Η Αλήθεια και το Ψέμα ! !

 Η Αλήθεια και το ψέμα !

Ένας θρύλος του 19ου αιώνα λέει ότι η Αλήθεια και Το Ψέμα συναντήθηκαν κάποτε. Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε: «Ωραία μέρα σήμερα». Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία.

Περπάτησαν για λίγο ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό. Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε: «Ωραίο και ζεστό το νερό. Θες να κολυμπήσουμε μαζί»;

Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη. Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε.

Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της. Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό. Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα.

Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.

(Ο πίνακας με την Αλήθεια να βγαίνει από το πηγάδι είναι του Γάλλου Jean-Léon Gérôme, 1896)

Πηγή

Το Μυστήριο...

 Το Μυστήριο

Κατ’ αρχήν, η γέννησή μου. Έπειτα η ύπαρξη, δηλαδή το γεγονός ότι υπάρχω εδώ ή ότι υπάρχω για τόσο λίγο... Η παγκόσμια ύπαρξη. Ο κόσμος που με περιβάλλει. Το μυστήριο του θανάτου. Συνολικά, όλα είναι...

Κατ’ αρχήν, η γέννησή μου. Έπειτα η ύπαρξη, δηλαδή το γεγονός ότι υπάρχω εδώ ή ότι υπάρχω για τόσο λίγο...

Η παγκόσμια ύπαρξη.

Ο κόσμος που με περιβάλλει.

Το μυστήριο του θανάτου.

Συνολικά, όλα είναι ένα μυστήριο, ακόμη και η καθημερινή ζωή, όλα όσα συμβαίνουν.

Η ύπαρξη των άλλων.

Οι άλλοι.

Το γεγονός ότι εγώ δεν είμαι αυτοί και αυτοί δεν είναι εγώ.

Ο πόνος, η χαρά, το καλό και το κακό.

Είναι εκπληκτικό το ότι συνηθίζουμε την ύπαρξη σε τέτοιο βαθμό, που μας φαίνεται σαν κάτι τελείως φυσικό.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι βρίσκουμε μέσα σε αυτό το χάος, σημεία αναφοράς.

Το να μπορούμε να μετακινούμαστε από τον ένα τόπο στον άλλο, το να προβλέπουμε με σχετική απόκλιση, το να μιλούμε, το να σκεφτόμαστε, το να γινόμαστε λιγότερο ή περισσότερο κατανοητοί από τους άλλους.

Η έλλειψη επικοινωνίας θα μπορούσε να μου φανεί σαν πιο λογική, αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτήν την λέξη.

Όλοι καταλαβαίνουν τους άλλους, αν πραγματικά το θέλουν. Μια μικρή προσπάθεια αρκεί, κάποιες διευκρινίσεις στον καθημερινό λόγο.

Ακριβώς, αυτή η αλληλοκατανόηση είναι το εκπληκτικό.

Μπορεί κανείς να σκεφτεί πως ένα από τα κύρια θέματα των κειμένων μου ήταν αυτό της έλλειψης επικοινωνίας. Λάθος!

Δεν ήταν στις προθέσεις μου να πω ότι η επικοινωνία είναι αδύνατη.

Ανάμεσα στους ανθρώπους υπάρχουν κάποτε, ακατανοησίες μικρής σημασίας, που μπορούν να ξεκαθαριστούν.

Και όμως, όλοι ζούμε μέσα σε μια θεμελιώδη άγνοια, εντός των τειχών της ύπαρξης.

Μέσα στην μείζονα, θεμελιώδη και ουσιαστική άγνοια.

Μέσα στην απόλυτη ακατανοησία.

Μια σχετική κατανόηση είναι βέβαια δυνατόν να υπάρξει, μέσα στο πλαίσιο αυτής της ακατανοησίας.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι, ενώ γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ τίποτα, δεν δημιουργείται στους περισσότερους από εμάς καμία απορία.

Είναι υπομονετικοί, αποδέχονται, σχεδόν δεν περιμένουν, δε περιμένουν τίποτα ή σχεδόν τίποτα.

Δεν τους βασανίζουν το “γιατί” και το “πως”, η Αρχή και το Τέλος.

Ούτε το “τι είναι όλα αυτά”, το “τι είναι”, το “τι συμβαίνει”.

Τα προβλήματα του “γιατί” και του “πως”, αποτελούν, μέσα στο πλαίσιο της ανθρώπινης ιστορίας, ερωτήματα στα οποία μπορούν να δώσουν απαντήσεις ορθές ή όχι.

Παραδείγματος χάριν, προς τι οι πόλεμοι, προς τι οι επαναστάσεις, πώς ενσκήπτουν οι αρρώστιες, τι πρέπει να κάνουμε για την περίθαλψη, για την θεραπεία, για την επιδείνωση.

Γιατί υπάρχει η βροχή, γιατί οι θύελλες και οι ξηρασίες.

Ξέρουν πως πρέπει να ενεργήσουν, τι πρέπει να κάνουν για να πετύχουν σοδειές, για να μεγαλώσουν τα φυτά.

Ξέρουν πως και γιατί να δημιουργούν μέσα μεταφοράς, κατασκευές και πολλά άλλα πράγματα.

Όλα αυτά βέβαια, δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να διαπεράσουμε τα τείχη της θεμελιακής Άγνοιας.

Η κατανόηση των λεπτομερειών, των εσωτερικών πραγμάτων, η ερμηνεία τους, αποτελεί μια ερμηνεία του ανεξήγητου.

Αυτό που προηγείται δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που ακολουθεί.

Όταν καταφέρνει κανείς να εξηγήσει γεγονότα που ακολουθούν, δεν σημαίνει πως αποκτά και ένα από τα κλειδιά του απόλυτου Αινίγματος.

Ευγένιος Ιονέσκο «Αναζητήσεις»

https://terrapapers.com/to-mystirio/

Το σχετικό και το απόλυτο- Ευάγγελος Παπανούτσος !

 Ευάγγελος Παπανούτσος: Το σχετικό και το απόλυτο

 

Η σκηνή στο λεωφορείο, μια πρωινή ώρα, όταν το όχημα πηγαίνει προς το τέρμα της διαδρομής με λιγοστούς επιβάτες. Κοντά στον εισπράκτορα κάθεται μια εύσωμη, μεσόκοπη γυναίκα συνοφρυωμένη, που αδημονεί να μιλήσει. Η συζήτηση με τον παρακαθήμενο δεν αργεί ν’ αρχίσει. Η γυναίκα διηγείται ζωηρά, και έτσι ώστε να ακούγεται απ’ όλους, πως την προηγούμενη βραδιά την «έκλεψε» ένας οδηγός ταξί. Την ώρα που αποβιβαζότανε, του έδωσε ένα χαρτονόμισμα των πενήντα δραχμών για να κρατήσει την αμοιβή του κι εκείνος της επέστρεψε δύο κέρματα των είκοσι για ρέστα. Τα κοίταξε στα σκοτεινά, και ήσαν ίδια. Στην αφή, στο βάρος όμοια. Σήμερα όμως το πρωί ανακάλυψε ότι μόνο το ένα ήταν γνήσιο. Και εξαγριώθηκε. Θα πάει στην αστυνομία κλπ. κλπ. Ο παρακαθήμενος ακούει απαθής τη δραματική αφήγηση της κυρίας, φαίνεται απορροφημένος από τις δικές του έγνοιες και δε δίνει μεγάλη σημασία στο γεγονός.

— Η ζημιά είναι μικρή, της λέει. Πάλι καλά που το άλλο εικοσάδραχμο είναι γνήσιο. Θα μπορούσε να ήταν κι αυτό ψεύτικο. Ο σοφέρ έδειξε ασφαλώς κάποιαν ευγένεια…

Η γυναίκα εξάπτεται περισσότερο.

— Είκοσι δραχμές ζημιά τη θεωρείτε ασήμαντη; Εμείς είμαστε επαρχιώτες και ζούμε από ένα μικρό κατάστημα ψιλικών. Λιανική πούληση. Το κέρδος μας κάθε φορά είναι μια δυο δεκάρες. Δεν είμαστε βέβαια άνθρωποι της ανάγκης και ξοδεύομε πολλά για το κέφι μας. Να χάσω όμως είκοσι δραχμές, και με αυτόν τον τρόπο, δεν το υποφέρω.

Το επιχείρημα συγκίνησε έναν τρίτο επιβάτη, και η συζήτηση γενικεύεται.

— Τι θα πει: το ποσό είναι μικρό; Είκοσι δραχμές είναι είκοσι δραχμές. Δεν τα βρίσκει κανείς τα χρήματα στο δρόμο. Να πάτε στην Αστυνομία, να πιάσει τον κακοποιό.

Εδώ παρεμβαίνει ο εισπράκτωρ:— Γιατί να πάρετε στο λαιμό σας τον άνθρωπο; Μπορεί να μη φταίει. Κάποιος άλλος επιβάτης θα του έδωσε το ψεύτικο εικοσάδραχμο και θα το πήρε χωρίς να το καταλάβει. Με την ίδια απροσεξία το έδωσε και σε σας. Αυτός δεν έχει Τράπεζα να «κόβει» νομίσματα…Ένας τέταρτος μπαίνει στη συζήτηση:

— Εγώ σου λέω ότι ο σοφέρ αργότερα ανακάλυψε πως το νόμισμα που του έδωσαν ήταν πλαστό. Τι ήθελες όμως να κάμει; Να το κρατήσει ο ίδιος, και να χάσει το μισό μεροκάματο; Τόσα στόματα περίμεναν στο σπίτι…Αυτή όμως η τολμηρή υπεράσπιση εξοργίζει έναν πιο απομακρυσμένο επιβάτη.

— Τι κουβέντες είναι αυτές; φώναξε. Η απάτη είναι απάτη και η κλεψιά κλεψιά. Πρέπει οι κακοποιοί να τιμωρούνται, γιατί αλλιώς πάει, θα διαλυθεί η κοινωνία.Την ώρα εκείνη η περιέργεια ενός σιωπηλού έως τότε κυρίου έδωσε απροσδόκητη τροπή στο επεισόδιο.

— Μπορώ να ιδώ, ρώτησε, το κίβδηλο εικοσάδραχμο· Το έχετε μαζί σας; Η γυναίκα το έβγαλε από το πορτοφόλι της και το έδειξε.

— Αγγλικό σελίνι είναι, παρατήρησε με εμβρίθεια ο εισπράκτωρ. Κάνει 4 δραχμές. Η ζημιά σας λοιπόν περιορίζεται σε 16. Δώστε τόπο στο κακό. Κρατήσετε το νόμισμα για σουβενίρ…

— Όχι, δεν είναι αγγλικό, διόρθωσε ένας άλλος επιβάτης που, όταν άκουσε να γίνεται λόγος για ξένο νόμισμα, σηκώθηκε από τη θέση του, πλησίασε και μελέτησε το κέρμα. Είναι φράγκο μιας νοτιοαμερικάνικης πολιτείας. Εγώ, επειδή μαζεύω ξένα νομίσματα (λέγει στην κυρία), σας δίνω είκοσι δραχμές και το παίρνω, αν μου το δίνετε.

Η γυναίκα πήρε τις είκοσι «γνήσιες» δραχμές χαρούμενη και ο συλλέκτης έβαλε στην τσέπη του το νόμισμα.

