Ψαριανός: Εμείς δεν είμαστε όλοι ίδιοι, οι άλλοι όμως είναι.

Η ιστορία με το ντέρμπι "πολιτικοί-επιχειρηματίες" ξεκίνησε εδώ και μια βδομάδα από την ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στη Βουλή και συνεχίζεται με τους λεονταρισμούς Καστανίδη που μιλάει για ψείρες.
Η ομιλία του Ψαριανού κυκλοφορεί ευρύτατα στη μπλογκόσφαιρα και έχει γίνει αντικείμενο (θετικού) σχολιασμού. Από τη στιγμή που την παρακολούθησα είχα κάποιες αντιρρήσεις που τις εξέφρασα στο μπλόγκ του φίλου μου Khlysty.

Αυτό που περισσότερο μου έμεινε, ήταν ο σχολιασμός που ακολούθησε την ομιλία του Ψαριανού και που λέει: "Το 1967 οι συνταγματάρχες, το 2010 οι επιχειρηματίες". Έτσι ακριβώς! Επίσης μου έμεινε το άλλο το ωραίο που λέει:"Δεν είμαστε όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό μου".

Ήθελα λοιπόν να ήξερα τα εξής (και χωρίς να έχω καμία απολύτως διάθεση να υπερασπιστώ κανένα επιχειρηματία):

Εάν κάποιοι επιχειρηματίες αποφασίσουν να ασχοληθούν με την πολιτική και να ιδρύσουν κόμμα, δεν θα περάσουν από την εκλογική διαδικασία; Ή μήπως θα κάνουν πραξικόπημα; Άρα εάν εκλεγούν και μπουν στη βουλή δεν θα έχουν μετατραπεί αυτόματα επίσης σε «πολιτικούς»; Όπως έγιναν πολιτικοί οι πρώην γιατροί, δικηγόροι, συνδικαλιστές, νεολαίοι κόμματος; Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί;
Μήπως "επιχειρηματίας" και "πολιτική" είναι έννοιες ασύμβατες;

Μήπως όλοι οι πολιτικοί μας έχουν κάποιο πατενταρισμένο dna πατριωτισμού που τους κάνει αυτόματα γενετικά ικανούς να κυβερνήσουν και να ηγηθούν σε μια χώρα, ενώ οι επιχειρηματίες στερούνται αυτού του κληρονομικού χαρίσματος;

Μήπως, λέω μήπως, πίσω από αυτές τις ψιλο-υστερικές αντιδράσεις κρύβεται η αγωνία πολλών πολιτικών που έρχονται πια κατάφατσα με την απαξίωση (και συχνά με το λιντσάρισμα) από το εκλογικό σώμα;

Πόσο καιρό τώρα οι βουλευτές μας (απο όλο το πολιτικό φάσμα) έβλεπαν τα σκάνδαλα να περνούν και δεν έκαναν την παραμικρή κουβέντα για την κατάργηση βουλευτικής ασυλίας, για την αναθεώρηση του καθεστώτος περί ευθύνης υπουργών;

Πόσο καιρό τώρα ρίχνεται σαν πυροτέχνημα η λέξη «διαπλοκή»; Για πόσο καιρό τώρα μόνο η λέξη αυτή απο μόνη της είναι αρκετή για να προφέρει πολιτική ασυλία και άλλοθι σε "καταλληλότερους" και "σουβλακικότερους" αλλά ανίκανους πρωθυπουργούς ικανοποιώντας την προπατορική ανάγκη του ελληναρά να ενοχοποιήσει την επιχειρηματικότητα (ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων!);

Εμπεδώσαμε ή ακόμα ότι η διαπλοκή απαιτεί δύο μέρη για να ευδοκιμήσει;

Εμπεδώσαμε ή ακόμα ότι οι πολιτικοί είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι που έχουν την κύρια και βαριά ευθύνη για λογοδοσία απέναντι στην κοινωνία;

Και για να μη μακρυγορω: Πως μπορεί να λέει ο Ψαριανός: "Δεν είμαστε όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό μου" και να τον θαυμάζουμε και να τον χειροκροτούμε, ενώ όταν ο αναφέρεται στους επιχειρηματίες (κι ο Καστανίδης! κι εμείς!) αυτοί να αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως συνταγματάρχες και δικτατορίσκοι; Οι επιχειρηματίες είναι όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό τους; Και γιατί; Επειδή είναι απλά επιχειρηματίες;

Δεν είναι αυτό τυπικό παράδειγμα του απέραντου αριστερόστροφου λαϊκισμού μας που καταδικάζει τα αφεντικά στην αιώνια παρανομία αφού «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»;

Αυτά τα λίγα. Επειδή δεν φτάνει να καταδικάζεις το Λαζόπουλο σαν λαϊκιστή, πρέπει να μπορείς να διακρίνεις το λαϊκισμό κι όταν τον τρίβουν στα μούτρα σου και οι δικοί σου.

