Κάψε το manual και πάμε για reboot

Σκόρπιες ασύντακτες και γρήγορες πιθανές απαντήσεις σε ρητορικά σχήματα των τελευταίων ημερών.
Θα χαρώ αν συνεισφέρετε με αντιρρήσεις ή πρόσθετα ερωτήματα.

-Να πληρώσουν αυτοί την κρίση τους. Δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε.

Καλό ακούγεται αλλά η κρίση τους είναι και κρίση μας. Με ένα τρόπο που μπορεί να μη μας αρέσει αλλά δεν έχουμε ακόμα εφεύρει άλλον. Έχουμε καπιταλισμό και κοινοβουλευτισμό. Κι αυτά έχουν προκύψει μετά από εκλογές. Δημοψηφίσματα, μεταπολίτευση κλπ. Κι όπως πάντα στις περιπτώσεις αυτές, έχεις κυβερνήσεις που παίρνουν αποφάσεις με συνέπειες και αντίκτυπο στην κοινωνία. Όταν δε σου αρέσει μια κυβέρνηση ψηφίζεις κάποια άλλη.

-Έχουμε χούντα!

Όχι δεν έχουμε χούντα. Θα έχουμε όταν απαγορευτούν αυτά που λες, όταν εξαφανίζονται όσοι κάνουν κριτική, όταν καταργούνται τα κόμματα και οι εκλογές. Έχουμε μια αστική δημοκρατία στριμωγμένη και πανικόβλητη αλλά και ποιοτικά κακή. Αλλά όχι χούντα.

-Μα εγώ δεν έφαγα, δεν είμαι κομματικός, δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, δε πήρα φακελάκι. Γιατί τώρα μου κουνάνε το δάχτυλο και μου λένε να αλλάξω; Τι να αλλάξω, αφού δουλεύω σαν σκυλί;

Κατ αρχήν το δάχτυλο δεν σου το κουνάνε οι πολιτικοί, κουνιέται από μόνο του.

Οι παρόντες πολιτικοί δεν είναι σε θέση, δεν έχουν το ειδικό βάρος να προβούν σε κριτική αλλά και σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βάθος και την έκταση που χρειάζεται. Η πλειοψηφία τους είναι ανίκανη και απρόθυμη. Το δάχτυλο κουνιέται (και είναι κι ο παράμεσος!) επειδή ψήφιζες όπως παλιά έσπαζαν πιάτα. Ξένοιαστα και γλεντώντας. Μια φορά σε κάθε εκλογές και μετά

1. τους άφηνες σε πλήρη ασυλία και ποτέ δεν ζήτησες (με ένταση και διαδηλώσεις) την κατάργησή της,

2. δεν παρακολουθούσες τι περνούσε από τη βουλή (με αποτέλεσμα να έχεις Βατοπέδια που έρχονταν στο φως μόνο μετά από εκδοτικο-κυβερνητικές βεντέτες),

3. δεν είχες επικοινωνία με το βουλευτή που «σταύρωνες» για να του ζητάς λογαριασμό και να εκφράζεις την δική σου άποψη για τη στάση του στα κοινοβουλευτικά θέματα,

4. δεν απαίτησες ποτέ τη διαφάνεια, το ουσιαστικό «πόθεν έσχες», τη λογοδοσία

-Μα ήμουν ενεργός πολιτικά, τα κατέκρινα όλα αυτά!

Τότε κάτι δεν πάει καλά με τη ρητορική που επέλεξες εσύ ή το κόμμα σου, γιατί απέτυχε ο λόγος σας. Ο πολιτικός λόγος έχει χρεοκοπήσει πολύ καιρό πριν γίνει το οικονομικό κράς (γνωστό και ως κράχ).

Τα απόνερα της τελματωμένης ήσσονος αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα ορατά σήμερα που η εύκολη κριτική γίνεται ασφαλές προκάλυμμα στη συνενοχή.

-Ε όχι και συνενοχή...

