Οι αναπλάσεις, οι εργολάβοι, η Monopoly

Σύμφωνα με δημοσίευμα στο "ΒΗΜΑ" της Κυριακής ετοιμάζεται να δρομολογηθεί μεγάλης κλίμακας ανάπλαση στην ευρύτερη περιοχή της Πατησίων.

Δε λέω, χρειάζονται αυτά, ολόκληρο το λεκανοπέδιο θα πρέπει να αναβαθμιστεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά έχω μερικές ερωτήσεις:

Πότε αποφασίστηκε αυτή η μεγάλης κλίμακας παρέμβαση; Απο πότε βρίσκεται στα συρτάρια του Υπουργείου Περιβάλοντος;

Σε ποιους έγινε γνωστή αυτή η ανάπλαση του άξονα της Πατησίων;

Ποιοι εργολαβικοί όμιλοι έκαναν ΠΡΟΣΦΑΤΑ μεγάλες αγορές ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων στην ευρύτερη περιοχή "Αγγελοπούλου - ΟΤΕ";

Γατί ανακοινώνεται τώρα που "ολοκληρώθηκε" το κύμα αγορών;

Δε λέω πως πρόκειται σώνει και καλά για σκάνδαλο, πως έγινε κάτι εν κρυπτώ, πιθανά να ήταν γνωστό στους ευρύτερους κατασκευαστικούς κύκλους αλλά τυχαίνει να έχω ακούσει τα σενάρια για την περιοχή εδώ και καιρό ως "φήμη". Ξέρω πως τα "φιλέτα" έχουν ήδη αλλάξει χέρια. Και ξέρω πως στην πιάτσα του real estate ΔΕΝ ήταν γνωστή η ανάπλαση πριν απο εναμιση χρόνο που έγιναν οι επενδύσεις.

Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω ας συνεισφέρει.

Η ένοχη μπριζόλα μας

Πρόσφατα βρέθηκα στις ανατολικές ακτές του Καναδά. Στα εκεί εστιατόρια καταναλώνονται κατά κύριο λόγο αστακοί και μοσχαρίσιο κρέας.

Η καλύτερη λύση όταν θες να φας κρέας είναι η αλυσίδα εστιατορίων KEG που πραγματικά είναι μοναδική εμπειρία σε περίπτωση που είστε αμετανόητοι κρεατοφάγοι. Πραγματικά το «New York strip» που παρήγγειλα ήταν ένα από τα νοστιμότερα κρέατα που έχω δοκιμάσει (της Αργεντινής συμπεριλαμβανομένης) και φυσικά πολύ-πολύ ανώτερα γευστικά από τα αυτά που μας σερβίρονται ακόμα και από «Αργεντίνικα» μαγαζιά. Απ ότι μου εξήγησαν μετά, τα κρέατα της αλυσίδας παράγονται ειδικά γι αυτούς από φάρμες αποκλειστικής συνεργασίας με ειδικές οδηγίες.

Είμαι οπαδός της μεσογειακής διατροφής, και έχω περιορίσει την κατανάλωση κρέατος σε μία φορά την εβδομάδα (1,5 αν πρέπει να μιλήσω με αυστηρά στατιστικούς όρους). Άρα όταν συνειδητά επέλεγα να φάω κρέας είχα την παρηγοριά ότι δεν καταναλώνω τόσο κρέας όσο ο μέσος Αμερικάνος. Και η ενοχή προκύπτει επειδή το πρόβλημα της κατανάλωσης κρέατος θα είναι η επόμενη μεγάλη πρόκληση για αλλαγή μαζικής κοινωνικής συμπεριφοράς μετά από αυτής του καπνίσματος.

Όσοι έχουν πληροφόρηση για οικολογικά θέματα σε κάποιο στοιχειώδες επίπεδο θα έχουν ενημερωθεί για τα βασικά προβλήματα που προκαλούνται από την υπερβολική κατανάλωση βοδινού κρέατος .

Δεν είναι μόνο το υπερβολικό μεθάνιο που εκλύεται από τον μεγάλο αριθμό των ζώων, αλλά και οι εντατικές καλλιέργειες που απαιτούνται για την τροφή τους. Όχι μόνο αποψιλώνονται συνεχώς δασικές εκτάσεις για τις καλλιέργειες αυτές αλλά απαιτούνται και τεράστιες ποσότητες νερού.

Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά. Έχει υπολογιστεί ότι ένας κρεατοφάγος καταναλώνει το ισοδύναμο 5.000 λίτρων νερού την ημέρα σε σχέση με τα 1.000 ή 2.000 λίτρα νερού που απαιτούνται για μια χορτοφαγική διατροφή. Και φυσικά το πόρισμα είναι ότι για να συνεχίσει η διατροφή αυτή όπως είναι σήμερα από τη δυτική κοινωνία θα πρέπει να προκληθεί μια τεράστια ζημιά στο περιβάλλον. Και αυτά τα πορίσματα βγαίνουν από μια απλή εξίσωση που λέει ότι ένα κιλό σιτάρι απαιτεί 1.790 λίτρα νερού όταν ένα κιλό βοδινό κρέας απαιτεί 9.680 λίτρα.

Κι όμως, σήμερα το κρέας έχει φτάσει να είναι φθηνότερο από πολλά λαχανικά και φρούτα. Κυρίως επειδή γίνεται μαζική εκτροφή σε μονάδες « εργοστάσια» με βιομηχανικές διαδικασίες. Που με τη σειρά του το γεγονός αυτό μπορεί να προκαλεί ακόμα περισσότερο κόσμο να καταναλώσει κρέας.

Δεν είναι εύκολο το θέμα. Και μάλλον θα δούμε τις συνέπειες στην αλυσίδα παραγωγής πριν προλάβουμε να αλλάξουμε διατροφικές συνήθειες από μόνοι μας (με τους μισούς να παραγγέλνουν κρυφά τη μπριζόλα τους σε prive τραπέζια για να αποφύγουν τα επικριτικά βλέμματα των υπολοίπων).

Αν όμως αποφασίσετε να μειώσετε τη δική σας κατανάλωση κρέατος, επισκεφτείτε το Meatrix. Και θα μάλλον σας κοπεί η όρεξη.

Το καινούριο ανέκδοτο του Σουφλιά

Το ΥΠΕΧΩΔΕ έβγαλε διαφήμιση στο ραδιόφωνο που λέει οτι η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις τέσσερις χώρες που έχουν πιάσει τα στάνταρ του Κιότο!

Οτι -λεει- έχει κάνει πράγματα και θάματα για την προστασία του κλίματος και οτι «στην προσπάθεια λείπει ακόμα ένας, εσύ!» (δηλαδή εγώ!).

Τη διαφήμιση την εκφωνεί ο εκλεκτός κωμικός Τάσος Παλατζίδης ( ο Σκαραβαίος του Λαζόπουλου), οπότε και θεωρούμε οτι είναι μια προσπάθεια χιούμορ του Υπουργού Περιβάλλοντος (αυτό άλλο ανέκδοτο αυτοτελές).

Άλλωστε ο Σουφλιάς είναι γνωστός καλαμπουρτζής, λεει τα καλύτερα ανέκδοτα όταν μαζεύεται όλη η παλιοπαρέα στο υπουργικό συμβούλιο!

Αλλά φυσικά στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις. Αν δηλώνεις οτι περιόρισες τους ρύπους, ποιος έλεγχος και ποια στοιχεία θα σε αμφισβητήσουν; Μπορείς λοιπόν και Σουφλιάς να είσαι και να δηλώνεις υπουργός περιβάλλοντος!

Και για να κάνουμε τις χιουμοριστικές ατάκες πιο αποτελεσματικές, πάρτε ακόμα μερικές φωτογραφίες που μου περίσσεψαν απ’ το τελευταίο θέμα για το εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ.

Οι προσπάθειες του ΥΠΕΧΩΔέν για περιορισμό των ρύπων και για την προστασία του περιβάλλοντος είναι ορατές με γυμνό μάτι. Πραγματικά οι προσπάθειες ολοκληρώθηκαν και το μόνο που μένει είναι η δική μου προσπάθεια.

