Ο Μπουτάρης, η Ρεπούση και το κιτς της Ιστορίας

Πάλι πήραν φωτιά τα τόπια με τη δήλωση του Μπουτάρη περί «κιτς» εκδηλώσεων, όταν περιέγραφε την αναπαράσταση της εισόδου των ελληνικών στρατευμάτων στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. 


Τα πατριωτικά σάιτ και το ελληνοπρεπές κοινό τους ξεσπάθωσαν εναντίον του, λέγοντας ότι απαρνείται τη σημαία, ότι χλευάζει την ιστορία, μάλιστα κάπου διάβασα πως ενώ αρνήθηκε να πάρει μέρος στο πανηγύρι αυτό, έδωσε το παρόν σε δεξίωση για την επέτειο της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας στο προξενείο των γειτόνων. Και λοιδορείται γι’ αυτό.


Και οι Τούρκοι όμως διοργανώνουν τέτοια χάπενινγκ, ειδικά για να γιορτάσουν την άλωση της Πόλης. Ντυμένοι με τα πλουμιστά οθωμανικά στολίδια τους, θυμούνται τις εποχές της στρατιωτικής παντοδυναμίας τους, ανανεώνοντας στη συνείδησή τους την γνώση πως κατάγονται από ένα ισχυρό έθνος που κάποτε κατείχε όλη την ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. 

Τι είναι όμως αυτό που κάνει «κιτς» αυτές τις εκδηλώσεις; Κατ’ αρχήν ταπεινή μου άποψη είναι πως αυτά τα γνωστά και ως re-enactments δρώμενα είναι ενδιαφέρουσες ατραξιόν. Γίνονται σε κάθε τόπο ως μέρος της γραφικότητας που πρέπει να εισπράξει ο επισκέπτης. Αναπαραστάσεις ξιφομαχιών σε κάστρα, βασανισμών σε μπουντρούμια, κλπ. Η πυρπόληση της αρμάτας στην Ύδρα (ωραιότατο χάπενινγκ για τους σκαφάτους ), της Ναυμαχίας του Λεπάντο, της εξόδου του Μεσολογγίου… 

 Είναι ένα ωραίο αναγνωρίσιμο κιτς που απευθύνεται στον τουρίστα. Με μπόλικα πυροτεχνήματα και γεμάτα εστιατόρια και ψησταριές αμέσως μετά. 

Αναγνωρίσιμο και ανώδυνο κιτς. Γιατί αυτές οι αναπαραστάσεις έχουν το κιτς ως βασική προϋπόθεση. Ο εχθρός πρέπει να αναπαρασταθεί ως κακός, σκοτεινός. Ο δικός μας ως γενναίος και πολεμιστής του φωτός. Εθνικά δίκαια, οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες κλπ. Απομόνωση από την ιστορική αλληλουχία και αναπαραγωγή στερεοτύπων είναι το κλειδί. 

Θα γινόταν άραγε ποτέ μια αναπαράσταση της κατάληψης της Τριπολιτσάς όπου σφαγιάσθηκαν από τους επαναστάτες έλληνες τριάντα χιλιάδες γυναικόπαιδα (μουσουλμάνοι και εβραίοι) για το πλιάτσικο; Ή μήπως είναι από τα κομμάτια της ιστορίας μας που δεν θα πετύχαιναν ιδιαίτερα σαν συνεκτικός εθνικός ιστός; 

Ένα το κρατούμενο λοιπόν: Το «κιτς» δεν έγκειται στο πόσο καλά ή ακριβά θα είναι τα κοστούμια που θα χρησιμοποιήσουν οι κομπάρσοι, αλλά στην απλοποίηση της ιστορίας σε βαθμό παιδικής θεατρικής παράστασης. 

Είναι 2012 κι ακόμα μας κατατρέχει η ιστορία σε μορφή κόμπλεξ. Ποτέ δεν απαλλαγήκαμε από τους μύθους μας, ακόμα δεν καταφέραμε να διαβάσουμε σωστά την ιστορία μας. Ούτε την παλιότερη, ούτε την πρόσφατη. Ακόμα και η οργή μας για το «συνωστισμό» που περιέγραψε η Μαρία Ρεπούση στο καταργημένο πλέον βιβλίο, είχε προφανώς βάση στο ότι δεν περιγράψαμε σε παιδιά της έκτης Δημοτικού, το αίμα, τη φρίκη και τη σφαγή που στοιχειοθετούν το πόσο κακοί άνθρωποι είναι -γονιδιακά προφανώς- οι Τούρκοι. 

