Οι δηλώσεις Σαββόπουλου και αυτοί που ξεχάσαμε να ρωτήσουμε.

Το πανελλήνιο έφριξε χτες με τις δηλώσεις του Σαββόπουλου που μίλησε σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή. Για όσους δεν παρακολούθησαν το θέμα, το αναδημοσιεύω απο το ΣΚΑΙ:

"Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η δήλωση του Διονύση Σαββόπουλου, περί μεταφοράς των μεταναστών σε αραιοκατοικημένα νησιά με χαμηλό πληθυσμό, υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ, όπου θα μπορούν να καλλιεργούν τη γη. Πρότεινε επίσης να κηρυχθεί η Αθήνα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τον καθαρισμό των κτιρίων της Αθήνας από τοξικομανείς και τη μεταφορά τους σε μέρη όπου δεν θα έχουν πρόσβαση οι έμποροι ναρκωτικών."

Δεν καταλαβαίνω την κατακραυγή που σήκωσαν οι δηλώσεις αυτές. Και μιλάω σοβαρότατα. Ούτε για ξερονήσια μίλησε, ούτε για εξορίες.

Μία αντίρρηση έχω μόνο: Το "υποχρεωτικό" της μετακίνησης που υπαινίσσεται. Δεν μπορείς να υποχρεώσεις σε μετακίνηση, είναι προφανώς σα να δημιουργείς στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν ειδικά μιλάμε για αραιοκατοικημένα νησιά (και όχι ερημονήσια, επαναλαμβάνω), αυτό έχει και συγκεκριμένες προϋποθέσεις: Δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης π.χ.

Αν λοιπόν πάρουμε αφορμή απο τις μισο-άστοχες δηλώσεις μπορούμε να φτάσουμε να συνθέσουμε κάποιες καλές ιδέες. Όπως να διατεθούν σε χωριά που ερημώνουν ή που ερήμωσαν σπίτια και αφημένα χωράφια για καλλιέργεια με τη προϋπόθεση μόνιμης διαμονής στον τόπο, με υποχρεωτική χρήση καλλιέργειας για βιοπορισμό, με πολιτικά δικαιώματα, με δανεικό εξοπλισμό. Με συμβουλές και επιτήρηση απο ειδικούς και γεωπόνους.

Να διατεθούν ακόμα και μοναστηριακές εκτάσεις. Κι όχι μόνο στους μετανάστες, αλλά και τους Έλληνες ακτήμονες που θέλουν να καλλιεργήσουν τη γη.

Οι τιμές των τροφίμων είναι συνεχώς ανοδικές, ψάχνουμε τρόπους για περισσότερη παραγωγή. Το "περίσσευμα" σε ανθρώπους γιατί να μη μετατραπεί σε θετικό κεφάλαιο;

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η προοπτική του να καθαρίζουν τα παρμπρίζ στα φανάρια του κέντρου, να δουλεύουν στα φραουλοχώραφα άλλων σαν σκλάβοι ή να σκυλοπνίγονται στο Ιόνιο προσπαθώντας να φτάσουν στην Ιταλία (για να γίνουν κι εκεί ανθρώπινα σκουπίδια), είναι καλύτερη προοπτική για τους ανθρώπους αυτούς. Γιατί να μη τους προσφερθεί η δυνατότητα να γίνουν νοικοκύρηδες;

Ειδικά την ίδια στιγμή που μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας χρειάζεται να αναζωογονηθεί, να κατοικηθεί να δώσει δουλειές. Να σταματήσει και η μόνιμη γκρίνια για τον μειούμενο πληθυσμό της χώρας.