Από εδώ και πέρα για όλα εγώ θα φταιω υπουργέ μου, αλλά με μια ρημάδα ψήφο σε κάθε 4 χρόνια τι να πρωτοπρολάβω;

Ακάθαρτη Δευτέρα

Κίνησα κι εγώ για τον i-Γιάννη το Θεολόγο και λέμε με την παρέα: Δεν πάμε μια βολτίτσα εδώ κοντά; Και πήγαμε! Στη Λάρυμνα!

Κυρίως για να δούμε το αρχαίο λιμάνι. Αλλά τι άλλο μπορείς να δεις όταν φτάνοντας εκεί βλέπεις μπροστά σου αυτό!

Το εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ έγινε το 66 από τον Μποδοσάκη. Για να εκμεταλλευτεί στο σιδηρονικέλιο που υπάρχει στην περιοχή.

Μέχρι σήμερα εξάγει το μετάλλευμα με υψικαμίνους που καίνε κάρβουνο (σημειώστε το αυτό, το κάρβουνο είναι εξαιρετικά ρυπογόνο).

Κάνει εξόρυξη του σιδηρονικέλιου αλλά δεν διαχωρίζει το νικέλιο από τον σίδηρο. Πουλάνε λοιπόν (κυρίως στο Βέλγιο αν δεν κάνω λάθος) το νικέλιο και μαζί δίνουν δώρο το σίδηρο (αφού τόσα χρόνια μετά δεν έχουν την απαραίτητη επένδυση για να τα διαχωρίσουν) και εμείς ως χώρα ξανακάνουμε εισαγωγή νικελίου.

Αφού λοιπόν λοιπόν δεν έκαναν αυτή τη βασική και πιθανότατα κερδοφόρα επένδυση του διαχωρισμού, αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα οτι σαφώς και δεν θα έκαναν την απαραίτητη επένδυση για φίλτρα σκόνης, καυσαερίων, δεν θα έκαναν τίποτε για τα υγρά αποβλητα που πέφτουν κανονικά στη θάλασσα και δεν θα έκαναν τίποτε για τη σκουριά (το κατάλοιπο της επεξεργασίας) που αδειάζεται με φορτηγίδες στο Βόρειο Ευβοϊκό.

Σε κύκλο οι τρείς αγωγοί που ρίχνουν τα υγρά απόβλητα στη θάλασσα (σε 24 ωρη βάση) καιλίγο πιο πάνω και δεξιά η απίστευτη ποσότητα σκόνης που απελευθερώνεται συνεχώς, απόδειξη οτι τα φίλτρα που ισχυρίζεται οτι έχει τοποθετήσει η εταιρία είναι ανύπαρκτα.

Η (νεκρή) θάλασσα της περιοχής είναι ένας μαύρος βούρκος ορατός από παντού. Δείτε το κατώτερο τμήμα των αρχαίων πετρών του λιμανιού.

Μετά την επιστροφή στον Θεολόγο καθήσαμε να απολαύσουμε τα θαλασσινά που ψαρεύονται κανονικότατα στον Βόρειο Ευβοϊκό (έρχονται και στην Αθήνα!).

Όλα αυτά τα χρόνια το ελληνικό κράτος δεν έδειξε ποτέ την ύπαρξή του στις διοικήσεις του εργοστασίου της ντροπής, δεν έλεγξε ποτέ την απίστευτη ρύπανση και δεν ενημέρωσε ποτέ για το τι σημαίνει να ψαρεύεις σε μια περιοχή όπου ρίχνονται τα heavy metal απόβλητα.

Ερχονται πολλά Mall ...

Σάββατο μεσημέρι, προσπαθώ να φτάσω στο Mall στο Μαρούσι, γιατί είναι η μόνη μέρα που προλαβαίνω να αλλάξω ένα δώρο. Λέω «προσπαθώ» γιατί άλλο η πρόθεση και άλλο η πραγματικότητα. Ο καιρός είναι βροχερός και έχω ακινητοποιηθεί στον παράλληλο δρόμο της Αττικής οδού που περνάει εμπρός από το κτίριο.

Λίγο αργότερα στο γκαράζ του εμπορικού κέντρου, το αδιαχώρητο. Και οι τρεις όροφοί του είναι γεμάτοι και οι οδηγοί κάνουν βόλτες μέχρι να βαρεθούν και να παρατήσουν τελικά όπου βρουν το αυτοκίνητο ή να φύγουν, ενώ τα 2-3 άτομα προσωπικό που έχουν αναλάβει να κατευθύνουν τα αυτοκίνητα είναι έτοιμα να τα παρατήσουν και να φύγουν.
Χιλιάδες κόσμου έχουν πλημμυρίσει τους διαδρόμους με αμέτρητα καροτσάκια με μωρά, πιτσιρίκια σε κατάσταση υστερίας, κουφές γιαγιάδες, η εξυπηρέτηση στα καταστήματα μηδενική και οι (λίγοι) υπάλληλοι στα όριά τους.

Το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στις ΗΠΑ είναι το Mall of America στη Μινεάπολη της Μινεσότα, όπου υπάρχει πάγος για 9 μήνες το χρόνο. Μια χαρά λύση είναι εκεί τα εμπορικά κέντρα. Τα ψώνια και ο ελεύθερος χρόνος καταναλώνονται σε προστατευμένο περιβάλλον χωρίς μετακινήσεις ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες. Χωρίς επαφή με τα καιρικά φαινόμενα με ένα σταθερό φωτισμό μέρα-νύχτα σαν τα κοτέτσια όπου όπως οι κότες, έτσι και οι πελάτες χάνουν τη σχέση με το χρόνο. Αγοράζουν, συναντιούνται και ψυχαγωγούνται.

Κανονικά λοιπόν στην Ελλάδα των 9 μηνών ηλιοφάνειας και υψηλών θερμοκρασιών δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι επιτυχημένα τα εμπορικά κέντρα. Σωστά; Λάθος!

Θα ήταν αδύνατον σε μια οικογένεια και ειδικά με βροχερό καιρό να πάει στην Αθήνα, να «χαζέψει» να κάνει μια βόλτα, να πιει ένα καφέ, να τσιμπήσει κάτι για μεσημέρι χωρίς να μετακινηθεί σε μεγάλη απόσταση και να πληρώσει για στάθμευση αυτοκινήτου λιγότερα από 15 ευρώ.

Η σύγκριση με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι καταλυτική . Σχεδόν παντού υπάρχει ένα πεζοδρομημένο εμπορικό κέντρο με καταστήματα που αφορούν όλα τα κοινά (το λέω για τους βιαστικούς που θα ήθελαν να αναφέρουν το γυναικοδρόμιο της Ερμού ως ανάλογη περίπτωση), με ευκαιρίες για χαλαρά ψώνια, καφέ και φαγητό. Μια «εμπορική καρδιά» όπου η βόλτα γίνεται χαλαρά, ο κόσμος απολαμβάνει την πόλη και ενίοτε γίνονται και χάπενινγκ.

Εδώ ούτε μείζονες πεζοδρομήσεις έχουν συμβεί, ούτε «πολυσυλλεκτικές» εμπορικές πιάτσες έχουν δημιουργηθεί (στην Ερμού τα ρούχα, στη Στουρνάρη οι υπολογιστές, αλλού τα τρόφιμα, αλλού κάποια άλλη κατηγορία).

Ούτε αρκετά γκαράζ που θα μείωναν πιθανά και την τιμή της στάθμευσης υπάρχουν, ούτε εκτεταμένο δίκτυο μετρό που να αίρει την ανάγκη χρήσης του ΙΧ.

Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν γιατί σε κανονικές και «διαδικτυακές» παρέες τα εμπορικά κέντρα ακούνε τα χίλια όσα, από τη στιγμή που είναι προφανές ότι έχουμε μια κακά σχεδιασμένη πόλη με ελλιπέστατες υποδομές. Αν τα κέντρα αυτά είναι γεμάτα κόσμο, σημαίνει ότι κάποιοι τα βρίσκουν βολικά, σε αντίθεση με το εμπορικό κέντρο της Αθήνας ή του Χαλανδρίου, της Αγίας Παρασκευής ή του Μαρουσιού.

