Είναι καπελωμένο το Σύνταγμα;

Δεν είχα καμία διάθεση να επανέλθω στο θέμα των αγανακτησμένων του Συντάγματος, ήθελα να το αντιμετωπίσω μια και καλή απολογιστικά, μετρώντας το αποτέλεσμα.

Αλλά δεν μπορώ να μη παρατηρήσω την κατάσταση:
Το πάνω μέρος της πλατείας έχει κυριαρχηθεί από το απολίτικο πλήθος με τα τετζερέδια.
Στο κάτω μέρος της πλατείας όμως όπου γίνονται οι συνελεύσεις και που υποτίθεται ξεκίνησε ως χώρος πολιτικού προβληματισμού, έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση που πλέον δεν έχει να κάνει ούτε με μνημόνιο ούτε με αγανάκτηση.

Αναρωτήθηκα αρχικά γιατί περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσε να συνταχθεί κάτι σαν αυτό που εξέδωσε η ανάλογη διαμαρτυρία της Μαδρίτης. Και που εκφράζει κατα 95% και την ελληνική πραγματικότητα.

Μάλιστα όταν είδα τον Γ. Βότση να μιλάει εκεί για επιβεβλημένη αναθεώρηση του συντάγματος πίστεψα πως και πάλι η γενιά της μεταπολίτευσης αναλάμβανε να κηδεμονεύσει με σκονάκια το σκεπτικό και το λόγο των «κατωβουλητών» που αδυνατούσαν να πάρουν αποφάσεις, να ορίσουν όργανα.

Αλλά όχι. Τα ψηφίσματα που συντάσσονται δεν είναι κατά τύχη ή από λάθος γενικόλογα κι αόριστα. Κι ας αναρωτιούνται οι ίδιοι οι συμμετέχοντες για τους λόγους.

Αντίθετα αντιπροσωπεύει άριστα την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και τις συζητήσεις που αναπτύσσονται . Οι απάτσι «κατωβουλήτες» δεν έχουν στόχο το μνημόνιο, αλλά την επιβεβαίωση της ταυτότητάς τους και τη δικαίωση της ιδεολογίας τους. Το κείμενο της Μαδρίτης αντιμετωπίζεται λίγο-πολύ σα νεοφιλελεύθερο(!).

Αυτό στην ουσία δεν έχει καμία διαφορά απο τον κομματικό μεσσιανισμό. Όπως ακριβώς τα κόμματα υπόσχονται πως αν και όταν έρθουν στην εξουσία θα λύσουν τα όποια προβλήματα μέσα απο τον κάθε «-ισμό» που αντιπροσωπεύουν, έτσι και οι "κατωβουλήτες" απορρίπτουν τις διεκδικήσεις αντιμετώπισης ανεργίας, μείωσης μισθών και συντάξεων και κατάργησης συλλογικών συμβάσεων μέσα απ’ το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Δεν τους ενδιαφέρει να αποτελέσουν μια οργανωμένη αντίσταση στα ανισσόροπα μέτρα που επιβάλλονται, ούτε καν να είναι ένας διακομματικός παρεμβατικός φορέας πίεσης απέναντι σε κάθε κυβέρνηση.

Η προσέγγισή τους είναι πιο μαξιμαλιστική: Κάτω ο καπιταλισμός, κάτω η εργοδοσία, κάτω ο κοινοβουλευτισμός. Άμεση Δημοκρατία. Πρέπει να έρθει στην εξουσία η ουτοπία που φαντασιωνόμαστε για να βρουν λύση τα προβλήματα (και να δημιουργηθούν άλλα, ίσως μεγαλύτερα αλλά αυτό θα το δούμε τότε, η μάλλον δε θα το δούμε γιατί στην ουτοπία δεν υπάρχουν προβλήματα).

Απ’ αυτή την άποψη, το χάπενινγκ του Συντάγματος μπορεί να είναι ενδιαφέρον, να βοηθά στη ζύμωση, την άρθρωση πολιτικοειδούς (κι όχι πολιτικού) λόγου από μια παραπεταμένη –πολιτικά- γενιά που δεν έμαθε να διαλλέγεται και να εντοπίζει στόχους, μπορεί να βοηθήσει να διαμορφωθεί τουλάχιστον ένας λόγος εκεί που μέχρι σήμερα υπήρχε η βίαιη αυτόματη ανακλαστική αντίδραση.

Αλλά και πάλι ο διαμαρτυρόμενος για το χειρισμό του μνημονίου που δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει το πολίτευμα, είναι άστεγος.

Ποιοί σαρκάζουν τους Atenistas;

Τον τελευταίο καιρό ευδοκιμεί στα «κοινωνικά μέσα» ένα καινούριο φρούτο.

Είναι η κριτική και ο σαρκασμός στους atenistas.

Αν κάνετε μια αναζήτηση θα βρείτε χωρίς ιδιαίτερο κόπο ένα βουνό από αστείες φλυαρίες κατά της πρωτοβουλίας (να ένα χαρακτηριστικό).

Αυτή η κριτική είναι ιδιαίτερα εμφανής και την παρατήρησε κι ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος που γράφει ένα καλό κείμενο στη Lifo.

Μαζί με τους atenistas φυσικά σαρκάζεται γενικότερα ο εθελοντισμός Πιθανότατα επειδή δεν είναι βολικό να καλύπτονται τα κρατικά κενά και τις αδυναμίες όταν οραματίζεσαι ένα κράτος με τόσα εκατομμύρια υπαλλήλων που θα φτάνουν να φτυαρίσουν το χιόνι μπροστά στη γκαραζόπορτά σου πριν "το στρώσει".

Μέχρι αυτό το παρόν κράτος λοιπόν να ανταποκριθεί στο ακέραιο σ’ αυτό του το καθήκον, θα πρέπει να δεχτούμε τη βρωμιά και -κυρίως- την απαξίωση του δημόσιου χώρου. Προφανώς για να καταδείξουμε το κενό με όσο πιο έντονο τρόπο γίνεται. Για να φωνάζουμε "κοιτάξτε που μας έχουν και ζούμε", "τι κάνει το κράτος"...

Έτσι η εγκατάλειψη και η εξαθλίωση του δημόσιου χώρου μας είναι οικεία εικόνα.

Και όχι μόνο οικεία αλλά και βολική για ένα ολόκληρο σύστημα: δικαιολογεί υποσυνείδητα τα 5 ευρώ που θα πρέπει να πληρώσουμε για ένα καφέ στα καφέ της πόλης αφού αυτά αποτελούν το μοναδικό καταφύγιο της κοινωνικής συναναστροφής.