Στην Ιταλία ήδη έγινε κάτι ανάλογο και τα αποτελέσματα προς το παρόν είναι μόνο θετικά. Ναι, φυσικά και θέλει πολύ μελέτη, θέλει πολιτική βούληση και δουλειά, προϋποθέτει εμπλοκή πολλών φορέων. Αλλά ο τζάμπας πέθανε, ήγουν: αν δε βρέξεις κώλο ψάρια δεν πιάνεις.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις υστερίες κατά μέρος κι ας χρησιμοποιήσουμε μέρη των απόψεων (αν δε μας αρέσουν στο σύνολό τους) για να συνθέσουμε ιδέες. Όχι για εμάς και την εξυπηρέτηση της ιδεοληψίας μας αλλά για αυτούς τους ανθρώπους και τις ζωές τους.

Γιατί όλως τυχαίως, αυτούς ξεχάσαμε να τους ρωτήσουμε.

Ο λαϊκισμός με τους μετανάστες στη Νομική

Αυτό τώρα πως λέγεται;

Αν πρόκειται να παρακολουθούμε την επικαιρότητα, φαίνεται πως θα παραμείνουμε στο κεφάλαιο «λαϊκισμός» για πολύ καιρό.

Το νέο φρούτο είναι αυτό που προέκυψε τώρα με διακόσιους περίπου μετανάστες να έχουν καταλύσει σε κτίριο της Νομικής.

Πως θα υπερασπιστείς την "ευταξία" της παραχώρησης ασύλου αν δεν υπερασπιστείς πρώτα την ευταξία της δικής σου κοινωνίας, τα δικαιώματα του εκπαιδευτικού ιδρύματός σου; Πως αποτρέπεις τη δυνατότητα του επόμενου που η δική του κοσμοθεωρία θα του υπαγορεύσει να χρησιμοποιήσει το Πανεπιστήμιο για επίσης άλλους στόχους, να το κάνει;

Πως γίνεται ρε παιδά και όλη η παράνοια, η ισοπέδωση κι ο λαϊκισμός που θα κάνει τον κόσμο να πει "αμάν πιά" ξεκινάει απο αριστερά;

"Χτίσαμε τον τοίχο για να μείνουμε ελεύθεροι"

Αυτό τον καταπληκτικό δίσκο τον είχα παρουσιάσει τον περασμένο Οκτώβρη.

Η Anais Mitchell ενσωμέτωσε στη folk opera της Hadestown κι ένα τραγούδι προφανώς εμπνευσμένη απο τον τοίχο που όρθωσαν οι ΗΠΑ στα σύνορα με το Μεξικό.

Σήμερα που η ανόρθωση ενός παρόμοιου τοίχου / φράχτη είναι θέμα και σ' εμάς, λέω να σας ξαναπαραθέσω τους στίχους του "Why We Build The Wall".

HADES
Why do we build the wall?
My children, my children
Why do we build the wall?

CERBERUS
Why do we build the wall?
We build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
How does the wall keep us free?
My children, my children
How does the wall keep us free?

CERBERUS
How does the wall keep us free?
The wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
Who do we call the enemy?
My children, my children
Who do we call the enemy?

CERBERUS
Who do we call the enemy?
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
Because we have and they have not!
My children, my children
Because they want what we have got!

CERBERUS
Because we have and they have not!
Because they want what we have got!
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
What do we have that they should want?
My children, my children
What do we have that they should want?

CERBERUS
What do we have that they should want?
We have a wall to work upon!
We have work and they have none
And our work is never done
My children, my children
And the war is never won
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free
We build the wall to keep us free

Δεν μας ενδιαφέρει ο 15χρονος Αφγανός!

Περίμενα πως οι μπλόγκερς που παρακολουθώ θα στέκονταν στο ύψος των περιστάσεων. Περίμενα πως όλοι αυτοί που στέκονται με συμπάθεια στη βία των βομβών θα είχαν να πουν κάτι για τον 15χρονο Αφγανό που χάθηκε και την μικρή του αδελφή που κατά πάσα πιθανότητα θα μείνει τυφλή.
Άδικα…

Οι μετανάστες ακόμα κι όταν κακοποιούνται από την αστυνομία, ακόμα κι όταν ξυλοφορτώνονται από τους φασίστες, δεν τους ενδιαφέρουν. Είναι απλά το όχημα για την αντίθεση με την αστυνομία, την εκδήλωση της έχθρας με τους φασίστες. Έτσι και τώρα, δεν θα δούμε ούτε διαδηλώσεις ούτε οργισμένα post για τον αθώο Αφγανό. Δεν μας ενδιαφέρει το θύμα όταν ο θύτης δεν είναι ένας από τους «κακούς». Όταν δεν δίνει όπλα για τον πόλεμό μας.

