Με την ευκαιρία της κατάρευσης του εργοστασίου στο Bangladesh με τους εκατοντάδες νεκρούς (όπου κατασκευάζονταν μάρκες όπως Benetton, Mango κλπ): Είναι απαράδεκτο προϊόντα που έχουν παραχθεί με παιδική εργασία, με καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, με συνθήκες σκλαβιάς, με ανύπαρκτα μέτρα σφαλείας να μπορούν να πωλούνται σε Αμερική, Ευρώπη και άλλες δυτικές αγορές. Όπως σε μεγάλο βαθμό ήδη ισχύει σε οτι αφορά την πιστοποίηση ασφαλείας του ίδιου του προιόντος (CE).
Πρέπει άμεσα να βρεθεί μηχανισμός που να μπορεί να πιστοποιεί πως τα προιόντα που πρόκειται να εισαχθούν σε μια αγορά, τηρούν τη νομοθεσία της, ανεξάρτητα της χώρας όπου παρήχθησαν. Κι αυτός είναι ένας θεμιτός και εφικτός στόχος για να ενταχθεί σε μια γενικότερη διεκδίκηση απο πολίτες και καταναλωτές ανεξαρτήτως ιδεολογίας.
Δε θα καταρεύσει ο καπιταλισμός αν το κόστος ανάβει μερικά σέντς ανα τεμάχιο, αντίθετα η ζωή των εργαζομένων στον τρίτο κόσμο θα αποκτήσει μια μίνιμουμ αξιοπρέπεια.
Αναδημοσιεύω πιο κάτω την απίστευτη περιπέτεια του φίλου μου Νίκου με την Apple. Η εταιρία έχει ξανα-απασχολήσει με την απρόσωπη, δύσκαμπτη και τελικά εχθρική αντιμετώπιση προς τους πελάτες της (βλ. περίπτωση Systemgraph που έγινε και case study στα ελληνικά κοινωνικά Μέσα). Κύριος λόγος προφανέστατα είναι οι περιορισμένες δυνατότητες των εδώ διανομέων, δηλαδή η έλλειψη αντιπροσωπείας ή στελεχών ή τουλάχιστον ενός εποπτέυπνταο γραφείου που να μπορεί να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τα πάμπολλα θέματα που προκύπτουν. Στις "πολιτισμένες" καταναλωτικά χώρες της ΕΕ ή στις ΗΠΑ, φυσικά η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική στην εξυπηρέτηση πελατών. Κι όμως πληρώνουμε πολύ υψηλές τιμές για τα προιόντα Apple στην Ελλάδα και η τεράστια διαφορά στην ποιότητα της εξυπηρέτησης (που τελικά σημαίνει μη όμοιες διαδικασίες), δεν θα έπρεπε να συγχωρείται σε μια τέτοιου μεγέθους εταιρίες. Τελικά είναι το προϊόν που αγοράζει η τιμή που πληρώνουμε ή και η μετά την πώληση εξυπηρέτηση; "... Το Μάϊο του 2011 αγόρασα ένα ipad 2 32 GB WiFi. Τον Δεκέμβριο του 2012 παρουσίασε πρόβλημα με τον δέκτη WiFi με αποτέλεσμα να
χάνει το σήμα μόλις απομακρυνθεί λίγα μέτρα από το router.
Το πήγα στο κατάστημα από όπου το αγόρασα, στο
i-store στο Golden Hall, όπου και με ενημέρωσαν για την πολιτική
αντικατάστασης των προβληματικών προϊόντων όταν το πρόβλημα παρουσιαστεί μετά
την λήξη της εγγύησης. "Το τμήμα service
της εταιρίας θα αξιολογήσει το πρόβλημα και θα μου προτείνει μια
τιμή απόκτησης νέου προϊόντος με ίδια χαρακτηριστικά".
Το ποσό που μου ζήτησαν να πληρώσω ήταν 290
ευρώ!!!
Στις έντονες αντιρρήσεις μου ο κύριος που μιλούσα από το κατάστημα
μου είπε πως είχα δίκιο και να καλέσω ένα νούμερο 00800 που είναι το customer service και να ζητήσω να καλυφθεί από την εγγύηση.
Υπενθυμίζω πως μέσα σε 1,5 χρόνο έπρεπε να πληρώσω πάνω από μισό ipad επιπλέον για να
αποκτήσω ένα νέο ipad επειδή όπως παραδέχτηκαν έπαθε μια εργοστασιακή βλάβη.
Κάλεσα το 00800 και ο κύριος που μίλησα μου
είπε πως δεν μπορεί να κάνει κάτι γιατί ήταν εκτός εγγύησης κατανοώντας με όμως
και αποδεχόμενος το δίκαιο του αιτήματός
μου. Όταν ζήτησα να μιλήσω με κάποιον πιο υπεύθυνο μου είπε πως πρέπει να
επικοινωνήσω με τις Δημόσιες Σχέσεις της Apple στην Ιρλανδία στα Αγγλικά! Τον ρώτησα «αν
δεν μιλάω Αγγλικά» τι θα κάνω; Με ρώτησε αν έχω κάποιον δικό μου να μιλάει
Αγγλικά και να με εκπροσωπήσει. Λαμβάνοντας αρνητική απάντηση μου είπε πως δεν
μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό! Για να προχωρήσουμε δέχτηκα να με πάρει σε 1
ώρα και να μιλήσω με Ιρλανδία.
Όταν με κάλεσε μου είπε πως εξήγησε την
κατάτσαση στον αντίστοιχο κύριο στην Ιρλανδία και πως σε λίγα λεπτά θα με
συνέδεε να μιλήσω μαζί του. Μετά από αναμονή 10 λεπτών εμφανίστηκε στο τηλέφωνο
λέγοντάς μου επί λέξη και με απολογητικό ύφος πως δεν θα μου μιλήσει ο κύριος
από την Ιρλανδία γιατί δεν έχει να μου πει κάτι επειδή είμαι εκτός εγγύησης.
Εκνευρισμένος πια ζήτησα το τηλέφωνο του
επίσημου αντιπρόσωπου της Apple
στην Ελλάδα, κάλεσα και ζήτησα να μιλήσω με κάποιον από την
γραμμή καταναλωτή. Εμφανίστηκε μια κυρία στην οποία εξηγώντας τι ήθελα μου είπε
πως αυτοί είναι οι επίσημοι μεταπωλητές και δεν έχουν να κάνουν κάτι με το service των προϊόντων! Με παρέπεμψε στo service Systemgraph.
H επικοινωνία μαζί τους ήταν σύντομη και περιεκτική: "Αυτός είναι ο τιμοκατάλογός μας, αυτά
χρεώνουμε". Με παρέπεμψε εκ νέου στο
00800.
Επικοινώνησα τελικά με το κατάστημα στο Golden Hall για να ζητήσω να μου επιστρέψουν το ipad και τους περιέγραψα την τηλεφωνική μου
περιπλάνηση η έκπληξή τους ήταν μεγάλη γιατί όπως μου είπαν «συνήθως για
εργοστασιακές βλάβες όπως η δικιά μου κατ’εξαίρεση καλύπτουν τη βλάβη με την
εγγύηση». Μου πρότειναν δε να
επικοινωνήσω εκ νέου με το 00800 μήπως και μιλούσα με διαφορετικό agent και μου έκανε
εκείνος την εξυπηρέτηση!
Λες και βασιζόμαστε στην μεγαλοψυχία ενός agent!
Όντως ξανακάλεσα και μου είπε άλλος agent (το ίδιο «κακός» όπως
ο προηγούμενος) πως δεν μπορεί να κάνει κάτι λόγω εγγύησης. Τον ρώτησα τι θα
μπορούσα να κάνω και μου είπε να πάω πίσω στο κατάστημα να κάνω αίτηση επέκτασης
της εγγύησης γιατί όπως είπε «βάση της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας τα ηλεκτρονικά
προϊόντα έχουν 2 έτη εγγύησης»!
Αυτή ήταν η επαφή μου με την Apple στην Ελλάδα ή για να
είμαι πιο συγκεκριμένος η επαφή μου με αυτούς που εκπροσωπούν την Apple στην Ελλάδα!
Όσοι διαβάσατε το προ ολίγων ημερών post, σχηματίσατε μια εικόνα για την πολιτική της Apple που φαίνεται να είναι "πάρε τα λεφτά (απο την Ελλάδα) και τρέχα".