Υ.Γ. Σε περίπτωση που δεν είναι ευδιάκριτη η θέση στο κείμενο να τη διατυπώσω πιο ξεκάθαρα: Όποιος μπορεί να προσφέρει σε τέτοιες στέρφες εποχές, θα πρέπει να μπορεί να το κάνει. Ξέρω πολλούς επιχειρηματίες καθίκια, αλλά ξέρω επίσης πολλούς συνδικαλιστές, πρώην δημοτικούς άρχοντες, πρώην κομματικούς νεολαίους επίσης καθίκια. Οι δεύτεροι κατέχουν δημόσια αξιώματα, είναι μέχρι και βουλευτές και άρα πιο επιζήμιοι. Πολλοί επιχειρηματίες στην Ελλάδα ζουν σε καθεστώς μεγαλύτερης διαφάνειας απο ότι πολλοί πολιτικοί μας και μιλούν χωρίς να μετρούν "πολιτικό κόστος". Άρα είναι πολύ πιο εύκολο να κριθούν.

Υ.Γ. 2 Κουράστηκα με τις ευκολίες και τους βερμπαλισμούς αλλά μου φαίνεται τελικά θα χάσω τους φίλους μου με όλα αυτά...

Μεγάλη χαρά στην κυβέρνηση για την Ολυμπιακή

Ο πρωθυπουργός έκανε μια προσπάθεια, ξεπέρασε την κούρασή του και δήλωσε με τον (ακούραστο) συνήθη στόμφο ότι είναι πολύ περήφανος που κατάφερε να μη κλείσει η Ολυμπιακή κι ο υπουργός Χατζηδάκης αποκάλεσε τη MIG «μεγάλη και σίγουρη» αναιρώντας τους ίδιους τους εαυτούς τους που πριν λίγο καιρό δεν την ήθελε στον ΟΤΕ…

Ήδη άρχισαν οι παράτες για τη μεγάλη επιτυχία, οι υπουργάρες και βουλευτάρες πήραν γραμή να αναφέρουν στα ραδιόφωνα και τα κανάλια την πώληση ως ορόσημο-επιτυχία.

Είναι δυνατόν όμως μια επενδυτική εταιρία που προσπαθεί να παράγει κέρδος να αγοράσει μια βαθύτατα προβληματική αεροπορική εταιρία τώρα, σε καιρό κρίσης που περιορίζονται τα ταξίδια, που συρρικνώνεται το πτητικό έργο των μεγαθήριων, που εταιρίες συγχωνεύονται ή κλείνουν; Δεν είναι τρόπος να κάνεις δουλειές αυτός!

Το σίγουρο είναι ότι η MIG έκανε μια μεγάλη, τεράστια εξυπηρέτηση στην κυβέρνηση. Σε μια τέτοια οικονομική και πολιτική συγκυρία το να δίνεις την ευκαιρία στην κυβέρνηση να πει έστω σε ένα θέμα «τα κατάφερα», είναι πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Και αν δεν υπήρχε η MIG και ο Βγενόπουλος, αυτό το κατόρθωμα δεν θα ήταν δυνατόν.

Πως λοιπόν θα αποζημιωθεί ο αγοραστής; Ο αγοραστής στον οποίο επαναλαμβάνω πριν λίγο καιρό του αρνήθηκαν τη συμμετοχή στη διοίκηση του ΟΤΕ, και κατηγορήθηκε ότι είναι «φούσκα».

Θα την κρατήσει και θα την λειτουργήσει κανονικά περιμένοντας να κάνει κέρδη; (όχι πολύ πιθανό αν η Ολυμπιακή δεν αποτελέσει τμήμα κάποιου consortium και είναι πολύ αργά γιατί οι δυνατοί παίκτες έχουν ήδη κάνει τις συνεργασίες τους).

Θα την «καθαρίσει» και θα την ενσωματώσει / πουλήσει σε μια μεγαλύτερη αεροπορική εταιρία που έχει ανάγκη ενός προς δυσμάς hub που να επιτρέπει πιο οικονομικές συνδέσεις με την ανατολή (π.χ. Emirates);

Θα πάρει πίσω τα κεφάλαια που έδωσε (ή κάποια απ' αυτά ή περισσότερα), αγοράζοντας συμμετοχές σε εταιρίες που πρόκειται να ευνοηθούν σε άλλα επιχειρηματικά πεδία;

Όλα τα παραπάνω; Έτσι ναι, κάνεις μια χαρά δουλειές.