Αντίθετα, υπάρχει τόσο περίσσευμα υποκρισίας, που για να μην καταδικαστεί αυτή η τυφλή βία με τα τελεσίδικα αποτελέσματα, προτιμάται να αποδοθεί η βόμβα σε φασιστικά στοιχεία, που «σημάδευαν τους αλλοδαπούς ρακοσυλλέκτες που έψαχναν στα σκουπίδια».
Κανονικός βιασμός της λογικής για να μην υποχρεωθούν να καταδικάσουν τους συμπαθητικούς τους βομβιστές.

Πόση μικρότητα, πόση υποκρισία… Πόσο βαμμένη την έχουμε με τέτοιους αντιεξουσιαστές.

Ποιοί θέλουν δημοψήφισμα;

Την ώρα που εμείς ανταλλάσουμε ευχές για καλή χρονιά, πληθαίνουν οι αναφορές για βασανισμούς μεταναστών από αστυνομικούς. Ειδικά το τμήμα «Ακροπόλεως» φαίνεται να δίνει ρέστα στην κακομεταχείρηση ταλαίπωρων μικροπωλητών. Τη μία βασανίστηκε ένας από τη Χιλή, την άλλη σακατεύτηκε ένας Σενεγαλέζος.

Ο περήφανος και τιμητικός τίτλος του «τμήματος Ακροπόλεως» δένει άψογα με το βασανισμό αλλοδαπών, συνδυάζει «φούστα-μπλούζα» τις αξίες που εκπέμπει στην υδρόγειο το μνημείο με το νεοελληνικό πολιτισμό μας.

Να πως διαμορφώνεται η ελληνική κοινωνία του 2010. Και φαίνεται πως παρά τις ευχές για «καλή νέα χρονιά» τα χρόνια που έρχονται θα είναι όλο και χειρότερα. Και δεν μιλάω για τη συγκυριακή οικονομική κρίση και την ανεργία, μιλάω για τη επίπτωση που θα έχει αυτή η κρίση στην ελληνική κοινωνία που καλείται να βρει διεξόδους την ίδια στιγμή που υποδέχεται χιλιάδες οικονομικών μεταναστών. Μιλάω για το πώς ο εσωστρεφής Έλλην, που ακόμα θεωρεί τον τόπο του αφαλό της Γης, θα φιλτράρει με το απαίδευτο μυαλό του τη σχέση μας με τους «ξένους».

Τα σχόλια που γράφονται από τον «κόσμο» στη διαβούλευση για την ελληνοποίηση των παιδιών των μεταναστών είναι διαφωτιστικά. Δείχνουν το πιο ξενοφοβικό μας πρόσωπο, την πιο μίζερη πλευρά μας. Ξαφνικά άνθρωποι που ελάχιστα πιστεύουν σε συμμετοχική δημοκρατία βρέθηκαν ΤΩΡΑ, μετά τόσα χρόνια μεταπολίτευσης να ζητάνε δημοψήφισμα.
Έλληνες που εκμεταλλεύτηκαν άγρια οικονομικούς μετανάστες σε χωράφια, εργοστάσια και οικοδομές για να τους καρφώσουν λίγο πριν την πληρωμή του μεροκάματου, θέλουν να έχουν άποψη για το πώς οφείλει να μεταχειρίζεται τους μετανάστες το ανάπηρο ελληνικό κράτος.