Διαβάστε τώρα και τις νέες περιπέτειες. Ένας ταλαίπωρος καταναλωτής ενός ιδιαίτερα ακριβου μηχανήματος έγινε μπαλάκι μεταξύ εξουσιοδοτημένων καταστημάτων / σέρβις / αντιπροσώπων / helpdesk / μεταπωλητών / τρεχαγύρευε, με επισκευές που δεν γίνονται, με καταχρηστικούς όρους που παραβιάζουν την καταναλωτική νομοθεσία και όταν τολμάει να εξοργιστεί και να δημοσιοποιήσει την περιπέτειά του, τρώει και μια αγωγή για 200.000€ απο την εταιρία που δεν μπορεί να του επισκευάσει το μηχάνημα.
Απίστευτα πράγματα!
Η ταπεινή μου αποψη λοιπόν είναι η εξής: Όταν η Apple παρά τις πωλήσεις που κάνει σην Ελλάδα, έχει αφήσει την αγορά αυτή σε μια δαιδαλώδη κατάσταση σχέσεων εξουσιοδοτήσεων αντιπροσώπων κλπ, θα έπρεπε να εχει στήσει τις διαδικασίες ώστε να εξυπηρετείται ο καταναλωτής απο οποιοδήποτε σημείο πώλησης/επισκευής χωρίς προϋποθέσεις και περιορισμούς που μπορεί έστω και στον ελάχιστο βαθμό να ταλαιπωρίσει τον πελάτη της.
Οι εταιρίες Sony, Philips, LG και όλες οι άλλες που έχουν ελληνικές αντιπροσωπείες, κέντρα τεχνικής υποστήριξης, που αντικαθιστούν διαπιστωμένα ελαττωματικά μηχανήματα, ΔΕΝ είναι κορόιδα. Ο σεβασμός στον πελάτη και η εξυπηρέτησή του, η εκπαίδευση των εμπλεκομένων ανθρώπων στο πως να αντιμετωπίζουν αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ μεγάλη δουλειά, πολύ πιο σημαντική απο το lifestyle image που κουβαλάει μια συσκευή.
Εμείς οι ιθαγενείς καταναλωτές είμαστε κατα πολύ υπεύθυνοι για το οτι δεν είμαστε όσο απαιτητικοί θα έπρεπε (με τα δυτικά στάνταρ πάντα) για την εξυπηρέτησή μας. Και σπανια αμφισβητούμε και ξεμπροστιάζουμε τις περιπτώσεις κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης.
Θα την παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον την περίπτωση.
Επειδή είμαι φανατικός θιασώτης της λογικής του να διατηρείς μια συσκευή σε λειτουργία όσο περισσότερο μπορείς, σκέφτηκα να απευθυνθώ στην ελληνική αντιπροσωπεία της Apple για να αλλάξω την ήδη νεκρή μπαταρία ενός iPod touch που είχα αγοράσει πριν απο δύο χρόνια.
Όσοι νόμιζαν πως η αλλαγή απο την αξέχαστη Rainbow στην Infoquest που ανέλαβε την αντιπροσώπευση θα άλλαζε τα πράγματα προς το καλύτερο βγήκαν γελασμένοι.
Η διαδικασία λοιπόν για να αλλάξεις μια ρημαδομπαταρία είναι η εξής: Πρέπει να καταθέσεις τη συσκευή (ή στο κατάστημα στο Κολωνάκι ή στην Καλλιθέα), να πληρώσεις 35 € (για "έλεγχο") και μετά να σου πουν πόσα πρέπει να πληρώσεις για την αλλαγή μπαταρίας.
Αν δηλαδή το κόστος αλλαγής της μπαταρίας σου βγει υπερβολικό, αποφασίζεις να πετάξεις τη συσκευή έχοντας πληρώσει 35€ χωρίς λόγο. Προφανώς για να σου πει το σέρβις μετά τον έλεγχο, "θελει αλλαγή μπαταρίας", κάτι που ήξερες εξαρχής δηλαδή.
Η πλάκα είναι οτι στο τηλέφωνο αρνούνται να σου πουν πόσο θα κοστίσει η μπαταρία γιατί η Apple λέει τους κάνει "προσφορά" ανα συσκευή. Δηλαδή ολόκληρη αντιπροσωπεία δεν έχει στοκ απο μπαταρίες και περιμένουν κάθε φορά να μάθουν πόσο θα αγοράσουν μία μπαταρία!
Καταλάβατε δηλαδή: Το κόλπο είναι να "τρέχουν" τα 35άρια ευρώ.
Φαίνεται πως τελικά κάθε εταιρία που αναλαμβάνει να διαχειριστεί την Apple πιστεύει πως κληρονομεί καταναλωτές-ομηρους.
Τελικά μετά απο μαραθώνιες διαβουλεύσεις στα τηλέφωνα, έμαθα πως το κόστος για μια αλλαγή μπαταρίας στο iPod32G θα στοιχίσει 150€ περίπου!!! (καινούρια η συσκευή πουλιέται περίπου 270€). 150 ευρώ! Για μια μπαταρία που κανονικά δεν θα έπρεπε να στοιχίζει πάνω απο 15 ευρώ (τόσο στοιχίσουν οι αντίστοιχες μπαταρίες τηλεφώνων HTC).
Μετά απο όλα αυτά συνεχίζετε να λιγουρεύεστε iPhone και iPad και λοιπές συσκευούλες που θα απαιτούν εκτός του ποσού αγοράς και ετήσιο ενοίκιο; Συνειδητοποιείτε για ποιό χρονικό ορίζοντα χρήσης πληρώνετε τα χρήματα της αγοράς των πανάκριβων Apple;
Καταλάβατε τώρα γιατί σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις άλλες μάρκες δεν μπορείτε να αλλάξετε μόνοι σας μπαταρίες στις συσκευές της Apple παρά το γεγονός οτι στα 2 χρόνια όλες σχεδόν οι μπαταρίες έχουν περάσει το προσδόκιμο ζωής τους;;;
Και τώρα που εμπεδώσαμε οτι η Apple σας ενθαρύνει να πετάξετε τις παλιές συσκευές σας και να αγοράσετε νέες ή να της πληρώσετε τα ίδια χρήματα που θα κέρδιζε απο την πώληση μιας νέας συσκευής για μια απλή αποκατάσταση της παλιότερης, δείτε αυτό το διαφωτιστικό βίντεο που είδα στο καλό ιστολόγιο του Νίκου Αναγνώστου.
Κατάστημα καπνιζόντων, αλλά με τη σήμανση "κρυμένη" στη μέσα τζαμαρία. Ας είναι... οι μη καπνιστές είμαστε παρείσακτοι πλέον στην Ελλάδα που 'χει "απαγορεύσει το κάπνισμα"...
Εξυπηρέτηση "self-service". Περίοδος κρίσης... πού να βρεθούν χρήματα για προσωπικό...
Στον πιο πάνω λόγο οφείλεται (υποθέτω) ΚΑΙ το πλαστικό ποτηράκι του νερού, όπως και το πλαστικό κουταλάκι... Αλλά ΚΑΙ το χάρτινο πιατάκι για το κρουασάν-δείγμα...
Η σοκολάτα με τα παρελκόμενα (όπως φαίνεται και περιγράφεται επακριβώς στον κατάλογο και με κόστος €5,70 παρακαλώ) μπήκε στο δίσκο χωρίς τα παρελκόμενα (η κρίση τα 'φαγε κι αυτά ή ο πονηρός μαγαζάτωρ;)
Ο λογαριασμός; €9,00
Και τέλος, η δικαιολογία του υπεύθυνου σ' όλα τα πιο πάνω παράπονά μου ήταν επί λέξει: "Αυτό είναι το σέρβις μας κύριε"
Έβλεπα λοιπόν ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ με τίτλο «Food Inc.».
Αποτυπώνει όλη η απελπισία του αμερικάνικου έθνους που βλέπει την ποιότητα της διατροφής του να εξαρτάται από οικονομίες κλίμακας, που βλέπει να πεθαίνει κόσμος από e.coli απλά επειδή πρέπει να κρατηθεί σε ψηλά επίπεδα η παραγωγικότητα των σφαγείων. Που βλέπει αδίστακτες εταιρίες που προσπαθούν να πάρουν στα χέρια τους την παγκόσμια διατροφή με πατενταρισμένες τροφές (λέγε με Monsanto), να παρακολουθούν και να μηνύουν αγρότες με την υπόνοια ότι κρατούν σπόρους από τη μία καλλιέργεια για την επόμενη (παραβίαση copyrights!).