Η ψόφια κατσίκα του γείτονα

Προβληματίστηκα από τη συζήτηση που άνοιξε στο προηγούμενο post και κυρίως από το γεγονός οτι στη χώρα μας αν θες (ως πολιτικός) να αποκτήσεις λαϊκό έρεισμα πρέπει φανατικά να είσαι αντίθετος στην επιχειρηματικότητα. Που λέτε να οφείλεται αυτό;

Θυμήθηκα τη συνέντευξη του Bono των U2 που είχα διαβάσει πριν καιρό για τη φτώχεια.
Είχε πει τα εξής:

"Στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι βλέπουν ένα ωραίο σπίτι στην κορυφή ενός λόφου και λένε «μία μέρα... θα κάνω κι εγώ χρήματα, θα αποκτήσω κι εγώ ένα σπίτι σαν αυτό».

Στην Ιρλανδία βλέποντας το ίδιο σπίτι λένε «μία μέρα... αυτόν τον κερατά θα τον πηδήξω!»"

Σκέφτηκα λοιπόν οτι για να είναι τόσο ίδια η κατάσταση με την Ελλάδα (μη μου πείτε οτι διαφωνείτε!), μάλλον θα πρέπει να αναζητήσουμε τα κοινά σημεία των δύο χωρών.
Ιστορικά και η Ελλάδα και η Ιρλανδία ήταν φτωχές χώρες. Μικρές αγροτικές χώρες, ποτέ δεν είχαν αποικίες, ο παραγόμενος πλούτος περιορισμένος οι ευκαιρίες λιγοστές, οι μετανάστευση τεράστια κυρίως προς Αμερική, την κάποτε «χώρα της ευκαιρίας». Τα διαθέσιμα χρήματα άλλαζαν χέρια κάνοντας το γνωστό κύκλο και μοιραία κάποιος που πλούτιζε, διατάρασσε και μείωνε το ποσό του κυκλοφορούντος κεφαλαίου. Φαινόταν δηλαδή όποιος πλούτιζε να στερεί τη δυνατότητα από άλλους να συμμετέχουν στη «νομή» των πόρων, συρρίκνωναν μια οικονομία τόσο μικρή που επηρεαζόταν από την πλουτισμό μια έστω ισχνής αστικής τάξης.

Παραδοσιακά λοιπόν οι έξυπνοι επιχειρηματίες συνήθως υιοθετούν ένα χαμηλό προφίλ που να μην προκαλεί. Διότι η επίδειξη πλούτου -η τουλάχιστον η μη απόκρυψή του- σχεδόν πάντα σημαίνει και υποσυνείδητη απόρριψη των όποιων αγαθών προθέσεων (η Γιάννα Αγγελοπούλου π.χ. ενταφίασε οποιαδήποτε πολιτική της φιλοδοξία από τη στιγμή που συνδέθηκε με πανάκριβα σπίτια στο Λονδίνο και υπερμεγέθη κότερα).

Η αντίθεσή μας αυτή είναι επιπλέον και επιλεκτική. Οι ξένοι δεν μας αφορούν, η αντίθεσή μας είναι με τους έλληνες επιχειρηματίες.
Το αεροδρόμιο που κατασκεύασε και λειτουργεί η γερμανική Χόχτιφ με πανάκριβα τέλη ελλιμενισμού αεροσκαφών, ίσως είναι ένας βασικός λόγος για την μειωμένη τουριστική κίνηση αφού δεν ενθαρρύνεται η φθηνή αεροπορική εταιρία που φέρνει τα πολλά «τουριστικά πακέτα». Ποτέ όμως δεν κατέβηκαν τα ίδια "καντήλια" που κατεβαίνουν όταν μέσα μας νοερά πολλαπλασιάζουμε τα διόδια επί τα αυτοκίνητα της Αττικής οδού. Ίσως γιατί στην περίπτωση της ελληνικές εταιρίας ξέρουμε ποιον να βρίσουμε.

Υπάρχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει την διαφορά αντιλήψεων με άλλες κοινωνίες: Οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί (παντού όπου υπάρχει εξαγωγικό βιομηχανικό προϊόν), ταξιδεύουν, κάνουν επαφές, δίνουν ανταλλάγματα και κρατικά αντισταθμιστικά οφέλη, πιέζουν όπως μπορούν για να προωθήσουν την βιομηχανία τους. Την ιδιωτική βιομηχανία, που αποφέρει φόρους, θέσεις εργασίας. Εάν αυτό το επιχειρούσε οποιοσδήποτε έλληνας πρωθυπουργός για οποιαδήποτε μη κρατική ελληνική επιχείρηση, θα έπεφτε την επόμενη μέρα. Με πρωτοσέλιδα που θα κατήγγειλαν διαπλοκή, σκάνδαλα και ασυμβίβαστα. Με αντιπολιτευτικές κορώνες από κόμματα που σήμερα νέμονται με παραμάγαζα, χρήμα παροχές και σύστημα στο δημόσιο.