Ναι, έχουμε 2012 και ακόμα υπάρχει κόσμος που στην αντίθεση στο κιτς των αναπαραστάσεων απαντά με τίτλους εθνικής μειοδοσίας. Όποιος είναι αντίθετος είναι προδότης και θολοκουλτουριάρης. Αρνείται τις εθνικές αλήθειες. Και θα υπάρχει πάντα ένας ελληνάρας να ποντάρει στη "μειοδοσία" για να καρπωθει λεφτουδάκια απο τον απαίδευτο ιστορικά και αισθητικά πελάτη του.

Κι αυτό ακριβώς το φαινόμενο του εθνικού κόμπλεξ είναι ο δεύτερος και σοβαρότερος λόγος που κάνει αυτά τα δρώμενα «κιτς». 

Αν οι αντιρρήσεις για την κατάργηση των αναπαραστάσεων ήταν επειδή θα πληγούν οι τοπικές ψησταριές και τα ενοικιαζόμενα θα το συζητούσαμε νομίζω πολύ σοβαρότερα και υγιέστερα .

Δε θα μοιραστεί το βιβλίο ιστερίας...

Λοιπόν παιδί μου άκου!
Αν η κυβέρνηση εκλεγεί με ισχνή πλειοψηφία, τότε να ξέρεις ότι μας έσφαξαν οι Τούρκοι. Αν εξασφαλίσει ισχυρή αυτοδυναμία, τότε «συνωστισμός και στριμωξίδι και που και που κανα βρισίδι»...
Οπότε πάρε δύο βιβλία ιστορίας στη σάκα σου και ανάλογα με το τι γίνεται στη βουλή, ανάλογα με το αν η ΝΔ θα χρειάζεται στήριξη και συμμαχία από το ΛΑΟΣ, θα σου λεει ο δάσκαλος ποιο θα βγάζεις.

Αυτή είναι η πολιτική σήμερα παιδί μου, το τι θα διδάσκεσαι θα αποφασίζεται από την κάθε μικροπολιτική σκοπιμότητα που σήμερα είναι αυτή, αύριο θα είναι μια άλλη. Όταν η προηγούμενη υπουργός έλεγε ότι το βιβλίο που ελέγχθηκε και διορθώθηκε «θα μοιραστεί κανονικά», δεν ήξερε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε οτι δεν θα εκλεγεί η ίδια. Τώρα έχουμε νέο υπουργό ο οποίος έχει και πολύ καλές σχέσεις με την εκκλησία, οπότε τώρα θα (ξανα)μάθεις ότι υπήρξε και “κρυφό σχολειό”!

Η ουσία, η επιστημονική αλήθεια, είναι έννοιες θολές και δυσδιάκριτες, δεν είναι και ιδιαίτερα δημοφιλείς στη σημερινή τηλεοπτική δημοκρατία. Σήμερα μετράει το πόσο πολύ φωνάζεις, το πόσο θόρυβο κάνεις και αν αναγορεύεις αυτό που εξυπηρετεί την ατζέντα σου σε μείζον. Διαφορετικά ο κόσμος δεν θα ψήφιζε ένα κόμμα που έκανε σημαία τον επαγγελματικό πατριωτισμό και θα προκαλούσε τεράστιο πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση που θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει σχολικά βιβλία σαν μέσο πολιτικής συναλλαγής.

Άκουγα στο ραδιόφωνο ένα ιστορικό με αξιόλογα επιχειρήματα απο αυτούς που επιμένουν να μιλούν σιγανά, να μη θορυβούν και άρα να χάνουν (δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του). Είπε λοιπόν πως γι αυτούς που θορυβούν κατά του βιβλίου, δεν έχει καμία σημασία αν αναφέρεται ή όχι ο τυραννοκτόνος Αριστογείτων, δεν έχει καμία σημασία αν τα παιδιά δεν διδάσκονται με την συγκεκριμένη ιστορία του Αριστογείτονα τη σημασία της προάσπισης της Δημοκρατίας. Δεν εξετάζεται λοιπόν αν αναπτύσσεται δημοκρατικό φρόνημα, αν η ιστορία γίνεται μάθημα εκπαίδευσης πολιτών. Αυτό που έχει σημασία είναι να αναγράφονται γεγονότα που συντηρούν το μίσος και την καχυποψία με την Τουρκία. Αυτή η επιλεκτική αντιμετώπιση, είναι προφανές πως εξυπηρετεί συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα, είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι έδωσε ρεύμα στους εθνικιστές που άρχισαν να χρησιμοποιούν τα δοκιμασμένα από όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα φοβικά σύνδρομα προκειμένου να ισχυροποιήσουν τη θέση τους.
Δεν αποτυπώνεται αρκετά σ’ αυτό το βιβλίο για τα παιδιά του Δημοτικού το πόσο πολύ σφαγήκαμε! Δεν διαπαιδαγωγεί αυτό το βιβλίο νέους ιντερνετομάχους απο αυτούς που σπαταλάνε ώρες ολόκληρες σε πόλεμο πληκτρολογίου και βρισιάς με τους Τούρκους ομολόγους τους για το ποιος αδίκησε περισσότερο τον άλλο.

