Κάψε το manual και πάμε για reboot

Σκόρπιες ασύντακτες και γρήγορες πιθανές απαντήσεις σε ρητορικά σχήματα των τελευταίων ημερών.
Θα χαρώ αν συνεισφέρετε με αντιρρήσεις ή πρόσθετα ερωτήματα.

-Να πληρώσουν αυτοί την κρίση τους. Δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε.

Καλό ακούγεται αλλά η κρίση τους είναι και κρίση μας. Με ένα τρόπο που μπορεί να μη μας αρέσει αλλά δεν έχουμε ακόμα εφεύρει άλλον. Έχουμε καπιταλισμό και κοινοβουλευτισμό. Κι αυτά έχουν προκύψει μετά από εκλογές. Δημοψηφίσματα, μεταπολίτευση κλπ. Κι όπως πάντα στις περιπτώσεις αυτές, έχεις κυβερνήσεις που παίρνουν αποφάσεις με συνέπειες και αντίκτυπο στην κοινωνία. Όταν δε σου αρέσει μια κυβέρνηση ψηφίζεις κάποια άλλη.

-Έχουμε χούντα!

Όχι δεν έχουμε χούντα. Θα έχουμε όταν απαγορευτούν αυτά που λες, όταν εξαφανίζονται όσοι κάνουν κριτική, όταν καταργούνται τα κόμματα και οι εκλογές. Έχουμε μια αστική δημοκρατία στριμωγμένη και πανικόβλητη αλλά και ποιοτικά κακή. Αλλά όχι χούντα.

-Μα εγώ δεν έφαγα, δεν είμαι κομματικός, δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, δε πήρα φακελάκι. Γιατί τώρα μου κουνάνε το δάχτυλο και μου λένε να αλλάξω; Τι να αλλάξω, αφού δουλεύω σαν σκυλί;

Κατ αρχήν το δάχτυλο δεν σου το κουνάνε οι πολιτικοί, κουνιέται από μόνο του.

Οι παρόντες πολιτικοί δεν είναι σε θέση, δεν έχουν το ειδικό βάρος να προβούν σε κριτική αλλά και σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βάθος και την έκταση που χρειάζεται. Η πλειοψηφία τους είναι ανίκανη και απρόθυμη. Το δάχτυλο κουνιέται (και είναι κι ο παράμεσος!) επειδή ψήφιζες όπως παλιά έσπαζαν πιάτα. Ξένοιαστα και γλεντώντας. Μια φορά σε κάθε εκλογές και μετά

1. τους άφηνες σε πλήρη ασυλία και ποτέ δεν ζήτησες (με ένταση και διαδηλώσεις) την κατάργησή της,

2. δεν παρακολουθούσες τι περνούσε από τη βουλή (με αποτέλεσμα να έχεις Βατοπέδια που έρχονταν στο φως μόνο μετά από εκδοτικο-κυβερνητικές βεντέτες),

3. δεν είχες επικοινωνία με το βουλευτή που «σταύρωνες» για να του ζητάς λογαριασμό και να εκφράζεις την δική σου άποψη για τη στάση του στα κοινοβουλευτικά θέματα,

4. δεν απαίτησες ποτέ τη διαφάνεια, το ουσιαστικό «πόθεν έσχες», τη λογοδοσία

-Μα ήμουν ενεργός πολιτικά, τα κατέκρινα όλα αυτά!

Τότε κάτι δεν πάει καλά με τη ρητορική που επέλεξες εσύ ή το κόμμα σου, γιατί απέτυχε ο λόγος σας. Ο πολιτικός λόγος έχει χρεοκοπήσει πολύ καιρό πριν γίνει το οικονομικό κράς (γνωστό και ως κράχ).

Τα απόνερα της τελματωμένης ήσσονος αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα ορατά σήμερα που η εύκολη κριτική γίνεται ασφαλές προκάλυμμα στη συνενοχή.

-Ε όχι και συνενοχή...