Από το 1994 όταν τέσσερα παιδιά έχασαν τη ζωή τους από μολυσμένα χάμπουργκερ της εταιρίας «Jack In The Box» (δεν άνοιξε ακόμα στην Ελλάδα;) είναι μόνιμο το αίτημα να επιβληθεί νόμος για υποχρεωτικό αντι-μικροβιακό έλεγχο από τις εταιρίες που αλέθουν κρέας αλλά ακόμα τίποτε. Στην «φιλελευθεροποιημένη» οικονομία των ΗΠΑ οι ίδιες οι εταιρίες κάνουν ή δεν κάνουν έλεγχο των τροφίμων που παράγουν κατά την δική τους επιθυμία. Έτσι η Cargil είναι ελεύθερη να βάζει ετικέτα «Χάμπουργερ από βοδινό angus(!). Η επιλογή των Αμερικανών σέφ» ενώ στην πραγματικότητα το σκεύασμα περιλαμβάνει αλεσμένα κομμάτια και υπολείμματα από οτιδήποτε δεν μπορεί να πουληθεί σαν κρέας. Το χάμπουργκερ της Cargil περιλάμβανε κομμάτια από κρέας από διαφορετικά σφαγεία από όλη την Αμερική, ακόμα κι από ένα σφαγείο στη Νότια Ντακότα που περνάει το κρέας από αμμωνία(!) για να σκοτώσει τα μικρόβια. (Η εταιρία – ιδιοκτήτρια του σφαγείου εμφανίζεται στην ταινία). Γιατί όλα αυτά; Γιατί (σύμφωνα με άρθρο των New York Times) η εταιρία έχει ι έτσι 25% μικρότερο κόστος από ότι θα κόστιζε ένα κανονικό κομμάτι κρέας.
Και φυσικά στην ταινία παρουσιάζονται τα στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης Μπους που έχουν την ευθύνη των τροφίμων και της αγροτικής καλλιέργειας. Οι περισσότεροι ήταν πρώην δικηγόροι και λομπίστες των ίδιων των εταιριών που υποτίθεται ότι πρέπει να ελέγχουν!
Το ακόμα πιο τρελό; Ο νόμος veggie libel απαγορεύει σε οποιονδήποτε να πει κάτι που μπορει να θεωρηθεί ως δυσφημιστικό για την βιομηχανία τροφίμων! Η Όπρα που είπε σε μια εκπομπή της «δεν θα ξαναφάω χάμπουργκερ μετά από αυτά που άκουσα» είχε μια δικαστική περιπέτεια που κράτησε 6 χρόνια!
Εδώ ακόμα τέτοιες περιπτώσεις δεν έχουμε ευτυχώς, αλλά δεν θα αργήσει η μέρα που ο κόσμος λόγω της συνεχιζόμενης ακρίβειας θα οδηγηθεί μοιραία στις «χαμηλών τιμών αλυσίδες σουπερμάρκετ» που πιθανότατα θα έχουν βρει την πηγή φθηνού κρέατος που θα φέρει τα ίδια αποτελέσματα στην εντελώς ανοχύρωτη χώρα μας.
Αλήθεια πόσοι έχουμε δει από πού έρχεται η δική μας τροφή, το δικό μας «ελληνικό» κρέας ή γάλα ή κοτόπουλο, ή χοιρινό και από τι ελέγχους έχει περάσει;
Και για να κλείσουμε το θέμα με τη διαδικασία επισκευών να σας ενημερώσω ότι υπάρχει ένα ολόκληρο κίνημα εναντίον της "αντικοινωνικής" συμπεριφοράς του να πετάς πράγματα που μπορούν να επισκευασθούν.
Φυσικά είναι αδύνατον να έχουμε όλοι το χρόνο, τις ικανότητες και τιν εξοπλισμό για να τηρήσουμε όσα αναγράφονται, αλλά είναι μια καλή πηγή προβληματισμού για το αν θα μπορούσαμε να "σκαλίσουμε" ένα αντικείμενο πριν αποφασίσουμε να το πετάξουμε. Και είναι και μια υγιής στάση ζωής.
Σας μεταφράζω το μανιφέστο της «επισκευασιμότητας» όπως το βρήκα εδώ
1. Κάντε τα προϊόντα να ζήσουν περισσότερο. Με το να επισκευάσεις ένα προϊόν, του δίνεις τη δυνατότητα να ζήσει μια ακόμα φορά. Μην το πετάς, επισκεύασέ το! Η επισκευή δεν είναι αντικαταναλωτική πράξη. Είναι ενάντια στο να πετάς πράγματα χωρίς να είναι απαραίτητο.
2. Τα προϊόντα θα έπρεπε να σχεδιάζονται με τρόπο που να επιτρέπει την επισκευή τους. Σχεδιαστές: Κάντε τα προϊόντα σας επισκευάσιμα. Δώστε καθαρές και κατανοητές οδηγίες για τον τρόπο επισκευής τους από τους ίδιους τους καταναλωτές. Καταναλωτές: Αγοράστε προιόντα που ξέρετε πως μπορούν να επισκευασθούν. Χρησιμοποιήστε κριτική σκέψη.
3. Η αντικατάσταση δεν είναι επισκευή. Όταν πετάς το χαλασμένο τμήμα είναι αντικατάσταση. Δεν είναι επισκευή.
4. Ότι δεν το σκοτώνει το κάνει πιο δυνατό. Κάθε φορά που επισκευάζετε κάτι, του προσθέτετε δυναμική, ιστορία, ψυχή και έμφυτη ομορφιά.
5. Η διαδικασία της επισκευής είναι μια δημιουργική πρόκληση. Το να κάνεις μια επισκευή είναι ευεργετικό για τη φαντασία. Η χρήση νέας τεχνικής, εργαλείων και υλικών οδηγεί σε δυνατότητες αντί σε αδιέξοδα.
6. Η επισκευή υπερισχύει της μόδας. Η επισκευή δεν έχει σχέση με στυλ και τάσεις. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης για επισκευάσιμα αντικείμενα.
7. Το να επισκευάζεις σημαίνει να ανακαλύπτεις Καθώς επισκευάζεις μαθαίνεις πολλά για το πώς λειτουργεί το κάθε τι. Η για το πώς δεν λειτουργεί.
8. Επισκευάστε. Ακόμα και σε καλούς καιρούς! Το μανιφέστο αυτό δεν έχει να κάνει με καιρούς υφεσης. Δεν έχει να κάνει με χρήματα, αλλά με νοοτροπία.
9. Τα επισκευασμένα αντικείμενα είναι μοναδικά. Ακόμα και οι «μαιμούδες» γίνονται αυθεντικές όταν επισκευάζονται.
10. Η επισκευή σημαίνει ανεξαρτησία. Μην είστε σκλάβοι της τεχνολογίας, κατακτήστε την. Αν είναι χαλασμένο, φτιάξτε το και κάντε το καλύτερο. Κι όταν το κατακτήσετε, ενθαρρύνετε κι άλλους.
11 Μπορείτε να επισκευάσετε τα πάντα, ακόμα και μια πλαστική σακούλα. Αλλά θα προτείναμε μια σακούλα ανθεκτικότερη και επισκευή όταν αυτή χρειαστεί.
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΕΤΕ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΥΑΖΕΤΕ.
(Σημ: Φαίνεται ότι είναι αλλοδαπό το κείμενο, ακόμα εμείς εκπαιδευόμαστε στο να ανακυκλώνουμε!)
Μια που μιλάμε για την κατάργηση της "επισκευής" θα ήθελα να προσθέσω τα εξής:
Ανήκω σε μια γενιά που αγαπούσε να χρησιμοποιεί μηχανήματα. Ειδικά αυτά που μας επέτρεπαν να απολαμβάνουμε μουσική (κυρίως) και ταινίες. Βλέπετε αποκτήσαμε το πρώτο μας hi-fi με αιματηρές οικονομίες, σε μια περίοδο που βασίλευαν οι «φόροι πολυτελείας» που ήταν πάνω από 120% για τα στερεοφωνικά.
Ήταν τόσες οι θυσίες που κάναμε, ώστε αναπτύξαμε (μιλάω και για λογαριασμό των των κολλητών μου) μια φετιχιστική σχέση με τα μηχανήματα. Ακόμα κι αν δεν θες καν να θυμηθείς το χρόνο που ξόδεψες για μελέτη κριτικών και παρουσιάσεων πριν την αγορά, όταν έχεις ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά για να μπορείς να ακούσεις μια ανεπαίσθητη ανάσα του σαξόφωνου, τότε είναι σίγουρο πως ανήκεις σ’ αυτούς που ανοίγουν τη συσκευασία τελετουργικά, που πρώτα μελετούν το βιβλίο οδηγιών (ναι υπάρχει κατηγορία ανθρώπων που το διαβάζει), που κάνουν αργά-αργά και απολαυστικά την εγκατάσταση και μετά περνάνε στην (εκκλησιαστικής διάστασης) λειτουργία του.