Φυσικά τα κόμματα οφείλουν να ηγούνται της κοινωνίας κι όχι να τίθενται σε ομηρεία από αυτή. Η ένταξή μας στην ΕΟΚ που ήταν σαφώς μείζον θέμα, δεν μπήκε ποτέ σε τέτοια διαδικασία. Επομένως για θέματα απλής λογικής, για θέματα που σέρνονται καιρό τώρα χωρίς πολιτική βούληση, δεν χρειάζεται δημοψήφισμα. Κοινή λογική χρειάζεται.

Παρ όλα αυτά όμως, σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία δεν φαίνεται να επαναστατεί με τους βασανισμούς των μεταναστών από τα όργανα του κράτους, που ακόμα δεν έχει αποδεχτεί ως καλύτερο τον αριστούχο αλλοδαπό μαθητή, που θεωρεί ότι Έλλην πολίτης οφείλει να είναι μόνο ο λευκός ορθόδοξος χριστιανός, που με δύο λόγια ακόμα ενστερνίζεται το δόγμα του ελληνισμού όπως το ήθελαν οι Μεταξάδες και οι Απριλιανοί (κι αυτό οφείλεται στη χρεωκοπία της εκπαίδευσης στα μεταπολιτευτικά χρόνια αλλά είναι άλλο κεφάλαιο), η λογική αυτή δεν φαίνεται να είναι και τόσο «κοινή».

Ο μύθος της "Ευραβίας"

Στο τεύχος του Newsweek της περασμένης εβδομάδας υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο για το μύθο που καλλιεργείται συστηματικά από τα δεξιά-ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα, για την Ευραβία (Eurabia = Europe/Arabia).

Τι λέει αυτός ο μύθος;
Ότι με το ρυθμό που πολλαπλασιάζονται οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη, μέχρι το 2025 οι μουσουλμάνοι θα φτάσουν το 40% του Ευρωπαϊκού πληθυσμού. Με ότι αυτό συνεπάγεται για τον χαρακτήρα και τις πολιτιστικές ιδιότητες της Ευρώπης.

Στο άρθρο πάντως καταρρίπτεται πανηγυρικά ο μύθος και από δημογραφικής άποψης (εντελώς γελοία υπόθεση τον αποκαλεί κορυφαίο στέλεχος του Population Reference Burreu στην Ουάσιγκτον). Επίσης απομυθοποιείται και η «απειλή» που κυρίως βασίζεται στην υπόθεση ότι ένα παγκόσμιο μουσουλμανικό κέντρο θα αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη. Εξηγείται ότι ένας μουσουλμάνος δεύτερης ή τρίτης γενιάς στη Γερμανία έχει ελάχιστα κοινά με ένα νεοφερμένο Μαροκινό στο Βέλγιο. Εξηγείται οτι είναι αδύνατον να επικοινωνήσει ένας Πακιστανός με έναν Αλγερινό. Πέρα από τις βασικές ενδο-θρησκευτικές διαφορές των Σουνιτών, Σηιτών και Αλαβιτών.

Κι εδώ στην Ελλάδα πουλάει πολύ αυτό το παραμύθι, εύκολο άλλωστε για μια χώρα που αδυνατεί να ελέγξει τα σύνορά της. Την αντιπροσωπεία αυτής της θεωρίας της πήρε ex officio το ΛΑΟΣ, και τα οφέλη φάνηκαν αμέσως με την άνοδο της εκλογικής του δύναμης. Όχι επειδή αρθρώθηκε κάποια ιδιαίτερη πολιτική θέση, απλά επειδή η εκμετάλλευση του μπαμπούλα του «ξένου» σε μια χώρα ανίκανη ακόμα και να χωροθετήσει, ή να εφαρμόσει απλά το νόμο είναι πολύ εύκολη υπόθεση.

Αν μη τι άλλο, ένας απ' αυτούς που πρέπει να είναι ευγνώμονες στους μετανάστες πρέπει να είναι το ίδιο το κόμμα που αντιπροσωπεύει το μύθο.