Συνενοχή ναι, γιατί πέρα από τον εύκολο λαϊκισμό που έφερνε περιστασιακά ψηφαλάκια, σοβαρή πολιτική αντιπρόταση δεν υπήρξε. Στα περισσότερα κόμματα οι σοβαροί παραμερίστηκαν, και τις περισσότερες φορές αποβλήθηκαν (να μη λέμε τα γνωστά παραδείγματα του Μπένου, του Παπαγιαννάκη κλπ). Πολιτικό πρόγραμμα που να φέρνει βιώσιμο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο δεν ήρθε ποτέ στη συζήτηση. Αντίθετα είχαμε άπειρες δόσεις υπεράσπισης

1. Των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών που έφερναν αντίσταση σε κάθε αλλαγή ακόμα και προς το παραγωγικότερο ενώ σε πολλές περιπτώσεις οδήγησαν σε κλείσιμο υγειών εργοστασιακών μονάδων. Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι αριστεροί συνδικαλιστές που έκαναν πλάτες (με το αζημίωτο) για να οργανωθεί το φαγοπότι στις ΔΕΚΟ και άλλους οργανισμούς.

2. «πανεπιστημιακό άσυλο» που στέγαζε πρόθυμα κάθε αντίδραση και σκοταδισμό που απαγόρευε την αντίθετη άποψη και εκφόβιζε τις αρχές των ιδρυμάτων

3. απέραντο αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο δημόσιο των κομματόσκυλων που βάραινε όλους μας

4. κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους θεσμούς,

5. παραοικονομία που θεωρήθηκε (και θεωρείται ακόμα) θεμιτό συμπλήρωμα στις αποδοχές των δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων, πολεοδόμων, εφοριακών).

Ειδικά αυτή η τελευταία «εκπαίδευση στη διαφθορά» όλων αυτών οδήγησε στην κάθετη και οριζόντια διαφθορά όλης της κοινωνίας που συμμετείχε στο λάδωμα, στην εμπέδωση της «κοινής πρακτικής». Και ως γνωστόν όταν είσαι εσύ διεφθαρμένος δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις και να απαιτήσεις και αδιάφθορους ηγέτες. Τους αποδέχεσαι γιατί είναι «ένας από εμάς».

Αυτά τα άβατα, τα τοτέμ που αναφέρονται πιο πάνω, βοήθησαν στην ατροφία και το μηδενισμό του πολιτικού λόγου. Αυτό πληρώνουμε σήμερα με τη μορφή του «πολέμου» που γίνεται στην ελληνική κοινωνία. Η βία, η ένδεια από επιχειρήματα, το τέλος του διαλόγου οφείλεται στο ότι πολλά "κεκτημένα" θεωρήθηκαν δεδομένα χωρίς να θυμόμαστε τους λόγους ύπαρξής τους.

-Και τώρα τι γίνεται;

Το πολιτικό προσωπικό (σε όλα τα κόμματα) είναι τελειωμένο. Οι λίγοι νηφάλιοι που υπάρχουν είναι παραμερισμένοι και σιωπηλοί. Αλλά υπάρχουν. Χρειάζεται όμως πολύ νέο αίμα στο δημόσιο βίο, όχι από επαγγελματίες της πολιτικής.

Χρειαζόμαστε ορθό λόγο, καλές πρακτικές από άλλες κοινωνίες. Πολιτικές θέσεις που να εξυπηρετούν την κοινωνία και τα δεδομένα κι όχι ιδεολογίες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με αίσθημα ευθύνης και ανιδιοτέλεια που να μπορούν να κάνουν σύνθεση απόψεων μακριά από χρεοκοπημένους «-ισμούς» και πάνω απ όλα χρειαζόμαστε να νοιώσουμε και πάλι κοινωνία με συνοχή και συμμετοχή.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν, αλλά κι αν υπάρχουν χρειάζονται απέραντα ψυχικά αποθέματα για να αναλάβουν τώρα που το σκατό έφτασε στο λαιμό μας. Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας αφήσουμε την ευκολία, ας κάνουμε αυτοκριτική, ας αναλάβουμε όποιες έστω ελάχιστες ευθύνες έχει ο καθένας μας κι ας δούμε πως μπορούμε να ξαναοργανώσουμε τη ζωή μας. Μαζί.