— Είναι παλαιό και αρκετά σπάνιο, μου είπε καθώς διασταυρωθήκαμε στην έξοδο. Κάνει πολύ περισσότερα από είκοσι δραχμές…

Οι αναγνώστες δεν είναι συνηθισμένοι να διαβάζουν εδώ ανέκδοτα, και θα παραξενευτούν. Πρόθεσή μου όμως είναι όχι να τους ψυχαγωγήσω μ’ ένα διήγημα, αλλά να τους κάνω να προσέξουν ένα φαινόμενο που έχει δώσει αφορμή σε πολλές και βαθυστόχαστες ψυχολογικές και κοινωνιολογικές παρατηρήσεις. Η σκηνή που ιστόρησα (εγγυώμαι ότι πρόκειται για πραγματικό περιστατικό) κάνει το πρόβλημά μας συγκεκριμένο και ξεκάθαρο: Το πώς κρίνομε και το κριτήριο που μεταχειριζόμαστε, όταν αποτιμούμε μια διάθεση ή μια πράξη των συνανθρώπων μας, εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο (ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία, την ανατροφή και εκπαίδευση, τις επαγγελματικές ανάγκες και βλέψεις μας κοκ.) έχομε τοποθετηθεί απέναντι στη ζωή και στα αγαθά της. Οχτώ άνθρωποι που «συναντώνται» για λίγη ώρα εντελώς τυχαία, κρίνουν ένα και το ίδιο γεγονός με οχτώ διαφορετικά πρίσματα. Ο «παθών» υποφέρει από τη ζημιά, αλλά και από την προσβολή που έπαθε. Οι άλλοι βλέπουν το πάθημα από τη δική του ο καθένας «θέση». Ένας αδιαφορεί, άλλος υπερθεματίζει, ο τρίτος και ο τέταρτος δικαιολογούν τον υποτιθέμενο ένοχο, ενώ οι τρεις τελευταίοι παίρνουν άλλους δρόμους: το νόμο διαλαλεί ο πρώτος, την περιέργειά του ζητεί να ικανοποιήσει ο δεύτερος, και ο τελευταίος (πρακτικότερος απ’ όλους) το συμφέρον του. Ανάλογα περιστατικά θα έχει να αφηγηθεί ο καθένας πολλά, από το άμεσο και έμμεσο περιβάλλον του. Στις ηθικές κρίσεις δεν συμφωνούν όλοι. Ακόμη και εκείνοι που ζουν μέσα στο ίδιο ιστορικό κλίμα και είναι ενυφασμένοι στην ίδια κοινωνία. Άλλος είναι αυστηρότερος και άλλος επιεικέστερος στις καταδίκες του· άλλος (ειλικρινά ή υποκριτικά) αναφέρεται σε γενικούς κανόνες και άλλος προσαρμόζει την ετυμηγορία του στα συγκεκριμένα γεγονότα, κρίνει «κατά περίπτωση»· άλλος «βάζει» περισσότερο και άλλος λιγότερο τον εαυτό του (τις ανάγκες και τα συμφέροντά του) στο θέμα που εξετάζει κ.ο.κ. Αυτά για τον τρόπο της κρίσης. Ως προς τα μέτρα, η κλίμακα των ποικιλιών είναι εξίσου μεγάλη και πλούσια σε αποχρώσεις.

Τι θα συμπεράνομε από τα ασύμπτωτο τούτο; — Το ζήτημα έχει πολύ μεγάλη έκταση και φυσικά δεν είναι εδώ ο κατάλληλος τόπος ούτε για μια συνοπτική έκθεση των λύσεων που έχουν κατά καιρούς προταθεί.

Ας περιοριστούμε λοιπόν σε μερικές πολύ γενικές και αδρές γραμμές.

Και τούτο το πρόβλημα (όπως πολλά άλλα) με δύο μεθόδους μπορεί κανείς να το πλησιάσει και να επιχειρήσει να το λύσει. Η πρώτη είναι εύκολη: είτε να διακηρύξουμε απλοϊκά ότι ένα μόνο ηθικό μέτρο υπάρχει (το δικό μας) και κάθε εκτροπή απ’ αυτό σημαίνει πλάνην ή διαστροφή, είτε από απογοήτευση να πέσομε στο άλλο άκρο, να παραδεχτούμε δηλαδή ότι στις αξιολογήσεις μας το «ορθό» είναι απλή φαντασίωση ή προσδοκία και όλες οι κρίσεις εξίσου αυθαίρετες. Η δεύτερη μέθοδος είναι δύσκολη, ακριβώς επειδή απαιτεί περισσότερη περίσκεψη και μετριοπάθεια. Την ακολουθούν όσοι βλέπουν στον άνθρωπο όχι μόνο την περατότητα αλλά και την απεραντοσύνη. Με τη μία του ιδιότητα εγκλωβίζεται μέσα στη σχετικότητα· με την άλλη έχει τη λαχτάρα και τη γεύση του απόλυτου.

Δέσμιο καθώς είναι στο χώρο και στο χρόνο, το ιστορικό και κοινωνικό τούτο ζώο είναι φυσικό να έχει παραδοθεί στη σχετικότητα (των αντιλήψεων, των πεποιθήσεων, των προθέσεων). Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι απέναντί του έχει κλείσει για πάντα η θύρα του απολύτου. Στην περίπτωση του ανθρώπου, το σχετικό δεν είναι η αντίθεση, αλλά ένα μέρος του απολύτου, όπως και το εφήμερο είναι όχι άρνηση, αλλά διαβατική πραγμάτωση του αιωνίου.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ “ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ“

 https://cognoscoteam.gr/archives/40520

Επίθεση στον άνθρωπο. Τεχνητό έναντι φυσικού – Roberto Pecchioli ! ! !

 Επίθεση στον άνθρωπο. Τεχνητό έναντι φυσικού – Roberto Pecchioli

Στον κανονικό άνθρωπο δεν αρέσει να ασχολείται με καθολικά  θέματα. Το να σκέφτεσαι τη ζωή και το θάνατο, το καλό και το κακό, την ειρήνη και τον πόλεμο είναι τρομακτικό. Σωστά: είναι ήδη πολύ περίπλοκο να ζεις την καθημερινή ζωή. Γιατί ανησυχούμε για ζητήματα που είναι πολύ μεγαλύτερα για εμάς, τα οποία είναι συχνά άλυτα και πάνω στα οποία δεν έχουμε κανέναν έλεγχο, κάνοντας την ύπαρξή μας πιο πικρή; Νά κοιτάξουμε γύρω μας γίνεται όλο και βαρύτερο, μια άσκηση που προκαλεί άγχος στην τερατολογία, στην έκθεση και τη μελέτη τερατωδών πραγμάτων. Ωστόσο, πρόκειται για αναπόφευκτα επιχειρήματα· 

Κάποιος πρέπει να προβληματιστεί και – αλίμονο – να λάβει υπόψη την πραγματικότητα, ένα προκαταρκτικό βήμα στην προσπάθεια να κατανοήσει τον κόσμο, να διατυπώσει κρίσεις, να αγωνιστεί για το αληθινό, το όμορφο, το καλό, το δίκαιο.
Αντιμετωπίζουμε έναν Δρόμο του Σταυρού με πολλούς, πάρα πολλούς σταθμούς, με την ελπίδα ότι αργά ή γρήγορα η ανάσταση θα έρθει.  

Η θέση μας είναι ότι ένας γιγαντιαίος πόλεμος εναντίον του ανθρώπινου πλάσματος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Όλα τα θεμέλια του είδους μας – βιολογικά, ανθρωπολογικά, οντολογικά – δέχονται επίθεση κάτω από τα χτυπήματα ενός τεράστιου, τερατώδους (και πάλι τερατολογικού...) μηχανισμού τεχνο-οικονομικής κυριαρχίας (αφέντες του χρήματος, κύριοι των πιο ισχυρών τεχνολογιών στην ιστορία). 

Οι κυβερνήτες διαθέτουν όλα τα μέσα, οικονομικά, χρηματοοικονομικά, βιομηχανικά, τεχνικά, πολιτιστικά, μέσα ενημέρωσης. Ένας θόλος μερικών χιλιάδων «συμπαντικών δασκάλων» (Giulietto Chiesa) κρατά τη μοίρα της ανθρωπότητας στα χέρια του, αποφασισμένος να την τροποποιήσει, να την αναμορφώσει, ακόμη και να την υπερβεί για να αναδημιουργήσει ένα νέο τρανς και μετα-ανθρώπινο είδος. Διαθέτει όλα τα μέσα, καθορίζει όλους τους σκοπούς. Ο δικός του, τόν οποίο μπορούμε να συνοψίσουμε στην κυριαρχία πάνω στην αδρανή, αδιαφοροποίητη ανθρώπινη ύλη, να τεθεί υπό τις διαταγές του τεχνολογικού μηχανισμού.
Για το σκοπό αυτό, καταργεί την αλήθεια και την πραγματικότητα: το τεχνητό αντικαθιστά το φυσικό, τα γεγονότα αντικαθίστανται από την επιβεβλημένη αναπαράσταση, το σύμπαν από το μετασύμπαν. Η δύναμη αυτού του θόλου έγινε ανυπολόγιστη στην αυγή της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, βασισμένη στη δύναμη των ηλεκτρονικών τεχνολογιών. Ο κόσμος, από «αναλογικός», είναι πλέον «ψηφιακός». 

Ο πρώτος όρος περιγράφει τη λειτουργία του ανθρώπινου νου, με βάση την αναγνώριση ομοιοτήτων μεταξύ αντικειμένων και καταστάσεων που απέχουν πολύ μεταξύ τους. Αυτός ο τύπος συλλογισμού είναι η βάση της δημιουργικότητας, η οποία είναι απαραίτητη για την επίλυση νέων και απροσδόκητων προβλημάτων. Το ψηφιακό (στο αγγλικό ψηφίο) είναι ο τυπικός τρόπος εφαρμογής της τεχνολογίας των πληροφοριών και των ηλεκτρονικών, ο οποίος αντιμετωπίζει τις ποσότητες σε αριθμητική μορφή, μετατρέποντας τις τιμές σε αριθμούς ενός βολικού συστήματος αρίθμησης, συνήθως του δυαδικού.

Σε ένα τόσο περίπλοκο πλαίσιο, γινόμαστε μάρτυρες μιας βαθιάς, πολύ γρήγορης αλλαγής του «παραδείγματος» με την έννοια που υποδεικνύει ο επιστημολόγος Thomas Kuhn, δηλαδή την ανατροπή ολόκληρου του οράματος του κόσμου και όλων των συνεπειών που απορρέουν από αυτό. Πριν εξετάσουμε τα τρία μέτωπα του πολέμου που διεξήγαγε ο θόλος του fintech εναντίον του homo sapiens, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσουμε τα θεωρητικά θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται ο «απόλυτος» παγκοσμιοποιημένος υπερκαπιταλισμός, δηλαδή απελευθερωμένος από κάθε περιορισμό ή όριο: ένας βαρύς υλισμός ξένος προς κάθε υπερβατική υπόθεση· 

Η λατρεία της ιστορικιστικής-μηδενιστικής προόδου. Ένας μηδενισμός που ανακοινώθηκε με απελπιστική διαύγεια από τον Φρίντριχ Νίτσε μαζί με την «απαξίωση όλων των αξιών».
Στην αυγή του εικοστού αιώνα, ήταν ο Πάπας Πίος Ι ́ που συνέλαβε την έννοια της εποχής που θα ερχόταν στην εγκύκλιο E supremi (1903). «Με όλες τις δυνάμεις και με κάθε τέχνασμα υπάρχει μια τάση να καταπνίγεται εντελώς η μνήμη και η έννοια του Θεού». Ασύμβατη με κάθε μορφή πνευματικότητας, αλλά και εχθρός κάθε ηθικής, πολιτικής, οικονομικής ή αξιακής εναλλακτικής, η εξουσία τρέφεται από τη θέληση για εξουσία, από το αδυσώπητο μίσος κάθε ορίου, που θεωρείται εμπόδιο, οπισθοδρόμηση.  

Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα είναι διαθέσιμα, ύλη που πρέπει να κατακτηθεί, να καταληφθεί, να αναμορφωθεί, να αγοραστεί και να πωληθεί. Η νουθεσία του Ezra Pound γίνεται ακόμη γελοία: ο ναός είναι ιερός επειδή δεν είναι προς πώληση (Cantos, canto XCVI).
Στο πνεύμα της εποχής – μια εποχή χωρίς πνεύμα, μια εποχή κενού (G. Lipovetsky) – δεν υπάρχει άλλος ναός από την εμπορευματική μορφή, την αναγωγή των πάντων σε ένα πράγμα, ένα προϊόν στο οποίο μπορεί να αποδοθεί ένας γραμμωτός κώδικας και να τοποθετηθεί μια μεταβαλλόμενη τιμή. 

Η «απογοήτευση του κόσμου» για την οποία μίλησε ο Max Weber φτάνει στο τέλος της: όλα είναι υπολογισμένα και υπολογίσιμα, το παρελθόν είναι η αδέξια πνευματική μειοψηφία μιας παιδικής ανθρωπότητας, το μέλλον δεν υπάρχει παρά μόνο στην προγνωστική μορφή της διασταύρωσης και επεξεργασίας δεδομένων και μεταδεδομένων.
Σε έναν κόσμο που ανάγεται σε έναν κρυπτογράφο, ένα πράγμα, μια μάζα, το απεγνωσμένο μήνυμα του Πιερ Πάολο Παζολίνι επανεμφανίζεται: θέλω να αναγνωρίσω τα πράγματα και, στο μέτρο του δυνατού, θέλω να τα μεταφέρω. Αυτό που μας κάνουν να αναλάβουμε είναι ένα ταξίδι στην έρημο, ή στη «νύχτα του κόσμου» που αναγγέλλει ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, την οποία υποδέχεται με μεθυσμένη χαρά η «δυτική» σύγχρονη εποχή, ο ναός του εμπόρου. Η πιο διαδεδομένη αντίρρηση μεταξύ των πιστών των μεταμοντέρνων μύθων είναι η ακόλουθη: πώς μπορεί η εξουσία να είναι ολοκληρωτική, απόλυτη, αν κηρύττει τη δημοκρατία και την ένταξη κάθε μέρα, αν πράγματι η πιο κοινή κριτική είναι η υπερβολική ανεκτικότητα;
Ο Παζολίνι συνεχίζει: η τεχνοκαπιταλιστική εξουσία «δεν είναι πλέον ικανοποιημένη με έναν άνθρωπο που καταναλώνει, αλλά απαιτεί να μην είναι νοητές άλλες ιδεολογίες εκτός από αυτές της κατανάλωσης». «Αποφάσισε να είναι ανεκτική επειδή μόνο μια ανεκτική κοινωνία μπορεί να είναι μια καταναλωτική κοινωνία». 

Η σφαίρα των δικαιωμάτων, ωστόσο, ενώ επεκτείνεται δυσανάλογα στην ατομική και οικεία σφαίρα, ξεθωριάζει στη δημόσια σφαίρα, στην οποία το παράδειγμα είναι αυτό της επιτήρησης, της ενιαίας σκέψης, της καταστολής των ιδεών, αρχές που είναι απρόθυμες στη νεοεξουσιαστική βιοπολιτική/βιοκρατική τάξη.
Η επιτάχυνση που δίνεται από το 2020 (πανδημία, ψηφιακή ταυτότητα, συμπίεση κινητικότητας, συστήματα ταυτοποίησης και επιτήρησης, περιορισμός της γεωργίας, τεχνητή τροφή, οικοκλιματική έμφαση, καταστολή της διαφωνίας, γενικευμένη ιατρικοποίηση, εξάπλωση της ιδεολογίας του φύλου, μετανθρωπισμός) υποδηλώνει ότι η αλλαγή παραδείγματος βρίσκεται στην αποφασιστική φάση. Η άδεια δυτική ανθρωπότητα, παγιδευμένη από τους παράλληλους μύθους της αγοράς και της τεχνολογίας, περιορίζεται στο σχήμα που ο Ντιέγκο Φουσάρο αντλεί από την ελληνική μυθολογία. 

Οι μεταμοντέρνες θεότητες είναι ο Διόνυσος, ο οποίος προεδρεύει του χάους, της αμορφωσιάς, της απεριόριστης και της παράβασης. Ο Πρωτέας, ο θεός του υβριδισμού, της συνεχούς αλλαγής, της υπέρβασης όλων των ορίων και της κατάρριψης όλων των διαφορών. Τέλος, ο Νάρκισσος, ο αυτο-στοχασμός, ο αυτο-εορταστικός εγωισμός των ξεριζωμένων ατόμων που έχει την ψυχαναγκαστική τελετουργία του στην πρακτική της selfie, να κοινοποιηθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περιμένοντας το "like", τον αντίχειρα των αδέσποτων ατόμων που συνδέονται με το metaverse.
Ένας πόλεμος ενάντια στον άνθρωπο που διεξάγεται με τη μορφή της αμφισβήτησης της αλήθειας, της ίδιας της πραγματικότητας, των θεμελίων της ύπαρξης. Είπαμε ότι στόχος είναι η διατάραξη των βιολογικών, ανθρωπολογικών και οντολογικών βάσεων του ανθρώπου. Η βιολογία – αναξιόπιστη, αποχαρακτηρισμένη ως μεταβλητή που εξαρτάται από πολιτισμικές κατασκευές – δέχεται επίθεση στην άρνηση να αναγνωρίσει αυτό που ήταν πάντα σαφές στους ανθρώπους όλων των εποχών και πολιτισμών. Το βιβλικό «αρσενικό και θηλυκό τα δημιούργησε» απορρίπτεται στο όνομα των «φύλων», τα οποία έχουν πάρει τη θέση των (δύο) φύλων. Για τη νέα διανθρώπινη κουλτούρα, τα φύλα είναι δυνητικά άπειρα, όσες και οι αυτοαναγνωρίσεις, ακόμα και οι πιο παράξενες, οι πιο τρελλές και (μια φορά κι έναν καιρό!) αποκλίνουσες από κάθε ανθρώπινο ον, ιριδίζουσες, προσωρινές και ανακλητές. 

Οι ρόλοι, οι διακρίσεις μεταξύ αρσενικού και θηλυκού δεν είναι παρά κοινωνικές κατασκευές, όπως η εγκυμοσύνη και η μητρότητα.
Η τάση είναι η ίδια, η ανδρόγυνη, η τρανς. Η εθνοτική, προσωπική, πολιτισμική και σεξουαλική αποταύτιση οδηγεί σε υπαρξιακή ρευστότητα, οδηγώντας σε ένα είδος μετουσίωσης με στόχο την αφαίρεση της αποδιδόμενης βιολογικής διάστασης. Χωρίς βιολογική βάση, είμαι αυτό που θέλω να είμαι ή πιστεύω ότι είμαι. " πρώην υπουργός Ισότητας στην ισπανική κυβέρνηση, Irene Montero, έφτασε στο σημείο να πει ότι οι γυναίκες δεν υπάρχουν, αφού γυναίκα είναι οποιοσδήποτε αισθάνεται σαν γυναίκα. Εναπόκειται στην κοινωνία και στους κανόνες της να το λάβουν αυτό υπόψη. Δεδομένου ότι η Montero είναι ριζοσπάστρια φεμινίστρια, είναι ακατανόητο ποιο είναι το νόημα του φεμινισμού στήν απουσία του υποκειμένου!
Βιολογικός είναι ο στόχος της ολικής ιατρικοποίησης: είμαστε φανταστικά υγιείς, να είμαστε γεμάτοι με φάρμακα, παρασκευάσματα, γονιδιακούς ορούς, των οποίων η αυθεντική λειτουργία (mRNA) είναι να τροποποιήσουν οριστικά τη γενετική μας κληρονομιά. Για ποιο σκοπό; Βιολογική και ανθρωπολογική ταυτόχρονα είναι η προοδευτική αφαίρεση της αναπαραγωγής από τη φυσική σεξουαλικότητα. Το αποτέλεσμα θα είναι η εκτογένεση, δηλαδή η «παραγωγή» ανθρώπινων όντων μέσω μηχανών, τεχνητών μητρών και τεχνητού σπέρματος. Η συνέπεια είναι η παρακμή των γονικών μορφών, η μετάδοση της ζωής που έχει ανατεθεί σε εκείνους που έχουν τις τεχνολογίες και μπορούν να καθορίσουν, όπως στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο του Aldous Huxley, την ποσότητα και την ποιότητα της τεχνητά παραγόμενης μετα-ανθρωπότητας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα ενδιάμεσα στάδια είναι η ασφυκτική προπαγάνδα, 24 ώρες το 24ωρο, της στείρας σεξουαλικότητας, της ομοφυλοφιλίας και της τρανσεξουαλικότητας, φαινόμενα που περνούν από τη βιολογία στο έδαφος της ανθρωπολογίας και της οντολογίας, επιτιθέμενα στα θεμέλια της ύπαρξης. 

Παρεμπιπτόντως, η λειτουργία της ανθρώπινης αναδιαμόρφωσης πρέπει να ευτελίσει την άμβλωση – που αναγνύεται σε καθολικό δικαίωμα – που μετονομάζεται σε «αναπαραγωγική υγεία». Αυτή η φράση δείχνει τη βιολογική παλινδρόμηση του ανθρώπου στο ζώο. Εξάλλου, η ιδεολογία των Λόρδων θεωρεί ότι ο homo sapiens δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια βιοχημική μάζα που μπορεί να χειραγωγηθεί.  

 Ο άνθρωπος ζωοποιείται την ίδια στιγμή που ο ζωικός κόσμος αποκτά δικαιώματα παρόμοια με εκείνα των ανθρώπων. 