Υπάρχει όμως κι άλλη μία ανάγνωση που προσωπικά θεωρώ σημαντική: Η δράση των atenistas και οι άλλοι εθελοντισμοί που σαρκάζονται, είναι πολύ συνηθισμένες σε άλλες κοινωνίες όπου ο συνεκτικός κοινωνικός ιστός είναι ακόμα ισχυρός. Πολύς είναι ο κόσμος σε Ευρώπη, Αμερική στον ελεύθερο χρόνο του (ή όντας άνεργος) αποφασίζει να προσφέρουν μερικές ώρες της εβδομάδα εθελοντική εργασία για μετανάστες, άπορους, αδέσποτα ζώα. Για οποιοδήποτε σκοπό. Λέγεται «κοινωνική συνοχή», λέγεται «αλληλεγγύη».

Εδώ όμως τον τόπο του κοινωνικού και πολιτικού παράδοξου, αντί να γίνεται λόγος για αυτή την -από καιρό χαμένη- κοινωνική αλληλεγγύη, αντί να αναζητούνται τρόποι κοινωνικής συσπείρωσης, ευδοκιμεί ο εύκολος σαρκασμός των "γραφικών" atenistas.

Και όπως σωστά καταλήγει ο Τσαγκαρουσιάνος: "Άξιος να κρίνει τους atenistas είναι όποιος έχει πράξει κάτι ελάχιστα χρησιμότερο από αυτούς".

Υ.Γ. Η φωτογραφία δεν είναι απο την αντί-δραση των atenistas αλλά απο τη δράση των "βρωμίστας". Που όμως δεν στηλιτεύονται ούτε σαρκάζονται πουθενά.

Για το κίνημα "Δεν Πληρώνω"

Όχι δεν έχω μετοχές στις κατασκευαστικές που εισπράττουν διόδια για να κατασκευάσουν ή να βελτιώσουν αργότερα τους δρόμους. Ούτε με ενδιαφέρει η "νομιμότητα" με την εισαγγελική έννοια του όρου.

Έχω μερικά απλές βασικές απορίες όμως που δεν απαντώνται:

1. Γιατί να εξισωθεί η πληρωμή των διοδίων της εθνικής Αθηνών - Θεσσαλονίκης (όπου οδηγείς με υψηλές ταχύτητες για πολλά χιλιόμετρα) με τα ουσιαστικά παράνομα διόδια της Αθηνών - Πατρών όπου στο σύνολο της διαδρομής γίνονται έργα και άρα οδηγείς με χαμηλές ταχύτητες; Είπαμε πως είναι παράνομο να εισπράττεις διόδια για δρόμο που ακόμα δεν έχεις κατασκευάσει, που δεν τηρεί τα στάνταρ ασφάλειας. Αλλά όταν ο δρόμος είναι κατασκευασμένος και σωστός, γιατί να μην πληρώσεις;

Επίσης απο που κι ως που εξισώνεται ο αγρότης που δίκαια διεκδικεί παράδρομους που να εξυπηρετούν την καθημερινότητά του, με όποιον κάνει διαδρομή σε όλο το μήκος του αυτοκινητόδρομου;

2. Γιατί εξισώνεται η πληρωμή διοδίων με τα εισιτήρια των ΜΜΜ; Ποια είναι η σχέση τους; Σαφώς οι αυξήσεις είναι εξοργιστικές, σαφώς οι χαμηλόμισθοι επιβάτες δεν μπορούν να επιβαρυνθούν τις καταστροφικές επιλογές των πολιτικών ηγεσιών (που έκαναν βαρύτατα προβληματικές τις συγκοινωνίες), αλλά από το να διεκδικήσεις φτηνό εισιτήριο ή κλιμακωτό ανάλογα με την διανυόμενη απόσταση, μέχρι να καταστρέψεις τα ακυρωτικά και εκδοτικά μηχανήματα και να βανδαλίσεις τους σταθμούς του μετρό, η διαφορά είναι τεράστια.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί της αριστεράς που βρίσκονται πίσω απ' το κίνημα "δεν πληρώνω" έχουν τεράστια ευθύνη που όλα αυτά τα μεταπολιτευτικά χρόνια δεν θέλησαν (παρά την αυξημένη επιρροή τους) να δημιουργήσουν στον κόσμο καταναλωτική συνείδηση.

Είναι 100% υπεύθυνη η αριστερά που δεν δίδαξε το "λαό" να οργανώνει μποϋκοτάζ, να βρίσκει τις διαδρομές που μπορούν να καταργούν παράλογες εισπρακτικές τακτικές μέσα απο συντεταγμένα όργανα. Να διδάξει δηλαδή πως λειτουργεί η δημοκρατία. Είναι πλήρως υπεύθυνη η αριστερά που δεν εκπαίδευσε τους χαμηλόμισθους ψηφοφόρους της πως να στελεχώσει και να οργανώσει αξιόπιστες καταναλωτικές οργανώσεις με ατζέντα και συγκεκριμένους στόχους που οδηγούν την ακρίβεια.

Αντίθετα είναι τραγικά μικροπολιτικό το να αποφεύγεις να φέρεις αποτέλεσμα μέσα απο καταναλωτικό κίνημα για να δικαιωθεί η θέση "δημοκρατία=καπιταλισμός=ακρίβεια και εκμετάλλευση".

Είναι τραγικά σόλοικο το να δείχνεις πως μόνο οι ζηλωτές "φρουροί της επανάστασης" είναι επιφορτισμένοι με την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα από βία, βανδαλισμούς, παρανομίες αλλά και παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων (στην περίπτωση του καπνίσματος όπου όλοι σχεδόν οι αριστεροί θεριακλήδες γραφιάδες έδωσαν ρέστα).

Έμαθαν την κοινωνία να κάνει σημαία τον νεοελληνικό τσαμπουκά, την έμαθαν να είναι όμηρος της πολιτικής σκοπιμότητας και -φυσικά- του ισοπεδωτικού λαϊκισμού (π.χ. "να καταργηθούν όλα τα διόδια"), που καταργεί την ικανότητα να διακρίνονται οι κατά περίπτωση διαφορές.

(Θεωρώ εδώ πως για τους φίλους που με διαβάζουν είναι περιττό να επιχειρηματολογήσω πως για την κατασκευή ενός δρόμου θεωρώ δίκαιο το να πληρώνουν οι χρήστες του και όχι όλοι οι φορολογούμενοι).

Εγώ λοιπόν τώρα κατέληξα να φοβάμαι αυτούς τους ακτιβισμούς της πορδής, γιατί οργανώνουν όχλο που ενεργεί τυφλά και ανεξέλεγκτα. Με τέτοιο όχλο δεν μπορείς να συζητήσεις, δε μπορείς να διαφωνήσεις. Η όποια διαφοροποίησή σου θα καταλήξει σε λιντσάρισμα ή προπηλακισμό (όπως έγινε σε κάποιους σταθμούς μετρό με ορισμένους επιβάτες που συνειδητά ήθελαν να ακυρώσουν εισιτήρια).

Τους φοβάμαι γιατί ο τραμπουκισμός τους θρέφεται και από την ηλιθιότητα της κυβέρνησης που μόνο μετά τον "τσαμπουκά" κάθεται να ξανασυζητήσει τις τιμές των διοδίων, επικυρώνοντας το "ακτιβισμό" τους.