Συνενοχή ναι, γιατί πέρα από τον εύκολο λαϊκισμό που έφερνε περιστασιακά ψηφαλάκια, σοβαρή πολιτική αντιπρόταση δεν υπήρξε. Στα περισσότερα κόμματα οι σοβαροί παραμερίστηκαν, και τις περισσότερες φορές αποβλήθηκαν (να μη λέμε τα γνωστά παραδείγματα του Μπένου, του Παπαγιαννάκη κλπ). Πολιτικό πρόγραμμα που να φέρνει βιώσιμο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο δεν ήρθε ποτέ στη συζήτηση. Αντίθετα είχαμε άπειρες δόσεις υπεράσπισης

1. Των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών που έφερναν αντίσταση σε κάθε αλλαγή ακόμα και προς το παραγωγικότερο ενώ σε πολλές περιπτώσεις οδήγησαν σε κλείσιμο υγειών εργοστασιακών μονάδων. Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι αριστεροί συνδικαλιστές που έκαναν πλάτες (με το αζημίωτο) για να οργανωθεί το φαγοπότι στις ΔΕΚΟ και άλλους οργανισμούς.

2. «πανεπιστημιακό άσυλο» που στέγαζε πρόθυμα κάθε αντίδραση και σκοταδισμό που απαγόρευε την αντίθετη άποψη και εκφόβιζε τις αρχές των ιδρυμάτων

3. απέραντο αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο δημόσιο των κομματόσκυλων που βάραινε όλους μας

4. κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους θεσμούς,

5. παραοικονομία που θεωρήθηκε (και θεωρείται ακόμα) θεμιτό συμπλήρωμα στις αποδοχές των δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων, πολεοδόμων, εφοριακών).

Ειδικά αυτή η τελευταία «εκπαίδευση στη διαφθορά» όλων αυτών οδήγησε στην κάθετη και οριζόντια διαφθορά όλης της κοινωνίας που συμμετείχε στο λάδωμα, στην εμπέδωση της «κοινής πρακτικής». Και ως γνωστόν όταν είσαι εσύ διεφθαρμένος δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις και να απαιτήσεις και αδιάφθορους ηγέτες. Τους αποδέχεσαι γιατί είναι «ένας από εμάς».

Αυτά τα άβατα, τα τοτέμ που αναφέρονται πιο πάνω, βοήθησαν στην ατροφία και το μηδενισμό του πολιτικού λόγου. Αυτό πληρώνουμε σήμερα με τη μορφή του «πολέμου» που γίνεται στην ελληνική κοινωνία. Η βία, η ένδεια από επιχειρήματα, το τέλος του διαλόγου οφείλεται στο ότι πολλά "κεκτημένα" θεωρήθηκαν δεδομένα χωρίς να θυμόμαστε τους λόγους ύπαρξής τους.

-Και τώρα τι γίνεται;

Το πολιτικό προσωπικό (σε όλα τα κόμματα) είναι τελειωμένο. Οι λίγοι νηφάλιοι που υπάρχουν είναι παραμερισμένοι και σιωπηλοί. Αλλά υπάρχουν. Χρειάζεται όμως πολύ νέο αίμα στο δημόσιο βίο, όχι από επαγγελματίες της πολιτικής.

Χρειαζόμαστε ορθό λόγο, καλές πρακτικές από άλλες κοινωνίες. Πολιτικές θέσεις που να εξυπηρετούν την κοινωνία και τα δεδομένα κι όχι ιδεολογίες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με αίσθημα ευθύνης και ανιδιοτέλεια που να μπορούν να κάνουν σύνθεση απόψεων μακριά από χρεοκοπημένους «-ισμούς» και πάνω απ όλα χρειαζόμαστε να νοιώσουμε και πάλι κοινωνία με συνοχή και συμμετοχή.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν, αλλά κι αν υπάρχουν χρειάζονται απέραντα ψυχικά αποθέματα για να αναλάβουν τώρα που το σκατό έφτασε στο λαιμό μας. Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας αφήσουμε την ευκολία, ας κάνουμε αυτοκριτική, ας αναλάβουμε όποιες έστω ελάχιστες ευθύνες έχει ο καθένας μας κι ας δούμε πως μπορούμε να ξαναοργανώσουμε τη ζωή μας. Μαζί.

