πεντοχίλιαρο στην τσέπη και αισθανόμαστε ασφαλείς...λέει ο κόσμος !

Ι.Β.Ν.

Επιστροφή στη δραχμή, βλέπει και ο Ρουμπινί

Επιστροφή στη δραχμή, βλέπει και ο Ρουμπινί

«Η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να εξέλθει από το ευρώ και κυρίως να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους.»

Αναδιάρθρωση χρέους και ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη προβλέπει ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί στην ελβετική εφημερίδα Tribune de Geneve. Υποστηρίζει ότι οι επιθέσεις που δέχεται η ευρωζώνη αποτελούν το δεύτερο στάδιο της κρίσης, που ξεκίνησε από τις μεγάλες πανίσχυρες επενδυτικές τράπεζες. Και τονίζει:

“Αυτό που παρατηρούμε σήμερα είναι ότι τα κράτη, που βοήθησαν τις τράπεζες, χρειάζονται με τη σειρά τους βοήθεια και αναγκάστηκαν να δανειστούν για να σώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Τι θα συμβεί όμως αν η Γερμανία, η Ελβετία ή οι άλλοι πιστωτές δεν θελήσουν να χρηματοδοτούν πλέον τα σχέδια διάσωσης; Ο μηχανισμός του παγκόσμιου χρέους μοιάζει περισσότερο με το παιχνίδι της πυραμίδας, με μία απάτη τύπου Ponzi ή Madoff. Στην ευρωζώνη περισσότερο από τον πληθωρισμό, η ευρωπαϊκή οικονομία απειλείται από τον αποπληθωρισμό: Κρίση, στη συνέχεια ελαφρά ανάκαμψη, που ακολουθείται από μία νέα ύφεση, που οφείλεται στα προγράμματα λιτότητας που εφαρμόζονται για τη μείωση του ελλείμματος.

Η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να εξέλθει από το ευρώ και κυρίως να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους αναγκάζοντας τους πιστωτές της να συναινέσουν σε μεγάλες θυσίες. Το σχέδιο σωτηρίας της Ελλάδος μεταθέτει απλώς το πρόβλημα.

Όλες οι χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας ή της Ιαπωνίας, θα πρέπει να τακτοποιήσουν τα δημόσια οικονομικά τους, να μειώσουν δηλαδή τις δαπάνες και να αυξήσουν τους φόρους. Επίσης, η Ευρώπη πρέπει να αφήσει το ευρώ να κατρακυλήσει (έως την ισοτιμία του δολαρίου 1:1) για να γίνει ανταγωνιστική”.

Στο μεταξύ, πριν περίπου ένα μήνα, κάτι σχετικό είχε δηλώσει και ο κορυφαίος οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν. Θεωρεί την αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους αναπόφευκτη. Σε άρθρο του με τίτλο “το τέλος του Ελληνικού παιχνιδιού” (δημοσιεύεται στο blog του) υποστηρίζει ότι είναι αδύνατη η υπέρβαση του οικονομικού αδιεξόδου χωρίς έξοδο από την ευρωζώνη, ώστε να γίνει υποτίμηση του νομίσματος. Παρομοιάζει την Ελλάδα με την Αργεντινή το 2001.

Τι σχέση έχουν άραγε όλα αυτά με τις φήμες που φτάνουν στα αφτιά μου, τελευταία, για κάποιες περίεργες κινήσεις στο νομισματοκοπείο;

ΠΗΓΗ: Αναδημοσίευση από το Alkimos archive

Απο το φιλικό ιστολόγιο
http://ligapola.blogspot.com/2010/06/blog-post_05.html

Σημείωση δική μου :  Δεν μιλώ σαν οικονομολόγος, αλλά και εσείς οι τόσοι πολλοί οικονομολόγοι με τις τόσες περγαμηνές-αλλες φορές ως σύμβουλοι και αλλες ως υπουργοί οικονομικών-τι κάνατε; Απλά προσπαθήσατε να εφαρμόσετε στην πράξη ο,τι διδαχτήκατε, αγνοώντας προκλητικά και τους νόμους της αγοράς και την ψυχή των Ελλήνων...Πειράματα κάνατε που -κρίνοντας εκ του αποτελέσματος-αποτύχατε οικτρά !

Η Δραχμούλα μας λοιπόν ηταν καταγεγραμμένη στο DNA μας, στην ψυχή μας ! Το ευρώ ειναι ενα ξένο νόμισμα-κάτι σαν μάρκες καζίνο στα χέρια αδαών παιχτών αλλά και αετονύχηδων-και σαν ξένο αντιμετωπίστηκε ! Ετσι λοιπόν και οι μεγάλοι οικονομικά Ελληνες και οι ξένοι "συφερτοί"-προσεχώς συνέλληνες- τόδειωξαν στα ξένα ! Και απετέλεσε και αντικείμενο κερδοσκοπίας εις βάρος μας , με τα γνωστά σε ολους αποτελέσματα !