Και φοβάμαι γιατί θα τους βρούμε απέναντι και σε περιπτώσεις όπου η λογική (και όχι η "νομιμότητα") θα είναι ακόμα πιο κραυγαλέα εναντίον τους.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι απο τα σημερινά ΝΕΑ και απ ότι φαίνεται αναρτήθηκε πρώτα στο indymedia. Πως σας φαίνεται;

Διόδια. Ναι; Όχι; Γιατί; Πως;

Νέο Έργο: Διόδια.

Πρωταγωνιστές:

Το "κίνημα κατά των διοδίων" που σηκώνει τις μπάρες και περνάει με το "έτσι θέλω", ο Γκλέτσος ως δήμαρχος Στυλίδας που γκρέμισε τα διαχωριστικά με μπουλντόζα για να περνάει ο λαός, ο Σουφλιάς που έδωσε σε ιδιώτες την εκμετάλλευση των διοδίων και πολύ-πολύ φιλολογία για το αν πρέπει να πληρώνονται ή όχι τα διόδια.

Οι απόψεις υπέρ του να πληρώνονται τα διόδια κυμαίνονται από τη "νομιμότητα έναντι μαγκιάς"μέχρι το "ποιός θα πληρώσει για τους

δρόμους αν όχι αυτοί που τους χρησιμοποιούν"

Για τις αντίθετες απόψεις δε χρειάζεστε links, είναι γεμάτο το διαδίκτυο

Προσωπικά νομίζω πως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Αλλά ως συνήθως η "μέση" δεν ευνοεί τις κραυγές, τους τσαμπουκάδες και τις μελοδραματικές ή τις γραφικές κραυγές

("ελεύθερα Μάλγαρα" και "καταγγέλλουμε το ξεπούλημα των εθνικών μας δρόμων").

1ον: Θεωρώ οτι η Ελλάδα αξίζει επιτέλους δρόμους γρήγορους και ασφαλείς που εκτός του να σώζουν ζωές, θα βοηθούν στη γρήγορη μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών και άρα την οικονομία. Δρόμους με υπηρεσίες, με σταθμούς ανάπαυσης, με, με...

Ναι, αυτοί οι δρόμοι πρέπει να αποπληρώνονται.

Με διόδια, από τους χρήστες.

2ον. Ναι, θεωρώ οτι ήδη ο Έλληνας κάτοχος αυτοκινήτου πληρώνει πανάκριβα βενζίνες, πετρέλαια, τέλη κυκλοφορίας, ΦΠΑ και πολλές άλλες επιβαρύνσεις και άρα δικαιούται ένα κανονικό και ασφαλές δίκτυο δρόμων που να μπορεί να χρησιμοποιήσει χωρίς διόδια.

Άρα μέχρι τώρα έχουμε ένα ζητούμενο: Το κράτος με τα υπερβολικά τέλη που εισπράττει οφείλει να δημιουργήσει εναλλακτικούς δρόμους και πλήρεις προσβάσεις για όσους δεν επιθυμούν να πληρώσουν διόδια. Είναι απαράδεκτο να πρέπει να πληρώσει διόδια ο κάτοικος του οικισμού δίπλα στην εθνική οδό για να πάει οπουδήποτε. Αν αποφασίσει κάποιος να πάει Θεσσαλονίκη - Αθήνα χωρίς διόδια απο που πρέπει να περάσει ακριβώς; Πόσων ετών θα είναι όταν θα φτάσει στον προορισμό του;

Άρα:

3ον: Τα διόδια θα πρέπει να πληρώνονται για μεγάλες αποστάσεις και γρήγορες ταχύτητες. Αναλογικά με την απόσταση που διανύει το όχημα. Επομένως η είσπραξη των διοδίων θα πρέπει να γίνεται στις εξόδους και όχι στην είσοδο. Αυτό επίσης θα μπορούσε να είναι μια λύση σε περίπτωση που το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να κατασκευάσει εναλλακτικό δίκτυο (αλλά όχι ΚΑΙ πανάκριβα τέλη ΚΑΙ πανάκριβα διόδια).

4ον: Θεωρώ αίσχος το να ζητείται η πληρωμή διοδίων για τον δρόμο-καρμανιόλα Κορίνθου-Πατρών. Περνάω πολύ συχνά από εκεί και δυστυχώς μέχρι σήμερα ποτέ δεν σήκωσα τη μπάρα να περάσω με το "έτσι θέλω". Βρέθηκα λοιπόν να πληρώνω για να είμαι στοιχισμένος πίσω από φορτηγά, να οδηγώ για ατέλειωτα χιλιόμετρα σε μια λωρίδα και να κινδυνεύει η ζωή μου σε ένα καρόδρομο που είναι ο ίδιος από τότε που τον έφτιαξε η χούντα και τα αυτοκίνητα των 900 κ.ε. ταξίδευαν με 70 "ΧΑΩ".

Σύμφωνα λοιπόν με τους κοινοτικούς νόμους είναι παράνομο να πληρώνω προκαταβολικά για έργο που θα γίνει αργότερα, δεν πληρώνω διόδια για δρόμους που δεν τηρούν ένα μίνιμουμ προδιαγραφών. Και κακώς τα πλήρωνα ακόμα και όσο την εκμετάλευση την είχε το Τ.Ε.Ο.

Αλλά εκτός από παράνομο είναι και ανήθικο διότι δεν εμπεριέχεται το θεμιτό επιχειρηματικό ρίσκο που λέει "χρηματοδοτώ και περιμένω να εισπράξω". Με την προκαταβολική καταβολή διοδίων για να μου χρηματοδοτήσουν το έργο γίνομαι κι εγώ μεγαλοκατασκευαστής.

Αυτά τα κατορθώματα ο Σουφλιάς τα πλήρωσε και είναι ήδη στα αζήτητα, αλλά οι συμβάσεις συνεχίζουν να ισχύουν. Κακώς! Αλλά οι οδηγοί δεν διαπράττουν παρανομία όταν περνούν "τζάμπα", απλά υπακούν σε νόμους κοινοτικούς κι όχι σε υπουργικές αποφάσεις αμφιβόλου νομιμότητας.

Άρα: Ναι, να πληρώσω για ένα άρτιο αυτοκινητόδρομο ένα λογικό διόδιο, αλλά όχι αυτά που στοιχίζει σήμερα η διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη (45€!).

Και όσοι καλοθελητές κάνουν σύγκριση με την Ευρώπη, ας μας πουν πόσα πληρώνεις ανα χιλιόμετρο σε Γερμανία και Ελβετία και επίσης αν παρατήρησαν οτι ακόμα και οι τουαλέτες για τους ταξιδιώτες "εκεί" όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι πεντακάθαρες και θερμαινόμενες!