Καλή μας τύχη.

Ανικανότητα ή φόβος;

Γράφω ενώ στο προεδρικό μέγαρο συναντώνται οι αρχηγοί των κομμάτων. Για να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το μέλλον της χώρας.

Μάλιστα. Αλλά ποιές ευθύνες;

Την ευθύνη της απλής ανικανότητάς τους; Τη γνωρίζουν άραγε;

Τη βαριά ευθύνη της εσκεμμένης απραξίας για να καρπωθούν την αποτυχία του αντιπάλου τζογάροντας πάνω απο το πτώμα της χώρας;

Της εύκολης λεηλασίας που απαιτούν οι δανειστές;

Τι σκατά φταίει επιτέλους που μια κυβέρνηση που ήταν η τελευταία εφεδρεία γκρεμίζεται απο μόνη της σας πύργος απο τραπουλόχαρτα; Τι φταίει που δεν μπορεί να παρθεί η παραμικρή απόφαση, που δε συμβαίνει απολύτως τίποτα απο αυτά που θα μπορούσαν ή που θα έπρεπε να γίνουν;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους είναι η αιτία που τόσο καιρό τώρα δεν έχει γίνει το παραμικρό για να αξιοποιηθούν τα περίφημα "Ολυμπιακά ακίνητα"; Θυμηθείτε οτι τα πρώην στελέχη του οργανισμού έπαιρναν ακριβοπληρωμένες θέσεις τη μία μετά την άλλη ως "πετυχημένα". Τόσο πετυχημένα τα στελέχη που σήμερα δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τα πανάκριβα κουφάρια που ρημάζουν και λεηλατούνται.

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που τόσο καιρό τώρα η κυβέρνηση αδυνατεί να ιδιωτικοποιήσει, να χαρίσει, να κάνει κάτι, οτιδήποτε με τον ΟΔΙΕ έστω που "μπαίνει μέσα" μερικά εκατομμύρια ευρώ κάθε μήνα; Ούτε κοινή ωφέλεια, ούτε ζωτικό κοινωνικό αγαθό είναι, όπως το νερό ή το ρεύμα, κι όμως ακόμα κι αυτό είναι αδύνατον να διεκπεραιωθεί.

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους το να προχωρήσουν οι παραγγελίες του υλικού για να γίνουν οι προεκτάσεις του Μετρό, να γίνει η συντήρηση των φαναριών; Αν η αμαρτωλή Ζίμενς είναι η αιτία που ο Ρέππας τρέμει να υπογράψει μπας και κατηγορηθεί, ας επιβάλλουν επιτέλους ένα γενναίο πρόστιμο όπως έκαναν και οι άλλοι κουτόφραγκοι κι ας προχωρήσουν να τελειώνουμε επιτέλους!

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους (ή μήπως είναι "πολλά τα λεφτά") που δεν προχωράνε ηλεκτρονικές συνταγογραφήσεις, μηχανογράφηση οργανισμών κι όλες οι άλλες απαραίτητες ενέργειες που θα επιτρέψουν την παρακολούθηση και το φρένο στις κλεψιές;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους να αντιμετωπιστούν οι εργατοπατέρες που εκβιάζουν ολόκληρη την κοινωνία (σήμερα οι ΟΤΕτζήδες έκλεισαν την Κηφισίας επειδή πουλιέται άλλο ένα 10% του οργανισμού που ήδη διοικείται από τους Γερμανούς!). Η τρέλα των εκβιασμών έχει ξεπεράσει τις ταινίες του Θου Βου σε τέτοιο σημείο που για να γίνουν τελικά τα δρομολόγια από Κόρινθο των πλοίων που είχαν μπλοκάρει, υπάρχουν πληρώματα 40 ατόμων σε πλοία που χρειάζονται 8 άτομα!