Καλή μας τύχη.

Μια θετική πρωτοβουλία!

Ναι, έτσι συνήθως γίνεται.
Κάποιοι κουράζονται πρώτοι απο τη μιζέρια και το αρνητικό κλίμα και αποφασίζουν να φύγουν προς τα εμπρός.

Στο anaptyxi.wordpress.com θα βρείτε ένα τόπο διαλόγου που δημιούργησε ο Νίκος Αναγνώστου, όπου ο καθένας μπορεί να καταθέσει ιδέες και απόψεις για πράγματα που μπορούν να αποτελέσουν φρένο στη μιζέρια και την εσωστρέφια.

Κάντε μια βόλτα, αξίζει τον κόπο.

Ακου κ. Μανδραβέλη κι εσείς οι άλλοι...

Η συγκέντρωση που έγινε μπροστά στη Βουλή για τις φωτιές, προκάλεσε σχόλια που ήταν από σαρκαστικά (Διαμαντής στο «Ε» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας), μέχρι και πατερναλιστικά (Μανδραβέλης στην Καθημερινή 17/7).



Ο πρώτος γράφει σε μια στήλη που "παραδοσιακά" είναι σαρκαστική και αφού πρώτα γελάει με τους «επιμελώς ατημέλητους των καλών προαστίων με τα μαυρισμένα παιδάκια»(!) και τη φρασεολογία τύπου Τι-κάνεις-χρυσό-μου, μετά κοροϊδεύει κανονικά το ότι ο «αγνός αυτός κόσμος μαζεύτηκε αυθορμήτως». Για να καταλήξει το υπέροχο πόνημά του στο ότι τα δάση θα σωθούν αν δεν μετακινούμαστε για να επισκεφτούμε τα δάση και «δεν τρέχουμε πέρα-δώθε σαν αθώες πεταλουδίτσες»! (στο σταυρό που σας κάνω).


Προφανώς ο τύπος κάνει μια τραγική απόπειρα χιούμορ μια που ο Αρκάς θα πάρει όπου να’ ναι την άδειά του και δεν έχουν άλλο πρόχειρο χιουμορίστα.

Ο άλλος; της Καθημερινής; Θαυμάστε!

"...Υπήρξε έκδηλη η οργή για την καταστροφή στην Πάρνηθα. Οργή που εκφράστηκε ποικιλοτρόπως. Ακόμη και με μούντζες. Προς το κτίριο της Βουλής... Επειδή όλοι καταλαβαίνουμε ότι το κτίριο δεν μπορεί να ευθύνεται για την καταστροφή, οι μούντζες πρέπει να απευθύνονταν σ’ αυτό που εκπροσωπεί, δηλαδή την πολιτική. Και αν η μουτζωμένη από την Κοινωνία των Πολιτών πολιτική δεν μπορεί να προστατεύσει τα δάση, τότε ποιος μπορεί; Οι bloggers;..."

"...Ο λαϊκισμός θεοποιεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία προέρχεται από κάτω. Ο,τι χαρακτηριστικά κι αν πάρει αυτή. Ακόμη και αντιδημοκρατικά, όπως ήταν οι μούντζες της περασμένης Δευτέρας..."


"...Εχουμε παρεξηγήσει πολλά, κι ένα από αυτά είναι η «Κοινωνία των Πολιτών». Βέβαια δεν ξέρουμε τι είναι, αλλά κι αυτό που εμφανίζεται ως «Κοινωνία των Πολιτών», σε όλο τον κόσμο διαμορφώνεται ως μέρος της πολιτικής διαδικασίας, όχι ενάντια σ’ αυτή. Προσπαθεί να επηρεάσει τις αποφάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, κινητοποιώντας τους πολίτες-ψηφοφόρους προς κάποια κατεύθυνση. Δεν μουντζώνει την πολιτική. Στηρίζει υποψήφιους με οικολογικές ευαισθησίες, δεν αφορίζει με τον λαϊκιστικό αφορισμό «όλοι το ίδιο είναι».

