Η Κορίνθου - Πατρών, τα διόδια, οι νεκροί!

Πέρασα πάλι από εκεί την περασμένη εβδομάδα.
Είχα υπόψη μου την φασαρία που γίνεται για το αν πρέπει να πληρώνουμε ή όχι για να περνάμε απ το δρόμο-καρμανιόλα και ρώτησα την κοπέλα τι θα γίνει αν δεν πληρώσω. Προφανώς αντιμετωπίζει καθημερινά το θέμα γιατί η απάντηση ήταν ακαριαία: «Θα πρέπει να καλέσω τον προϊστάμενο ο οποίος θα συμπληρώσει ένα έγγραφο».

Δεν είχα χρόνο, έπρεπε να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα οπότε ανέβαλα την κίνηση για μια επόμενη φορά ώστε να ανακαλύψω τι είναι αυτό το έγγραφο. Σύμφωνα πάντως με ευρωπαϊκές οδηγίες (99/62), ο δρόμος δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να εισπράττονται διόδια (δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και διαχωριστική νησίδα).

Σύμφωνοι λοιπόν δεν πρέπει να πληρώσουμε για να περάσουμε από εκεί.
Αυτό όμως δεν λύνει παρά ένα μόνο μέρος του προβλήματος. Έχει να κάνει με τον τρόπο που μας αντιμετωπίζουν οι καρεκλοκένταυροι του κάθε υπουργείου και η άποψη που έχουν για τον ραγιά έλληνα. Καλά και χρυσά θα κάνουμε να μη πληρώνουμε, αλλά αυτό τακτοποιεί μόνο τα αντανακλαστικά μας απέναντι στο κράτος - μπέη.

Το άλλο μέρος είναι οι εκατοντάδες άνθρωποι που σκοτώνονται από μια ηλίθια ή άστοχη κίνηση ενός δευτερολέπτου.
Οι τεράστιες πινακίδες που προειδοποιούν (αλήθεια γιατί μόνο στα ελληνικά;) για θανατηφόρα ατυχήματα, λίγη επίδραση έχουν στον τρόπο που οδηγούν οι νεοέλληνες. Όπως επίσης μηδενικό αποτέλεσμα έχει και η «δραματοποιημένη» παρουσία των νέων κίτρινων αυτοκινήτων –σαν αυτά που διαθέτει η Αττική οδός- της κοινοπραξίας ή εταιρίας που ανέλαβε (και εισπράττει τα διόδια) που κινούνται πάνω-κάτω με αναμμένους φάρους.

Το μεγαλύτερο ποσοστό του προβλήματος είναι ο ίδιος ο έλλην οδηγός που γνωρίζει την επικινδυνότητα του δρόμου αυτού, ενός δρόμου που παραμένει ο ίδιος απο τα πρώτα χρόνια της χούντας, τότε που στη «Σωφερίνα» ο Παπαγιαννόπουλος - πρόεδρος του δικαστηρίου, άκουγε με δέος για την απίστευτη ταχύτητα των 100 χιλιομέτρων την ώρα.

Σήμερα έχουμε τον ίδιο ακριβώς δρόμο με τότε, αλλά τα αυτοκίνητα έχουν εξελιχθεί και μπορούν να αναπτύσσουν τη διπλάσια σχεδόν ταχύτητα στους άψογους αυτοκινητόδρομους της Ευρώπης.

Τα ίδια αυτοκίνητα οδηγεί και ο νεόπλουτος έλληνας στην Κορίνθου - Πατρών. Οπλισμένος με χιλιάδες κυβικά, με πανάκριβες γυαλιστερές λαμαρίνες που δημιουργούν την ψευδαίσθηση του «άτρωτου» και με όσα ελάχιστα έχει μάθει από την ελλιπέστατη οδηγική εκπαίδευση (αν έχεις μάθει να παρκάρεις και να σταματάς στο STOP, το πήρες το δίπλωμα). Σα να έχεις δώσει δηλαδή περίστροφο σε πεντάχρονο παιδί.