Και αναζητείται ακόμα ένα πολιτικός που θα αναλάβει την ευθύνη να βγει και να ομολογήσει το προφανές: Ότι για να υπάρχουν δουλειές, για να παράγεται πλούτος, θα πρέπει να υπάρχουν και εταιρίες, και προμηθευτές και βιομήχανοι. Ότι υποχρεωτικά θα κάνεις δουλειές μαζί τους και θα κάνεις προμήθειες και θα τους δίνεις χρήματα για να λειτουργούν την βιομηχανία τους και να τρέφουν την ίδια σου την οικονομία.
Αυτά που ζούμε σήμερα λοιπόν είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ κομμάτων και πολιτικών για το ποιος είναι πιο επιχειρηματοκτόνος από τον άλλο, περήφανοι ότι ο γείτονας έμεινε χωρίς την κατσίκα του (από την οποία όμως πίναμε όλοι μας γάλα).

Πολύ ενδιαφέρουσα η αγωγή κατα Τσίπρα...

Χωρίς να δηλώνω θαυμαστής του κ. Βγενόπουλου, θα πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει που κατέθεσε αγωγή κατά του κ. Τσίπρα.
Κι είμαι έτοιμος να υποστηρίξω αυτή μου τη θέση.

Αν η κίνηση του Βγενόπουλου έχουν αφετηρία τις δηλώσεις Τσίπρα για ΟΤΕ και Marfin ως μετοχή-φούσκα και την λοιπή ρητορική στην οποία συχνά επιδίδονται πολιτικοί εις βάρος επιχειρηματικών (συνήθως φίλα προσκείμενων στην απέναντι πλευρά), τότε καλά έκανε.

Κατά καιρούς πολλοί πολιτικοί έχουν κάνει αθέμιτο πόλεμο σε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες, για να χτυπήσουν στην ουσία την πολιτική παράταξη που υποτίθεται ότι εξυπηρετείται ή εξυπηρετεί. Φτάσαμε έτσι να έχουμε ενοχοποιήσει τη μόνη δραστηριότητα που κινεί τα γρανάζια της αραχνιασμένης ελληνικής οικονομίας. Φτάσαμε να αναγνωρίζουμε σαν θεμιτή επιχειρηματικότητα μόνο αυτή του δημοσίου λες και η Ελλάδα είναι η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης!

Ο επικεφαλής μιας εισηγμένης στο χρηματιστήριο εταιρίας, είναι αυτός που πρέπει να υπερασπιστεί τη φήμη, τα συμφέροντα και την τιμή της μετοχής της. Αν δεν το κάνει μπορεί να κατηγορηθεί για απιστία από τους μετόχους. Πρέπει λοιπόν να ακολουθήσει το δρόμο που το αστικό δίκαιο, η νομιμότητα του επιτρέπουν ή του επιβάλουν. Σαν δικηγόρος ξέρει ότι αυτή είναι μια επιλογή αμφιλεγόμενη και αδόκιμη, αλλά όταν νοιώθεις ότι αδικείσαι (και δεν διαθέτεις ασυλία), κάπως πρέπει να αντιδράσεις.

Συμπαθώ το ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, αλλά έχουμε χορτάσει με τον λαϊκισμό και την ανέξοδη κριτική που μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί εδώ και χρόνια.

Αν ξέρει τι είπε και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας, θα του δοθεί η ευκαιρία να το στηρίξει στο δικαστήριο και να αθωωθεί. Θα αποδείξει οτι δεν ήταν λαικισμός οι δηλώσεις αλλά λόγος γνώσης. Θα χαρώ πάρα πολύ να αποδείξει ο Τσίπρας οτι είναι διαβασμένος και οτι κατέχει καλά το θέμα. Θα τον εμπιστευθώ από εκεί και μετά πολύ περισσότερο.

Αν όμως οι δηλώσεις του είναι αστήρικτες, ας πάρει ένα μάθημα (στην ουσία μια δικαστική απόφαση-ορόσημο θέλει να αποσπάσει ο Βγενόπουλος), για το πόσο σοβαρά τεκμηριωμένες πρέπει να είναι οι θέσεις μιας ανερχόμενης πολιτικής δύναμης ακόμα και όταν εκφράζονται με ντουντούκα.

Όπως και να έχει σε καλό μόνο μπορεί να βγει αυτή η ιστορία, όποια κι αν είναι η απόφαση.

Υ.Γ. Ας μη σχολιάσουμε την κατα Star αγωγή που είναι σαφές οτι είναι πόλεμος Βαρδινογιάννη - Βγενόπουλου λόγω Παναθηναικού.