Φταίνε λοιπόν οι επιχειρηματίες και οι εταιρίες που δημιουργούν αυτή τη νέα αγορά ή οι εκάστοτε πολιτικοί και δημοτικοί άρχοντες που στέρησαν τις ευκαιρίες αφήνοντας πόλεις και συνοικίες να αναπτυχθούν χωρίς σχέδιο και προοπτική (και που τώρα παραχωρούν δημόσιες εκτάσεις με συνοπτικές διαδικασίες);

Και ας θυμηθούμε εδώ τους Αγιο-Παρασκευιώτες που έκαναν αντίσταση στο να γίνει σταθμός μετρό στην πλατεία! (η απόλυτη παράνοια).

Και επειδή η τάση φαίνεται να εξελίσσεται ραγδαία και άρα «έχει ψωμί η δουλειά», θα γίνουν κι άλλα ακόμα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα. όπως του Βωβού στον Ελαιώνα κι ένα πολύ μεγαλύτερο που ετοιμάζεται στην Πειραιώς (στο ύψος του «Αθηνών Αρένα»)
Δυστυχώς όχι σε χώρους χτισμένους με κατεδάφιση ή διαμόρφωση παλιότερων κτισμάτων, αλλά σε νέους ελεύθερους χώρους Από αυτούς που θα έπρεπε να έχουν δεσμευτεί για ελεύθερη χρήση.
Γιατί -ακόμα και αν είναι αυθαίρετα- κοστίζουν πολύ λιγότερο.

Νικήτας Κακλαμάνης Part II, Η Επιστροφή!

Όταν ο δήμαρχος έκανε γιορτές στο Σύνταγμα, είδε οτι το κοινό του ήταν μετανάστες. Οι Αθηναίοι απείχαν, ίσως επειδή δεν πιστεύουν πια σε τέτοιες γιορτές, ειδικά μετά από όσα είχαν προηγηθεί, είτε επειδή δεν μπορούν να γιορτάσουν εύκολα, είτε επειδή έχουν αποξενωθεί με την ίδια τους την πόλη. Περίμενε οτι αυτή η πιθανολογούμενη αποξένωση του Αθηναίου απο την πόλη του, του έδινε και «λευκή επιταγή» να κάνει ότι ήθελε στην Αθήνα.

Τα δέντρα στην Κυψέλη ξεπατώθηκαν και κόπηκαν το πρωί της περασμένης Δευτέρας. Χαράματα! Λάθρα! Χωρίς καμία συνεννόηση, χωρίς κανένα διάλογο.
Έτσι ώστε μέχρι να συνέλθουν οι περίοικοι και να δουν τι έγινε, το μέγιστο και ουσιαστικό κομμάτι της δουλειάς να έχει ήδη γίνει. Ανεπανόρθωτα. Και φυσικά η «δουλειά» ξεκίνησε απ’ τα υπεραιωνόβια πεύκα. Αυτό ήταν και το κύριο εμπόδιο.
Αυτό από μόνο του δείχνει την πονηριά της κίνησης, μας κίνησης που γινόταν ερήμην των κατοίκων, που προφανώς είναι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και μελλοντικοί χρήστες του πάρκινγκ που σχεδιάζεται να γίνει.

Ο δήμαρχος δεν ξεκίνησε από τη δημιουργία ποδηλατόδρομων ή κάτι παρεμφερές βασικό και στοιχειώδες που θα σηματοδοτήσει την προσδοκώμενη μείωση χρήσης των αυτοκινήτων.

Δεν ξεκίνησε από τη θωράκιση, διαφύλαξη και αύξηση των ελεύθερων χώρων, ούτε που του πέρασε απ’ το μυαλό να βρει άλλους οικοδομημένους χώρους να απαλλοτριώσει για να γίνει το πάρκινγκ.

Γιατί πρώτον ο δήμαρχος δεν θέλει να πείσει τους Αθηναίους να χρησιμοποιούν λιγότερο αυτοκίνητο (ξέρει την εξάρτηση του νεοέλληνα ψηφοφόρου του) και δεύτερον διότι είχε την εύκολη λύση του να καταργήσει έναν ακόμα ελεύθερο χώρο για να κάνει business.

Πρόσφατα, στην Κυψέλη και πάλι, το κτίριο της Δημοτικής Αγοράς στη Φωκίωνος Νέγρη προγραμματιζόταν να κατεδαφιστεί για να γίνει άλλο ένα πάρκινγκ!

Στο τσακ κυριολεκτικά οι περίοικοι πήραν είδηση τα σχέδια, οργανώθηκε επιτροπή και συλλογή υπογραφών, το κτίριο χαρακτηρίστηκε διατηρητέο και σήμερα χρησιμοποιείται σαν χώρος πολιτισμού με εκθέσεις και εκδηλώσεις αλλά και σα λαϊκή αγορά βιολογικών προιόντων κάθε Σάββατο.

Με πρωτοβουλία των κατοίκων και ερήμην των σχεδίων του κάθε δημοτικού άρχοντας για «ανάπτυξη» όπως βαφτίζουν τις business.

Φαίνεται πως η υποχρέωση για γκαράζ που δεν κατάφερε να υλοποιηθεί εκεί σε ένα υψηλού προφίλ μέρος, βρήκε τώρα την εύκολη λύση.

Τα πανύψηλα πεύκα ήδη χάθηκαν και οι κάτοικοι προσπαθούν τώρα να διαφυλάξουν το ήδη κατεστραμμένο οικόπεδο. Η αστυνομία δε, συνεπής στον αντιπαθητικό της ρόλο, ποτίζει μεσήλικες με χημικά, κλείνει την Πατησίων (η αστυνομία και όχι οι διαμαρτυρόμενοι) και όλα αυτά παρουσία εισαγγελέα.

Και όσοι υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του πολίτη για να αποφασίζει για τη γειτονιά του, όσοι πιστεύουν οτι τα πεύκα είναι πιο σημαντικά από 2ο ή 3ο αυτοκίνητο, όσοι ελπίζαμε οτι θα αποκτήσουμε ηγεσίες εθνικές ή δημοτικές με ευαισθησίες και ανθρωποκεντρικές προτεραιότητες είμαστε επισήμως, απελπιστικά μόνοι!

Και για το τέλος σας θυμίζω τους στίχους του Big Yellow Taxi της Joni Mitchell που τα είπε όλα εδώ και κάποιες δεκαετίες πριν:

They paved paradise

And put up a parking lot

With a pink hotel, a boutique

And a swinging hot spot

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

They took all the trees

Put em in a tree museum

And they charged the people

A dollar and a half just to see em

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Hey farmer farmer

Put away that d.d.t. now

Give me spots on my apples

But leave me the birds and the bees

Please!

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Late last nightI heard the screen door slam

And a big yellow taxi

Took away my old man

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Η περίεργη περίπτωση του δήμαρχου Νικήτα Κακλαμάνη

Ομολογώ ότι αδυνατώ να παρακολουθήσω και να κατανοήσω την πρεμούρα του Νικήτα Κακλαμάνη για τα έργα Βωβού στον Ελαιώνα.

Αυτές οι υστερικές δηλώσεις για στήλες όπου «θα αναγράφονται οι πολέμιοι της ανάπτυξης» κατά πάσα πιθανότητα θα τον συνοδεύουν στην υπόλοιπη πολιτική του καριέρα.
Κανονικά ο Δήμαρχος, ο οποιοσδήποτε δήμαρχος, θα έπρεπε να έχει κύριο μέλημα την εξασφάλιση της ποιότητας ζωής των δημοτών του, την εξασφάλιση χώρων πρασίνου και όχι την ανέγερση περισσότερων εμπορικών κέντρων.