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που αδυνατούν να κάνουν την αναθεώρηση ή οτιδήποτε άλλο που θα καταργήσει την ασυλία, την ασυδοσία και τον παράνομο πλουτισμό των επαγγελματιών λωποδυτών της πολιτικής; Πότε θα δούμε να δημεύεται μια περιουσία φτιαγμένη απο μίζες και μαύρο κομματικό χρήμα;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους να καθαρίσουν το τοπίο από τους εκβιαστές εκδότες που ξεκινάνε κανονικό επικοινωνιακό πόλεμο κάθε φορά που μια απόφαση δε τους επιμοιράζει και τα κουκούτσια του καρπουζιού; Ως πότε θα χαράσουν πολιτική οι αυθάδεις άνκορμεν και σχολιαστές και οι θρασύτατοι νεόκοποι "εκδότες" που θα έπρεπε απο καιρό να βλέπουν μόνο τον τοίχο του κελιού τους;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που οι ηγεσίες διακομματικά αδυνατούν να βρουν τα σημεία στα οποία συμφωνούν και να πράξουν άμεσα όσα μπορούν και πρέπει να γίνουν και να αντιμετωπίσουν σε δεύτερο χρόνο -με κάποιο πλειοψηφικό τρόπο ίσως- τα σημεία στα οποία διαφωνούν;

Πως διάολο φτάσαμε να είμαστε καταδικασμένοι να διοικούμαστε από ανίκανους από άτολμους κι απο διεφθαρμένους;

Απολογητικό Σημείωμα

Έχεις δίκιο! Φταιω.

Είμαι εντελώς υπεύθυνος για όσα ζεις σήμερα. Αν δεν είχε φτάσει το κράτος, η χώρα, στην απόλυτη διάλυση, αυτό που έγινε πριν μια εβδομάδα δεν θα είχε συμβεί. Θα είχαμε σωστότερη και εκπαιδευμένη αστυνομία κι εσύ δεν θα είχες χάσει το συμμαθητή σου.

Έχεις δίκιο που κάνεις καταλήψεις, θες να σπάσεις τα δεσμά σου και το σχολείο σου σε δένει, σε φιμώνει δεν το θεωρείς δικό σου χώρο γιατί ποτέ οι καθηγητές σου δεν κουβέντιασαν μαζί σου γι αυτά που ελπίζεις και φοβάσαι. Ποτέ δεν σε άκουσαν όταν ήθελες να μιλήσεις. Χαλαρά κι εκτός «ύλης». Πως να μη καταπιέζεσαι λοιπόν;

Φταιω που σου παρέδωσα ένα εκπαιδευτικό σύστημα ανάπηρο και άχρηστο που σου κάνει το μάθημα μόνο σε ιδιαίτερα, μετά τις «επίσημες» ώρες διδασκαλίας, στο χρόνο που κανονικά θα έπρεπε να είναι δικός σου να αθληθείς, να ασχοληθείς με μουσική, να διαβάσεις εφημερίδα ίσως ή ακόμα και να κουβεντιάσεις μαζί μου.
Αλλά μήπως είμαι σπίτι για να τα πούμε; Είμαι δεμένος χειροπόδαρα με το δάνειο, με τη δουλειά. Βλέπεις πρέπει όχι μόνο για να πληρώσω για τα ιδιαίτερά σου αλλά και για να σου αγοράσω κι εσένα το playstation αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχεις χρόνο να βγεις να βρεθείς με τους φίλους σου, να κάνεις οτιδήποτε άλλο. Και δεν κατάλαβα οτι σε μετατρέπω σε πρόωρα γερασμένο τηλεθεατή.

Φταιω που με τη δική μου ανοχή δύο κόμματα παίζουν το μπιλιάρδο της εξουσίας στην πλάτη μου. Πλουτίζουν αυτοί, οι φίλοι, οι κουμπάροι και οι συγγενείς τους ενώ φτωχαίνει η χώρα κι εμείς, ενώ ρημάζουν και χάνονται όσα θα έπρεπε να έχω με τους φόρους που πληρώνω. Κι εγώ αντί να διεκδικήσω, να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ απλά δηλώνω δυσαρεστημένος με τον «καταλληλότερο»!