Τον αγαπάω τον παλιό μου ενισχυτή και αρνούμαι να τον αποχωριστώ όσο κι αν οι σειρήνες των συνδέσεων HDMI και της υψηλής ανάλυσης με έκαναν να έχω εδώ και καιρό και έναν AV Receiver. Θέλω να βλέπω το πικάπ και τους δίσκους να υπάρχουν εκεί γύρω μου κι ας έχω πάνω από 2 χρόνια να ακούσω βινύλιο. Κρατάω το παλιό μου τρικέφαλο κασετόφωνο κι ας μη το χρησιμοποιώ εδώ και πολλά χρόνια. Μέχρι και MiniDisc deck έχω που δεν δούλεψε σχεδόν ποτέ.
Για τη γενιά μου λοιπόν που ανέπτυξε ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση με τα μηχανήματα, η νοοτροπία της μη-επισκευής των συσκευών είναι ένα πολύ βάρβαρο πράγμα. Γιατί μας υποχρεώνει να αφαιρέσουμε την αγάπη και το πάθος απο ένα χόμπι χρόνων.
Κι όμως η τάση της κατάργησης της επισκευής διαρκών καταναλωτικών συσκευών είναι σταθερά αυξητική. Όλο και περισσότερες εταιρίες είναι βασισμένες πια πάνω στο μοντέλο «το πετάω και παίρνω καινούριο». Η πιο διακεκριμένη από αυτές, η Logitech.
Η Logitech δεν επισκευάζει τις συσκευές που παράγει. Δεν έχουν πουθενά "σερβις". Αν σου χαλάσει το προιόν εντός του χρόνου εγγύησης, σου το αντικαθιστούν (δωρεάν). Όποια κι αν είναι η βλάβη. Αν η συσκευή έχει καταργηθεί και δεν μπορούν να την αντικαταστήσουν με άλλη, σου δίνουν ένα άλλο προϊόν της επιλογής σου ίδιας αξίας (άσχετο αν κάνεις τη δουλειά σου).
Αν είσαι λίγο καιρό μετά την εγγύηση, σου κάνουν έκπτωση 50% για αγορά νέου προϊόντος. Κι αν έχει περάσει καιρός από την εγγύηση… την έβαψες.
Άλλες εταιρίες καταναλωτικών ηλεκτρονικών (Sony κλπ), παρέχουν ανταλλακτικά για δέκα χρόνια. Καλό ακούγεται. Στην ουσία όμως πολύ λίγες επισκευές γίνονται γιατί κρίνονται ασύμφορες από τους καταναλωτές. Και είναι ασύμφορες για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι τα ανταλλακτικά αποθηκεύονται κεντρικά για όλη την Ευρώπη και διακινούνται με αεροπορικά κούριερ – με ότι αυτό σημαίνει-, ο δεύτερος είναι ότι εδώ και πολύ καιρό, οι περισσότερες συσκευές έχουν συμπτυχθεί σχεδιαστικά έτσι που τα πάντα να βρίσκονται πάνω σε μια-δύο πλακέτες. Άρα το προς αντικατάσταση κομμάτι είναι μεγάλο και ακριβό, είναι πια σχεδόν το μισό τελικό προϊόν. Άσχετα με το πόσο πολύπλοκη και δύσκολη στην επισκευή μπορεί να είναι η συσκευή.
Κι αυτό γίνεται επειδή βασική φροντίδα όλων των εταιριών είναι η ελαχιστοποίηση του κόστους της παραγωγής. Το σύστημα βολεύεται περισσότερο να πουλάει νέες συσκευές σε χαμηλότερη τιμή(;) από το να πρέπει να επισκευάσει τις παλιότερες. Κι όμως οι συσκευές δεν είναι φτηνές. Ή τουλάχιστον πολύ φθηνότερες, γιατί πάντα είναι «πιο». Πιο γρήγορες, πιο ακριβείς, πιο…
Η κατάργηση της διαδικασίας επισκευής σε παγκόσμιο επίπεδο, σημαίνει και αύξηση της κατανάλωσης. Μεγαλύτερη λεηλασία πρώτων υλών του πλανήτη, περισσότερα τοξικά απορρίμματα ακόμα και μεγαλύτερους ρύπους από τη διαδικασία παραγωγής και μεταφορών. Κι όλα αυτά επειδή δεν ξαναχρησιμοποιούμε τις συσκευές μας.
Τα «διαρκή καταναλωτικά» δεν έχουν πλέον διάρκεια. Πλασάρονται εύκολα ως φθηνά, μοιάζουν φθηνά, αλλά και είναι (ανεξαρτήτως του ότι τα πληρώνεις πανάκριβα).
Μετά από όλα αυτά φταίω εγώ που δεν μπορώ να συμπαθήσω τα σύγχρονα μηχανάκια; Φταίω εγώ που όταν ξέρω οτι οι συσκευές μου δεν θα επισκευασθούν δεν μπορώ να τις συμπαθήσω; Που μου μοιάζουν να προορίζονται για μια προσωρινή συμβίωση μόνο, για ένα one night stand;
Μετά από 6 χρόνια ελάχιστης λειτουργίας, το scanner μου (Hewlett Packard), αποφάσισε ότι δεν επιθυμεί πλέον να εργάζεται. Θεμιτό; Φυσικά. Μηχάνημα είναι, γι αυτό υπάρχουν τα service.
Όπως θεμιτό είναι το να επιχειρήσω να το επισκευάσω. Άλλωστε όταν το αγόρασα δεν διάλεξα τον φθηνότερο αλλά κάποιο «αναβαθμισμένο» μηχάνημα σε αντικατάσταση του παλιότερου. Αμ δε… η HP δήλωσε ότι δεν θα παραλάβει τη συσκευή γιατί «δεν υποστηρίζεται πλέον». Πέρασαν 6 ολόκληρα χρόνια!
Το ντιζαινάτο πτώμα!
Ανέτρεξα στην σελίδα της Γραμματείας Καταναλωτή. Η νομοθεσία που βρήκα εκεί είναι σαφής: «Ο προμηθευτής καινούργιων διαρκών καταναλωτικών προϊόντων οφείλει να εξασφαλίζει στους καταναλωτές την συνεχή παροχή τεχνικών υπηρεσιών για τη συντήρηση και επισκευή τους για χρονικό διάστημα ίσο με τη πιθανή διάρκεια της ζωής τους. Επίσης, οφείλει να εξασφαλίζει στους καταναλωτές την ευχέρεια προμήθειας των ανταλλακτικών και άλλων τυχόν προϊόντων, που απαιτούνται για τη χρήση τους σύμφωνα με τον προορισμό τους, για όλη την πιθανή διάρκεια της ζωής τους. (άρθρο 5 (6) ).
Καταλάβατε; Όχι; Μα είναι σαφής ο νόμος… Είσαι υποχρεωμένος κύριε να παρέχεις ανταλλακτικά και σέρβις για όλο το ΠΙΘΑΝΟ διάστημα ζωής του προϊόντος. Η υποχρέωση του προμηθευτή είναι τόσο αυστηρή όσο συγκεκριμένος είναι και ο «πιθανός» χρόνος ζωής της συσκευής. Ο νομοθέτης μας δουλεύει κανονικότατα. Τρέχα-γύρευε στα δικαστήρια το ποιο είναι το αναμενόμενο χρονικό διάστημα ζωής μιας συσκευής.
Πήρα τηλέφωνο στο 1520. Με παρέπεμψαν με συνοπτικές διαδικασίες στη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή στο τηλέφωνο 3893000
Πήρα τηλέφωνο εκεί όπου μια κυρία δήλωσε αδυναμία να με διαφωτίσει περισσότερο και με παρέπεμψε στο Συνήγορο του Καταναλωτή στο τηλέφωνο 6460814
Πήρα τηλέφωνο εκεί αρκετές φορές όπου δεν απαντούσε κανείς.
Ακούς Γιώργο Παπανδρέου που θες να καταργήσεις κρατικές θέσεις εργασίας; Τι θα κάνουν όλες αυτές οι Γραμματείες και οι Συνήγοροι αν ενοποιηθούν; Ποιόν θα ταλαιπωρούν μετά;
Η απαράδεκτη τακτική της HP δεν είναι ευτυχώς ο κανόνας. Οι περισσότερες εταιρίες διαρκών καταναλωτικών παρέχουν υποστήριξη και ανταλλακτικά για τουλάχιστον 10 χρόνια από την παραγωγή του κάθε μοντέλου. Φυσικά αυτό για εταιρίες που έχουν πολύ μεγάλη γκάμα προϊόντων σημαίνει ένα καλά οργανωμένο σύστημα παροχής ανταλλακτικών με κεντρικό πανευρωπαϊκό στοκ. Και κόστος. Που όμως είναι και marketing, είναι τμήμα της «εταιρικής ευθύνης» και της φήμης της εταιρίας. Προφανώς η HP δεν θέλει να επωμιστεί αυτό το κόστος (και την καλή φήμη που συνεπάγεται), οπότε να και η υποχρέωσή μου να σας προειδοποιήσω.