Απλά είναι τα πράγματα. Η Αθήνα, η πόλη την οποία υπηρετεί ο κύριος Κακλαμάνης έχει ένα βαρύτατα ελλειμματικό ισοζύγιο στη σχέση τσιμέντου – πρασίνου. Επομένως θα έπρεπε να αποφύγει να θέτει ρητορικά ερωτήματα -όπως έκανε πρόσφατα- για το αν είναι προτιμότερη η τωρινή υποβάθμιση από την εμπορική ανάπτυξη. Φυσικά η απάντηση είναι ότι οι δημότες δικαιούνται χώρους πρασίνου με ελεύθερη χρήση για αναψυχή. Αυτό που οφείλει να κάνει λοιπον ο Δήμος Αθηναίων είναι να εξασφαλίσει τους πόρους για να κάνει (ο ίδιος ο Δήμος), αυτά που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

Αν λοιπόν δεν υπερασπιστεί ο ίδιος ο Δήμαρχος τους ελεύθερους χώρους για τους δημότες του, ποιος θα το κάνει;
Απ’ ότι φαίνεται, το Συμβούλιο της Επικρατείας!

Δεν είναι όμως μόνο ο Κακλαμάνης αν και περίπτωσή του είναι η πιο αξιοπερίεργη λόγω του θεσμικού ρόλου που υπηρετεί. Η υπόθεση μπλέκεται πολύ βολικά μέσα σε μια ομίχλη αλληλο-χρηματοδοτήσεων που συνδέουν εμπορικό κέντρο και γήπεδο του Παναθηναϊκού μαζί. Δεν υπάρχει –λέει- γήπεδο χωρίς το εμπορικό κέντρο. Προφανώς το ένα χρηματοδοτεί το άλλο και άρα αν πρέπει να γίνει γήπεδο αυτό θα πρέπει να πληρωθεί από το τζίρο των παρακείμενων εμπορικών χρήσεων. Άντε τώρα να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο οπαδός που απλά θέλει γήπεδο, και ποιος αυτός που ευεργετείται από τις πολλές μίζες που προφανώς πέφτουν όταν υλοποιούνται τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια εκατομμυρίων ευρώ. Άλλωστε οι πολλοί πολιτικοί που φυσικά ποντάρουν στις ψήφους των Παναθηναϊκών υπερασπίζονται το δίκιο της ομάδας και τα μεροκάματα των οικοδόμων(!) λες και ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί η ανεργία είναι να τσιμεντώσουμε ότι απέμεινε από την Αθήνα. Κι απ' ότι φαίνεται στον ορίζοντα δεν θα αργήσει να γίνει κάτι τέτοιο (ήδη σχεδιάζεται ένα Mall-μεγαθήριο στην περιοχή του Ρουφ επι της οδού Πειραιώς, πιθανότατα το μεγαλύτερο όλων).

Δεν φαίνεται όμως οι πολιτικοί μας να διακατέχονται απο την ίδια πρεμούρα όταν τα ελάχιστα σχέδια για χώρους πρασίνου μένουν στα χαρτιά.

Προφανώς τα δέντρα όχι μόνο δεν ψηφίζουν αλλά δεν εκταμιεύουν και «χορηγίες».

Τι ειν' η πατρίδα μας;

Η Ελλάδα δεύτερη πιο σπάταλη χώρα στην κατανάλωση νερού, είμαστε δηλαδή πίσω από τις ΗΠΑ!

Τις ΗΠΑ των τεράστιων λιμνών, των θεόρατων καταρρακτών, των αχανών ποταμών.

Δεύτεροι εμείς, που λέμε τον Κηφισό "ποτάμι", εμείς με τα μολυσμένα νερά που μας έρχονται απο βόρεια με κάθε είδους βιομηχανικά απόβλητα, εμείς με τα απόβλητα των χοιροτροφείων στον Αμβρακικό, εμείς με τους στερεμένους υδροφόρους ορίζοντες της Θεσσαλίας και τους μολυσμένους της Βοιωτίας, εμείς των μπάζων και των πλαστικών φιαλών σε κάθε ρεματιά.

Που λιώνουμε τα χιόνια στο κατώφλι με δεκάδες κυβικά, που διώχνουμε τη σκόνη και το χώμα με το λάστιχο γιατί βαριόμαστε να σκουπίσουμε, εμείς με τα γάργαρα νερά να τρέχουν από σπασμένους αγωγούς μέρες ολόκληρες, μέχρι να δεήσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι να κάνουν την επισκευή.

Και να συνεχίζουμε να καλλιεργούμε άχρηστο και επιδοτούμενο βαμβάκι, να ποτίζουμε μέρα μεσημέρι με 40 βαθμούς και κανένας υπουργός να μη θέλει, να μη τολμάει να αλλάξει το παραμικρό.

Απλά να υπόσχονται την εκτροπή του Αχελώου αύριο, του Μισισιπή μεθαύριο (Χελλόου ακατοίκητα κρανία).
«Ο κάθε Έλληνας -λεει- καταναλώνει φαγητό, νερό και ενέργεια που ισοδυναμούν με την αποψίλωση 60 στρεμμάτων γης». Μαγκιά μας!

Προχτές έφυγαν τρεις φίλοι για κυνήγι στο Νευροκόπι και γύρισαν με 350 τσίχλες σκοτωμένες. Γιατί όχι; Μαγκιά τους!

Κι ας λένε όλα τα δεδομένα οτι η βιοποικιλότητα εξαφανίζεται με 100 φορές πιο εντατικούς ρυθμούς από το κανονικό.

Τώρα (αδύνατον να φαγωθούν τόσες τσίχλες από τρεις οικογένειες), ψάχνουν να τις δώσουν πεσκέσι για να μη πάνε στα σκουπίδια, να δικαιολογηθούν τα σκάγια.

Κι αυτή η θλιβερή επιβεβαίωση του Εγώ, αυτή η κατάχρηση αυτό το έγκλημα, αυτός ο διαγωνισμός μαλακίας, λέγεται άθλημα, λέγεται κυνήγι!

Βάζω στοίχημα οτι στην Ελλάδα έχουμε τους περισσότερους «κυνηγούς» αναλογικά με τον πληθυσμό. Μαγκιά μας!
Μαγκιά που τρωμε σα να μην υπάρχει αύριο, μαγκιά που σπαταλάμε τα νερά μας, μαγκιά που πετάμε τα άδεια μπουκάλια από το παράθυρο του αυτοκινήτου μας όπου τύχει.

Φτάνει να βάλουμε τη σημαία στις 28 Οκτωβρίου για να αποδείξουμε οτι αγαπάμε την πατρίδα μας!

Earth Day (γείτσες!)

Σήμερα είναι λεει η μέρα της Γης.
Η Γη το ξέρει αυτό;
Και να το ήξερε όμως δε νομίζω πως θα το εκτιμούσε ιδιαίτερα, είναι άρρωστη άλλωστε και μάλλον δεν τη νοιάζει το αν εμείς έχουμε μια μέρα αφιερωμένη σ’ αυτή όπως έχουμε το Φλεβάρη τον Άγιο Βαλεντίνο και πριν ένα μήνα την παγκόσμια μέρα του ύπνου.
Το μόνο που βλέπουμε εμείς είναι τα πρώτα συμπτώματα της αρρώστιας της, τα επίμονα και επαναλαμβανόμενα στρώματα γύρης (ποτέ παλιότερα τόση πολλή) που σκεπάζει τα πάντα, τα χνούδια απ’ τις λεύκες, που προσπαθούν να ασπρίσουν τον τόπο και που φαίνονται σα γενική επίθεση με κάθε τρόπο για να διεκδικήσει η Γη το χώρο που της αναλογεί, να βλαστήσει ότι προλάβει ανάμεσα στη τσιμεντένια θάλασσα.

Κι αυτό εις βάρος τους ιού που λέγεται άνθρωπος. Φέτος είδα πάρα πολλούς φίλους και συναδέλφους να γίνονται αλλεργικοί για πρώτη φορά στη ζωή τους. Στο γραφείο μόνο, 6 νέα άτομα σε σύνολο 15! Τα φαρμακεία έχουν ξεπουλήσει τα Ζιρτέκ, τα Πουλμικόρτ, τα Σινκγουλέρ και τα Αερολίν. Παράπλευρες απώλειες στην επιθετική άμυνα της φύσης, στο όπλο χημικού πολέμου που λέγεται «γύρη».