Φταιω που γίνομαι επιθετικός με τον διπλανό μου, στην προσπάθεια να επιβιώσω στις συνθήκες ζούγκλας που μου επέβαλλαν. Με ακούς άλλωστε που βρίζω τους άλλους οδηγούς στο αυτοκίνητο, με έκαναν ένα ζώο έτοιμο να σκοτώσει για την προτεραιότητα.

Φταιω που δεν έκανα τίποτα όταν σου στερούν όλους τους ελεύθερους χώρους για να γίνουν εμπορικά κέντρα, ολυμπιακά ακίνητα για να κονομήσουν οι υπεράκτιοι κυβερνητικοί, ενώ εσύ για να βρεθείς με τους φίλους σου πρέπει να πληρώσεις ένα πανάκριβο καφέ τώρα που ξέμεινες από άλλους χώρους.

Φταιω που σε πιέζω να πετύχεις στις πανελλήνιες, να περάσεις σε πανεπιστήμιο χωρίς να σε ρωτήσω αν το θες. Είναι που θέλω να είσαι ευτυχισμένος και νομίζω πως θα το καταφέρεις μόνο αν είσαι ένας πλούσιος γιατρός ή δικηγόρος ή κάπου που να παράγεται μαύρο χρήμα. Ούτε που μου πέρασε απ’ το μυαλό οτι θα μπορούσες να είσαι πραγματικά ευτυχισμένος αν κάνεις αυτό που πραγματικά γουστάρεις κι αγαπάς.
Φταιω που δεν το κατάλαβα αυτό ακόμα κι όταν έβλεπα τόσο κακισμένους υστερικούς δικηγόρους, απάνθρωπους και ψυχρούς γιατρούς. Έγιναν ότι έγιναν για τους γονείς τους, όχι επειδή το ήθελαν. Τώρα το ξέρω, δεν θα σε ξαναπιέσω.

Κυρίως όμως, φταιω που δεν σου μίλησα ποτέ γι’ αυτά, που δεν έδειξα έτοιμος να παλέψω για να αλλάξω όσα σου φανερώνουν ένα δυσοίωνο μέλλον. Καλά τα καταφέραμε. Εσύ φιμωμένος κι εγώ δεμένος χειροπόδαρα. Όσο κι αν ανησυχώ για σένα τώρα, θα το βουλώσω, θα καταλάβω που κατεβαίνεις στο δρόμο να φωνάξεις, απλά πάρε με τηλέφωνο να μου πεις πως είσαι καλά γιατί φοβάμαι.

Ο πατέρας σου.

Οι "δικοί" μας και οι "άλλοι"

Τρομακτικό το γεγονός της Πέμπτης.

Μεχρι αυτή τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές η κρίση στο Mumbai (Βομβάη), δεν έχει τελειώσει και ήδη οι νεκροί είναι τουλάχιστον 125 και οι τραυματίες πάνω απο 300.

Επίσης τρομακτικά (όμως για διαφορετικούς λόγους), είναι δύο τοπικά φαινόμενα.

Το πρώτο είναι το ότι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κι ενώ εξελίσσεται αυτή η ιστορία, τα ΜΜΕ του Τζατζικιστάν, συνεχίζουν να ζουν στο γνωστό σύμπαν της αέναης ομφαλοσκοπησης.
Ακροθιγώς αναφέρθηκε το θέμα (τουλάχιστον στο Mega) το πρωί της Πέμπτης, ενώ οι δύο παρουσιαστές της πρωινής εκπομπής είπαν το εξής αμίμητο: «Υπάρχουν Έλληνες (στην εμπλοκή); Όχι; Ε, τότε εντάξει…».