Αυτό είναι παράλογο, δεδομένου ότι το ζώο δεν μπορεί να διεκδικήσει δικαιώματα ή να ασκήσει αντίστοιχα καθήκοντα.
Ταυτόχρονα, επιβάλλεται στον άνθρωπο μια απογυμνωμένη, περιορισμένη Νέα Γλώσσα – το ενιαίο γρύλισμα μέσω του οποίου πρέπει να ορίσει και να κρίνει αντικείμενα και έννοιες, τον περιβάλλοντα κόσμο και τον εαυτό του σύμφωνα με το νέο επιβεβλημένο παράδειγμα. Αποκομμένος από την οικογένεια, απομακρυσμένος από την εθνική, εδαφική και πολιτιστική κοινότητα στην οποία ανήκει, αδιαπέραστος από τις απαιτήσεις του πνεύματος, απομακρυσμένος από τη βιολογική και οικεία φύση του, μυημένος σε μια σειρά εξαρτήσεων, υβριδισμένος με τη μηχανή και εν τω μεταξύ εξαρτημένος από τεχνητές συσκευές, εγκαταλελειμμένος στις κινήσεις, ανίκανος να αυξήσει τη σκέψη πέρα από τη στιγμή, κυβερνώμενος από φόβο, ετεροκατευθυνόμενος από τη δύναμη της τεχνοδομής, Αβέβαιο, υποταγμένο στο τεχνητό, το ανθρώπινο άτομο χάνει την ελευθερία του, δεν αναγνωρίζει πλέον την πραγματικότητα και απομακρύνεται από την αλήθεια.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

Είναι ακόμα, βιολογικά και οντολογικά, homo sapiens, ή έχει μετατραπεί σε διαφορετικό είδος;  

Είναι το παράδοξο του πλοίου του Θησέα, το φυσικό και μεταφυσικό ερώτημα της εμμονής της αρχικής ταυτότητας μιας οντότητας εντελώς τροποποιημένης με την πάροδο του χρόνου. Ο άνθρωπος-πλάσμα παραμένει ο εαυτός του αν όλα τα συστατικά του έχουν αλλάξει και ακόμη και ο εγκέφαλος αναδιαμορφώνεται μέσω μηχανών και «σκεπτόμενων» τεχνουργημάτων;
Η ελληνική μυθολογία – η οποία ήταν σε θέση να θέσει στην ανθρωπότητα κάθε ερώτηση νοήματος – μιλάει για το πλοίο στο οποίο ταξίδεψε ο Θησέας στην περιπέτεια που τον οδήγησε να προκαλέσει και να σκοτώσει τον Μινώταυρο, το τέρας με το σώμα ενός ανθρώπου και το κεφάλι ενός ταύρου, έναν από τους ιδρυτικούς μύθους της Δύσης.  

Το πλοίο είχε παραμείνει φαινομενικά το ίδιο, παρά το γεγονός ότι με την πάροδο του χρόνου κάθε ένα από τα εξαρτήματά του είχε αντικατασταθεί, από την καρίνα μέχρι τα κουπιά και τα πανιά. Ήρθε μια εποχή που όλα τα αρχικά μέρη είχαν αντικατασταθεί, αν και το πλοίο διατήρησε την αρχική του εμφάνιση. Είχε ανανεωθεί πλήρως, αλλά ταυτόχρονα είχε παραμείνει το ίδιο. Ήταν ακόμα το πλοίο του Θησέα;
Είναι το αληθινό, το καλό, το δίκαιο, το όμορφο, ακόμα ο ορίζοντας του νοήματος, ή ο πόλεμος έχει κερδηθεί από ανθρώπους που είναι εχθροί άλλων ανθρώπων; Με αυτούς τους όρους, η επίθεση στον άνθρωπο απαιτεί μια απάντηση που είναι πρωτίστως πνευματική. Για να παραμείνουμε – ή να επιστρέψουμε – άνθρωποι, χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τα πάνω, προς αυτό που υπερβαίνει την ύλη. Είναι η μητέρα όλων των μαχών, στις οποίες πρέπει να αντιπαραθέσουμε την αγάπη για τον εαυτό μας, το πλάσμα με τη θεϊκή σπίθα, ενάντια στον παγωμένο κυνισμό των επιλεκτικών ολιγαρχών, των άψυχων κοινωνιοπαθών. Όπου μεγαλώνει ο κίνδυνος, το ίδιο συμβαίνει και με ό,τι σώζει. αυτό είναι το μάθημα του Hoelderlin που τα τελευταία δύσκολα χρόνια έχουν επαληθεύσει. Παρ' όλα αυτά, μια νέα συνειδητοποίηση αυξάνεται με δυσκολία, ένας ανταγωνισμός που εξακολουθεί να είναι μειοψηφία και συγκεχυμένος, αποτελούμενος από πολλές μικρές πυρκαγιές. Σημάδια συγκρατημένης ελπίδας. Homo sum; humani nihil a me alienum puto, είμαι άνθρωπος. Τίποτε ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο.

 

 https://amethystosbooks.blogspot.com/2024/01/roberto-pecchioli_30.html

 

Επίθεση στον άνθρωπο. Τεχνητό εναντίον φυσικού – Roberto Pecchioli - EreticaMente Roberto Pecchioli, Φιλοσοφία

ΕΔΩ ΙΣΩΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ.

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών

Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών

Για τον Πλάτωνα υπάρχουν τα διάφορα αντικείμενα, οι διάφορες έννοιες όπως φαίνονται σε μας μέσα από τις αισθήσεις. Αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις δεν είναι παρά το ατελές απεικόνισμα (το φαίνεσθαι) της αρχικής Ιδέας (το εἶναι) του συγκεκριμένου πράγματος, της συγκεκριμένης έννοιας στην αρχετυπική του διάσταση.

                                            Theory of Forms

 

Για τον Πλάτωνα ο κόσμος που ζούμε και τον νιώθουμε τόσο αληθινό, όσα βλέπουμε ή αντιλαμβανόμαστε γύρω μας δεν είναι παρά παροδικό ομοίωμα του αληθινού κόσμου που δεν είναι άλλος από τον κόσμο των Ιδεών, δεν είναι παρά θολά απεικάσματα, ατελείς απεικονίσεις, θολά αντίγραφα του νοητού κόσμου που τον κατοικούν αποκλειστικά θείες οντότητες και ιδέες. 