Ενημερωτικά πάντως να σου θυμίσω παιδί μου πως την απόφαση της κυβέρνησης να μη μοιράσει το βιβλίο, έσπευσαν να χαιρετήσουν οι: αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, νομάρχης Ψωμιάδης, η γνωστή υστέρω που έκανε καριέρα με το βιβλίο και άλλα στοιχεία που χρόνια τώρα μας οδηγούν στην πρόοδο και την επίτευξη όλων των εθνικών μας στόχων

Ποιός είπαμε οτι γράφει την ιστορία;

“Τελείως διαφορετικό ως προς το περιεχόμενό του θα είναι το βιβλίο Ιστορίας που θα πάρουν στα χέρια τους οι μαθητές της Στ' Δημοτικού, αφού με εντολή του πρωθυπουργού η ύλη του θα αλλάξει ριζικά. Σύμφωνα με Το Βήμα της Τετάρτης, οι τελικές ανακοινώσεις θα γίνουν τις επόμενες μέρες. Όπως σημειώνει η εφημερίδα, η απόφαση ελήφθη σε μια προσπάθεια να γίνουν ανοίγματα και προς την εθνικοπατριωτική πτέρυγα της δεξιάς παράταξης και τους συντηρητικούς ψηφοφόρους οι οποίοι αντιδρούν έντονα.”
(Από το In.gr)

Για θυμίστε μου… ποιος είπαμε γράφει την ιστορία; Ο νικητής; Η παγκοσμιοποίηση; Η επιστήμη των ιστορικών; Οοοχι!
Την ιστορία τη γράφει ο πρωθυπουργός της χώρας! Ο μόνος ικανός να σταθμίσει πολιτικό / εκλογικό κόστος, να παρέμβει και να βάλει «τα πράγματα στη θέση τους».
Δεν είμαι σίγουρος για την ακρίβεια της ύλης που αποτυπώνεται στο περίφημο βιβλίο και δεν κρίνω την επιστημοσύνη των συγγραφέων. Το θέμα άλλωστε συζητήθηκε σε βαθμό εξάντλησης. Κάναμε το βιβλίο κύριο θέμα σε μια περίοδο που ο τόπος θρηνεί νεκρούς για αστείους λόγους, σε μια περίοδο που η διαφθορά είναι μεγαλύτερη από ποτέ και φυσικά σε μια περίοδο που η κυβέρνηση έψαχνε απεγνωσμένα για θέματα αντιπερισπασμού στο σκάνδαλο των ομολόγων. Έγινε παντιέρα από εθνικόφρονες που κατανάλωσαν τόση ενέργεια όση δεν έχουν καταναλώσει για να βελτιώσουν έστω κατά 1% την ποιότητα της ζωής τους.Και ως γνωστόν, σε μια χώρα που κυβερνιέται από τα δελτία ειδήσεων, σε μια τηλεοπτική δημοκρατία, οι αποφάσεις παίρνονται με κριτήριο τη συχνότητα παρουσίας στα τηλεοπτικά παράθυρα όποιων φωνάζουν περισσότερο, με κριτήριο ποιος κάνει την περισσότερη φασαρία.
Τώρα λοιπόν θα ξαναδημιουργηθεί το «κρυφό σχολειό» επειδή δεν πρέπει να χαθούν προς το ΛΑΟΣ οι ψηφοφόροι που είναι ευεπίφοροι στην ακροδεξιά ρητορική.

Αν δε, στις δημοσκοπήσεις η ΝΔ δεν πάει όπως τα περιμένει μπορεί να αρχίσουμε να φωνάζουμε για να πάρουμε ξανά την Αγιά Σοφιά!

Να ποιος γράφει την ιστορία του τόπου! Η χωρίς ντροπή μικροπολιτική σκοπιμότητα.
Και θα είμαστε προδότες και ανάξιοι οποιασδήποτε ιστορίας -καλογραμμένης ή κακογραμμένης- αν δεν απαιτήσουμε να μείνει έξω η ιστορία και η διδακτική ύλη από πολιτικές σκοπιμότητες.












...κι έτσι λοιπόν παιδιά μου, ο Καραμανλής προτιμήθηκε ως "πιο κατάλληλος για πρωθυπουργός"...