Η Γη λοιπόν δεν νοιάζεται αν λυπόμαστε για την αρρώστια της, απλά προσπαθεί να αμυνθεί με ότι σύστημα αυτο-ίασης διαθέτει. Αν δει οτι δεν τα βγάζει πέρα, θα τραβήξει μια τεράστια φυσική καταστροφή-αντιβίωση, θα μας εξαφανίσει σαν τους δεινόσαυρους και θα περιμένει τους επόμενους κατοικους-ιούς εξοπλισμένη με πιο καλά αντισώματα.

Η ιδιωτικοποίηση του ελεύθερου χώρου

Στο Ελληνικό λέει θα τσιμεντωθούν κάμποσα στρέμματα προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για να μείνει πράσινο το υπόλοιπο. Το ίδιο θα γίνει και στο πάρκο Γουδή. Κάτι ετοιμάζεται να χτιστεί στον χώρο του πρώην ιππόδρομου (κάτι σαν πνευματικό κέντρο).

Οπουδήποτε αλλού αυτή θα ήταν μια δόκιμη λύση. Οι χρήσεις εκμετάλλευσης εξασφαλίζουν έσοδα για τη φροντίδα των ελεύθερων χώρων. Αλλά όχι στην Αθήνα! Γιατί η Αθήνα είναι ένας τσιμεντένιο όγκος που δε διαθέτει την υποχρεωτική αναλογία τετραγωνικών ελεύθερου χώρου ανά κάτοικο.

Κι όμως μέσα στους φόρους που πληρώνει ο πολίτης, μέσα στα δημοτικά τέλη, υπάρχει ένα ποσόν που αναλογεί στην υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει αυτούς τους ελεύθερους χώρους.

Το «πράσινο ταμείο» είναι ελλειμματικό, το κράτος μας χρωστάει χώρους πρασίνου και ενώ θα έπρεπε να γίνονται απαλλοτριώσεις, να κατεδαφίζονται κτίρια και να αποδίδονται ως ελεύθεροι χώροι, κρατάμε ότι υπάρχει χτισμένο, είμαστε αγκιστρωμένοι σε κάθε εκατοστό μπετόν. Ακόμα και αυτό το αίσχος που λέγεται Fix και που θα έπρεπε να έχει κατεδαφιστεί μερικές δεκάδες χρόνια πριν, το κρατάμε σα να είναι πολύτιμο ορόσημο και μελετάμε ακόμα ποια θα μπορούσε να είναι η χρήση του.

Σε μια Αθήνα που στερείται κτιρίων - μνημείων, εμείς ανακηρύσσουμε σε πολιτιστική κληρονομιά ένα απρόσωπο κουτί πρώην εργοστάσιο μπύρας, το έχουμε εκεί σαν άψυχο σκελετό και το θαυμάζουμε ενώ αφήνουμε να ρημάζουν το Πεδίο του Άρεως (που ΤΩΡΑ αναπλάθεται) και το «Βασιλικό» κήπο που έχει ήδη χάσει σημαντικό μέρος της βλάστησής του.

Μη χαίρεστε, αλλού αυτά!

Κι ενώ το τέρας που λέγεται Αθήνα έχει καταβροχθίσει κάθε πιθαμή ελεύθερου χώρου συνεχίζουμε να βλέπουμε ως ανάπτυξη και αξιοποίηση μόνο την τσιμεντοποίηση, ο ελαιώνας θα επίσης πρέπει δηλαδή να φιλοξενήσει το νέο γήπεδο του ΠΑΟ για να «πάρει αξία» έτσι ώστε να ασχοληθούμε μαζί του.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Αν μιλάμε για το Σουφλιά σαν αρμόδιο υπουργό, αυτή του η αδιαφορία για την εξασφάλιση ελεύθερων χώρων είναι πολύ μεγαλύτερο σκάνδαλο από οποιοδήποτε αυθαίρετο εκατόν δέκα τετραγωνικών. Και είμαστε κι εμείς άξιοι της τύχης μας που δεν διεκδικούμε τους χώρους αυτούς, επειδή έχουμε βολευτεί με τις καφετέριες του καφέ των 5 ευρώ.

Που στην ουσία αποτελεί και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ελεύθερων χώρων όπως ακριβώς έγινε με την επι πληρωμή παιδεία και υγεία.

Αν μου υποσχεθούν οι αρμόδιοι για το θέμα πολιτικοί μας, ότι με ένα ταξίδι σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, αντί να πάνε για ψώνια θα περάσουν λίγη ώρα στα πάρκα και τις πλατείες, για να διαπιστώσουν το πώς χρησιμοποιούνται εκεί οι ελεύθεροι χώροι θα κάνω έρανο να τους στείλω.

Αλλά για κάποιο λόγο είμαι σίγουρος ότι μόλις δουν τα καταπράσινα πάρκα θα πουν «πω-πω ένα αναξιοποίητο οικόπεδο!!!»

Το περιβάλλον μπορεί να περιμένει

Απ ότι ψιθυρίζεται, αυτό το «σβήσιμο» του ρεύματος που οργανώνεται από την ελληνική bloggoσφαιρα, οργανώνεται και στη Γερμανία αλλά για άλλους λόγους.
Εκεί γίνεται για να προκαλέσει awareness για την υπερθέρμανση του πλανήτη, οι αφορμές είναι δηλαδή καθαρά περιβαλλοντικές.

Δεν μου φαίνεται περίεργο, εμάς ακόμα μας απασχολούν τα θέματα του μικρόκοσμού μας, παίζουμε με τη ΔΕΗ και τα τιμολόγιά της, με τον ΟΤΕ και τους μετόχους του (τώρα στην κυβέρνηση δεν αρέσουν τα κεφάλαια που «εκπροσωπεί ο Βγενόπουλος» οπότε και θέλουν να καταργήσουν τα δικαιώματα που έχει ένα μέτοχος!).

Δεν ξέρω αν έχουν ενημερωθεί οι φίλοι bloggers για τη ρύπανση που προκαλεί o λιγνίτης που είναι το βασικό καύσιμο της ΔΕΗ (εδώ ένα σχετικό ενημερωτικό της Greenpeace) και αν σκέφτονται να διαμαρτυρηθούν ΚΑΙ για αυτό το λόγο. Όχι ε;

Καλά λοιπόν, το περιβάλλον μπορεί να περιμένει υποθέτω, ελπίζω ότι όταν αποφασίσουμε να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο, θα υπάρχουν ακόμα δάση να δούμε!





Άλλωστε η σχέση μας με το περιβάλλον είναι γνωστή: Ελληνας είναι αυτός που όταν ακούει οτι με το λιώσιμο των πάγων θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας, αγοράζει φτηνό οικόπεδο λίγο πιο μέσα, περιμένοντας να γίνει παραθαλάσσιο αργότερα.

Πάλι έχασε ο υπουργός περιβάλλοντος!

Στην απόφαση της χάραξης της Ιόνιας Οδού πάλι νικήθηκε ο Υπουργός Περιβάλλοντος από τον Υπουργό Δημοσίων Έργων.

Ο υπουργός περιβάλλοντος κ. Σουφλιάς υποστήριζε (λέμε τώρα...) ότι ο δρόμος έπρεπε να περάσει πάνω από τη λίμνη Καϊάφα για να μη χρειαστεί να γίνει διαπλάτυνση και επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο η λεπτή λωρίδα που χωρίζει τη λίμνη από τη θάλασσα, όπως πρότεινε και η Νομαρχία.

Αλλά ο πιο τσαμπουκάς υπουργός Δημόσιων Έργων κ. Σουφλιάς, του το ξέκοψε ορθά – κοφτά και κοιτώντας τον άγρια, ότι δεν υπάρχουν λεφτά για νέα χάραξη.
Μετά στο σπίτι τον χαστούκισε κιόλας (τον περιβάλλοντος).

Έτσι ο δρόμος θα διαπλατυνθεί με 2 ακόμα λωρίδες ανα κατεύθυνση...