Όχι δεν θα πληρώσω ούτε σέντσι για Κόρινθο - Πάτρα, αλλά θα ζητήσω και αποζημίωση που παίζω τη ζωή μου κορώνα-γράμματα.

Μερικές φορές, όσο κι αν στην Ελλάδα έχουμε πρόβλημα σεβασμού των νόμων (είναι μεγάλη αλήθεια), ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις τις λαμογιές και αυθαιρεσίες των νομοθετών που βάζουν το χέρι στην τσέπη σου ξεδιάντροπα, είναι να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου αναλαμβάνοντας και την ευθύνη της πράξης σου. Αυτό κάνουν σήμερα οι οδηγοί.

Οι αριθμοί πινακίδων είναι στη διάθεση των υπευθύνων κι αν νομίζουν πως έχουν άδικο οι τόσοι οδηγοί δεν έχουν παρα να κινηθούν νομικά εναντίον τους.

Υ.Γ. Και που να διαβάζατε και όσα προβλέπονται να γίνουν στον Κηφισό να φρίξετε: Μέσα στο 2011 μπαίνουν διόδια από Λυκόβρυση και πάνω και θα πρέπει να πληρώσεις ηλεκτρονικά διόδια για να πας ακόμα και Κηφισιά από τη Φιλαδέλφεια!

Υ.Γ.2: Δεν έχω κανένα απολυτως πρόβλημα με την εμπλοκή ιδιωτών στην κατασκευή δρόμων. Ένα παράδειγμα θα πω μόνο: Αττική οδός έναντι δρόμων που παραλάμβανε(!) μέχρι πρόσφατα το αρμόδιο υπουργείο και που έκαναν τα αυτοκίνητα να κουνάνε σα βάρκες, ενώ μερικούς μήνες μετά είχε φύγει σχεδόν όλη η άσφαλτος.

Όταν το κράτος λοιπόν είναι διεθφαρμένο (και ο αρμόδιος παραλαμβάνει προφανώς μετά απο συναλλαγή), ας δουλέψει ο ιδιώτης-μεγαλοεργολάβος. Μαγκιά του!

Jody McIntyre VS BBC

Ολοκάθαρη είναι η σκέψη του ακτιβιστή με ειδικές ανάγκες απέναντι στην απαράδεκτη σειρά ερωτήσεων (που περισσότερο δηλώσεις είναι) του δημοσιογράφου.

Υπάρχει "αριστερή υπέρβαση";

Έχει παρατηρηθεί πως όταν οι κυβερνήσεις όταν πρόκειται να πάρουν μέτρα που αφορούν την οικονομία, το κάνουν λαμβάνοντας υπ όψιν το "κόστος". Παγκόσμιο φαινόμενο είναι αυτό, όχι μόνο ελληνικό. Και το κόστος σχεδόν πάντα συναρτάται με το πως είναι διαρθρωμένη η κοινωνία, οι σχέσεις με το πολιτικό ή επιχειρηματικό σκηνικό.

Όταν πρόκειται λοιπόν να σφίξουν τα πράγματα (κι ας μιλάμε πια για τη δική μας συγκυρία), αφήνονται οι εφοπλιστές ανέπαφοι για να μην πάρουν τα καράβια τους και τα μεταφέρουν σε σημαίες ευκαιρίας (Λιβερία, Παναμά κλπ).
Αφήνονται στην ησυχία τους οι βιομηχανικές μονάδες γιατί αν ανέβει το κόστος τους, μπορούν πολύ εύκολα να μεταφερθούν σε διπλανές επικράτειες με πολύ μικρότερα μεροκάματα.
Αφήνονται (συνήθως) οι μεγάλες επιχειρήσεις γιατί επίσης μπορούν να μεταφέρουν την έδρα τους κάπου αλλού με πολύ μικρότερη φορολογία.

Ποιοι είναι αυτοί που δεν έχουν εναλλακτική, που δεν μπορούν να απειλήσουν με μεταφορές, με κεφάλαια με επενδύσεις; Ο εργαζόμενος πολίτης φυσικά. Το μόνο όπλο που διαθέτει για να αμυνθεί είναι η ίδια του η εργασία, το μόνο που του απομένει είναι η απεργία και η διαδήλωση.

Και είναι κρίμα όταν η απεργία ή η διμαρτυρία σαν θεσμός και σαν δικαίωμα υπονομεύεται με την ακραία εκδήλωση των τακτικών ΠΑΜΕ με τα μπλόκα και την "έτσι θέλω" κατάλυση των δικαιωμάτων τρίτων.
Είναι κρίμα όταν οι διαδηλώσεις υπονομεύονται από τη δράση μερικών μαλακισμένων που επειδή έμαθαν να φτιάχνουν μολότοφ, μπορούν να καταδικάζουν σε μούδιασμα και σε απομόνωση όλη αυτή τη θυμωμένη μάζα που έχει τη δυναμική να αλλάξει αποφάσεις, να πιέσει για τιμωρίες, να μειώσει αισχρές αλαζονικές πολιτικές συμπεριφορές.

Και λυπάμαι πάρα πολύ όταν βλέπω ανθρώπους έξυπνους, να θυσιάζουν την οξυδέρκειά τους για να συνεχίσουν να επιχειρηματολογούν υπερασπιζόμενοι την "αντισυστημική" κουκούλα που είναι προφανές εδώ και καιρό ότι είναι ο καλύτερος φίλος της καταστολής. Από απλή ιδεοληψία, από εξαρτημένα "αντιεξουσιαστικά" ανακλαστικά. ♠

Είναι πολλές οι πληγές μας, οι κακοδαιμονίες μας. Έχουμε συνηθίσει στην ανομία γιατί πειστήκαμε πως οι νόμοι είναι του κράτους και το κράτος είναι ο αντίπαλος. Είναι χαρακτηριστικό πως η μεγαλύτερη αντίσταση στο νόμο για το κάπνισμα έγινε απο αριστερούς χαρμάνηδες. Η έκφραση του Παφίλη για απιστία στο Σύνταγμα βγήκε τόσο αβίαστα λες κι ήταν μια "καλημέρα". Κι ας βγάζει εκτός νόμου το κόμμα του!

Μάθαμε τόσο καιρό να ζούμε σε μια στρεβλή κοινωνία αλλά και οικονομία. Ένα απλό παράδειγμα: Η ίδια η αριστερά υπεραμύνεται ενός κράτους δημοσίων υπαλλήλων επιχειρήσεων δημόσιου τομέα. Ξέρει όμως πολύ καλά οτι δεν μπορεί αυτή η κρατική επιχειρηματικότητα να είναι κερδοφόρα ακόμα κι όταν λειτουργεί με τις πλέον αριστερές προδιαγραφές.
Αυτό αποδείχτηκε με την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ, με ένα σωρό παραδείγματα Κι όμως συνεχίζουν να υπερασπίζονται το δικαίωμα στη συνέχιση αυτής της κρατικοδίαιτης πολιτικής ακόμα κι όταν αυτή συντηρείται απλά και μόνο απ΄ τα ευροκοινωτικά δάνεια που τόσο καιρό αντλούσαμε.
Απο την Ευρώπη των μονοπωλίων και του κεφαλαίου δηλαδή.