Μέσα από αυτό τον κυνισμό των επαγγελματιών, σχηματίζεται αδρά η σημερινή πραγματικότητα που αρχίσαμε να συζητάμε την περασμένη Κυριακή με αφορμή το θάνατο του Γ. Κοίλιαρη. Η αποξένωσή μας με οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, με οτιδήποτε δείχνει να μη μας αφορά σε πρώτη ανάγνωση.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι σε μια περίοδο που ο κόσμος «μικραίνει», που οι εξελίξεις και οι επιπτώσεις είναι πλέον αλυσιδωτές, εμείς, αναλογικά περισσότερο από ποτέ είμαστε αυστηρά προσηλωμένοι σε οτιδήποτε συμβαίνει εντός συνόρων, όσο ασήμαντο και γελοίο μπορεί να είναι σε απόλυτο μέγεθος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι «εξωτερικές ειδήσεις» είναι ένα τρίλεπτο τρέιλερ ένθετο στο δελτίο παραθύρων και διαπληκτισμών.

Το δεύτερο περίεργο φαινόμενο το διαπίστωσα όταν το απόγευμα της ίδιας μέρας άκουγα στο ραδιόφωνο τους παραγωγούς του City να λένε «Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε η τραγική είδηση ότι ανάμεσα στα θύματα υπάρχει και ένας Κύπριος με βρετανικό διαβατήριο». Ο όρος «τραγική είδηση» δεν είχε αναφερθεί (η τουλάχιστον αν είχε αναφερθεί δεν έτυχε να την ακούσω) μέχρι εκείνη τη στιγμή για τα τόσα θύματα. Προφανώς η τραγικότητα της κάθε είδησης είναι απόλυτα εξαρτημένη με το γεωγραφικό και εθνικό στίγμα του θύματος. Αλλά ποιος είναι ακριβώς ο «δικός» μας και πως διαφοροποιείται από τον «ξένο»; Να είναι διαβατήριο; Να είναι η γλώσσα; Η θρησκεία; Να φταίει που λόγω της μικρής επαρχίας στην οποία ζούμε δεν ερχόμαστε και τόσο πολύ σε επαφή με την παγκόσμια κοινότητα;

Και τα δύο περιστατικά μου φαίνονται πτυχές του ίδιου προβλήματος. Άραγε εκπαιδευτήκαμε εμείς σε τούτη τη στάση από τη σύγχρονη «δημοσιογραφική» άποψη, ή προσαρμόστηκαν τα Μέσα στη δική μας αντίληψη για να ταυτιστούν μαζί μας;

Όχι δεν είναι η συναισθηματική φόρτιση που με κάνει τώρα να νοιώθω κάποιους «ξένους» πιο «δικούς» μου από τους συμπολίτες μου. Δεν είναι που ήμουν εκεί ακριβώς στο σημείο της σφαγής πριν δυό μήνες και κάνω συλλογισμούς για την τύχη και τις συμπτώσεις. Είναι που αντικειμενικά και για διάφορους λόγους σε κάποιο χρονικό σημείο της ιστορίας μας μετατραπήκαμε σε περίεργη ράτσα εθνικο-ιδιωτών.

Που να φανταζόμουν όταν έβγαζα αυτές τις φωτογραφίες του υπέροχου Taj οτι δύο μήνες μετά θα γινόταν τόπος θανάτου για τόσο κόσμο.

Σ.Κ.Α.Τ.Α. (Σκοτάδι, Κενό, Αδιέξοδο, Τέλμα και Απραξία)

Γύρισα άδειος!
Μια εβδομάδα μακριά και άδειασα εντελώς...

Δεν έχω καμιά διάθεση να μιλήσω ούτε για Πρωτομαγιές ούτε για Πάσχατα, ούτε για την οργιαστική φύση που συνάντησα, ούτε για το πόσο καλά πέρασα με την παρέα μου, ούτε με ενδιαφέρει να συμμεριστώ τα αισιόδοξα και τα θετικά. Oύτε όρεξη για μουσικές δεν έχω!