Οπουδήποτε αλλού η συνύπαρξη των δύο υπουργείων σε ένα άτομο θα προκαλούσε διχασμό προσωπικότητας. Εδώ όμως που οι κρατικοί λειτουργοί είναι πιο χοντρόπετσοι (ως γνήσιοι βλάχοι και σαρακατσαναίοι) τη σχιζοφρένεια την κάνουν μπαλάκι σ’ εμάς και τη χώρα που κουμαντάρουν.

Και σ' ανώτερα!

Υ.Γ. Αυτό που με σκοτώνει είναι "μελλοντικό υπόγειο κομμάτι" εκεί που η λίμνη σχεδόν συναντάει τη θάλασσα. "Να σε κάψω Γιάννη να σ' αλείψω λάδι... στο μέλλον".
Σα δε ντρεπόμαστε!


Η φωτό είναι απο την "Ελευθεροτυπία"

Δεν χρειάζεται Υπουργείο Περιβάλλοντος

Ποτέ πριν δεν έχαναν τόσο πολύ οι λέξεις το νόημά τους όσο με την σημερινή ομιλία του Καραμανλή για το περιβάλλον στη Βουλή.

Μια απαρίθμηση γενικών «ενεργειών», προθέσεων, «μελετών», «προώθησης θεμάτων» από αυτά που τόσα απαριθμούνται και «γίνονται» με αποτέλεσμα σήμερα η Ελλάδα να είναι μια απέραντη χωματερή, ένας κρανίου τόπος.

Ξανά-μανά οι βουλευτές του να χειροκροτούν το «όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος» που από πίσω κρύβει την ξεδιάντροπη αντιμετώπιση του «έλα μωρά, εντάξει θα ξαναφυτρώσουν» αλλά χωρίς να έχουν ερωτηθεί τα ενδιαφερόμενα αιγοπροβάτα, οδοστρωτήρες και επενδυτές.

Όλα αυτά για να καταφέρει τι; Να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για τη δημιουργία Υπουργείου Περιβάλλοντος;

Λες και είναι θέμα ύπαρξης υπουργείου και όχι προγράμματος η συνολική αντιμετώπιση. Λες και επειδή έχουμε Υπουργεία Υγείας, Παιδείας, Αγροτικής Ανάπτυξης κ.ο.κ., έχουμε και τα ανάλογα αποτελέσματα στους τομείς αυτούς! Λες και ο Αλογοσκούφης θα διαθέσει κονδύλια -από τα πολλά αδιάθετα- για να γίνει περιβαλλοντική πολιτική όταν κόβει συνεχώς από την παιδεία και την υγεία. Λες και θα σταματήσουν τη λειτουργία τους οι οικοδομική συνεταιρισμοί, θα γίνει άμεσα κτηματολόγιο, θα ελεγχθούν οι χρήσεις φυτοφαρμάκων, χωματερών, των αδίστακτων κυνηγών, θα σταματήσουν τα αυθαίρετα, θα ελευθερωθούν οι ακτές, θα καθαρίσουν τα ποτάμια και οι λίμνες, θα καθαρίσει το «πόσιμο» νερό της Βοιωτίας. Λες και θα σταματήσει η ταξιτζάρα να πετάει το τσιγάρο απ το παράθυρο, η φορτηγατζάρα το πλαστικό ποτήρι του φραπόγαλου. Όλα αυτά γίνονται επειδή δεν έχουμε Υπουργείο Περιβάλλοντος;

Δεν έχει δει η πρωθυπουργάρα άραγε πριν κάνει όλη αυτή την γελοία απαρίθμηση των «οικολογικών κατορθωμάτων», τα σκουπιδιάρικα των Δήμων που παίρνουν και τα προς ανακύκλωση απορρίμματα μαζί με τα υπόλοιπα;
Αν λοιπόν στην Ελλάδα του 2007 η ανακύκλωση είναι ακόμα ζητούμενο, πως περιμένουμε να γίνει οτιδήποτε περισσότερο;

Ήταν όμως η συζήτηση στη Βουλή μιας πρώτης τάξεως ευκαιρίας για τον Αλαβάνο να κάνει μια έξοχη τοποθέτηση, να επισημάνει τα προβλήματα και να αναδείξει τον ρόλο που μπορεί να παίξει σήμερα η αριστερά στο καίριο θέμα της οικολογίας και της σχέσης μας με το περιβάλλον. Να αποδείξει ότι μπορεί να υπάρξει και ουσιαστικός και συγκεκριμένος λόγος και προτάσεις πέρα από τα δοκιμασμένα και αποτυχημένα μονοπάτια στείρας «ανυπακοής». Όπως άλλωστε ουσιαστικές και συγκεκριμένες είναι και οι θέσεις του Μιχάλη Παπαγιαννάκη όπως παρατίθενται στο site του Στάθη Χαικάλη.

Ναι λοιπόν δεν χρειαζόμαστε Υπουργείο Περιβάλλοντος για επικοινωνιακούς λόγους, για να δείξει η κυβέρνηση πως έχει οικολογική ανησυχία, αλλά για να αναδειχτεί στην ουσία άλλο ένα αποτυχημένο υπουργείο μηδενικής πολιτικής θέλησης.

Δέν εμπιστεύομαι τον καταλληλότερο για πρωθυπουργό

Η φωτό απο το oraelladas.gr

Πολύ μικρής προβολής έτυχε το γεγονός της Κυριακάτικης διαδήλωσης από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, που έχουν μάθει να οργανώνονται γύρω από τα κόμματα και τους πολιτικούς αρχηγούς. Ούτε απ ευθείας συνδέσεις, ούτε ρεπορτάζ, ούτε Πολύδωρες να απαγγέλουν τον όρκο του εφήβου.
Μόνο λίγα ελάχιστα πλάνα από την στιγμιαία ένταση της κατάθεσης δέντρου στον μνημείο του Αγνώστου.
Και μετά πίσω στο στείρο σκυλοκαυγά των πολιτικάντηδων στα παράθυρα, γιατί την ώρα που χιλιάδες κόσμου αγανακτούσε στο Σύνταγμα, η κυβέρνηση ομφαλοσκοπούσε στο συνέδριό της με τους συνήθεις χειροκροτητές / συνθηματολάγνους να επιδοκιμάζουν τις συνήθεις πρωθυπουργικές παντομίμες.

Να που τα αντανακλαστικά των καναλιών λειτουργούν μόνο σε «κραυγαλέα» στιγμιότυπα, σε επεισόδια. Οι μεγάλες εφημερίδες που κατά κανόνα απευθύνονται σε ένα πιο σκεπτόμενο κοινό, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να «χτυπήσουν» το θέμα πρωτοσέλιδα. Τα κανάλια όμως -μην το ξεχνάμε- απευθύνονται σε παθητικούς τηλεθεατές!

Το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν τόσες χιλιάδες άτομα χωρίς κανένα κόμμα από πίσω, αυθόρμητα, διεκδικώντας τη ζωή τους, δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους διευθυντές των τηλεοπτικών ειδήσεων.

Το γεγονός ότι έφτασε ένα SMS για να ξεσηκώσει μερικές χιλιάδες κόσμου (και την επόμενη φορά μπορεί να μη χρειαστεί ούτε αυτό), δεν δείχνει τίποτα στους αρχισυντάκτες (και στους πολιτικούς φυσικά) για την εξαντλημένη υπομονή των πολιτών, τις συνεχείς διαψεύσεις των προσδοκιών τους, των συνεχώς υποβαθμιζόμενων πήχεων.

Επιμένουν λοιπόν κομματικά. Κάνουν λάθος όμως αν νομίζουν ότι η πολιτική ατζέντα καθορίζεται πλέον από τα κόμματα. Τα πράγματα άλλαξαν. Η θεματολογία, η ατζέντα καθορίζεται πλέον από τους σκεπτόμενους πολίτες. Η θεματολογία των επόμενων εκλογών φαίνεται πως θα επηρρεαστεί σε μεγάλο βαθμό απο θέματα που αυτό το μικρό ίσως ποσοστό σκεπτόμενων πολιτών, θα καθορίσει σαν προτεραιότητες. Οι νέοι και "ξύπνιοι" που θέλουν να είναι υποψήφιοι έχουν ήδη στήσει αυτί, ψυχανεμίζονται τα θέματα που συζητιούνται όχι πλέον στα μπλε και πράσινα καφενεία αλλά στα blogs!