Το τραγικό ας μη ξεχνάμε δεν είναι ότι πληρώνουμε για να περάσουμε από το δρόμο, είναι οτι ξεκληρίζονται οικογένειες ολόκληρες είναι οτι ο «δρόμος» είναι εργοστάσιο παραγωγής νεκρών, αναπήρων και αμέτρητης δυστυχίας.

Οπότε το να εστιάζουμε μόνο στην μη πληρωμή των διοδίων κανακεύει την αντίθεσή μας και τον ακτιβισμό μας αλλά δεν αίρει την ανικανότητα και την ηλιθιότητά μας όταν είμαστε πίσω από το τιμόνι.

Και καλά για τα διόδια θα βρεθεί ένας ΣΥΝ να κάνει εκδήλωση διαμαρτυρίας (όπως και έκανε). Για το δεύτερο ποιος θα μας μιλήσει;

(Η φωτο απο το neolaia.gr)

Με το αυτοκίνητο στο περίπτερο; Χαλαρά!

Δηλαδή δεν κατάλαβα, όταν εσείς ακούσατε για «ευρωπαϊκή μέρα χωρίς αυτοκίνητο» νομίσατε οτι σας αφορά;

Να πάρουμε ένα παράδειγμα; Εδώ που μένω, στην «πίστα δοκιμών» του Γέρακα, που το μεγαλύτερο μέρος του σχεδιάστηκε και φτιάχτηκε πριν από 15 περίπου χρόνια, προβλέφθηκαν δρόμοι αλλά όχι πεζοδρόμια!

Και φυσικά δεν υπάρχουν ούτε δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας γύρω από τις κεντρικές αρτηρίες, δεν υπάρχουν αρκετές διαβάσεις, με δυο λόγια το να περπατήσει ένας κάτοικος μέχρι το σχολείο ή μέχρι το περίπτερο είναι ένα είδος etxreme sport. Η συζήτηση για κυκλοφορία ατόμων με ειδικές ανάγκες ή μητέρες με παιδικά καρότσια μόνο ανέκδοτο μπορεί να θεωρηθεί.

Άλλωστε, «τότε» στο μακρινό 15ετές παρελθόν που να ξέρει ο δήμαρχος που έκανε το σχεδιασμό ότι θα έρθει η μέρα που θα θέλαμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να περπατήσουμε; Επιστημονική φαντασία!
Τα «πεζοδρόμια» λοιπόν, όπου αυτά υπάρχουν, είναι παρτέρια, είναι χώροι ανάρτησης κολώνων, Καφάο, διαφημιστικών πινακίδων, ράμπες, αλλά ΔΕΝ είναι πεζοδρόμια.

Όπως βλέπετε και στη πιο κάτω φωτογραφία ο πεζός αναγκάζεται να περπατάει στο δρόμο, σε ένα δρόμο όπου υπάρχουν σχεδόν 2+2 λωρίδες ανά κατεύθυνση (από 1+1 είναι κατειλημμένες για παρκάρισμα) αλλά δεν υπάρχει ούτε μισού μέτρου πεζοδρόμιο! Για να πάω λοιπόν στο περίπτερο θα πάρω το αυτοκίνητο, διαφορετικά κινδυνεύω.

Και όσο παίρνουμε όλοι το αυτοκίνητο τόσο περισσότερο φόρτο και ρύπους δημιουργούμε, τόσο περισσότερο ο κάθε βλαχοδήμαρχος θα αντιλαμβάνεται ανάγκη για δρόμους και όχι για πεζοδρόμια. Και μετά ο πολλαπλάσιος φόρτος αυτοκινήτων "προβληματίζει" και οι ίδιοι δήμαρχοι που ξέχασαν τα πεζοδρόμια κάνουν εκδηλώσεις για παγκόσμιες μέρες.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις υποκρισίες και τις «ημέρες χωρίς αυτοκίνητα» για τις ευρωπαϊκές πόλεις που αφορά η ημέρα αυτή.

Εμείς εδώ στο Τζατζικιστάν είμαστε στο δικό μας χωροχρόνο.

Ή μήπως στη δική σας γειτονιά τα πράγματα είναι καλύτερα;

Κι άλλα κρεμασμένα χέρια!