Σήμερα αυτοί που πείθονται απο τον παγιωμένο και δογματικό λόγο του ΚΚΕ είναι μόνο οι ψηφοφόροι του. Αυτοί που πιστεύουν πως είναι εφικτή λύση η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι μόνο οι οπαδοί του (και δεν είναι και πολύ σίγουρο).

Κι όμως ο κόσμος που ξέρει πως οι κινητοποιήσεις είναι τώρα απαραίτητες, κατεβαίνουν στο δρόμο κάτω από τα πανό και τις σημαίες των δύο κομμάτων.
Συμμετέχουν, γιατί είναι οι δύο μαζικοί φορείς που μπορούν να κινητοποιήσουν. Άσχετο αν πείθονται από την επιχειρηματολογία τους. Απλά την αγνοούν για λίγο, για να υπηρετηθεί το ζητούμενο. Δυστυχώς όμως κανείς απο τα κομματικά επιτελεία δεν θέλει να δει αυτή την πραγματικότητα.

Η κρίση αγγίζει με τρόπο τραγικό το κοινό που τόσο καιρό αποτελούσε την παραδοσιακή εκλογική δεξαμενή της αριστεράς. Αν τώρα δεν γίνει η υπέρβαση, αν ο λόγος των αριστερών κομμάτων δεν εκσυγχρονιστεί και δεν αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, τότε θα είναι αυτά τα κόμματα μέρος του προβλήματος, θα έχουν την ευθύνη της κοινωνικής παράλυσης.

Τα ανύπαρκτα αριστερά "think tanks" κι ο Καρατζαφέρης

Θα προσαρμοστώ σιγά-σιγά που θα πάει... (αλλά μπορεί και όχι). Και για να βοηθηθώ στην προσαρμογή, ξεκίνησα να διαβάζω όλα τα προηγούμενα post στα blogs που παρακολουθώ.

Διαπίστωσα πολύ προβληματισμό για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Γιατί άραγε; Δεν ήταν αναμενόμενο οτι θα έπεφτε θεαματικά ο ΣΥΝ, ή οτι θα ανέβαινε θεματικά ο ΛΑΟΣ;

Δεν ήταν αναμενόμενο οτι οι γνωστές (ψευτο) ακτιβιστικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν από Δεκέμβρη και μετά, θα κατέληγαν να προκαλέσουν αγανάκτηση και στροφή σε πιο συντηρητική στάση ακόμα και των πιο προοδευτικών απ’ τους ψηφοφόρους;

Μιλούσα πρόσφατα με ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου που περιμένει να επιστρέψει στο σπίτι του στην επαρχία που δεν αναμένεται να γίνει πριν τις αρχές του Ιουλίου. Λόγω των καταλήψεων που αποφασίστηκαν να γίνουν από ακροαριστερούς και ΣΥΝασπισμένους με μια τεχνητή ομοφωνία (αφού είχε αποκλειστεί η πλειοψηφία των διαφωνούντων φοιτητών και είχαν προπηλακιστεί και όσοι τόλμησαν να εμφανιστούν διαφωνούντες).

Σημείωση: Ο λόγος της κατάληψης ήταν τόσο ασήμαντος που έχει ήδη ξεχαστεί.

Θρίαμβος μια πολιτικής που πιστεύει ακόμα οτι μπορεί να δρέψει μικροπολιτικά οφέλη από μια «εξεγερμένη» περίοδο, από μια «μαζική αντίσταση» όπως τη φαντάζονται στα κομματικά σχεδιαστήρια.

Πράγματι υπήρξε αντίσταση και εξέγερση. Αλλά ξεχάστηκε στην πορεία οτι ο αντίπαλος δεν ήταν μια κυβέρνηση καταπιεστική και ανελεύθερη που συνειδητά σκοτώνει ανήλικους, αλλά μια κυβέρνηση - μπάχαλο που έχει αφήσει τόσο ξεχαρβαλωμένους τους μηχανισμούς ώστε ο φόνος του ανήλικου να γίνεται τόσο εύκολα και τυχαία όσο εύκολα και τυχαία μπορεί να χτυπιέται δολοφονικά ο πρύτανης, να αφήνονται τραμπούκοι να χρησιμοποιούν τα ΑΕΙ για καταφύγια, και να μην ανοίγει μύτη.

Και η πολιτική πρόταση ποια ήταν; Ακόμα περισσότερο μπάχαλο, διάλυση των θεσμών απ’ όπου πιθανά να προέκυπτε κάποια ελπίδα. Χρεοκοπία της ανώτατης εκπαίδευσης, πλήρης κομματικός νεποτισμός κλπ κλπ.

Απ την άλλη ο κουρασμένος με το άλλο μπάχαλο της λαθρομετανάστευσης πολίτης, αδυνατεί να ερμηνεύσει τις αιτίες του προβλήματος, να αποδώσει ευθύνες σε ένα κρατικό μηχανισμό που παρακολουθεί άβουλος και τα βάζει με το σύμπτωμα, απαιτεί εδώ και τώρα δυναμικές και ξενόφοβες λύσεις και τάσσεται με το πιο κραυγαλέα λαικίστικο κόμμα του «wannabe Λαζόπουλου», ατακαδόρου Καρατζαφέρη.

Και πάλι ποια είναι η αιτία; Προφανώς οτι ο πολίτης δεν έχει αξιόπιστο συνομιλητή απ’ τη μεριά της αριστεράς, που αντί να αρθρώσει πολιτικό λόγο να εξηγήσει φαινόμενα και να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις περιορίζεται να γίνει ο αντίπαλος του κάθε χρυσαυγίτη στις συμπλοκές πέριξ του Αγ. Παντελεήμονα.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται σύγχρονη αξιόπιστη πολιτική πρόταση, παραγωγή ιδεολογίας. Πρέπει να ανατραπεί το κύμα φυγής των ψηφοφόρων όχι με τους φραστικούς προπηλακισμούς του Πάγκαλου (που κατά βάθος όμως ΔΕΝ έχει άδικο), αλλά με την μετάλλαξη των κομμάτων από φορείς εξουσίας, δυνάστες της καθημερινότητας και διαχειριστές μαύρου χρήματος, σε πραγματικούς ηγέτες της κοινωνίας με πρωτοβουλίες και πολιτική σκέψη.

Καλά, δεν θα κρατάω την αναπνοή μου κιόλας...

Πέρα απο το πρόστιμο της Nestle

Την περασμένη εβδομάδα -δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παρακολουθήσατε-, επιβλήθηκε ένα σοβαρό πρόστιμο (30 εκ Ευρώ!), στη Nestle από την επιτροπή ανταγωνισμού για παράνομες εκβιαστικές τακτικές (κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης).