Οι λογογράφοι των κομμάτων ας πασχίσουν να πιάσουν τον παλμό και τις επιθυμίες του «εκλογικού σώματος» που όμως έχει σταματήσει από καιρό να ακούει και να εμπιστεύεται.

Στην ερώτηση λοιπόν

«Πιστεύετε τον Καραμανλή όταν λέει ότι τα καμένα θα ξαναγίνουν δάσος»;

«Όχι!» απαντάει το 65%.

Και είναι αυτό το «Όχι» πολύ πιο πειστικό από τα κατασκευασμένα «πιο κατάλληλος για πρωθυπουργός».

Να που μπορούμε!

Πριν από λίγο, έκανα μια βόλτα στο http://anadasosi.blogspot.com/ και διάβασα αυτά που αποφασίστηκαν στη συνάντηση που έγινε χθες στο Πεδίο του Άρεως.

100 περίπου άτομα, συναντήθηκαν, κατέληξαν σε θετικά επόμενα βήματα, πήραν τα πράγματα στα χέρια τους, αυτό-οργανώθηκαν και απέδειξαν ότι η ευαισθησία, το αίσθημα ευθύνης, ο όρος «ενεργός πολίτης» ξεπερνάει τον αγκυλωμένο κομματικό, ωφελιμιστικό ξύλινο λόγο.

Και διαδήλωση θα γίνει, και ευαισθητοποίηση θα γίνει και θα είναι και μαζική η κινητοποίηση και δε θα είναι καπελωμένη και θα αποδειχτεί αυτό που λέμε καιρό τώρα ότι δηλαδή οι έλληνες bloggers έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Το μαράζι ενός ανάλγητου σαρκοφάγου κράτους, το διαρκές γαμώτο μέσα στο οποίο καλούνται να ζήσουν και να μεγαλώσουν παιδιά.

Να λοιπόν μια περίπτωση που ξεπερνάει τους πολιτικούς που παραμένουν στα κανάλια κύμβαλα αλαλάζοντα, να τσακώνονται για ομόλογα, μίζες βολέματα σαν τις νοικοκυρές με τις ρόμπες που έχουν βγει στο σοκάκι για ξεκατίνιασμα, για να φωνάξουν η μία της «πομπές» της άλλης, για το ποιος έκλεψε τα περισσότερα!

Αυτές οι κινήσεις με αφορμή τη φωτιά της Πάρνηθας, δείχνουν το αδιέξοδο που αντιμετωπίζουμε στην διακυβέρνηση της χώρας, δείχνει ότι είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας τα κληρονομικά δικαιώματα τριών οικογενειών στην εξουσία, ότι είναι καιρός να φέρουμε τον ψηφοφόρο αντιμέτωπο με το φαύλο κύκλο της επιβράβευσης του «αμέσως επόμενου χειρότερου».

Εύχομαι να συνεχίσει αυτή η κινητοποίηση, να πάρει σάρκα και οστά, να μην αφεθεί να πελαγοδρομεί ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, να εκπληρώσει το βασικό ζητούμενο που είναι η ΑΦΥΠΝΙΣΗ, η υπενθύμιση του τι σημαίνει να διεκδικείς τη ΖΩΗ σου.

Τελικά η δημοκρατία παραείναι σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στα κόμματα.

Αναδασωτέα κήρυξε την Πάρνηθα ο Καραμανλής! Ζήτω! Σωθήκαμε…

-Την κάψαμε την κουφάλα!

Ο Καραμανλής γνωρίζει πως απευθύνεται σε συνθηματολάγνους χαχόλους αφού μόνο αυτοί μπορούν πια να είναι ακροατήριο των ομιλιών του της παντομίμας και της μπουρδολογίας. Κήρυξε την Πάρνηθα αναδασωτέα!

Σηκώνει σχολιασμό αυτό; Αν ναι, μόνο ένα: Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι.

Η Πεντέλη κάηκε δύο φορές. Μία πριν 12 χρόνια περίπου και μία πριν 9. Οι βίλες πως ξεφύτρωσαν μέσα στα αναδασωτέα καμένα; Ποιος δεν τα γκρεμίζει αν είναι αυθαίρετα; Και να αναδασώσεις με τι; Με έλατα; Μέσα στις χαράδρες που δεν μπορούσαν να φτάσουν οι πυροσβέστες; Δε θα ήταν πιο απλό να είχε εφαρμοστεί ένα ελάχιστο πλάνο προστασίας του μοναδικού πλέον πνεύμονα της Αθήνας;

Όχι δεν είναι καθόλου απλό. Όχι όταν έχεις να κάνεις με ανεπαρκείς, ελάχιστους που δεν ασχολούνται με τίποτα όταν δεν κουβαλάει πίσω του μίζες και βόλεμα.

Αν τα είχαμε βρει στη μοιρασιά, και νέα πυροσβεστικά αεροσκάφη θα είχαν αγοραστεί και θα είχαν επέμβει σε περισσότερες πυρκαγιές. Όχι όταν έχεις να κάνεις με χαμερπείς που έχουν επιχείρημα ότι «το άλλο κόμμα έκαψε πιο πολλά στρέμματα από εμάς»!

Όχι όταν έχεις να κάνεις με μηδαμινούς που δεν μπορούν να επιδείξουν ούτε μία (1) παραίτηση, έτσι για τα μάτια του κόσμου, που να πάρει η ευχή.

Όχι όταν έχεις Υπουργό Περιβάλλοντος που έχει ξεχάσει αυτή του την ιδιότητα και κρατάει μόνο αυτές που φέρνουν τζίρο. Θα ήταν χρήσιμο να κάνει ένα δημόσιο απολογισμό του έργου του για το περιβάλλον. Να μας πει ποια έργα σταμάτησε π.χ. λόγω «περιβαλλοντικών επιπτώσεων» ή τι έκανε για περιβαλλοντική αναβάθμιση.
Και υπουργός χωροταξίας δεν είναι; Δεν είναι αυτός που πρέπει να πει ότι μειώθηκε τόσο η αναλογία ελεύθερου χώρου ανα κάτοικο του λεκανοπεδίου, που η μόνη λύση πια είναι η μείωση που πρέπει να γίνει στον οικοδομικό συντελεστή;
Όχι δεν το είπε, κανείς δεν θα το πει.

Να δω ποιος πολιτικός νάνος θα έχει τα κότσια να το εφαρμόσει και να επωμιστεί το πολιτικό κόστος που συνεπάγεται, αφού οι νεοέλληνες επιθυμούν να καλύψουν όσο το δυνατόν περισσότερο χώρο, στα μικρά οικόπεδά τους.

Κανείς δεν έχει το πολιτικό ανάστημα να επιβάλλει κάλυψη στις ταράτσες των πολυκατοικιών είτε με πράσινο είτε με κεραμίδι για να μειωθεί η τεράστια απορρόφηση (και επανεκπομπή) θερμότητας, κανένας δεν βάζει χέρι στους αρχιτέκτονες της συμφοράς που καλύπτουν τα κτίρια με γυαλί. Κανείς από τους Δήμους δεν έχει θεσπίσει κίνητρα, επιβράβευση για δημιουργία κήπων και αύξηση πρασίνου από τους δημότες.

Ποιος να τα κάνει αυτά; Δεν έχετε δει ότι οι δύο χώροι πρασίνου, το Πεδίο του Άρεως και ο Εθνικός Κήπος είναι στα κακά τους χάλια; Παρατημένοι και απαξιωμένοι, χωρίς φροντίδα; Ας τα χτίσουμε κι αυτά τα πανάκριβα οικόπεδα επιτέλους...

Ποιος εκτιμάει τον «ελεύθερο χώρο»; Κανείς.