Ετούτο είναι κρεμασμένο με χάρη απο ένα οδηγό που ή ήρθε σε επαφή με τη θηλυκή πλευρά του, ή δεν έφτανε η μασχάλη δίπλα στο παράθυρο.

Αν έχετε κι εσείς τέτοιες φωτο στείλτε τις να γελάσουμε.

Απο εδώ και πέρα θα αφήνω και τους αριθμούς των αυτοκινήτων.


Να και η φωτογραφία της Silia. Σπαει όλα τα μέχρι σήμερα δεδομένα!

Η κατάρα του κρεμασμένου χεριού

Ποια είναι άραγε η σημειολογία του κρεμασμένου χεριού;

-Μου πέφτει στενό το αυτοκίνητο στις μασχάλες;
-Μου αναλογεί περισσότερος χώρος; (και θέλω και τρεις καρέκλες στην καθισιά μου);
-Μπορώ και οδηγώ με το πόδι; (αφού το άλλο χέρι είναι ή στις ταχύτητες ή στο τηλέφωνο;
-Το αριστερό μου χέρι βρωμάει και δεν θέλω να μυρίσει το αμάξι;

Εγώ πάντως ψάχνω να βρω τέτοια αυτοκόλλητα χέρια στα καταστήματα με αξεσουάρ για να στείλω στους φίλους μου στο εξωτερικό αντί για τσολιαδάκια ως νέο ελληνοπρεπές σουβενίρ.

Τα γερασμένα μυαλά των νέων υπουργών

«...ο υπουργός Μεταφορών Κωστής Χατζηδάκης παραδέχτηκε οτι υπάρχει πιθανότητα να μπουν διόδια στο κέντρο της Αθήνας»

Μα φυσικά...
Οι πολιτικοί μας είναι άνθρωποι των εύκολων και γρήγορων λύσεων. Του πρώτου και του προφανούς επίπεδου ανάγνωσης.
· Χρειάζομαι έσοδα; Αυξάνω τους φόρους!
· Πρέπει να βρω λύση στο ασφαλιστικό; Μειώνω τις συντάξεις, αυξάνω τα όρια ηλικίας.
· Έχω πρόβλημα στο κέντρο της Αθήνας; Αντιγράφω την πιο εύκολη λύση και την «πουλάω» στο πόπολο με τη λογική οτι το ίδιο κάνουν και αλλού!

Με τη μόνη διαφορά οτι εκεί στο «αλλού» εκτός όλων των άλλων έχουν και εκτεταμένο δίκτυο μετρό με σταθμό σε κάθε γειτονιά και με επαρκή και ευρύχωρα parking ακόμα και για ποδήλατα (όταν εδώ Παγκράτι, Κυψέλη, Περιστέρι που συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο πληθυσμό της πρωτεύουσας, ακόμα δεν διαθέτουν πρόσβαση στο μετρό!).

Έχουν λεωφορειακές γραμμές που πάνε παντού, με συνεπές και γρήγορο δρομολόγιο και με λεωφοριολωρίδες που επιτηρούνται αυστηρότατα.

Έχουν φροντίσει να κάνουν επανασχεδιασμό των βασικών αρτηριών
με μονοδρομήσεις και εξασφάλιση χώρου για λεωφορειολωρίδες.

Εμείς θα εφαρμόσουμε από το συνολικό πακέτο μόνο το εύκολο, δηλαδή την είσπραξη. Χωρίς να δημιουργήσουμε πρώτα την υποδομή και την εναλλακτική λύση.
Χωρίς κάποια απ’ τις παραπάνω συνθήκες.

Κι ας μη μεσολάβησε αρκετός χρόνος μέχρι να δημιουργηθεί η κουλτούρα «μαζικής συγκοινωνίας».

Κι ας μην υπάρχει έστω και ένα υπουργείο ή κάποια μεγάλη υπηρεσία που να «αποκεντρώθηκε», να μεταφέρεται έξω από το λεκανοπέδιο (φυσικά ένας από τους λόγους είναι η επιθυμία των επικεφαλής να κωλοτρίβονται με την υπόλοιπη εξουσία στα Κολωνακιώτικα cafe και λοιπούς χώρους εστίασης γύρω από τη Βουλή και τα άλλα υπουργεία).