Οι ιδέες για τον Πλάτωνα δεν είναι νοήματα, αλλά πραγματικότητες (τά ὄντως ὄντα). Οι Ιδέες αποτελούν έναν αιώνιο και αμετάβλητο κόσμο, που υπάρχει για τον εαυτό του και που μόνο με τη νόηση γίνεται αντιληπτός. Υπάρχουν ιδέες για όλα όσα βάζει ο νους. Όχι μόνο για τα ευγενή και σημαντικά πράγματα, αλλά και για τα ευτελή, ακόμα και για αυτά που χαρακτηρίζουμε παρακατιανά. Για τον Πλάτωνα οι ιδέες ανήκουν σε ένα νοητό κόσμο. Αυτόν τον κόσμο με όλα όσα ανήκουν σ’ αυτόν, τα ὄντως ὄντα, θεϊκά και νοητά, υπερουράνια και υποχθόνια, ο Πλάτωνας τον θεωρεί έναν υπαρκτό κόσμο και θεωρεί ότι καθετί έξω από αυτόν δεν είναι ὄντως ὄν και ότι απλά συμμετέχει σ’ ένα βαθμό ύπαρξης. Όταν ο Πλάτωνας αναγνωρίζει τις νοητές ιδέες ως αληθινές και ως αυθεντικά πρότυπα όλων των αξιών, των αρετών, των θαυμαστών πράξεων και των εμπνευσμένων δημιουργημάτων, εννοεί ότι έξω από τις ιδέες πουθενά αλλού δεν υπάρχουν αυτά αληθινά. Παρόμοιες ιδιότητες, αρετές, ανώτερα γνωρίσματα μπορεί να παρουσιάζονται στο καθετί που δεν είναι ιδέα, όμως αληθινά δεν του ανήκουν. Προέρχονται από το ότι αυτό μετέχει απλώς σε κάποιες ιδιότητες των ιδεών και δέχεται το αντικαθρέφτισμά τους.
Σ’ αυτή τους την καθαρή αυτοΰπαρξη οι ιδέες βρίσκονται σ’ ένα υπερουράνιο τόπο («πάνω από τον ουρανό»), όπου οι ψυχές τις αντίκρισαν στην προΰπαρξη τους. Μόνο η ψυχή ζει και στον έναν κόσμο (τον κόσμο των ιδεών) και στον άλλο (τον κόσμο των αισθητών πραγμάτων). Έρχεται εδώ, στο γήινο κόσμο για να διανύσει την εγκόσμια περιπέτειά της, ενώ από τη φύση της ανήκει στο υπερκόσμιο περιβάλλον των ιδεών. Κάθε μάθηση και γνώση είναι ανάμνηση. Η ψυχή δηλαδή βλέποντας τα αισθητά, τα γήινα όντα, θυμάται με τη νόηση τις ιδέες. Για τα γήινα, τα αντιληπτά με τις αισθήσεις είναι θολά είδωλα του φωτεινού κόσμου των ιδεών. Η ψυχή όταν ζούσε στον κόσμο των ιδεών γνώρισε την πραγματική ουσία των πραγμάτων (τά ὄντως ὄντα). Στο γήινο κόσμο με τις αισθήσεις ξαναθυμάται και αναγνωρίζει στα αισθητά τις ατελείς απεικονίσεις των αρχετυπικών εννοιών, που είναι οι ιδέες. Όλοι έχουν μέσα τους τη γνώση και την αλήθεια και αυτό που πρέπει να γίνει είναι να την ανακαλέσουν στη μνήμη τους. Έτσι η κατάκτηση της αλήθειας, της αληθινής γνώσης, γίνεται αυτό που ετυμολογικά προσημαίνει ως έννοια: α+λήθη, δηλαδή άρση της λήθης, ανάμνηση.
Οι ιδέες λοιπόν στην πλατωνική φιλοσοφία έχουν τριπλή λειτουργία:
α) οντολογική: παριστάνουν το πραγματικό είναι, το καθαυτό των όντων (την ουσία, το ὄντως ὄν). Κάθε όν είναι αυτό που είναι γιατί σ’ αυτό παρουσιάζεται μια ιδέα (παρουσία) είτε γιατί παίρνει μέρος σ’ αυτήν (μέθεξις, κοινωνία). Έτσι η ιδέα ενός πράγματος αποτελεί την αρχετυπική του, την τέλεια μορφή αυτού του πράγματος, είναι κάτι ενιαίο και αμετάβλητο, μια αρχετυπική σταθερά, σε αντίθεση με την πολλαπλή, ατελή και συνεχώς μεταβαλλόμενη γήινη απεικόνισή του.
β) τελολογική ή παραδειγματική: Καθετί που γίνεται σε ένα ον έχει το σκοπό του. Οι σκοποί αυτοί όμως μπορεί να βρίσκονται μόνο στην πραγματοποίηση εκείνων που η νόηση τα αναγνωρίζει για αμετάβλητα πρότυπα των όντων. Σαν τέτοιες οι ιδέες μοιάζουν με την ιδανική εικόνα που έχει μέσα στο κεφάλι του ο καλλιτέχνης και την οποία προσπαθεί να διαμορφώσει στην ύλη. Από αυτή την άποψη οι Ιδέες είναι αιτίες και ενέργειες που τα ανθρώπινα όντα τις κάνουν εκείνο είναι.
γ) λογική: οι ιδέες μας κάνουν ικανούς να βάλουμε τάξη στο χάος των καθέκαστα, να καταλάβουμε το όμοιο, να ξεχωρίσουμε το ανόμοιο, να νιώσουμε την ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα.
Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών - Μέσα από το μαθηματικό στοχασμό
Η θεωρία των Ιδεών κατέχει κεντρική θέση μέσα στην πλατωνική φιλοσοφία. Είναι η κύρια ερμηνευτική θεωρία που ο Πλάτωνας προτείνει για την κατανόηση του σύμπαντος και τη θέση του ανθρώπου μέσα σ’ αυτό.
Σε κανένα έργο του Πλάτωνα δεν παρουσιάζεται αναλυτικά και με την απόλυτη δυνατή πληρότητα η θεωρία των Ιδεών. Διάσπαρτες πληροφορίες βρίσκουμε σε διάφορους διαλόγους της «μέσης» και της «ύστερης» περιόδου του έργου του. Προφανώς η πλήρης ανάπτυξή της γινόταν προφορικά, στα μαθήματα της Ακαδημίας.
Α. Τρεις τρόποι προσέγγισης της θεωρίας των ιδεών
1. Μαθηματικός στοχασμός
2. Προβληματισμός για το δίκαιο
3. Εποπτεία του ωραίου
Α1. Μαθηματικός στοχασμός
Όταν κάνουμε μαθηματικά χρησιμοποιούμε αριθμούς, γεωμετρικά σχήματα και σύμβολα είτε τυπωμένα στο χαρτί είτε χαραγμένα σε κάποιο είδους πίνακα (οι αρχαίοι πολύ συχνά τα σχεδίαζαν σε πινακίδες ή στην άμμο).
Γνωρίζουμε πάντα ότι τα σχεδιασμένα σχήματα έχουν διάφορα μικρά ή μεγάλα ελαττώματα. Όμως δεν κοιτάμε αυτά. Μας ενδιαφέρουν οι ακριβείς ιδιότητες των σχημάτων, όπως τις έχουμε στο νου μας.
Γιατί μάταια, όσο τέλεια όργανα σχεδίασης και να διαθέταμε, θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τις ατέλειες των σχεδιασμένων σχημάτων. Ο κύκλος που σκεφτόμαστε είναι τέλειος, οι ευθείες γραμμές που χαράζουμε έχουν το ίδιο πάχος και εκτείνονται στο άπειρο, τα τρίγωνα έχουν άθροισμα γωνιών ίσων με δύο ορθές, τα στερεά είναι άυλα και δίχως βάρος. Σχήματα και σώματα με τέτοιες ιδιότητες δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο γύρω μας, ούτε και διαθέτουμε τρόπους για την άψογη κατασκευή τους.
Γνωρίζουμε ότι αριθμοί που παριστάνονται στα βιβλία ή σημειώνονται στο χαρτί δεν είναι παρά σύμβολα και απλώς σημαίνουν, παριστάνουν ή αντιπροσωπεύουν τα πρότυπά τους. Τα αυθεντικά πρότυπα των αριθμών, οι καθαυτό αριθμοί, και οι αυθεντικές μαθηματικές σχέσεις είναι στη σκέψη μας, όπως είναι και οι τέλειοι κύκλοι, οι τέλειες ευθείες και τα άλλα γεωμετρικά σχήματα στο νου μας. Κάθε σύμβολο που χρησιμοποιείται για κάθε μαθηματική σχέση και κάθε αριθμητικό ψηφίο (=, +, -, 2, 15 κοκ.) αναπαράγεται συνεχώς, γράφεται και διαγράφεται, απαλείφεται και επαναφέρεται άπειρες φορές. Αυτές δεν είναι παρά απλές, φθαρτές και πρόσκαιρες απεικονίσεις των αυθεντικών προτύπων. Το αυθεντικό πρότυπο είναι ένα, αναλλοίωτο και μοναδικό. Όσες φορές και αν σημειώσουμε το σύμβολο =, παριστάνουμε πάντοτε μια μοναδικά μαθηματική σχέση, την αυθεντική ισότητα. Ομοίως το 2 παριστάνει την αυθεντική δυάδα, το 10 την αυθεντική δυάδα.
Το ίδιο συμβαίνει και στον πρακτικό βίο. Οι κάθε είδους υλικές κατασκευές μας, έπιπλα, κτίρια, μηχανές και χιλιάδες άλλα τεχνήματα, που ασταμάτητα παράγουμε και καταστρέφουμε είναι μορφές υλοποίησης μαθηματικών δεδομένων. Η ευθυγράμμιση, η ορθή γωνία, η αμβλεία γωνία, η οξεία γωνία, η ισότητα μεγεθών, η αναλογία, η συμμετρία, οι παράλληλες γραμμές, οι επίπεδες επιφάνειες, τα κυκλικά και σφαιρικά σχήματα, οι απανταχού παρόντες γύρω μας τροχοί, μας προσφέρουν ένα πλήθος από φθαρτές, πρόσκαιρες και πάντα ατελείς απεικονίσεις αυθεντικών και τέλειων μαθηματικών μορφών και σχέσεων.
Πολύ συχνά στην καθημερινότητά μας τυχαίνει το βλέμμα μας αυθόρμητα να ακολουθεί κάποια γραμμή μιας οροφής η μια γωνία μιας στέγης, εκεί που δύο επιφάνειες, επίπεδες υποτίθεται, συναντώνται και τέμνονται. Όμως καθόλου ο νους μας δε δυσκολεύεται να ανακαλύπτει, πέρα από τις ατέλειες που πάντα υπάρχουν σ’ αυτές τις τομές, την άψογη ευθεία τομή δύο επιπέδων της στερεομετρίας. Πόσες φορές δε σχηματίσαμε τη λύση ενός μαθηματικού προβλήματος στο μυαλό μας, πριν καταφύγουμε σε μολύβι και χαρτί.
Συμπέρασμα: τόσο από τη θεωρία όσο και από την καθημερινή πράξη αναγνωρίζουμε ότι πέρα από τα ορατά μαθηματικά σχήματα και σύμβολα υπάρχουν τα νοητά τους πρότυπα, που η σκέψη μας τα κατέχει αναλλοίωτα, και που δε δημιουργούνται ούτε φθείρονται. Αυτά τα αναλλοίωτα πρότυπα είναι οι πλατωνικές Ιδέες.
Η πλατωνική Θεωρία των Ιδεών - Μέσα από την εποπτεία του ωραίου
Γιατί όταν βλέπουμε ένα όμορφο πρόσωπο, ένα όμορφο σώμα νιώθουμε αυθόρμητο θαυμασμό και έχουμε την επιθυμία να το βλέπουμε και να το θαυμάζουμε;
Γιατί από την έλξη που ασκεί η σωματική ομορφιά μπορεί εντελώς φυσικά να γεννηθεί ο πόθος και για στενό προσωπικό δεσμό, για ερωτική σχέση;
Αλλά αυτός ο πόθος μπορεί να προέλθει μόνο από τη σωματική έλξη; ή και άλλα προσωπικά γνωρίσματα ενός ατόμου ενέχουν το στοιχείο του ωραίου και μπορούν να μας γοητεύουν, να εγείρουν μέσα μας τον πόθο; [π.χ. οι ωραίοι εκφραστικοί τρόποι ενός προσώπου –στοιχείο μη λεκτικής επικοινωνίας-, η ωραία σκέψη του κτλ.].
Πάντοτε ο θαυμασμός της ομορφιάς συνοδεύεται με τον ερωτικό πόθο;
Το βλέμμα μας έλκεται και θαυμάζει πολλά και διαφορετικά όμορφα πράγματα (ρούχα, παπούτσια, έπιπλα, κτίρια, αυτοκίνητα, κοσμήματα, πολύτιμες πέτρες κτλ.). Γιατί τα θαυμάζει και θέλει να τα αποκτήσει; Το κριτήριό του είναι η αίσθηση πολυτέλειας και πλούτου που αυτά μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνική μας ζωή;
Γιατί είμαστε ευαίσθητοι και «απολαμβάνουμε» ένα ωραίο βιβλίο, μια ωραία ταινία, έναν ωραίο ζωγραφικό πίνακα, ένα ωραίο τραγούδι, καθετί που δημιουργείται από καλλιτεχνική έμπνευση και απευθύνεται στην ευαισθησία μας για το ωραίο και μας προσφέρεται για αισθητική (δηλαδή καλλιτεχνικής ποιότητας) συγκίνηση και απόλαυση;
Το ωραίο είναι και αυτό ιδέα. Αλλά διαφοροποιείται σε κάτι από τις υπόλοιπες ιδέες. Η δική της παρουσία δε βρίσκει θέση στο μυαλό, όπως οι άλλες ιδέες, δεν εντοπίζεται στο νου και δεν αποδίδεται με έναν τυπικό ορισμό. Αγκαλιάζει όλη την ψυχή μας και μας εμπνέει την ολική εκείνη αίσθηση που είναι η χαρά της ομορφιάς, η απόλαυση του κάλλους.
Το ωραίο («τό καλόν»), η ιδέα της ομορφιάς («ἡ φύσις τοῦ κάλλους») είναι η πιο πλατωνική από όλες τις ιδέες. Και αυτή, όπως και οι άλλες ιδέες, είναι οντότητα υπεραισθητή. Αλλά η λάμψη της είναι τόσο διαπεραστική, που ακτινοβολεί μέχρι κάτω στον κόσμο των σωμάτων. Τέτοια εξαίρεση αποτελεί η ιδέα του κάλλους, που μόνο ίσως η ιδέα του αγαθού την ξεπερνά, ώστε σε καμιά από τις άλλες ιδέες δε μετέχουν τόσα πολλά αντικείμενα, πνευματικά αλλά και αισθητά, από όλες τις βαθμίδες της ύπαρξης.
Έτσι τα πλούσια ίχνη που η αιώνια ιδέα του ωραίου εναποθέτει σε τόσα πολλά «ωραία», εγκόσμια και φθαρτά, ξυπνούν και στις πιο αδύνατες ψυχές τον πόθο για την ανάβαση στην υψηλή χώρα των ιδεών.
Η πλατωνική θεωρία των Ιδεών - Μέσα από τον προβληματισμό για το δίκαιο
Σήμερα, όταν μιλάμε για δίκαιο, στο νου μας έχουμε κανονικά το νόμο. Μια νομοθεσία είναι η ρητή και συγκεκριμένη διατύπωση (γραπτή ή προφορική) των κανόνων δικαίου. Υπάρχουν όμως πολλές νομοθεσίες, αλλά και κάθε νομοθεσία συνεχώς μεταβάλλεται. Οι διατάξεις μιας νομοθεσίας διαφέρουν πολλές φορές από τις διατάξεις μιας άλλης ή μπορεί, ακόμη, και να βρίσκονται σε αντίθεση. Τέτοιες διαφορές νομοθεσίας παρουσιάζονται συχνά από χώρα σε χώρα, ώστε κάτι που είναι άδικο στη μια να θεωρείται δίκαιο σε μια άλλη. Επομένως το δίκαιο δεν είναι οι νόμοι. Γιατί, αν δεχτούμε ότι είναι, τότε ποιες από αυτές τις διαφορετικές ή ασύμβατες νομικές διατάξεις αντιπροσωπεύουν τους κανόνες δικαίου;
Υπήρξαν και υπάρχουν χώρες με νομοθεσία τυραννική και άδικη. Υπήρξαν στους διάφορους λαούς –και μέχρι ένα βαθμό υπάρχουν μέχρι και σήμερα- νομοθεσίες αρχέγονες, πολιτισμένες, αυταρχικές ή πιο δημοκρατικές. Εξάλλου, κάποιοι συγκεκριμένοι νόμοι που είναι φανερά άδικοι, δεν αποκλείεται να εμφανιστούν ακόμα και σε ευνομούμενες χώρες. Και οι πολίτες, φυσικό θα είναι να διαμαρτύρονται, αφού θα διαπιστώνουν ότι αυτό που ισχύει στη χώρα τους ως δίκαιο δεν είναι πραγματικά δίκαιο.
Με ποιο κριτήριο θεμελιώνεται τι είναι και τι δεν είναι πραγματικά δίκαιο; 