Και αυτή η είδηση έτυχε σχετικά περιορισμένης δημοσιότητας αλλά στην περίπτωση αυτή παραβατικής και σκανδαλώδους συμπεριφοράς μιας πολυεθνικής ΚΑΙ η μπλοκγόσφαιρα δεν ανέφερε το παραμικρό, σε αντίθεση με την περίπτωση του Mall (έχουμε συγκεκριμένους εχθρούς που λατρεύουμε να μισούμε). Παρα το γεγονός οτι η συγκεκριμένη εταιρία είναι ο Νο 1 στόχος των καταναλωτών παγκοσμίως με συνεχή μπουκοτάζ.

Άργησε λίγο η επιτροπή ανταγωνισμού. Ο κόσμος βοούσε, «κι αυτοί κρυφό καμάρι». Πέρασαν περίπου δύο χρόνια από τότε που δημοσίευμα του «Βήματος της Κυριακής» ανέφερε: «Nestle και Kraft ψήνουν την τιμή του καφέ στην Ελλάδα».

Αφορούσε την τακτική των δύο εταιριών και να κρατούν την τιμή του καφέ στα ύψη, παρά το γεγονός ότι και οι τιμές του καφέ έχουν πέσει ιδιαίτερα αλλά και παρά το γεγονός ότι το ίδιο προϊόν προσφέρεται σε άλλες χώρες της ΕΕ με τιμές περί του 40%(!) χαμηλότερες (π.χ. Γερμανία).

Στο δημοσίευμα αναφερόταν ότι ο Έλληνας πληρώνει ακριβά τα σχεδόν μονοπωλιακά μερίδια αγοράς της κάθε εταιρίας. Η Nestle κρατάει το μεγάλο μερίδιο στο στιγμιαίο καφέ (Nescafe) κι η Kraft στον καφέ φίλτρου (Jacobs). Έτσι, δεν είναι υποχρεωμένοι να μπουν σε πόλεμο τιμών και κερδίζουν και οι δύο από τις μονοπωλιακές πρακτικές απομονώνοντας τους ανταγωνιστές τους.

Πόσο κερδίζουν;

Πάρα πολλά, διότι οι τιμές του καφέ διεθνώς είναι στο απόλυτο χαμηλό, ενώ παράλληλα το τελικό προϊόν είναι αδικαιολόγητα ακριβό. Ειδικά στην Ελλάδα η Nestle έχει βρει τη σωτηρία της διότι:

α: Παράγει κυρίως στιγμιαίο καφέ (το φραπόγαλο που καταναλώνουμε με το λίτρο),

β: Για την παραγωγή του στιγμιαίου ("πεφρυγμένου")καφέ χρησιμοποιούνται τα απομεινάρια της κάθε σοδειάς και οι κατώτερης ποιότητας κόκκοι καφέ. Οι καλύτερες ποιότητες κόκκων πωλούνται ολόκληροι σε εταιρίες που παράγουν καλό καφέ κυρίως στην Ιταλία λόγω ειδίκευσης στους espresso.

γ: Ο περήφανος Έλλην δε θα αγωνιστεί ποτέ για να μειώσει τις τιμές γενικώς, πόσω μάλλον του φραπόγαλου

Χρήσιμο ειναι να ξέρουμε και τα εξής:

Αυτή τη στιγμή υπάρχει υπερπροσφορά καφέ σε διεθνές επίπεδο με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι πάρα πολύ χαμηλές (οι χαμηλότερες στα τελευταία 30 χρόνια).

Πολλοί παραγωγοί από την Νότιο Αμερική εγκαταλείπουν τις καλλιέργειες καφέ για πιο επικερδείς (π.χ. κοκαΐνη).

Στην Αφρική όμως της απόλυτης εξαθλίωσης και του μηδενικού ελέγχου, οι παραγωγοί καφέ και κακάο (όπως στην Ακτή Ελεφαντοστού), έχουν βρει άλλο τρόπο να μειώνουν το κόστος. Αγοράζουν παιδιά 12-14 ετών για σκλάβους, εξασφαλίζοντας χαμηλά εργατικά. Και έτσι μπορούν να έχουν κέρδος παρά τις χαμηλές τιμές και στη χρηματιστιριακή αγορά cash (πληρώνω τώρα, παραλαμβάνω τώρα) αλλά και στην αγορά futures (μελλοντικές παραγγελίες) αφού έχουν προεξοφλήσει ότι θα συνεχίσουν να δουλεύουν με παιδιά-σκλάβους.

Η λύση δεν φαίνεται να έρχεται σύντομα σ’ αυτό το προβληματικό σύμπλεγμα. Αυτό όμως που άρχισε να λειτουργεί σε κάποιες αγορές είναι η μετακίνηση των προτιμήσεων των καταναλωτών προς τα προϊόντα «fair trade» (όχι προς Θεού στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει καμία πληροφόρηση και ευαισθητοποίηση και όπου έχουμε προφανώς να λύσουμε άλλα μεγαλύτερα προβλήματα).

Fairtrade είναι η αγορά του καφέ ή του κακάο σε δίκαιες τιμές που να εξασφαλίζουν ότι οι παραγωγοί και οι οικογένειές τους θα επιβιώσουν, ότι τα παιδιά τους θα πάνε σχ

ολείο και δεν θα αναγκαστούν να δουλεύουν στη φυτεία. Ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν τακτικές μείωσης του κόστους που θα ρίξει δραματικά την ποιότητα της σοδειάς.

Τώρα που οι καφέδες και οι σοκολάτες και το τσάι με το σήμα fair trade άρχισαν να γίνονται δημοφιλείς στους ευαισθητοποιημένους δυτικούς αγοραστές, τα αποτελέσματα άρχισαν να φαίνονται: Οι συνεταιρισμοί βοηθούν στην Κολομβία να «γυρίσουν» 6,6 χιλιάδες στρέμματα από κόκα και παπαρούνα σε καφέ, στην Παπούα Νέα Γουινέα, να γίνουν επενδύσεις σε ιατρικό προσωπικό για τις απομονωμένες αγροτικές κοινότητες, ενώ στα υψίπεδα της Γουατεμάλας και του Περού τα παιδιά των αυτοχθόνων αγροτών βοηθιούνται να πάνε για (πρώτη φορά!) σε πανεπιστήμιο.

Γιατί όμως το πρόβλημα εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα; Διότι από το 1963 μέχρι το 1989 υπήρχε μια συμφωνία για κατώτατες τιμές στην αγορά του καφέ (International Coffee Agreement) ώστε οι παραγωγοί να μην οδηγηθούν από την φτώχεια στην αγκαλιά του κομμουνισμού! Και ποιος ακύρωσε στην πράξη αυτή τη συμφωνία μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου; Οι ΗΠΑ φυσικά!