Κι ας μην είδαμε υπηρεσίες που να χρησιμοποιούν πιο έξυπνους τρόπους συναλλαγής με το κοινό (φτάνει ένα παράδειγμα: ακόμα σήμερα, αν οφείλεις χρήματα στο ΙΚΑ, πρέπει υποχρεωτικά να πας στην 3ης Σεπτεμβρίου και Σολωμού!!!)

Επίσης για να μπορέσει μια πολιτεία να ενθαρρύνει τους πολίτες του να περπατήσουν ή γενικά να μη χρησιμοποιήσουν αυτοκίνητο, οφείλει να διαθέτει μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια με ομοιογενή χαρακτηριστικά διευκόλυνσης ατόμων με ειδικές ανάγκες, με αυστηρά επιτηρούμενες διαβάσεις πεζών και άλλα πολλά.

Πότε το υπουργείο συγκοινωνιών ή ο δήμος Αθήνας ή οποιοσδήποτε ανέλαβε να φέρει στην Ελλάδα την από τριακονταετίας εφαρμοσμένη χρήση του RDS για να γίνονται ανακοινώσεις για κυκλοφοριακό φόρτο και εναλλακτικές διαδρομές;

Και προσέξτε, μιλάμε για μια τεχνολογία που υπάρχει ήδη στα ραδιόφωνα ΟΛΩΝ των αυτοκινήτων ΚΑΙ στην κρατική ραδιοφωνία (για να ανακοινώνει το όνομα του σταθμού!), και το μόνο που λείπει είναι η οργάνωση του δικτύου!

Να λοιπόν που η παρουσία ενός «νέου ανθρώπου» (και blogger!) σε μια θέση εξουσίας δεν είναι κατ’ ανάγκη και εγγύηση φρέσκων και ευφάνταστων ιδεών. Αντίθετα η επιβολή αποσπασματικών και φορομπηχτικών μέτρων δείχνουν ανθρώπους που ξεσήκωσαν μόνο τα εύκολα και τα προφανή, δηλαδή μυαλά γερασμένα, χωρίς φαντασία.

Υ.Γ. Αφήνω κατα μέρος το οτι στο Λονδίνο όπου εφαρμόστηκε το μέτρο των "διοδίων κέντρου", η επίδραση ήταν καθαρά ταξική. Τα μεγαλοστελέχη του city συνεχίσουν να φτάνουν στα γρεφεία με τα αυτκίνητά τους (με πληρωμένα απο τις εταιρίες τους και άρα αποφορολογημένα έξοδα τα διόδια), ενώ αυτοί που αναγκάζονται να στραφούν στα ΜΜΜ είναι οι πωλητές των εμπορικών καταστημάτων και οι κατώτεροι υπάλληλοι. Αυτό που θα γίνει κι εδώ δηλαδή.

Malta Buses

Τα λεωφορεία στη Μάλτα είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο. Ειδικά για όποιον έχει μια κάποια λόξα με τα vintage αντικείμενα, με την αισθητική και το design της δεκαετίας του 40 ή του 50.
Η Μάλτα φυσικά απέχει πολύ απ’ το να θεωρηθεί το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της Κούβας σε οτι αφορά τα αυτοκίνητα, παρά το γεγονός ότι βρίσκεις εξαιρετικά παλιά –και ρυπογόνα- αυτοκίνητα σε κυκλοφορία (και NSU και Triumph κι απ όλα). Η χαρακτηριστική μυρωδιά του καυσαερίου είναι παντού.
Ειδικά όμως στα λεωφορεία έχουν καταφέρει ένα τεχνικό θαύμα. Τα συντηρούν λες και είναι καινούρια. Και παρά το γεγονός οτι είναι εξαιρετικά άβολα (με ξύλινα σκληρά καθίσματα) δύσκολα αντιστέκεσαι στο να κάνεις διαδρομή απλά για μια κοντινότερη επαφή με την ιστορία...

"Για σάς κυρία μου"

Η πατέντα αυτή της BMW θα γίνει προφανώς μεγάλη επιτυχία σε όσους δεν τα πάνε καλά με το παρκάρισμα.