Σε τοπικό επίπεδο: Σε ένα κράτος-οπερέτα φτάνει ένα πρεζόνι για να ξεβρακώσει τον κρατικό μηχανισμό και ειδικότερα αυτόν που είναι επιφορτισμένος με την «τάξη» (που εδώ και χρόνια πολλά τώρα είναι ένα χονδροειδές καλαμπούρι), όταν οι συνέπειες των καλαμπουριών αυτών είναι τραγικές απώλειες που μετριούνται σε ανθρώπινα θύματα, όταν η κομματικές μηχανές έχουν κάνει κιμά τα πάντα και οι πολιτικοί προϊστάμενοι ποζάρουν αυτάρεσκα προσποιούμενοι τους υπουργούς.

Σε παγκόσμιο επίπεδο: Άρχισε η αντίστροφή μέτρηση. Η έλλειψη τροφίμων, η τιμή του πετρελαίου και η αδυσώπητη κερδοσκοπία που φανερώνει το πιο επικίνδυνο και κυνικό πρόσωπο του καπιταλισμού αλλά και τις σάπιες βάσεις του, με την παγκόσμια κοινότητα να παρακολουθεί ανήμπορη να επιβάλλει όρους και μέτρα, να φέρει μια οποιοδήποτε ισορροπία.
Και μέσα σε όλα αυτά η «ηγεσία» να είναι ανίκανη για οποιοδήποτε σχεδιασμό, πλάνο και πράξη, τα πολιτικά κόμματα να είναι απίστευτα βυθισμένα στη γαλάζια νάρκη τους, την πράσινη εσωστρέφεια, τον κόκκινο δογματισμό και την πορτοκαλιά αυτoθαυμαζόμενη αλλά άσχετη ατζέντα.
Αδιέξοδο!

Το δημοκρατικό δικαίωμα του να διαλέγεις κινητό

Είναι μερικές φορές που ένα μικρό σχόλιο, μια κουβέντα γίνεται αφορμή για μια χιονοστιβάδα σκέψεων που προκαλείται από μια ενοχική χιονόμπαλα, ή όπως έχουμε δει και στα καρτούνς μια ουρανομήκη κραυγή απελπισίας.
Στην περίπτωσή μου έφτανε Το post της Espoir να με βάλει σε σκέψεις.

Κάθομαι λοιπόν και αναλογίζομαι το πως έχουμε αφήσει να πεθάνουν όλες μας οι ιδεολογίες, τα πιστεύω, πως αφήσαμε να ξεπουληθούν οι αλήθειες μας. Να γίνουν οι σημαίες μας περιτύλιγμα στα ψώνια μας.

Πως γίνεται που να πάρει η ευχή να είναι αυτή σήμερα η πραγματικότητά μας; Πως γίνεται να δεχόμαστε έστω και υπόγεια, χωρίς να το συνειδητοποιούμε ότι περιορίσαμε τη δύναμη των δικαιωμάτων μας να εξαντλείται στην επιλογή του κινητού;

Θυμάμαι ότι κάποτε, εκτός από Μπάροουζ, Γκίνζμπεργκ, Μπουκόφσκι Κέρουακ και Καστανέντα, διαβάζαμε και Ρέυ Μπράντμπερυ, Ασίμωφ, Σπίνραντ και Χάξλευ που έκρυβαν πίσω από την ετικέτα «επιστημονική φαντασία» ολόκληρες πολιτικές πραγματείες που περιέγραφαν μια κοινωνία προβάτων, λοβοτομημένων, νομοταγών καταναλωτών που ζούσαν σε μια παστεριωμένη κοινωνία και φαίνονταν αυτές οι περιγραφές σαν εφιαλτικά σενάρια που ήταν αδύνατον να έρθουν ποτέ.