Τα προϊόντα της HP είναι ουσιαστικά αναλώσιμα και όχι «διαρκή». Αν επιμένετε να διαλέξετε δική τους συσκευή διαλέξτε την φθηνότερη.
Ήταν θέμα χρόνου η ανεργία και η συνεπαγόμενη έλλειψη μετρητού να αγγίξει και το κοινό των καφέ.
Θέλουν να κάνουν λέει μποϋκοτάζ στις καφετέριες το Σάββατο. Δικαιολογημένο το κοινό των cafes που δεν ξέρει πως διοργανώνεται μια παρόμοια ενέργεια. Που δεν ξέρουν να τεκμηριώσουν μις παρόμοια τακτική.
Κάνουν μποϋκοτάζ για μια μέρα, ελπίζοντας ότι θα η διαμαρτυρία τους θα χαμηλώσει την τιμή του καφέ;
Μου θυμίζει την γραφική ενέργεια του ΙΝΚΑ που ήθελε να κάνει μποϋκοτάζ κάθε Πέμπτη (με τον ίδιο τζίρο στα ίδια προϊόντα, στα ίδια σουπερμάρκετ να γίνεται μια χαρά Τετάρτη ή Παρασκευή!!!).
Η ενέργεια λοιπόν αγαπητοί φίλοι είναι ατυχής για διάφορους λόγους.
Κυρίως επειδή η σύγκριση που επιχειρείται με άλλες χώρες είναι εσφαλμένη.
Είναι διαφορετικό να πίνεις ένα espresso «στο πόδι» όπως συνηθίζουν οι Ιταλοί ή οι Ισπανοί σαν ένα μικρό διάλλειμα στη μετακίνησή τους, πληρώνοντας το 1 ευρώ και είναι άλλο πράγμα να καταλαμβάνεις ένα τραπέζι (ή ένα χαριτωμένο «ντιζαινάτο» καναπέ στα πιο “lounge” στέκια) για κανένα δίωρο.
Η κατάληψη αυτή των τετραγωνικών μέτρων στις πλέον εμπορικές πιάτσες κοστίζει.
Αυτό λοιπόν που πληρώνεις στα καφέ δεν είναι η αξία του καφέ όπως ατσούμπαλα αναφέρει η «ανακοίνωση» αλλά το γεγονός ότι ο «αέρας» του μαγαζιού, το προσωπικό που σερβίρει και το ενοίκιο των τετραγωνικών που καταλαμβάνεις με απλωμένο το μπουφάν στη μια καρέκλα και τις εφημερίδες στην άλλη, είναι ακριβά. Ο ίδιος ο καφές είναι ένα μικρό μέρος στη διαμόρφωση της τιμής.
Προσέξτε: Δεν λέω ότι δεν υπάρχει ακρίβεια στα καφέ. Φυσικά και η τιμή του σερβιριζόμενου καφέ είναι πολύ ψηλή (ειδικά όσοι πίνετε το κατακάθι που λέγεται «φραπέ», πληρώνετε πανάκριβα, σε σχέση με τους καλούς καφέδες που ξέρει να πίνει με 1 ευρώ ο Ιταλός). Αλλά όταν επιβραβεύετε την ακρίβεια με το να γεμίζετε τα «lounge cafes», όταν σε κάθε γειτονιά και σε κάθε πλατεία βρίσκεις και τρία – τέσσερα παρόμοια μαγαζιά (συνήθως νεόπλουτης κιτς αισθητικής), δεν είναι σαφές ότι ανακαλύφθηκε η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά;
Στην πλατεία Θεσσαλονίκης του Γέρακα (της ελάχιστης εμπορικής δραστηριότητας), έχουν εγκατασταθεί περί τα 6 ή 7 τέτοια cafes. Ο ιδιοκτήτης του ενός μάλιστα παρκάρει τη Ferrari του ακριβώς απέξω από το «μαγαζί». Όποτε περνάω, αυτό το μαγαζί – υπερπαραγωγή με τα ετερόκλητα στοιχεία και χρώματα, με μουσικό πρόγραμμα και λυγερόκορμες κοπέλες που σερβίρουν, είναι γεμάτο! Ποιος λοιπόν διαμόρφωσε την τάση αυτή; Το να μετατραπεί δηλαδή ο καφές από ένα απλό ρόφημα σε lifestyle statement;
Πρόσφατα (άντε να το ξαναπούμε άλλη μια φορά να το ξαναεμπεδώσουμε), διοργανώθηκε μποϋκοτάζ κατά της ΦΑΓΕ για το θέμα των τιμών της.Πήγε άπατο, παρά την έντονη προσπάθεια του ΚΕΠΚΑ. Κι εδώ μιλάμε για ένα προϊόν καθημερινής ανάγκης.
Σήμερα το γάλα υψηλής παστερίωσης (και χαμηλής διατροφικής αξίας) που παραμένει στα ψυγεία για δέκα περίπου ημέρες (και έχει επομένως μικρότερα έξοδα διακίνησης, σε αντίθεση με το φρέσκο που αποσύρεται αν δεν πουληθεί στο μισό χρόνο), πωλείται προς 1,40€ περίπου το λίτρο, όταν πριν μερικούς μήνες γινόταν αγώνας για να κατέβει κάτω από 1€ ΤΟ ΦΡΕΣΚΟ!
Αν λοιπόν απέτυχε τόσο θεαματικά η μείωση των τιμών στο γάλα, τι τύχη έχει το φραπόγαλο;
Σε 55,40 εκατ. ευρώ ανήλθαν τα καθαρά κέρδη του ομίλου Jumbo για το πρώτο εξάμηνο χρήσης, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 15,03%, ενώ οι πωλήσεις του ομίλου ανήλθαν σε 276,0 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας άνοδο 15,72%.
Το μικτό περιθώριο κέρδους ανήλθε σε 51,68% (!!!!!!!) έναντι 51,49% της αντίστοιχης περσινής περιόδου.
ΕΛΑ Η ΓΡΙΑ!!!!
Δείτε κι εδώ παλαιότερη θέση για την εκλεκτή επιχείρηση.
Συνεχίζουμε το μποϋκοτάζ, σε όλα τα προϊόντα της εταιρίας ΦΑΓΕ. Το ΚΕ.Π.ΚΑ. - Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών ενημερώνει τους καταναλωτές ότι η εταιρία τηρεί σιγήν ιχθύος, η οποία μπορεί να ερμηνευτεί: «Ποιοι είστε εσείς, που τα βάζετε μαζί μου; Εγώ αυξάνω τις τιμές μου και δε δίνω λογαριασμό, σε κανένα.»
Η στάση της ΦΑΓΕ είναι περιφρονητική, για τους καταναλωτές. Το ΚΕ.Π.ΚΑ. συνεχίζει τον αγώνα του.
Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009, μέλη του ΚΕ.Π.ΚΑ., με πανό, μοίρασαν ενημερωτικά φυλλάδια, σε καταναλωτές, που ψώνιζαν, σε κεντρικό σούπερ μάρκετ, στην οδό Αγ.Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη.
Το Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009, στις 12:00, μέλη του ΚΕ.Π.ΚΑ., με πανό, θα μοιράσουν φυλλάδια, στους καταναλωτές, που θα ψωνίζουν, στο σούπερ μάρκετ Carrefour, στην Πυλαία.
Τη Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009, στις 15:00, θα είμαστε, στην Αθήνα, στην πλατεία Συντάγματος.
Έχουμε ανοίξει λογαριασμό, στο facebook, το οποίο έχει θετική ανταπόκριση, από τους καταναλωτές. Στην ιστοσελίδα του ΚΕ.Π.ΚΑ. υπάρχει σύνδεσμος: «Το ΚΕ.Π.ΚΑ. στο facebook», από όπου μπορούν όλοι να συνδεθούν, με το λογαριασμό μας. Σκοπός μας είναι η γρηγορότερη ενημέρωση, όσο το δυνατόν περισσοτέρων καταναλωτών.
Επικοινωνούμε, με ηχογραφημένο μήνυμα, με χιλιάδες καταναλωτές, σε όλη τη χώρα, για να τους ενημερώσουμε, για τη συνέχιση του μποϋκοτάζ.
Καλούμε όλους τους καταναλωτές να πλαισιώσουν τις δράσεις μας.
Ο αγώνας κατά της ΦΑΓΕ συνεχίζεται και δυναμώνει!
Καταναλωτές,
Φτάνει πια!
Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας περιφρονεί!!!
Κανένας δε δικαιούται να καταπατά τα νομοθετημένα δικαιώματά μας!!!