Εγώ φυσικά και θα παραμείνω politically correct και ΔΕΝ θα πω ότι είναι μια πολύ χρήσιμη λειτουργία για το "ασθενές-αλλά-ωραίο" φύλλο. Απλά θα ήθελα να σας υπενθυμίσω οτι η BMW είναι κατα κύριο λόγο "ανδρική" επιλογή και η εταιρία προφανώς προσπαθεί να μεγαλώσει το μερίδιο αγοράς στο γυναικείο κοινό.

Διαφορετικά ίσως προσπαθούσε να παρουσιάσει κάποιο τεχνικό χρακτηριστικό που θα είχε σχέση με επίδοση (ίσως).

Προσοχή: Δεν δημιουργώ στερεότυπα, απλά τα παρατηρώ. Και θα ήμουν υποκριτής αν δεν παραδεχόμουν οτι η πλειοψηφία των οδηγών που δυσκολεύονται να παρκάρουν είναι γυναίκες.

Είσαι αρκετά άνδρας για ένα Hummer;

Ομολογώ κύριοι ότι με βάλατε σε αμφιβολίες για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Μάλλον δεν είμαι «αρκετά άνδρας» για να αγοράσω ένα από τα πανάκριβα παιχνίδια σας. Και δεν είμαι για τους εξής λόγους:

Δεν μου είναι και πάρα πολύ εύκολο να κυκλοφορώ με ένα μηχάνημα παραγωγής ρύπων ισότιμο με εργοστάσιο λιγνίτη τη στιγμή που επικρατεί παγκόσμιος προβληματισμός για την αλλαγή κλίματος. Ακόμα κι αν διέθετα αυτά τα χρήματα για ένα αυτοκίνητο θα προτιμούσα ένα υβριδικό.

Δεν μου είναι εύκολο να κουμαντάρω σε ασφυκτικά γεμάτους δρόμους ένα τανκ που σχεδιάστηκε για τον αμερικάνικο γιγαντισμό (τα μεγαθήρια αυτά να σας πω οτι έχουν απαγορευτεί να κυκλοφορούν στην Κωνσταντινούπολη, ας μάθουμε κι εμείς κάτι από τους γείτονες...). Ακόμα κι αν διέθετα αυτά τα χρήματα για ένα αυτοκίνητο θα προτιμούσα ένα «έξυπνο» και ευέλικτο από ένα που παραπέμπει σε ΚΔΟΑ (Κτηνώδη Δύναμη – Ογκώδη Άγνοια που έλεγε και ο Πάνος Κουτρουμπούσης, καλή του ώρα).

Δεν έχω διάθεση (κάτσε να το πω κομψά...) να είμαι το αντικείμενο του προβληματισμού των γύρω μου για το πιθανό μέγεθος του μορίου μου (πως τα πήγα;). Δόξα τω θεώ, καλά είμαι! Ακόμα κι αν διέθετα αυτά τα χρήματα για ένα αυτοκίνητο θα προτιμούσα ένα που να μη προκαλεί τέτοιου είδους «αρνητικούς συνειρμούς».

Δεν επιθυμώ να κυκλοφορώ με ένα όχημα που παραπέμπει τόσο πολύ στον αμερικάνικο μιλιταρισμό. Και αυτό δεν έχει καμμία σχέση με τα χρήματα.

Και τέλος, έχω αρκετή ευαισθησία για να μην αγοράσω ποτέ μου ένα προιόν που θα με προκαλούσε να το αγοράσω με τέτοιο πρόστυχο και χονδροειδή τρόπο!

Πιθανά λοιπόν μέ τέτοιες ευαισθησίες να μην είμαι αρκετά άνδρας...

Οι υπόλοιποι που είστε αρκετά άνδρες για να κάνετε υπέρβαση αυτών των ζητημάτων μπορείτε να συνεχίσετε να κυκλοφορείτε σε μια από τις τελευταίες χώρες όπου αυτές οι λαμαρίνες μπορούν να είναι αντικείμενο φθόνου αντί χλεύης όπως θα έπρεπε.