Είναι ένα ζήτημα που τέθηκε στην αρχαιότητα από τους σοφιστές, οι οποίοι άσκησαν κριτική στο νομοθετημένο δίκαιο των πόλεων και αμφισβήτησαν το κύρος του επισημαίνοντας την αντίθεση νόμου και φύσης και αναζήτησαν τη θεμελίωση του δικαίου στη φύση. Όμως η φύση αόριστα δεν είναι ασφαλές θεμέλιο. Γιατί μπορεί να πάρει πολλές και διαφορετικές εκδοχές (από τη φυσική ισότητα όλων των ανθρώπων μέχρι τη φυσική υπεροχή των ισχυρών).
Συμπέρασμα: το αυθεντικό δίκαιο και η αυθεντική δικαιοσύνη (το όντως δίκαιο) υπάρχουν ως αιώνια πρότυπα. Ανήκουν στον κόσμο των ιδεών μαζί με όλο το σύστημα των ευγενέστερων ιδιοτήτων των ανθρώπων.
Δικαιοσύνη, ανδρεία, αυτοκυριαρχία, αυτοσεβασμός, πρακτική σοφία (φρόνησις), ευσέβεια (ὁσιότης) στηρίζουν η μια την άλλη και όλες μαζί ζωογονούνται από την ιδέα του αγαθού (πρώτη και κορυφαία μεταξύ τους Ιδέα).
Η ακτινοβολία τους φωτίζει τις ψυχές των ανθρώπων και τις ενισχύει να αναπτύξουν μέσα τους ομόλογες, ηθικές αρετές, εγκόσμια ομοιώματα των υπερκόσμιων ιδεών. Το θεμέλιο του δικαίου και κάθε άλλης ηθικής και κοινωνικής αξίας είναι αυτός ο νοητός άξονας, που έρχεται από το ύψος των υπερχρονικών ιδεών και εισχωρεί στον εσωτερικό κόσμο της ανθρώπινης ψυχής.

https://hellenica.blogspot.com/2012/

 

https://hellenica.blogspot.com/2012/11/platos-theory-of-ideas-or-forms-revised.html

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για τον ηγέτη !

 Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για τον ηγέτη

*   Tαιριάζει στην αριστερίστικη παράδοση, και στην Aριστερά, να καταδικάζουν την ιδέα του ηγέτη αλλά μόνον στα λόγια και μάλιστα να την παρουσιάζουν ως ιδέα της Δεξιάς. Tι υποκρισία… H δική μου άποψη είναι η εξής: Ορισμένα άτομα διαθέτουν κάποιες φορές, κάποτε μάλιστα σε μακρά διάρκεια, την ικανότητα να εκφράζουν πολύ καλύτερα από τους άλλους αυτό που όλοι αισθάνονται· ορισμένα άτομα έχουν την ικανότητα να επινοούν πράγματα, στα οποία οι άλλοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους. Aυτά τα άτομα θεωρώ ότι είναι ηγέτες.

 

*  Όσο θα παραμένουμε στην απάθεια, την ιδιώτευση, τον ψευδο-ατομικισμό, δεν υπάρχει περίπτωση να αναδυθεί ένα κίνημα που θα είναι δημιουργός συλλογικότητας. Kαι, πολύ περισσότερο, δεν μπαίνει θέμα ατόμων που ο ρόλος τους θα ήταν να θέτουν τα ερωτήματα που δεν θέτουν οι άλλοι. Eίναι κοινοτοπία, αλλά δείχνει, όπως οι περισσότερες κοινοτοπίες, μια βαθιά αλήθεια: Οι κοινωνίες έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν.

*  Νομίζω ότι ένα από τα βασικά καρκινώματα, μπορώ να πω, του εργατικού κινήματος και του λαϊκού κινήματος, τα τελευταία εκατό χρόνια τουλάχιστον, είναι η ιδέα ότι έπρεπε να υπάρχουν οι ηγέτες. Eγώ πιστεύω ότι ο λαός δεν μπορεί να κυβερνηθεί παρά μόνος του. Hγέτες με μια έννοια βέβαια πάντα θα υπάρχουν, κάποιος άνθρωπος θα έχει ίσως περισσότερα να πει ή περισσότερες ιδέες από τους άλλους, το ζήτημα είναι ότι αυτοί οι ηγέτες να αναγράφονται από τη βάση τους, να είναι ανακλητοί, να μην ειδωλοποιούνται, να μη θεοποιούνται. Tο αν στην ερχόμενη περίοδο θα υπάρξουν ηγέτες, δυναμικά άτομα που θα πάρουν πρωτοβουλίες, αυτό δεν μπορεί να το πει κανείς. Aυτό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι αν δεν υπάρξει μια πραγματική κίνηση του λαού, ούτε θα αναδειχθούν άνθρωποι εξαιρετικοί, ούτε κι αν υπάρχουν άνθρωποι εξαιρετικοί θα μπορέσουν να κάνουν τίποτε άλλο περισσότερο παρά να είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

 https://axia-logou.blogspot.com/2024/12/blog-post.html

Όταν αλλάζουν οι αντιλήψεις μας, αλλάζει η χημεία του σώματός μας-Bruce Lipton

 Bruce Lipton: Όταν αλλάζουν οι αντιλήψεις μας, αλλάζει η χημεία του σώματός μας, όταν αλλάξει η χημεία, αλλάζει και η υγεία μας

 

 Image by Merlin Lightpainting from Pixabay 

Bruce Lipton: Όταν αλλάζουν οι αντιλήψεις μας, αλλάζει η χημεία του σώματός μας, όταν αλλάξει η χημεία, αλλάζει και η υγεία μας

Ο Bruce H. Lipton, Phd., κυτταρικός βιολόγος και λέκτορας, είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα και για πάνω από 10 χρόνια συγκαταλέγεται στους 100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους του κόσμου στη γεφύρωση της επιστήμης και του πνεύματος.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη σχολή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν και αργότερα πραγματοποίησε πρωτοποριακή έρευνα σχετικά με τα βλαστοκύτταρα στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Είναι ο συγγραφέας των μπεστ σέλερ βιβλίων Η Βιολογία της Πεποίθησης και Το φαινόμενο του Μήνα του Μέλιτος, και συν-συγγραφέας με τον Steve Bhaerman του βιβλίου Spontaneous Evolution. Ο Bruce έλαβε το 2009 το διάσημο Βραβείο Ειρήνης Goi (Ιαπωνία) προς τιμήν της επιστημονικής του προσφοράς.

Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψή του στην Αθήνα, συγκεντρώσαμε 5 αποφθέγματα που αποτελούν την πεμπτουσία όλης της θεωρίας του. 

1. Οι αντιλήψεις σου έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις εμπειρίες της ζωής σου.

Αυτές οι αντιλήψεις επηρεάζονται από τις πεποιθήσεις και τις συμπεριφορές που έχεις αναπτύξει με τον καιρό. Ο Bruce Lipton αποκαλύπτει μια συναρπαστική προοπτική: η πραγματικότητά μας είναι σαν ένας καμβάς, βαμμένος από τις αντιλήψεις μας.

Οι σκέψεις και πεποιθήσεις που έχουμε συσσωρεύσει στη διάρκεια της ζωής μας λειτουργούν σαν πινέλα, δίνοντας χρώμα και μορφή στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουμε τον κόσμο.

Αυτό το πλαίσιο μετατρέπει κάθε ανθρώπινη εμπειρία σε μια υποκειμενική δημιουργία, υπογραμμίζοντας τη δύναμη της προσωπικής μας οπτικής να διαμορφώνει την αντίληψη της πραγματικότητας.

Περιοριστικές πεποιθήσεις καταδυναστεύουν τη ζωή σου: Πώς να τις υπερβείς

2. Όταν αλλάζουν οι αντιλήψεις σου, αλλάζει και η χημεία του σώματός σου

Με αυτή τη φράση, ο Bruce Lipton υποδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης σκέψης. Προτείνει ότι η αλλαγή της αντίληψής μας δεν είναι μια αφηρημένη ή ψυχολογική διαδικασία μόνο· είναι ένας πραγματικός μετασχηματισμός που συμβαίνει στο φυσικό επίπεδο, επαναπροσδιορίζοντας την κυριολεκτική χημεία του σώματός μας.
Αυτός ο εκπληκτικός ισχυρισμός υπογραμμίζει την ισχύ που έχουν οι σκέψεις και οι αντιλήψεις μας να επηρεάζουν άμεσα την υγεία, τη διάθεση, και την ευεξία μας. Είναι μια πρόσκληση να αναγνωρίσουμε και να αξιοποιήσουμε τη μεταμορφωτική δύναμη του μυαλού μας.

Η Βιολογία της Πεποίθησης: Το σώμα και η υγεία μας αλλάζει μόλις αλλάξουμε τις σκέψεις μας

 3. Μπορείς να ζήσεις μια ζωή φόβου ή μια ζωή αγάπης. Εσύ επιλέγεις.

Αυτή η φράση μας καλεί σε μια βαθιά προσωπική ανασκόπηση, προτρέποντάς μας να αναγνωρίσουμε τη δυναμική της επιλογής στην καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Στον πυρήνα της, υπογραμμίζει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ φόβου και αγάπης ως θεμελιωδών κατευθυντήριων δυνάμεων.

Η επιλογή φόβου μπορεί να περιορίσει, να απομονώσει και να δημιουργήσει αμυντικές στάσεις προς τη ζωή. Αντίθετα, η επιλογή της αγάπης ανοίγει τις πόρτες στη συνεργασία, την κατανόηση και την ανάπτυξη. Είναι μια πρόσκληση να διαλέξουμε συνειδητά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε στον κόσμο, αναγνωρίζοντας την εξουσία μας να διαμορφώσουμε μια ζωή που αντανακλά τις πιο βαθιές μας αξίες και επιθυμίες. 

4. Η στιγμή που αρχίζεις να αναλαμβάνεις ευθύνη για το περιεχόμενο του υποσυνείδητου σου, τότε, γίνεσαι ο προγραμματιστής.

Αυτή η πρόταση αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση της ικανότητας που έχουμε να μετασχηματίσουμε την ψυχολογική και συναισθηματική μας υπόσταση. Στην ουσία, μας λέει ότι όταν αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε και να αναλαμβάνουμε ευθύνη για τις ασυνείδητες πεποιθήσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που διαμορφώνουν την εμπειρία της πραγματικότητας μας, αποκτούμε τη δυνατότητα να τα επαναπρογραμματίσουμε.

Αυτό σημαίνει ότι μετατρεπόμαστε από παθητικοί παρατηρητές σε ενεργοί δημιουργοί της δικής μας ζωής, εξοπλισμένοι με τη δύναμη να ορίζουμε το ποιοι είμαστε και πώς ζούμε. 

 5. Δεν είναι τα γονίδιά μας, αλλά οι πεποιθήσεις μας που ελέγχουν τις ζωές μας.