Η δραχμή μας θα ειναι ανταγωνιστική και θα εχουμε τουλάχιστον τριπλάσιο τουρισμό ! Ειναι η μόνη μας πρόσοδος, η μόνη μας βιομηχανία, η μόνη μας ναυαρχίδα ! Με  καπουτσίνο και  φρεντουτσίνο (αν τα λέω καλά) και με ...κακόφημα αέρια..αυγά δεν βάφονται ! Θέλουμε τουρισμό ! Εχουμε ως χώρα τόσες φυσικές ομορφιές και τόσες αρχαιότητες που δεν εχει καμιά χώρα στον κόσμο. (Απο πατριωτισμό εχουμε ελλειμμα). Θα απολαμβάνουν περισσότερες υπηρεσίες οι ξένοι επισκέπτες μας αγοράζοντας περισσότερες δραχμές ,αλλά θα μας αφήνουν εδώ το πολύτιμο συνάλλαγμά τους . Και θα κυλάει η ζωή μας με τις οποιες μας ιδιαιτερότητες ως λαός, χωρίς να ειναι συνδεδεμένη με τη ζωή του Ολλανδού , του Γερμανού, του Γάλλου ,και του κάθε εταίρου απο τούς 27 , με τον οποίο εχουμε διαφορετική νοοτροπία, κουλτούρα, πολιτισμό, τρόπο σκέψης, τρόπο ζωής, κλπ. και δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει να εχουμε κοινό νόμισμα...Και αφού οι ανάγκες μας ειναι περίπου ιδιες γιατί να μην ειναι ιδιες και ισες και οι αποδοχές μας; Οταν μας "βάλανε" στο ευρώ και μάλιστα χωρίς να μας ρωτήσουνε -θυμάστε τη διαφήμηση με τον Παπαδόπουλο που πλήρωνε μπροστά στις ομορφες δεσποινίδες τα λουλούδια με ευρώ για να δείξει οτι ειναι μάγκας και"ιν"-μας το παρουσιάσανε σαν πρόοδο. Την πρόοδο λοιπόν την φανταζόμουνα ανιούσα...Γιατί η κατιούσα που ζούμε σήμερα δεν ειναι πρόοδος αλλά κατάντημα !

 Ι.Β.Ν.

ΥΓ. Με δραχμές θα μπορούμε να "κόβουμε" κέρματα χωρίς ελεγχο για εσωτερική χρήση.

 Τώρα και τα μονόλεπτα του ευρώ τα εχουμε χρεωθεί !

Ναι λοιπόν στην επιστροφή  της δραχμής ! Με το καλό να 'ρθεί !

Πως θα ξεμπλοκάρει ..η ρευστότητα !

Η Ευρώπη (κι όχι μόνον η Ελλάδα) ψάχνει να βρει τρόπους να πείσει τις Τράπεζές της να μειώσουν τα επιτόκια στην «πραγματική» οικονομία - δηλαδή στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Αυτό, δεν κατέστη δυνατό μέχρι τώρα, παρά τα γενναιόδωρα προγράμματα στήριξης της ρευστότητας (μεταξύ των οποίων και το δικό μας, με τα περιβόητα 28 δισεκατομμύρια ευρώ). Κι αυτό γιατί προσπάθησαν να λύσουν τα προβλήματα των τραπεζών (χωριστά) κι όχι του τραπεζικού συστήματος (συνολικά).


Οι Τράπεζες ως εισηγμένες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, που λειτουργούν σε μια ολιγοπωλιακή αγορά προσπαθούν να σώσουν την κερδοφορία τους (για την ακρίβεια, την απόδοση του ενεργητικού τους). Έτσι κάθε μία χωριστά υπονομεύει το μέλλον του τραπεζικού συστήματος συνολικά. Γιατί όσο διατηρούν την υψηλή κερδοφορία τους σε συνθήκες ύφεσης, τόσο υπονομεύουν την θέση των ίδιων των «πελατών» τους, δηλαδή των δανειοληπτών. Κι όσο συμβαίνει αυτό, τόσο αυξάνονται οι «επισφάλειες τους (στα υφιστάμενα δάνειά τους) και τόσο δυσκολεύονται να δώσουν νέα δάνεια.


Από την άλλη πλευρά, όσο χειροτερεύει η κεφαλαιακή τους επάρκεια, τόσο δυσκολεύονται να δανειστούν οι ίδιες, και τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ρίξουν τα επιτόκια τους. Ενώ η ίδια η ολιγοπωλιακή διάρθρωση του τραπεζικού συστήματος δεν επιτρέπει να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός προς τα κάτω, δηλαδή να υπάρξει ανταγωνιστική μείωση επιτοκίων. Όπως συμβαίνει κάθε φορά που μια ξαφνική συστημική κρίση προστίθεται σε μια χρόνια στρέβλωση, η λύση μπορεί να προέλθει από την κρατική παρέμβαση:


* Είτε οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν - προσωρινά έστω - να κρατικοποιήσουν τις μεγάλες εμπορικές τράπεζες και να επιβάλουν μείωση κερδοφορίας για να σώσουν το τραπεζικό σύστημα συνολικά


* Είτε θα δημιουργηθούν νέες κρατικές τράπεζες, με στήριξη από το δημόσιο ταμείο (και την Κεντρική Τράπεζα), ώστε να εξαναγκάσουν τις ιδιωτικές τράπεζες, υπό την πίεση του ανταγωνισμού, να ρίξουν τα επιτόκιά τους σε παλαιά και νέα δάνεια.


Καθώς θα πέφτουν τα επιτόκια προς τους δανειολήπτες θα παίρνει μπρός και η οικονομία, θα ξεπερνιέται η ύφεση, θα μειώνονται οι επισφάλειες και θα βελτιωθεί δραστικά η κεφαλαιακή επάρκεια όλων των τραπεζών.


Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αργά ή γρήγορα θα υιοθετήσουν μια απ’ αυτές τις λύσεις.


Καλό είναι η Ελλάδα να σπεύσει από τις πρώτες, όχι να ακολουθήσει τελευταία.


Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η «επιτήρηση των Βρυξελλών», σε μια ευρωζώνη όπου 11 χώρες παραβιάζουν ήδη το όριο ελλείμματος του 3%.


Το πρόβλημα είναι να ξεπεραστεί η δεσπόζουσα θέση των τραπεζών. Πράγμα που θα δώσει ώθηση στην ευρωπαϊκή οικονομία και θα εξυγιάνει τις ίδιες της Τράπεζες.


Χρύσανθος Λαζαρίδης
(απο τον Τύπο της Κυριακής)