Η Oxfam θεωρεί ότι το Fair Trade δεν φτάνει από μόνο του να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και καλεί να καταστραφούν οι τεράστιες ποσότητες χαμηλής ποιότητας καφέ που υπάρχουν προς διάθεση στο βόρειο ημισφαίριο (θα τους πιεις με καλαμάκι και θα πεις κι ένα τραγούδι, μαλάκα μου).

Επίσης καλούνται όλες οι αναπτυγμένες χώρες να υπογράψουν και πάλι την διεθνή συμφωνία που θα εγγυάται τις ελάχιστες τιμές. Ήδη αρκετές χώρες έχουν υπογράψει, αλλά όχι και η Ελλάδα παρά το ότι ο έλληνας καταναλωτής πληρώνει ήδη 6000% προστιθέμενη αξία για το φραπόγαλό του.

Το περίεργο είναι ότι όλα τα δελτία ειδήσεων συνεχίζουν να ασχολούνται με την «υψηλή τιμή της τομάτας» (η οποία φυσικά δεν διαφημίζεται στην τηλεόραση) και ποτέ του καφέ!

Υ.Γ. Οι φωτο επελέγησαν ως lifestyle νότα σε μια βιομηχανία αίσχους.

«Ελεύθεροι Λυρικοί»: Το σύνδρομο του δημόσιου υπαλλήλου που μισεί την δουλειά του.

Για την κατάληψη στη λυρική σκηνή τα μάθατε ε;

Οι «Ελεύθεροι Λυρικοί» όπως αυτοαποκαλούνται , κάνανε κατάληψη!

Κατέλαβαν τη Λυρική, ή μάλλον όπως είπαν την «απελευθέρωσαν» σε μια πράξη αντίστασης κόντρα σε όσα μας «υποδουλώνουν». «Κόντρα σε μια τέχνη – θέαμα που καταναλώνεται από παθητικούς θεατές» (την επόμενη φορά προτείνω οι θεατές του Nabucco να αποδοκιμάσουν δυναμικά στους Εβραίους σκλάβους του έργου, για τη στάση του Ισραήλ στη Γάζα). «Ενάντια σε μια τέχνη που καταστρέφει πάρκα και δημόσιους χώρους στο όνομα του κέρδους» (για τη λυρική μιλάμε τώρα έτσι; Όχι για την "Ιερά Οδό" και την "Ακτή Πειραιώς"…). «Έχουμε την ανάγκη να ξαναβρούμε το ρόλο της τέχνης» (άκου τα κύριε Μότσαρτ που τόσα χρόνια παραμένεις μονότονα ίδιος!).

Κάτω ο σιωνισμός του Ναμπούκο!

Αν αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη και να «απελευθερώσουν» τη Ε.Λ.Σ. είναι «εργαζόμενοι» εκεί, καλό είναι να παραιτηθούν άμεσα. Να απαλλάξουν το κοινό τους. Έχουν αποτύχει να αντιληφθούν το ρόλο τους, έχουν αποτύχει να μπουν ακόμα και στον προθάλαμο της κατάκτησης της αξίας της τέχνης που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Έχουν αποτύχει να αντιληφθούν ότι η όπερα δεν είναι "ξεφάντωμα", αλλά καταφυγή, παρηγορία και περισυλλογή.

Είναι σίγουρο ότι όσοι συνέταξαν αυτό το παραλήρημα είναι θαμώνες σκυλάδικων, είναι σίγουρο ότι είναι «τζάμπα μάγκες» που προτιμούν την αφόρητη ευκολία της κατάληψης δημόσιου κτιρίου στα πλαίσια της επαναστατικής γυμναστικής τους.

Όχι, δεν αποφάσισαν να καταλάβουν ένα μεγαλομπουζουξίδικο, όχι δεν αποφάσισαν καν να κονταροχτυπηθούν με ένα από τα «πολιτιστικά» μεγαθήρια που στεγάζουν επιδειξίες πλούτου ή που ανεγέρθηκαν αυθαίρετα και σε χώρους καταπατημένους. Γι αυτούς ούτε Γκάζι υπάρχει ούτε παραλιακή.

Προτίμησαν την ευκολία του συνδικαλιστή που καταλαμβάνει τη δημόσια υπηρεσία που του προσφέρει αργομισθίες. Το έργο τους, ποτέ δεν το αγάπησαν ποτέ δεν το θέλησαν και είναι σίγουρο ότι κάνουν αγγαρεία.

Πλέον έχουμε να κάνουμε με παράφρονες που έχουν χάσει κάθε έννοια μέτρου. Κι αυτό συμβαίνει μόνο όταν υπάρχει ασυδοσία που επιτρέπει αζημίως κάθε συνοπτική διαδικασία και απόφαση κόντρα στην κοινή λογική.

Δεν ξέρω αν αυτά τα παραλληρήματα ξεκινάνε από κομματικά στρατηγεία, αλλά αν υπάρχει ένας κομματικός σχεδιασμός από πίσω, τότε αλλοίμονο μας αν αυτό το «πράμα» αναλάβει κάποτε να διαχειριστεί την εξουσία. Αυτή ακριβώς η αμετροέπεια, η υπερβολή, είναι που κάνει κάθε δικαιολογημένη εξέγερση, αντίδραση και ακτιβισμό να χάνει το νόημά του, να πέφτει σε ένα γκρί πολτό με δυσδιάκριτες γραμμές και τελικά να μετακινεί ακόμα περισσότερους σε πιο συντηρητικές και αντιδραστικές στάσεις.

Καμαρώστε την ανακοίνωση εδώ

και δείτε κι εδώ το κείμενο του Σοφιστή.

Ακόμα με τους συμβολισμούς παίζουμε;

Λοιπόν είναι απορίας άξιο το πως λειτουργούμε σε οτι αφορά την επιλεκτική μας ευαισθησία.
Μόνο για το πρόβλημα του μολυσμένου νερού στα Οινόφυτα θα έπρεπε να είχε πέσει η κυβέρνηση. Κι όμως δεν άνοιξε ρουθούνι, προφανώς επειδή δεν μένουμε όλοι στα Οινόφυτα οπότε και δεν θεωρούμε απαραίτητο να ξεσηκωθούμε.

Παρ όλα αυτά έχουμε όλοι την ίδια κυβέρνηση που επιτρέπει σε ένα τέτοιο θέμα να υφίσταται και να χρονίζει, έχουμε όλοι το ίδιο κράτος και τις ίδιες υπηρεσίες που «επιτρέπουν» μέσα στο γενικό τους μπάχαλο να παρουσιαστεί το ίδιο πρόβλημα που σήμερα έχουν τα Οινόφυτα, στο Παγκράτι ή την Κυψέλη αύριο.
Σκεφτείτε το για λίγο. Σε μια χώρα της ευρω-ζώνης εδώ και... πόσο; Ένα χρόνο τώρα, κανονικός καρκίνος φτάνει στις βρύσες των κατοίκων για οικιακή χρήση και δεν ανοίγει μύτη!