Πως έγινε δυνατόν να είναι σήμερα πραγματικότητα το κάποτε εφιαλτικό σενάριο που προέβλεπε ότι θα μετατραπούμε σε μια άβουλη επιτηρούμενη μάζα;

Φαινόταν αδύνατον τότε να συμβεί, γιατί αμφισβητούσαμε, είχαμε ταινίες, μουσικές και βιβλία που έλεγαν αυτό που θέλαμε να πούμε και μαζευόμασταν σε δικά μας στέκια και τα κουβεντιάζαμε. Δίναμε υποσχέσεις στον εαυτό μας ότι εμείς αλλιώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, ότι εμείς δεν θα ενταχθούμε στο σύστημα με τους δικούς τους όρους. Ελπίζαμε ότι θα αλλάξουμε το σύστημα γιατί το σύστημα ακόμα κι αν είχε στελεχωθεί από εμάς, θα το πολεμούσαμε από μέσα. Και κάποτε ήρθε ο καιρός και ενταχθήκαμε στο σύστημα και δεν το ρίξαμε ποτέ, γιατί πλέον το χρειαζόμαστε. Γιατί έχουμε παιδιά να θρέψουμε και δεν τα ανατρέφουμε διαφορετικά, αλλά τα ανατρέφουμε με την εικόνα του πατέρα που αργεί να επιστρέψει στο σπίτι γιατί δουλεύει μέχρι αργά. Και δουλεύει μέχρι αργά για να μπορέσει να εξαργυρώσει την έλλειψη επαφής αγοράζοντας στο παιδί του αυτά που έχει και το παιδί του διπλανού, που είδαν στη διαφήμιση.

Ο διπλανός δε, είναι ο σπασίκλας της τότε τάξης σου που ποτέ δεν αμφισβήτησε το σύστημα, που πάντα φλέρταρε με την συντήρηση και τα αξιώματα και ποτέ δεν έτρεχε σε διαδηλώσεις για αλληλεγγύη στη Νικαράγουα και σήμερα πια δουλεύετε -στην καλύτερη περίπτωση- σε διπλανά γραφεία και οι δύο για την ίδια εταιρία. Στη χειρότερη περίπτωση είναι το αφεντικό σου!

Να γιατί αυτοί που κάποτε θέλανε να αλλάξουν τον κόσμο, οι αμφισβητίες, οι ροκάδες, οι της αριστεράς έστω, πηγαίνουν σήμερα τα παιδιά τους να διασκεδάσουν στο Mall, προσπαθούν να υποκαταστήσουν την περιορισμένη τους παρουσία στο σπίτι, με ψώνια

Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα μας ακόμα υπάρχει μια λάμψη που τρεμοπαίζει. Και που αναζωπυρώνεται κάθε φορά που μιλάμε με φίλους και γνωστούς από τότε, κάθε φορά που διαβάζουμε ένα από τα βιβλία της νιότης μας, που ακούμε ένα από τα τραγούδια που αγαπήσαμε, και τότε θέλουμε να μιλήσουμε, να τα πούμε και να αποφασίσουμε ότι αυτό που κάνουμε δεν μας πάει και ότι ακόμα θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Δεν βρισκόμαστε πια με τα άλλα κουρέλια της νιότης μας γιατί και να βρεθούμε, αυτά που έχουμε να πούμε δεν ακούγονται.

Πώς να ακουστείς άλλωστε στην τόση φασαρία; Πώς να προλάβεις να μιλήσεις στο παιδί σου για ιδεολογίες όταν αυτό είναι τόσο απασχολημένο με το video game και το κινητό του;

Τα παιδιά μας δεν μας καταλαβαίνουν όταν τους μιλάμε γιατί δεν τα μεγαλώσαμε εμείς. Τα μεγάλωσε αντί για εμάς το σύστημα που με τόσο μίσος υπηρετήσαμε πιστά.

Το σύστημα που μας αλλοτρίωσε, που μας έκανε να ακούμε το «People have the power» να πουλάει κινητά απο το Γερμανό και να το βλέπουμε φυσιολογικό. Γιατί μέχρι εκεί φτάνει σήμερα η δύναμή μας.

Το εικαστικό με τον Λένιν είναι ζωγραφική του Alexander Kosolapov