Γι αυτό χτίζεται νέο εμπορικό κέντρο στο Κέντρο Τύπου στο Μαρούσι, χτίζεται άλλο τεράστιο κτίριο στον Ιππόδρομο Φαλήρου. Θα χτιστεί ένα πολύ μεγάλο μέρος από το παλιό αεροδρόμιο Ελληνικού, θα χτιστεί σταδιακά όλος ο Ελαιώνας παρά το ότι θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο μητροπολιτικό πάρκο, θα καλυφθεί δηλαδή με μπετόν σιγά-σιγά κάθε πιθαμή ανοιχτού ελεύθερου χώρου έτσι που να «αξιοποιηθεί», να «πάρει αξία», να έχει ενδιαφέρον.
Και κυρίως να κάνει βόλτα το χρήμα, να πέσουν προμήθειες, εργολάβοι και συνεργεία.

Δεν έχει καμία αξία ο ελεύθερος χώρος, το πράσινο. Κι ας μειώνει τη θερμοκρασία, κι ας απορροφά νερά, κι ας κάνει τη ζωή πιο υποφερτή στην πρωτεύουσα, κι ας διαμορφώνει αισθητική.

Τι περιμένουμε λοιπόν μετά την καταστροφή της Πάρνηθας;

Πλημμύρες (και πιθανά θύματα) με τις πρώτες βροχές, απόλυτο στέγνωμα του υδροφόρου ορίζοντα, αφού πλέον το νερό δεν θα συγκρατείται, ολοκληρωτική απώλεια των ελάτων που δεν μπορούν να αναπαραχθούν σε χρονικό ορίζοντα μικρότερο των 100 χρόνων, μείωση της πανίδας, της βιοποικιλότητας και κυρίως περιμένουμε να ανέβει η μέση θερμοκρασία στην Αθήνα, να πουληθούν περισσότερα κλιματιστικά, να απαιτηθεί περισσότερο ρεύμα και να ξεκινήσουν περισσότερες πυρκαγιές από ακόμα περισσότερους σπινθήρες ενός δικτύου που πασχίζει να τα βγάλει πέρα.

Γι αυτό σας λέω, Μαζική Μετανάστευση τώρα! Πρόσφυγες να πάμε όπου μας δεχτούν.

Αφήστε τους εδώ να κυβερνώνται και να ψηφίζονται μεταξύ τους…

Ανάξιοι της ακτογραμμής μας

Θα περίμενε κανείς πως σε μια πόλη πνιγμένη στο μπετόν όπως η Αθήνα, η ανάγκη για ελεύθερους χώρους θα μετουσιώνονταν σε πίεση για αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων, για να δημιουργηθούν χώροι αναψυχής.

Και όταν λέμε «αξιοποίηση», δεν εννοούμε «οικονομική» όπως προφανώς έχουμε μονοδιάστατα στο μυαλό μας. Εννοούμε χρήση των χώρων από τους πολίτες, εννοούμε αναψυχή. Είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίζουμε τις έννοιες σε μια χώρα
Όπου ότι δεν φέρνει συναλλαγή, δεν μπορεί να διεκδικήσει προσοχή, φροντίδα, οικονομική στήριξη. Για τους λόγους αυτούς μαραζώνουν και αργοπεθαίνουν ο εθνικός κήπος και το πεδίο του Άρεως. Οι δύο μοναδικοί χώροι πράσινου σε μια αξιοθρήνητη πόλη.
Έχει ειπωθεί σε πολλές περιπτώσεις μέχρι σήμερα, ότι όταν έκανε Ολυμπιακούς Αγώνες η Βαρκελώνη, πόλη που είχε γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα, αξιοποίησε την παραλιακή της ζώνη που κάποτε ήταν γεμάτη από παλιά εργοστάσια . Μετά τους αγώνες, η προσωπικότητα της πόλης άλλαξε, με πολλά σημεία ενδιαφέροντος, μπαρ, εστιατόρια, κινηματογράφους αλλά και παραλίες για μπάνιο, με άμμο που μεταφέρθηκε για να διαμορφωθεί πλαζ εκεί που δεν υπήρχε. Σήμερα η περιοχή αυτή είναι γεμάτη από ανθρώπους που χαίρονται την πόλη τους με θέα τη θάλασσα.

Εμείς για άλλη μια φορά είμαστε καταδικασμένοι να αναζητάμε το αυτονόητο. Όλη η παραλιακή είναι είτε νταμάρι, είτε εργοτάξιο χωματουργικών, είτε χώρος απόθεσης μπάζων και σκουπιδιών, είτε στην καλύτερη περίπτωση απλά αναξιοποίητη. Σα να μην υπήρχε θάλασσα, σα να μη μας αφορά το κοίταγμα της θάλασσας.

Κι όπως πάντα υπάρχουν μόνο δύο χρώματα, μόνο δύο πλευρές. Η περίφραξη, ο δεσμευμένος χώρος από κτίρια και μπουζουξίδικα κρυφού και ανεξερεύνητου ιδιοκτησιακού καθεστώτος, μπλεγμένου σε εκατοντάδες πολυνομίες και φορείς που απλώς κάνουν ανετότερη την ασυδοσία από τη μία, οι κραυγές για εξορία των κέντρων διασκέδασης από την άλλη.

Οι πολίτες των περιοχών, με το δίκιο τους θέλουν να ανοίξει η πρόσβαση προς την ακτή. Οι Δήμοι ανταποκρινόμενοι στη θέληση των δημοτών φωνάζουν για να πάρουν μεγαλύτερες αρμοδιότητες αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν κανένα σχέδιο για το τι μπορούν και πρέπει να κάνουν αν αυτές τους εκχωρηθούν. Φωνάζει ο δήμαρχος Καλλιθέας και κατονομάζει «ιδιωτικά συμφέροντα» (βλέπε «κερδοσκοπία») που μάλλον είναι χειρότερα στην κοινή αντίληψη από τα «δημόσια συμφέροντα» (βλέπε «ρεμούλες») που όμως δεν έχει καμία σχέση με τον ομόηχο τίτλο «δημόσιο συμφέρον» (βλέπε «ποιότητα ζωής»).
Φτάσαμε να ακούμε "παραλιακή" και ο συνειρμός να είναι νονοί της νύχτας, μπράβοι, εκκλησιαστικές περιουσίες και πανάκριβο μπάνιο σε μολυσμένα νερά.

Που είναι ο κοινός νους; Η απλή λογική; Πόσο δύσκολο είναι να εξασφαλίσεις την ελεύθερη πρόσβαση και ταυτόχρονα να υπάρχουν και μαρίνες, και κέντρα διασκέδασης και μπαρ και λουνα-πάρκ και παιδικές χαρές και χώροι άθλησης και χώροι για τέχνη και συναυλίες σε ένα λογικό ποσοστό το καθένα; Πόσο δύσκολο είναι να αναλάβει ένας φορέας να βάλει μια τάξη και να αναλάβει αυτό που γίνεται σε όλο τον κόσμο να γίνει πραγματικότητα; Να χρηματοδοτηθούν δηλαδή οι δωρεάν χρήσεις από τις επαγγελματικές εκμεταλλεύσεις, να βοηθηθεί η συντήρηση από εμπορικά έσοδα.

Πόσο δύσκολο είναι να γίνει ένας διαδημοτικός φορέας που να αναλαμβάνει να συντονίσει ένα τέτοιο έργο; Πόσο δύσκολο είναι το αρμόδιο υπουργείο χωροταξίας να επιβάλλει συγκεκριμένες χρήσεις και προδιαγραφές στους αρμόδιους δήμους; Πόσο δύσκολο είναι να απαλλοτριωθούν οι ιδιοκτησίες που εμποδίζουν την πρόσβαση στην παραλία; Απερίγραπτες καταστάσεις σε μια χώρα που αποδεικνύεται ανάξια των δεκαπέντε χιλιάδων χιλιομέτρων ακτογραμμής.

Πόσο ακόμα κύριοι υπουργοί, κύριοι δήμαρχοι θα ψάχνουμε να βρούμε την ουρά μας τρέχοντας γύρω από το δέντρο; Και πόσο ακόμα εμείς θα συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι ο μόνος ελεύθερος χώρος είναι η καφετέρια;

Τα Μαραμένα Σύκα αποδεικνύουν εδώ ότι το φαινόμενο είναι πανελλήνιο

Σημ: Οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες από το πολύ καλό site, airphotos.gr