Την περασμένη εβδομάδα -δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παρακολουθήσατε-, επιβλήθηκε ένα σοβαρό πρόστιμο (30 εκ Ευρώ!), στη Nestle από την επιτροπή ανταγωνισμού για παράνομες εκβιαστικές τακτικές (κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης).
Και αυτή η είδηση έτυχε σχετικά περιορισμένης δημοσιότητας αλλά στην περίπτωση αυτή παραβατικής και σκανδαλώδους συμπεριφοράς μιας πολυεθνικής ΚΑΙ η μπλοκγόσφαιρα δεν ανέφερε το παραμικρό, σε αντίθεση με την περίπτωση του Mall (έχουμε συγκεκριμένους εχθρούς που λατρεύουμε να μισούμε). Παρα το γεγονός οτι η συγκεκριμένη εταιρία είναι ο Νο 1 στόχος των καταναλωτών παγκοσμίως με συνεχή μπουκοτάζ.
Άργησε λίγο η επιτροπή ανταγωνισμού. Ο κόσμος βοούσε, «κι αυτοί κρυφό καμάρι». Πέρασαν περίπου δύο χρόνια από τότε που δημοσίευμα του «Βήματος της Κυριακής» ανέφερε:«Nestle και Kraft ψήνουν την τιμή του καφέ στην Ελλάδα».
Αφορούσε την τακτική των δύο εταιριών και να κρατούν την τιμή του καφέ στα ύψη, παρά το γεγονός ότι και οι τιμές του καφέ έχουν πέσει ιδιαίτερα αλλά και παρά το γεγονός ότι το ίδιο προϊόν προσφέρεται σε άλλες χώρες της ΕΕ με τιμές περί του 40%(!) χαμηλότερες (π.χ. Γερμανία).
Στο δημοσίευμα αναφερόταν ότι ο Έλληνας πληρώνει ακριβά τα σχεδόν μονοπωλιακά μερίδια αγοράς της κάθε εταιρίας. Η Nestle κρατάει το μεγάλο μερίδιο στο στιγμιαίο καφέ (Nescafe) κι η Kraft στον καφέ φίλτρου (Jacobs). Έτσι, δεν είναι υποχρεωμένοι να μπουν σε πόλεμο τιμών και κερδίζουν και οι δύο από τις μονοπωλιακές πρακτικές απομονώνοντας τους ανταγωνιστές τους.
Πόσο κερδίζουν;
Πάρα πολλά, διότι οι τιμές του καφέ διεθνώς είναι στο απόλυτο χαμηλό, ενώ παράλληλα το τελικό προϊόν είναι αδικαιολόγητα ακριβό. Ειδικά στην Ελλάδα η Nestle έχει βρει τη σωτηρία της διότι:
α: Παράγει κυρίως στιγμιαίο καφέ (το φραπόγαλο που καταναλώνουμε με το λίτρο),
β: Για την παραγωγή του στιγμιαίου ("πεφρυγμένου")καφέ χρησιμοποιούνται τα απομεινάρια της κάθε σοδειάς και οι κατώτερης ποιότητας κόκκοι καφέ. Οι καλύτερες ποιότητες κόκκων πωλούνται ολόκληροι σε εταιρίες που παράγουν καλό καφέ κυρίως στην Ιταλία λόγω ειδίκευσης στους espresso.
γ: Ο περήφανος Έλλην δε θα αγωνιστεί ποτέ για να μειώσει τις τιμές γενικώς, πόσω μάλλον του φραπόγαλου
Χρήσιμο ειναι να ξέρουμε και τα εξής:
Αυτή τη στιγμή υπάρχει υπερπροσφορά καφέ σε διεθνές επίπεδο με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι πάρα πολύ χαμηλές (οι χαμηλότερες στα τελευταία 30 χρόνια).
Πολλοί παραγωγοί από την Νότιο Αμερική εγκαταλείπουν τις καλλιέργειες καφέ για πιο επικερδείς (π.χ. κοκαΐνη).
Στην Αφρική όμως της απόλυτης εξαθλίωσης και του μηδενικού ελέγχου, οι παραγωγοί καφέ και κακάο (όπως στην Ακτή Ελεφαντοστού), έχουν βρει άλλο τρόπο να μειώνουν το κόστος. Αγοράζουν παιδιά 12-14 ετών για σκλάβους, εξασφαλίζοντας χαμηλά εργατικά. Και έτσι μπορούν να έχουν κέρδος παρά τις χαμηλές τιμές και στη χρηματιστιριακή αγορά cash (πληρώνω τώρα, παραλαμβάνω τώρα) αλλά και στην αγορά futures (μελλοντικές παραγγελίες) αφού έχουν προεξοφλήσει ότι θα συνεχίσουν να δουλεύουν με παιδιά-σκλάβους.
Η λύση δεν φαίνεται να έρχεται σύντομα σ’ αυτό το προβληματικό σύμπλεγμα. Αυτό όμως που άρχισε να λειτουργεί σε κάποιες αγορές είναι η μετακίνηση των προτιμήσεων των καταναλωτών προς τα προϊόντα «fair trade» (όχι προς Θεού στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει καμία πληροφόρηση και ευαισθητοποίηση και όπου έχουμε προφανώς να λύσουμε άλλα μεγαλύτερα προβλήματα).
Fairtrade είναι η αγορά του καφέ ή του κακάο σε δίκαιες τιμές που να εξασφαλίζουν ότι οι παραγωγοί και οι οικογένειές τους θα επιβιώσουν, ότι τα παιδιά τους θα πάνε σχ
ολείο και δεν θα αναγκαστούν να δουλεύουν στη φυτεία. Ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν τακτικές μείωσης του κόστους που θα ρίξει δραματικά την ποιότητα της σοδειάς.
Τώρα που οι καφέδες και οι σοκολάτες και το τσάι με το σήμα fair trade άρχισαν να γίνονται δημοφιλείς στους ευαισθητοποιημένους δυτικούς αγοραστές, τα αποτελέσματα άρχισαν να φαίνονται: Οι συνεταιρισμοί βοηθούν στην Κολομβία να «γυρίσουν» 6,6 χιλιάδες στρέμματα από κόκα και παπαρούνα σε καφέ, στην Παπούα Νέα Γουινέα, να γίνουν επενδύσεις σε ιατρικό προσωπικό για τις απομονωμένες αγροτικές κοινότητες, ενώ στα υψίπεδα της Γουατεμάλας και του Περού τα παιδιά των αυτοχθόνων αγροτών βοηθιούνται να πάνε για (πρώτη φορά!) σε πανεπιστήμιο.
Γιατί όμως το πρόβλημα εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα; Διότι από το 1963 μέχρι το 1989 υπήρχε μια συμφωνία για κατώτατες τιμές στην αγορά του καφέ (InternationalCoffeeAgreement) ώστε οι παραγωγοί να μην οδηγηθούν από την φτώχεια στην αγκαλιά του κομμουνισμού! Και ποιος ακύρωσε στην πράξη αυτή τη συμφωνία μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου; Οι ΗΠΑ φυσικά!
Η Oxfam θεωρεί ότι το Fair Trade δεν φτάνει από μόνο του να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και καλεί να καταστραφούν οι τεράστιες ποσότητες χαμηλής ποιότητας καφέ που υπάρχουν προς διάθεση στο βόρειο ημισφαίριο (θα τους πιεις με καλαμάκι και θα πεις κι ένα τραγούδι, μαλάκα μου).
Επίσης καλούνται όλες οι αναπτυγμένες χώρες να υπογράψουν και πάλι την διεθνή συμφωνία που θα εγγυάται τις ελάχιστες τιμές. Ήδη αρκετές χώρες έχουν υπογράψει, αλλά όχι και η Ελλάδα παρά το ότι ο έλληνας καταναλωτής πληρώνει ήδη 6000% προστιθέμενη αξία για το φραπόγαλό του.
Το περίεργο είναι ότι όλα τα δελτία ειδήσεων συνεχίζουν να ασχολούνται με την «υψηλή τιμή της τομάτας» (η οποία φυσικά δεν διαφημίζεται στην τηλεόραση) και ποτέ του καφέ!
Υ.Γ. Οι φωτο επελέγησαν ως lifestyle νότα σε μια βιομηχανία αίσχους.
Καταδίκη για το mall Athens στο πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου
Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL.
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση.
Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή. Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου. Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον.
Η είδηση είχε φτάσει στο mail μου πριν μερικές μέρες αλλά από ανεξακρίβωτη πηγή και πριν την αναδημοσιεύσω θέλησα να κάνω μια αναζήτηση να την επιβεβαιώσω. Φυσικά δεν βρήκα τίποτε απολύτως. Ούτε σε μεγάλες και «ανεξάρτητες» εφημερίδες ούτε πουθενά!