Αυτή η φράση αντικατοπτρίζει μια βαθιά και επαναστατική ιδέα που έχει αναδειχθεί στο πεδίο της επιγενετικής: την ιδέα ότι η δύναμη της σκέψης και των πεποιθήσεων μας μπορεί να έχει άμεσο αντίκτυπο στην έκφραση των γονιδίων μας και, κατ’ επέκταση, στην υγεία και την ευεξία μας.

Η πρόταση αυτή προκαλεί την παραδοσιακή αντίληψη της βιολογίας ότι είμαστε προκαθορισμένοι από τα γονίδιά μας, προτείνοντας αντ’ αυτού ότι έχουμε μια πιο δυναμική σχέση με το DNA μας.

Η ιδέα αυτή υποστηρίζει ότι μέσω της συνειδητής σκέψης, των πεποιθήσεων και της θετικής στάσης ζωής, μπορούμε να επηρεάσουμε τον τρόπο με τον οποίο τα γονίδιά μας λειτουργούν και εκφράζονται. Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε απλώς θύματα της γενετικής μας κληρονομιάς, αλλά έχουμε τη δυνατότητα να γίνουμε συνδημιουργοί της υγείας και της ευημερίας μας.

Ενθαρρύνει την ανάπτυξη μιας πιο θετικής, υγιούς και ενσυνείδητης προσέγγισης στη ζωή, αναδεικνύοντας τη σημασία της εσωτερικής μας κατάστασης στη διαμόρφωση της πραγματικότητάς μας.

Ο Μπρους Λίπτον έρχεται στην Αθήνα στις 12 και 13 Οκτωβρίου 2024. Η προπώληση εισιτηρίων έχει ξεκινήσει με μεγάλες εκπτώσεις.

Πηγή: leadingminds.gr – enallaktikidrasi.com

Φιλία Μεταξύ Ανδρών & Γυναικών;...(Επαναδημοσίευση )

 Φιλία Μεταξύ Ανδρών & Γυναικών;...

Υπάρχει Αληθινή Φιλία Μεταξύ Ανδρών  Γυναικών;

Μπορεί ένας άνδρας και μια γυναίκα να είναι απλώς φίλοι; Πρόκειται για ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολλούς ερευνητές και έχει αποτελέσει το κεντρικό θέμα σε αρκετές ταινίες. Αυτό ήταν και το αντικείμενο της έρευνας που έκανε η Diane Felmlee, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Ντέιβις σε 406 ενήλικες.

Η πλειοψηφία , ποσοστό 83,5%, δήλωσε ότι ναι, οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να είναι φίλοι. Μόλις το 2% απάντησε όχι και το 12% ίσως. Άνδρες και γυναίκες δεν είχαν διαφορετικές απόψεις.

Φαίνεται λοιπόν ότι φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών μπορεί να υπάρξει, όμως η σχέση αυτή κρύβει προκλήσεις και είναι πιο δύσκολο να διατηρηθεί.

Καταρχήν η έρευνα δείχνει ότι υπάρχουν διαφορές στο πώς οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να αναπτύξουν και να διατηρήσουν τις φιλίες τους. Η διαφορά αυτή αρχίζει πολύ νωρίς, ήδη από την παιδική ηλικία. Τα αγόρια συνήθως παίζουν παιχνίδια σε μεγαλύτερες ομάδες ενώ τα κορίτσια προτιμούν παιχνίδια σε πιο στενό κύκλο.

Οι φιλίες των γυναικών έχουν χτιστεί πάνω στην υποστήριξη και τη συντροφικότητα. Οι άνδρες εστιάζουν στις κοινές δραστηριότητες.

«Οι γυναίκες εγκρίνουν περισσότερο τα κλάματα και τους εναγκαλισμούς μεταξύ των φίλων σε σύγκριση με τους άνδρες, γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχει μεγαλύτερη οικειότητα στις γυναικείες φιλίες», δηλώνει η Diane Felmlee.

Από τη στιγμή που οι φιλίες των γυναικών είναι κατά κανόνα "πρόσωπο με πρόσωπο", ενώ εκείνες των ανδρών θεωρούνται πιο ομαδικές, αυτές οι διαφορές μπορούν να δημιουργήσουν εμπόδια για τις γυναίκες και τους άνδρες που θέλουν να είναι φίλοι μεταξύ τους.

Ένα άλλο εμπόδιο για τις φιλίες μεταξύ ατόμων του αντίθετου φύλου είναι ότι υπάρχει η πιθανότητα να αναπτυχθεί ερωτική έλξη μεταξύ τους. «Παρόλο που η έρευνα δείχνει ότι οι άνδρες - περισσότερο από τις γυναίκες – δυσκολεύονται να κρατήσουν το ερωτικό στοιχείο έξω από τη φιλία», αναφέρει η Diane Felmlee « από τη μελέτη προκύπτει ότι οι γυναίκες είχαν περισσότερες πιθανότητες από τους άνδρες να αναφέρουν ότι η ερωτική έλξη είναι ένα γεγονός που κάνει δύσκολες τις φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών.»

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι μπορεί κάποιοι τρίτοι να βλέπουν με «περίεργο» μάτι τη συγκεκριμένη σχέση και οι δύο φίλοι να βρίσκονται συχνά στη δυσάρεστη θέση να εξηγούν ή να δικαιολογούν τη φιλία τους.

Αν παρόλα αυτά επιμένετε να έχετε φιλίες με άτομα του αντίθετου φύλου, υπάρχουν κάποια πράγματα που καλό είναι να έχετε κατά νου:

* Φροντίστε να αποκτήσετε πληροφορίες για το νέο φίλο ή τη φίλη σας και για τις προηγούμενες φιλίες του με άτομα του αντίθετου φύλου.

* Σιγουρευτείτε ότι είστε πολύ σαφείς για το τι θέλετε (και τι δεν θέλετε) από τις φιλίες σας και ότι βάζετε όρια, δεδομένου του … κινδύνου μέσα από τη φιλία να γεννηθεί ένας νέος έρωτας.

* Μην ξεχνάτε τον/την σύντροφό σας. Πρέπει να του/της δείχνετε ότι αυτός ή αυτή είναι η πρώτη προτεραιότητά σας και το άτομο που πάνω από όλους εμπιστεύεστε, αλλιώς θα βρεθείτε αντιμέτωποι με τη ζήλια ή το θυμό του/της με κίνδυνο να χαλάσει και η ερωτική σας σχέση και η φιλία σας.

πηγή: http://www.inargolida.gr/

πηγή: http://www.healthierworld.gr/

Σημείωση δική μου:

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) χειρουργό ουρολόγο κ. Κώστα Κωνσταντινίδη, «για βιολογικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς λόγους και προς όφελος της εξέλιξης των κοινωνιών σε όλο τον πλανήτη, την ανδρογυνική φιλία δεν τη θέλει ούτε η φύση αλλά ούτε και η παραγωγική διαδικασία."
...Και συνεχίζει ο καταπληκτικός γιατρός...
Σε σύγχρονες έρευνες, στην Αμερική κυρίως, φαίνεται πως στην ερώτηση αν υπάρχουν φιλίες μεταξύ αντρών και γυναικών, το μεγάλο ποσοστό (87%) απαντά “ναι”, λέει. Νομίζω, όμως, πως η απάντηση αυτή είναι πολιτικά ορθή αλλά όχι τίμια: ποιος θα δεχόταν σήμερα να αποδεχτεί τον ρόλο του... ουραγκοτάγκου σε μια κοινωνία όπου τον ανδρικό θαυμασμό τον ποινικοποιεί σαν σεξουαλική παρενόχληση;» ρωτάει ο κ. Κωνσταντινίδης κρίνοντας αναπόφευκτη την ερωτική έλξη μεταξύ ετεροφύλων. 

Ι.Β.Ν.

Ευάγγελος Παπανούτσος: Η παιδαγωγική αξία της ιστορίας !

Ευάγγελος Παπανούτσος: Η παιδαγωγική αξία της ιστορίας

Η ελληνική λέξη Ιστορία που έγινε διεθνής, αρχικά εσήμαινε την καθολική γνώση. (Ιστορία ονόμαζε ο Ηράκλειτος την επιστήμη του Πυθαγόρα πού ήταν κοσμοαντίληψη και βιο-θεωρία μαζί, ένα είδος συνολικής ερμηνείας του σύμπαντος).
Και στους χρόνους μας όμως που το περιεχόμενο της ειδικεύτηκε και ή λέξη σημαίνει μιαν ορισμένη μάθηση, εκείνην που αντικείμενο της έχει το παρελθόν του ανθρώπου ως όντος κοινωνικού και τη μακρά πορεία του από την πρωτόγονη κατάσταση έως σήμερα — η Ιστορία είναι μια επιστήμη με πολύ μεγάλη έκταση και βαθιά σημασία για τη μόρφωση του νέου.

   

Γεώργιος Ιακωβίδης. Το κερί.
Στο πρόγραμμα των μαθημάτων, ιδίως στα Γυμνάσια με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, έχει (οφείλει να έχει) πρωτεύουσα θέση. Γιατί είναι μάθημα συνθετικό. Ουσιαστικά προς αυτό τείνουν και μέσα στο δικό του πλαίσιο ενυφαίνονται όλες ή τουλάχιστον οι πλείστες μαθήσεις που φιλοδοξεί να προσφέρει στους νέους το σχολείο στην ανώτερη βαθμίδα του. Αφού ένας από τους κύριους σκοπούς της παιδείας είναι να μυήσει τον νέο άνθρωπο στα αγαθά του ανθρώπινου πολιτισμού και να τον κάνει να συνειδητοποιήσει την αξία που έχει ο ίδιος σαν άνθρωπος, εξέχουσα θέση μέσα στο πρόγραμμα πρέπει να έχει το μάθημα που δείχνει παραστατικά τους αγώνες και τις κατακτήσεις του ανθρώπινου γένους και των μεγάλων φυλετικών ομάδων του κατά τη διαδρομή των αιώνων στη σφαίρα και του υλικού, αλλά κυρίως του πνευματικού πολιτισμού.

 Εκτός από τη γενικά μορφωτική αξία του, το μάθημα της Ιστορίας έχει και έναν ειδικά φρονηματιστικό σκοπό. Καλλιεργεί, εξευγενίζει, υψώνει την εθνική συνείδηση των νέων, παράλληλα προς το αίσθημα πού ολοένα θα αποσαφηνίζεται μέσα τους ότι είναι πολίτες του κόσμου, αλληλέγγυοι με τους συνανθρώπους των και συνυπεύθυνοι για το μέλλον και την τύχη της ανθρωπότητας ολόκληρης. Στο Ιστορικό μάθημα θα διδαχτεί ο νέος τη ζωή του έθνους του από τότε που πρωτοεμφανίζεται στον ιστορικό στίβο έως σήμερα, τους μόχθους και τις θυσίες που έκανε για να βεβαιώσει τον εαυτό του, για ν’ αναδείξει την ιδιοτυπία του, για να καλυτερέψει τους όρους και τις μορφές της ύπαρξης του. Εκεί θα γνωρίσει τους εθνικούς άθλους και τις εθνικές δυστυχίες, τους εκλεκτούς ανθρώπους και τα μεγάλα συμβάντα του φυλετικού του παρελθόντος, και συνειδητά πια θα νιώσει να εντάσσεται μέσα στην εθνική του οικογένεια (οι νεκροί είναι τα στηρίγματα και οι συνεκτικοί της δεσμοί περισσότερο από τους ζωντανούς) — θα αισθανθεί ότι το ίδιο παρελθόν όπως και η ίδια μοίρα τον ενώνει με τους ομοεθνείς του. 