Να μιλήσουμε για το θέμα της ακρίβειας που ποτέ δεν αξιώθηκε να δει ένα οργανωμένο μποϋκοτάζ της προκοπής;

Να πιάσουμε το οτι έχουμε τους χειρότερους δρόμους-κανονικές καρμανιόλες και συνεχίζουμε όχι μόνο να πληρώνουμε διόδια για να σκοτωνόμαστε αλλά και να προ-πληρώνουμε για χρηματοδοτήσουμε την κατασκευή νέων (παγκόσμια πρωτιά!).

Να πιάσουμε το γεγονός οτι πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα της υπερ-σαχάριας ζώνης που ο Πρωθυπουργός της βγαίνει σε πανεθνική σύνδεση για να πει μέσες –άκρες οτι σε μια εποχή που τα σκάνδαλα είναι σε καθημερνή διάταξη, δεν βλέπει κανένα πρόβλημα και τίποτε περίεργο;
Κι εμείς αντί να είμαστε στην τσίλια για να τσακώσουμε στα πράσα το επόμενο σκάνδαλο, αντί να συσπειρωνόμαστε σε κινήματα επιτήρησης και συναγερμού, απλά εκδηλώνουμε τη δυσαρέσκειά μας σε δημοσκοπήσεις και δηλώνουμε προτίμηση στον αμέσως επόμενο που περιμένει στη σειρά να μας κλέψει (και που μας έκλεβε λίγο πριν).

Κι όμως παρ όλα αυτά, η κινητοποίηση που προβλήθηκε απο τα Μέσα αλλά και από το κοινό των οθονών και των πληκτρολογίων, προωθεί τα μηνύματα – προσκλητήρια σε δεκάλεπτο συμβολικό σβήσιμο των φώτων! Για να επιδείξει την επιλεκτική του ευαισθησία; Για να δείξει οτι συμμετέχει σε κάτι παγκόσμιο και «υπερ-τοπικό»;

Ξεπερνάμε δηλαδή τα υπαρκτά προβλήματα που μας ροκανίζουν καθημερινά την ψυχή για να παραμείνουμε -ακόμα σήμερα που η άμεση δράση και η παρέμβαση είναι πιο αναγκαία από ποτέ- σε κινήσεις συμβολικές και ρομαντικές;

Τόσο πολύ συνηθίσαμε αδέρφια τη συμβίωση με τα προβλήματα που δεν τα βλέπουμε καν εκτός κι αν είναι πρώτο θέμα στις οχτώ;

Και ποιός θα φωνάξει για εμας; Ποιός θα κατέβει στους δρόμους; Θα προλάβουμε μετανάστες να το κάνουν για εμάς;

Υ.Γ. Βλέπω κι εγώ ο ίδιος τη θεματολογία μου, έχει καταντήσει βαρετή, μιλάω συνεχώς για τα ίδια, αλλά, συμπαθάτε με, δεν μπορώ να τα συνηθίσω, να κάνω πως δεν τρέχει μία...

Ο καθείς με τις προτεραιότητές του

Οι bloggers κάνουν λέει μπουκοτάζ για τια αυξήσεις της ΔΕΗ!
Νάστε καλά παιδιά να οργανώνεστε, να μιλάτε στις τηλεοράσεις για το πως αντιδράσατε στις αυξήσεις με συμβολικές ενέργειες που βλάπτουν την τσέπη μας.

Εγώ ευχαριστώ δε θα πάρω, περιμένω ακόμα να κινητοποιηθείτε για τις επιθέσεις στους μετανάστες. Που μπορεί να μη βλάπτουν την τσέπη μας αλλά τη συνείδησή μας.


Καλή επιτυχία σας εύχομαι...

Το νου σας μη μείνουμε μόνοι μας

«Ομάδα 25 ατόμων εισέβαλε σε σπίτι στο Αιγάλεω και τραυμάτισε σοβαρά οκτώ Πακιστανούς που διέμεναν εκεί. Από τους τραυματίες οι πέντε νοσηλεύονται με βαριά τραύματα.»

Την «έπεσαν» που λετε οι «νεαροί» σε μερικούς κακόμοιρους Πακιστανούς... τι λεβεντιά! τι ελληνοπρεπές ιδεώδες...

Προσέξτε: Δεν την "έπεσαν" σε τίποτε μεγαλομαφιόζους από αυτούς που διακινούν λευκή σάρκα, ούτε σε τίποτε ναρκο-έμπορους που έχουν γεμίσει την πιάτσα με πρέζα.

Ούτε καν σε τίποτα πορτοφολάδες, τσαντάκηδες, μπουκαδόρους, ριφιφίδες και πάει λέγοντας...

Όχι...

Γιατί αυτοί οι «νεαροί» δεν βγήκαν στο δρόμο αγανακτισμένοι για την αυξανόμενη εγκληματικότητα, δεν κινητοποιήθηκαν από καμία «ευαισθησία». Προφανώς λοιπόν δεν θα τα έβαζαν με ένα δύσκολο στόχο σαν αυτούς που παράγουν την εγκληματικότητα, ούτε καν τους ένοιαξε αυτό το άλλοθι.

Βγήκαν σαν αγέλη με το γνωστρό θρασύδειλο νεοφασιστικό τρόπο, να κατασπαράξουν κάποιους κακόμοιρους Πακιστανούς απο αυτούς που σπανίως δημιουργούν προβλήματα, που δεν έχουν παραβατική συμπεριφορά, που πασχίζουν για ένα τίμιο μεροκάματο, που προσπαθούν να βγάλουν μερικά ευρώ να στείλουν πίσω στις οικογένειές τους, που ανέχονται (γιατί δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά) τόσο τις απαγωγές των εντολοδόχων νταήδων του Βουλγαράκη και τώρα τις άνανδρες και φονικές επιθέσεις των καλόπαιδων που αποφάσισαν να διώξουν τους "ξένους απ’ την Ελλάδα".

Δεν θα επιχειρηματολογήσω περισσότερο για αυτή την παράνοια, δεν πρόκειται να κάθομαι να παραθέτω επιχειρήματα και να μπω σε συζήτηση για μια ομάδα εγκληματίες και φονιάδες (ούτε καν ρατσιστές δε τους λες, αφού εδώ δεν υπάρχει καν ιδεολογία κι άποψη).

Περιμένω όμως από το «προοδευτικό» κομμάτι της κοινωνίας μας,

τους συν-bloggers που κινητοποιήθηκαν για πολλά παρόμοια ζητήματα,

τα επίσημα κόμματα,

φορείς και συνδικάτα,

μαθητές και φοιτητές,

να κατέβουν σε διαδήλωση όπως πριν χρόνια στη Γαλλία όταν ο κόσμος βροντοφώναξε «Κάτω τα χέρια από τον φιλαράκο μου».
Γιατί αν δεν το κάνουμε τώρα αυτό, κινδυνεύουμε ίσως να μας φύγουν οι μετανάστες αφήνοντάς μας μόνους μας με αυτούς τους "έλληνες".

Για να δούμε...