Η μη δημοσίευση της είδησης για την καταδίκη Τζανίκου δείχνει πάρα πολλά για το πως λειτουργούν τα σημερινά ΜΜΕ σε περιπτώσεις όπου θίγονται τζίροι και επιχειρηματικές συμμαχίες, χορηγίες και κολλητιλίκια.
Η είδηση έχει ιδιαίτερη αξία και για όσους κόπτονται για την «διπλή ανάπλαση» Βωβού- ΠΑΟ, που έπαθαν μια κρίση υστερίας όταν έγινε προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Όταν δεν γίνονται προσφυγές, οι ασύδοτοι "άρχοντες" φυτεύουν αυθαίρετα αίσχη σαν αυτό του Mall με μη-αναστρέψιμες επιπτώσεις.
Και φυσικά το -επισήμως αυθαίρετο πλέον- Mall, παρά το ότι στήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες άρπα-κόλα σε μια περιοχή χωρίς προσβάσεις, χωρίς υποδομές, σε ένα από αυτά τα καταραμένα «Ολυμπιακά ακίνητα», δεν πρόκειται να κατεδαφιστεί, όπως δεν θα κατεδαφιστεί το αυθαίρετο Μαγγίνα, Σουφλιά κλπ, όπως θα γίνει κάποια στιγμή με κάποια παράνομη κατοικία κάποιου «ανωνύμου».
Τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται οι διώξεις των εταιριών πνευματικών δικαιωμάτων κατά της «πειρατείας». Τουλάχιστον με τον όρο όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται.
Το τραστ των εταιριών και δικηγορικών γραφείων που έχει αναλάβει το έργο αυτό αρχίζει να παίρνει περισσότερη φόρα από τη στιγμή που κάποιες αρχές δείχνουν διατεθειμένοι να τους παραχωρήσουν γη και ύδωρ όπως στην περίπτωση της Μ. Βρετανίας π.χ., όπου οι πάροχοι Internet αναγκάζονται να καρφώνουν τους πελάτες τους που κατεβάζουν προστατευμένο από πνευματικά δικαιώματα υλικό.
Παραβιάζοντας όμως συνταγματικές ελευθερίες, διότι για να εξακριβωθεί η φύση του υλικού θα πρέπει να παραβιαστεί το απόρρητο της επικοινωνίας. Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να αντιμετωπισθούν όλοι οι χρήστες εκ προοιμίου ως παραβάτες.
Δίωξη έχει ασκηθεί επίσης και κατά του μεγαλύτερου φορέα online αποθήκευσης, του Rapidshare επειδή φιλοξενεί αρχεία με μουσική ταινίες κλπ. Που μπορούν να αποθηκεύσουν οι χρήστες και που μπορούν να «κατεβάσουν» τρίτοι που διαθέτουν τη σχετική «ηλεκτρονική διεύθυνση». Η υπόθεση εκκρεμεί σε εφετείο και ήδη το Rapidshare για να πείσει για τις αγαθές του προσθέσεις και να μείνει ανοιχτό, αρχίζει να μπλοκάρει αρχεία που έχουν αναφερθεί οτι παράνομα περιλαμβάνουν τέτοιο προστατευμένο υλικό.
Πάνω στη φόρα και με τον αέρα που πήρε η βιομηχανία διώξεων, η Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων (ΕΠΟΕ) κατέθεσε μήνυση και κατά των sites που διαθέτουν ελληνικούς υπότιτλους για ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Με αποτέλεσμα τα sites αυτά με συνοπτικές διαδικασίες να κλείσουν (κακώς κατά τη γνώμη μου). Φαίνεται οτι οι υπεύθυνοι δεν αισθάνθηκαν αρκετά ισχυροί (κυρίως οικονομικά, αφού κανείς χρήστης δεν πλήρωνε για να αποκτήσει τους υπότιτλους), για να υπερασπισθούν την υπόθεσή τους σε δικαστήρια όπου θα έπρεπε οι ενάγοντες να αποδείξουν όχι ότι η απόδοση των διαλόγων στα ελληνικά παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα και άρα το sui generis του σεναρίου, αλλά οτι η διάθεση της κάποιας εκδοχής της απόδοσης ΚΑΙ ΟΧΙ του ίδιου του έργου, είναι παράνομη. Είναι δηλαδή σαν να λέμε οτι αν εγώ παραθέσω εδώ μεταφρασμένους στίχους από ένα τραγούδι παραβιάζω πνευματικά δικαιώματα!
Είμαστε λοιπόν σε μια περίοδο όπου όλοι όσοι τολμούν να κάνουν οτιδήποτε μοιάζει ως παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων κατατρομοκρατούνται. Και φαίνεται οτι υπερ-αντιδρούν τα κράτη, οι φορείς, όλοι μπροστά στον πανικό της πανίσχυρης βιομηχανίας (που ας μη ξεχνάμε είναι και ένας κλάδος με τεράστιο τζίρο) που αισθάνεται οτι χάνει χρήματα από το οτι κάποιος μετέφρασε τα κρυόκωλα αστεία του σώου του Jay Lenno στα ελληνικά!
Χρειάζεται ψυχραιμία παιδιά! Και μερικοί δικηγόροι με cojones! Διότι οι εταιρίες έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις πως χρησιμοποιούν καταφανώς παράνομες τακτικές. Όπως σε μια περίπτωση που ο κολοσσός Sony ζητούσε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από μια κυρία Crain στο Τέξας (που το νοικοκυριό της παρεμπιπτόντως είχε καταστραφεί στον τυφώνα Katrina), όπου αποδείχτηκε οτι η εταιρία με τα "δικαιώματα" είχε χρησιμοποιήσει μη αδειοδοτημένους ερευνητές που ρητά απαγορεύονται σε δικαστικές υποθέσεις) για να ανακαλύψει οτι η εγγονή κατέβασε μερικά τραγούδια!
Σε άλλη υπόθεση ένας δικαστής στο Νέο Μεξικό απέρριψε την αξίωση δισκογραφικής εταιρίας να της δοθούν τα στοιχεία φοιτητών του πανεπιστημίου που υποτίθεται οτι συμμετείχαν σε δίκτυο ανταλλαγής αρχείων.
Πρόσφατα η ίδια η RIAA (η ένωση δισκογραφικών εταιριών των ΗΠΑ) αποφάσισε (μόνη της) ότι είναι παράνομο να μεταφέρεις τα τραγούδια από ένα CD που αγόρασες στο PC σου! Δηλαδή θα πρέπει κάφρε, να αγοράσεις CD για το σπίτι, τα ίδια τραγούδια από το iTunes π.χ. για να τα ακούς στο iPod, και πάει λέγοντας! Κανονικό διαζύγιο απο τη λογική δηλαδή για να γίνει πιο σαφής ο βαθμός του πανικού τους.
Έτσι θεωρούν οτι πρέπει να αμείβονται κάθε φορά που ακούμε τη μουσική τους. Η μήπως η μουσική δεν είναι δική τους;
Ξέρει κανείς τι απέγινε με εκείνο το περίφημο μποϋκοτάζ που θα γινόταν στα σουπερμάρκετ κάθε Πέμπτη; Μήπως με το άλλο για τα γάλατα με τιμή πάνω από 1€ το λίτρο; Όχι; Μήπως δοθήκαν τίποτα απαντήσεις για το πώς γίνεται να έχουμε τόσο (πολύ πιο) ακριβή βενζίνη στο Ελλάντα και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Οι Έλληνες αστοί φεύγουν για διακοπές και βάζουν τα προβλήματα σε θέση pause, αλλά η διάθεση κάθε άλλο παρά ευοίωνη είναι. Το βλέπεις στο βλέμμα που είναι συννεφιασμένο και εκτός από μερικούς χλιδοχλιμπίκουλες (που σαφώς δεν έχουν οικονομικά προβλήματα και το επιδεικνύουν όπως μπορούν), οι περισσότεροι ξέρουν ότι τα έξοδα είναι πια πολύ μεγάλα για να γίνονται ανέμελα. Η διάθεση είναι σαφώς βαριά, σα να πηγαίνουν σε υποχρέωση και όχι σε διακοπές. Κι όμως ελάχιστοι δείχνουν τη διάθεση να πολεμήσουν αυτή τη φοβερή αρπαγή των εισοδημάτων από μια «καρτελοποιημένη» αγορά που κάνει κανονικό πάρτι αισχροκέρδειας. Τα ακριβότερα γάλατα είναι ακόμα ανάρπαστα (λες και είναι φτιαγμένα από πιο αγνά υλικά), οι τιμές πληρώνονται αδιαμαρτύρητα και τα τούρμπο αυτοκίνητα με την αυξημένη κατανάλωση βενζίνης αυξάνονται σταθερά.