Και εδώ ακριβώς θα προσέξει όποιος διδάσκει την Ιστορία στους νέους. Η έξαρση του πατριωτικού φρονήματος και της εθνικής συνοχής δεν συμπίπτει ούτε λογικά ούτε ψυχολογικά με τον σωβινισμό, τον φανατισμό και το μίσος προς τους άλλους λαούς της γης. Οι έννοιες του έθνους και της πανανθρώπινης αλληλεγγύης μπορούν άριστα να συναιρεθούν μέσα στους παιδευτικούς σκοπούς των ορθά νοούμενων ανθρωπιστικών σπουδών. Η ανθρωπότητα δεν είναι αφηρημένο πλάσμα, αλλά ένα συγκεκριμένο σύνολο από εθνικές οικογένειες. Η καθεμιά εργάζεται για το σύνολο αποδοτικά όχι απαρνούμενη την ιδιοτυπία της ή υψώνοντας τον εαυτό της αγέρωχα και καταφρονετικά πάνω από τις άλλες, αλλά ίσα-ίσα καλλιεργώντας τις δικές της δυνάμεις και τις δικές της αρετές, βαθαίνοντας το πνεύμα και εξευγενίζοντας το ήθος της. 

 Όπως σε τελευταία ανάλυση πρέπει να βυθιστούμε στον ίδιο τον εαυτό μας για να συναντήσουμε, να αισθανθούμε και να εκτιμήσουμε τον «άλλο», έτσι και μέσ’ από το έθνος μας, διαμέσου της εθνικής μας συνείδησης συναντούμε, αισθανόμαστε και εκτιμούμε τα άλλα έθνη, την Ιδιοτυπία και την ειδική εισφορά τους στη σφαίρα του πολιτισμού. Μόνο το πάθος και η παρεξήγηση δημιουργούν εδώ αξιοκατάκριτες υπερβολές και θλιβερές συγχύσεις. Που αν μπορούν σε άλλες εποχές και περιστάσεις να κριθούν με επιείκεια, σήμερα είναι αδικαιολόγητες, αφού όλοι οι λαοί από την εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά και του άμεσου παρόντος, έζησαν και ζουν το γεγονός ότι η εύκολη και γρήγορη κυκλοφορία των υλικών και των πνευματικών αγαθών σε όλα τα σημεία του πλανήτη μας έχουν συμπλησιάσει τις πιο μακρινές χώρες και έχουν φέρει σ’ επαφή τους πιο απομακρυσμένους πολιτισμούς — σε τέτοιο βαθμό ώστε παρ’ όλα τα τραγικά χάσματα και τις αιματηρές διενέξεις του καιρού μας ο σύγχρονος άνθρωπος αισθάνεται την τύχη του στενά δεμένη με τη μοίρα όλου του ανθρώπινου γένους. 

Στο Ιστορικό μάθημα θα διδαχτεί ο νέος τη ζωή του έθνους του από τότε που πρωτοεμφανίζεται στον ιστορικό στίβο έως σήμερα, τους μόχθους και τις θυσίες που έκανε για να βεβαιώσει τον εαυτό του, για ν’ αναδείξει την ιδιοτυπία του, για να καλυτερέψει τους όρους και τις μορφές της ύπαρξης του. 

Άλλωστε ούτε ο έξαλλος σωβινισμός ούτε ο διεθνισμός που θέλει να θεμελιώσει απάνω στην αποξένωση από την εθνική συνείδηση και Ιστορία, είχαν ποτέ ή μπορούν να έχουν απήχηση στα αισθήματα και στις ιδέες του λαού μας που σεμνύνεται για τους αγώνες και τις θυσίες του, αλλά ποτέ δεν καταφρονεί τούς αντιπάλους, και πολλές φορές έδειξε τη μεγαλοψυχία του απέναντι σ’ εκείνους που σκληρά τον εβασάνισαν, χωρίς όμως και να δέχεται την ερμηνεία ότι η αδέλφωση των εθνών πρέπει να εξαγοραστεί με την κάμψη της εθνικής του φιλοτιμίας.

  Μια φωτισμένη διδασκαλία της Ιστορίας, της παγκόσμιας και της εθνικής, χρέος έχει να προσπαθήσει με λεπτότητα να κάνει αυτές τις διακρίσεις και να επιμείνει να γίνουν κατανοητές από τους νέους μας, ώστε και νοητικά και συναισθηματικά εγκαίρως να δοθεί σ’ αυτούς ο ορθός προσανατολισμός σε τούτο το ζήτημα το τόσο σπουδαίο για τη μόρφωση τους και για τον εθνικό μας πολιτισμό.

Πηγή: Ευάγγελος Παπανούτσος. Παιδεία το μεγάλο μας πρόβλημα. Εκδ. Δωδώνη, 1976.

 

 Πηγή Ερανιστής

Ο Νόμος της Έλξης κρύβει κι άλλο μυστικό...

Μια φανταστική ιστορία ενός ανθρώπου που μελέτησε τον Νόμο της Έλξης 

του Αχιλλέα Γεωργίου

H φυλή των Justice ζούσε κάπου στη Νότια Ευρώπη…

Τα μέλη της φυλής αυτής μελετούσαν όλους τους πολιτισμούς και κατέγραφαν τα καλύτερα στοιχεία τους, με σκοπό να δημιουργήσουν έναν καινούριο πολιτισμό όπου όλα θα λειτουργούσαν αρμονικά.

Στη φυλή των Justice υπήρχε και ένας άνθρωπος που έψαχνε τα πράγματα πολύ περισσότερο. Ζούσε τη ζωή του βασισμένος στη δικαιοσύνη και την αλήθεια. Ήθελε να υπάρχουν νόμοι και κανόνες που θα εξασφάλιζαν ότι οι άνθρωποι θα ζούσαν αρμονικά μεταξύ τους.

Πολλές φορές απομακρυνόταν από το χωριό και πήγαινε στη θάλασσα.

Γι’ αυτόν τον λόγο, τα υπόλοιπα μέλη της φυλής του είχαν δώσει το παρατσούκλι «δραπέτης».

Μια μέρα, στην καθημερινή τους σύναξη, τα μέλη της φυλής άρχισαν να μελετούν τον τρόπο που λειτουργούσαν οι πολιτισμοί της Αμερικής και της Ινδίας με πυξίδα τους τον «Νόμο της έλξης», όπως τον αποκαλούσαν.

Ο Αρχηγός της φυλής είπε:

«Αυτό είναι ένα κομμάτι που χρειάζεται να υιοθετήσουμε στον πολιτισμό μας. Έχουμε δει ότι δουλεύει πολύ καλά σε αυτούς τους λαούς. Ό,τι σκεφτόμαστε γίνεται. Το σύμπαν συνωμοτεί για να κατακτήσουμε οποιονδήποτε στόχο. Άρα στη φυλή μας πρέπει να έχουμε σαν κανόνα όλοι να σκέφτονται αυτό που θέλουν να πετύχουν».

Ο Δραπέτης δεν μπορούσε να το δεχτεί.

Πολλοί άνθρωποι που επισκέπτονταν τη φυλή τους τους έλεγαν ότι παρόλο που αφιέρωναν χρόνο και πολλή σκέψη στον στόχο τους, αυτός δεν εκπληρωνόταν.

Ο Δραπέτης ζητούσε απεγνωσμένα από τους υπόλοιπους κάτοικους μια σαφή απάντηση.

Αυτοί απαντούσαν: «Κάτι δεν κάνουν καλά».

Όμως δεν τον ικανοποιούσε καθόλου αυτή η εξήγηση.

Ήθελε να ψάξει κι άλλο.

Ήθελε να βρει τι ήταν αυτό που δεν λειτουργούσε σωστά.

Το απόγευμα δραπέτευσε για άλλη μια φορά.

Έφτασε στον βράχο όπου συνήθιζε να κάθεται ατενίζοντας τη θάλασσα και να συλλογίζεται.

Μονολογούσε για αρκετή ώρα:

«Κάποτε μας έμαθαν ότι το μυστικό ήταν η θετική σκέψη και η εστίαση στον στόχο.

Αυτό που βλέπω τόσο καιρό είναι ότι πολλοί άνθρωποι, ακόμα κι εγώ ο ίδιος, παρότι ζητάμε κάτι έντονα από το σύμπαν, αυτό δεν μας το δίνει.

Κάνουμε υπομονή, κάνουμε πράξεις για να το πετύχουμε αλλά και πάλι τίποτα.

Κάποιες φορές πετυχαίνουμε πολύ λίγα πράγματα.

Άλλες φόρες όμως όχι. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι το μυστικό έτσι ώστε να πετυχαίνουμε όλα όσα θέλουμε».

Μετά από πάρα πολλή σκέψη και μελέτη, καταγράφοντας τα αποτελέσματα των ανθρώπων που είχε γνωρίσει αλλά και τα δικά του, ανακάλυψε ότι το μυστικό ήταν ακόμα πιο βαθύ από αυτό που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Πετάχτηκε από τη θέση του φωνάζοντας:

«Το βρήκα!» θυμίζοντας λίγο τον Αρχιμήδη τη στιγμή που ανακάλυψε την άνωση.

«Όταν οι στόχοι μου αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο το δικό μου όφελος, τότε το σύμπαν δυσκολευόταν. Δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει όλους τους ανθρώπους. Δεν ήξερε ποιον να βοηθήσει πρώτο. Ο καθένας κοιτούσε τον εαυτό του και δεν ήξερε πώς να εκπληρώσει την επιθυμία όλων. Δεν του έφτανε ο χρόνος, δεν του έφταναν τα υλικά.

Αν όμως θέσω στόχους που μέσα από αυτούς θα κερδίζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι εκτός από εμένα;»

Και ξαφνικά, με αυτή την ερώτηση, ο Δραπέτης έλυσε το μυστικό που κρυβόταν πίσω από τον Νόμο της έλξης.

Ο Δραπέτης ξεκίνησε να βάζει στόχους όπου μέσα από αυτούς κέρδιζαν πολλοί άνθρωποι.

Σε κάθε καινούριο στόχο που έβαζε, όσο εμπεριείχε περισσότερους ανθρώπους που κέρδιζαν μέσα από αυτόν, τόσο πιο εύκολα ήταν τα πράγματα.

Και τότε ξαφνικά το σύμπαν ξεχείλισε όλη του τη χάρη.

Οι στόχοι του ξεκίνησαν ο ένας μετά τον άλλο να επιτυγχάνονται με μεγάλη ταχύτητα.

Δεν έβαζε ούτε καν ημερομηνία για να ορίσει το διάστημα εντός του οποίου θα πετύχαινε τον στόχο του.

Δεν είχε καμία αξία η ημερομηνία πλέον.

Ήταν τόσο συναρπαστικό αυτό που συνέβαινε κι έτσι απολάμβανε όλη την πορεία.

Όσο περισσότερους ανθρώπους εμπεριείχε ο στόχος του τόσο πιο γρήγορα γινόταν πραγματικότητα.

linkedin.com 

 

https://www.awakengr.com/o-nomos-tis-elxis-kryvei-ki-allo-mystiko/