Το περίεργο της ιστορίας είναι ότι αυτοί που απαιτούν αύξηση μισθών και είναι (και σωστά) πρόθυμοι να κατέβουν σε διαδήλωση δείχνουν μια αντίστροφα ανάλογη διάθεση να κάνουν θυσίες, να αγωνισθούν για τα μποϋκοτάζ, για καταναλωτική συσπείρωση. Λες και δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα αυτή η δράση με τη διεκδίκηση του μισθού (την αύξηση δηλαδή του διαθέσιμου κεφαλαίου).
Τι σημαίνει αυτό; Πιθανότατα ότι έχουμε αποδεχτεί μέσα μας ότι όλα πάνε καλά με τις τιμές, ότι τα καρτέλ και οι τακτικές τους αποτελούν μια φυσιολογική κατάσταση, ίσως ότι πιο εύκολο είναι να πιέσεις για μεγαλύτερους μισθούς από μια ευημερούσα (και αισχροκερδούσα) επιχείρηση παρά να βρεις μια γραμμή ισορροπίας σε χαμηλότερα μεγέθη.
Και στην ουσία αυτό που θα επιτύχουμε με αυτό τον τρόπο, είναι να στεγνώσει η «πιάτσα» από μετρητό, να αυξηθούν τα δάνεια και τα κέρδη των τραπεζών, να γίνει ακόμα λιγότερο ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία, να φύγουν ακόμα περισσότερες γραμμές παραγωγής για γειτονικές φτηνότερες χώρες. Και μετά να πρέπει τα καταναλωτικά αγαθά να παράξουν τα ίδια κέρδη αλλά με λιγότερους αγοραστές, άρα ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια και πάει λέγοντας. Όπως γίνεται πάντα σε μια οικονομία σε συρρίκνωση. Άλλωστε ο όρος "ουροβόρος" που χρησιμοποιείται παγκόσμια για το φίδι που τρώει την ουρά του είναι 100% ελληνικός.
Αλλά τι λέμε τώρα, με τη θάλασσα να μας περιμένει… κι αύριο μέρα είναι, σωστά;
Πρόσκληση προς τους πολίτες – καταναλωτές Δημοσιεύθηκε την Ιούνιος 30, 2008 από newinka Η ακρίβεια, η φτώχεια, η αισχροκέρδεια, μας συντροφεύουν στην καθημερινότητα μας. Για αυτό, γινόμαστε ενεργοί πολίτες και αντιδρούμε. Το ΝΕΟ ΙΝΚΑ καλεί τους πολίτες, μέλη του και μη, να δημιουργήσουν και να στελεχώσουν Επιτροπές Δράσης και Συμβούλια Γειτονιάς. Οι επιτροπές δράσης θα λειτουργούν με πλήρως δημοκρατικές διαδικασίες που θα αποφασίζουν τα μέλη τους. Καλούμε τους ενδιαφερόμενους να δηλώσουν συμμετοχή: Με σχόλιο – δήλωση στο: http://newinka.wordpress.com/ Μέσω fax: 210 6469982 Mέσω e-mail: inka@newinka.gr
Οι μετέχοντες εκτός Αθηνών, μπορούν για την μεν Θεσσαλονίκη να συγκροτήσουν τις επιτροπές δράσης με την συνδρομή του ΙΝ.ΚΑ. Μακεδονίας (fax: 2310 535263), για δε τα Ιωάννινα με την συνδρομή του ΙΝΚΑ Ιωαννίνων (τηλ. / fax: 26510 65178), είτε στους τόπους τους με την συνδρομή μας. Οι πρώτες επιτροπές που προτείνονται, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι οι ίδιες οι επιτροπές και τα μέλη δεν μπορούν να προτείνουν νέες, είναι οι ακόλουθες: • Επιτροπή παρακολούθησης τιμών και ποιότητας διατροφικών αγαθών. • Επιτροπή παρακολούθησης τιμών και ποιότητας υπηρεσιών από ιδιώτες. • Επιτροπή παρακολούθησης και ελέγχου υπηρεσιών Δημοσίου και ΔΕΚΟ. • Επιτροπή ηλεκτρονικών αγαθών, υπηρεσιών και μέσων. Κάθε φίλος ή φίλη μπορεί να μετάσχει σε περισσότερες από μία επιτροπές του ενδιαφέροντός του ή να προτείνει περαιτέρω επιτροπές. Με την συγκέντρωση πέντε (5) τουλάχιστον συμμετοχών θα ειδοποιηθούν οι μετέχοντες για την πρώτη συνάντηση γνωριμίας και οργάνωσης της επιτροπής. Με τους ίδιους τρόπους και διαδικασίες το ΝΕΟ ΙΝΚΑ καλεί τους φίλους και μέλη του να συγκροτήσουν συμβούλια γειτονιάς στα όρια των δήμων τους, ανεξάρτητα από την συμμετοχή τους στις ανωτέρω επιτροπές. Η σύσταση των συμβουλίων γειτονιάς θα γίνει επίσης με την συγκέντρωση πέντε (5) δηλώσεων συμμετοχής ανά περιοχή ή δήμο.
Ζητώ συμμετοχή.
Το κείμενο αυτό ήρθε από τον φίλο Δημήτρη (Διάλογος για την Κοινωνία) και το αναπαράγω αφού νομίζω μόνο θετικές εξελίξεις μπορεί να φέρει. Τόσο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας όσο και για την κοινωνικοποίηση σε επίπεδο γειτονιάς που είναι επίσης ζητούμενο.
Αναλογιστείτε πόσους ξέρετε από αυτούς που μένουν δίπλα σας, πόσες «καλημέρες» έχετε ανταλλάξει. Το να έρθουν σε επαφή μερικά άτομα με κοινό προβληματισμό είναι ευχής έργο, μπορεί έτσι να συζητηθούν και άλλα περισσότερα.
Αλλά ας έρθουμε στο θέμα: Από το κείμενο αυτό που μου λείπει είναι το πως έχει στηθεί (αν έχει στηθεί) η «υποδοχή» αυτών των δράσεων. Δηλαδή άντε και αναφέρουν οι πολίτες τις τιμές ή τις προβληματικές υπηρεσίες. Μετά τι γίνεται; Για ποια δράση δεσμεύεται το Νέο ΙΝΚΑ; Πως εξασφαλίζει τη διάχυση της πληροφορίας στα άλλα «κύτταρα» και πως αξιοποιείται η συσσωρευμένη πληροφορία;
Θα δημιουργηθεί π.χ. ένα site όπου θα αναρτώνται οι τιμές των διαφόρων supermakets σε ημερήσια βάση;
Θα επιληφθούν οι νομικές υπηρεσίες του Ν.ΙΝΚΑ όταν υπάρξουν καταγγελίες για αθέμιτες και καταχρηστικές πρακτικές; Θα ασκηθεί πίεση στο Υπουργείο Ανάπτυξης και με ποιό τρόπο;
Συγγνώμη αγαπητοί φίλοι αν είμαι ολίγον σκεπτικιστής αλλά οι πρόσφατες ενέργειες των συναδέλφων σας με τα «γενικά μποϋκοτάζ κάθε Πέμπτη» και τις άλλες γελοιότητες*, δείχνουν οτι οι ιθύνοντες των καταναλωτικών οργανώσεων είναι μάλλον ακατάλληλοι για το ρόλο τους αφού περνάνε την δική τους οργανωτική αδυναμία σε αμήχανες και χωρίς αποτέλεσμα δράσεις που χαραμίζουν και σπαταλάνε την ήδη σπάνια διάθεση δράσης από μέρους των καταναλωτών.
Θα πρέπει λοιπόν πριν κινητοποιήσετε τον κόσμο να είστε έτοιμοι να υποδεχτείτε και να διαχειριστείτε σωστά αυτή την καταναλωτική συνείδηση που προσπαθείτε να δημιουργήσετε.
*Η λογική λέει οτι οι "μη αγορές" των ίδιων ακριβών προιόντων της Πέμπτης θα γίνονται την Τετάρτη και την Παρασκευή. Ένα μποϋκοτάζ για να είναι αποτελεσματικό δεν μπορεί παρα να έχει συγκεκριμένο στόχο: Προϊόντα αδικαιολόγητα ακριβότερα απο τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.
Υ.Γ. Προχθές είδα στην TV τηλεοπτική διαφήμιση για κεράσια!!! Η πλήρης ήττα του έλληνα καταναλωτή που πληρώνει ακριβά κεράσια ώστε να διφημίζεται στην TV ο μεσάζων! Απίστευτο;