Η «Κοινωνία των Πολιτών» δεν έχει πάντα δίκιο. Στη μεγαλύτερη ίσως κινητοποίηση που έκανε στην Ελλάδα, τη συλλογή υπογραφών για τις ταυτότητες, είχε άδικο. Δεν είναι θέσφατα όσα υποστηρίζει. Μπαίνουν στη δημοκρατική κονίστρα και κρίνονται όπως κάθε άλλος λόγος...."

Όχι δεν είναι ανόητος, ούτε αφελής ο αρθρογράφος.
Ξέρει πολύ καλά ότι η συγκέντρωση δεν είχε σκοπό να παρέμβει στην πολιτική, να αμφισβητήσει τη δημοκρατία και να πάρει στα χέρια της την κρατική μηχανή.

Δεν είχε το σκοπό να αυτενεργήσει όπως κάνει η Wind με το «Πρώτο Θέμα». Αλλοίμονο!

Αυτή η «κοινωνία πολιτών» που μαζεύτηκε στη Βουλή δεν ήταν οργανωμένη, ούτε ήταν κάποιο συγκροτημένο ομοιογενές σχήμα όπως μπορεί να είναι μια εταιρία ή μια εφημερίδα που έχουν τους ίδιους στόχους για κέρδος και προβολή.

Οι Bloggers, ο ασύντακτος κόσμος, αγανάκτησαν από την κρατική μπαχαλοποίηση και είπαν να εκφράσουν αυτή την αγανάκτηση. Και συμμετείχε και άλλος κόσμος, όχι μόνο bloggers, διότι το θέμα πήρε διάσταση και ταξίδεψε από στόμα σε στόμα, από κινητό σε κινητό. Και οι αρθρογράφοι αυτοί το γνωρίζουν και αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται. Δηλαδή το ότι δημιουργούνται νέες δυναμικές, νέα θεματολογία που ξεπερνά τη σκοπούμενα ιεραρχημένη ατζέντα ΜΜΕ και κομμάτων.

Η μήπως να σχολιάσουμε τη φράση «Ο λαϊκισμός θεοποιεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία προέρχεται από κάτω. Ότι χαρακτηριστικά κι αν πάρει αυτή. Ακόμη και αντιδημοκρατικά, όπως ήταν οι μούντζες της περασμένης Δευτέρας.»

Κατ αρχήν δεν ήταν Δευτέρα, ήταν Κυριακή. Και οι μούντζες μοιράστηκαν δημοκρατικότατα σε όλο το κομματικό φάσμα.
Θέλετε όμως κύριε Μανδραβέλη να μιλήσουμε στ΄αλήθεια για λαϊκισμό;

Ας μιλήσουμε λοιπόν για το λαϊκισμό

• των οικοδομών στα καμένα που κανείς δεν θα κατεδαφίσει,
• για το ποιος έχει την ευθύνη των ανεξέλεγκτων χωματερών-μπουρλότων,
• του ελαττωματικού μηχανισμού πυρόσβεσης,
• της έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού στους δασοπυροσβέστες και την πυροσβεστική,
• του μηδενικού συντονισμού,
• του ανύπαρκτου δασολογίου / κτηματολογίου,
• των δικαστικών αποφάσεων και της νομοθεσίας που ενθαρύνουν τους εμπρησμούς,
• των ξερόχορτων που κανείς δεν είναι αρμόδιος να καθαρίσει, ακόμα και όταν βρίσκονται κάτω από τους ασυντήρητους πυλώνες της κρατικά ελεγχόμενης ΔΕΗ.

Ποιοι είναι υπεύθυνοι για όλα αυτά αγαπητέ αρθρογράφε; Οι bloggers στους οποίους κουνάτε το δάχτυλο;

Δεν είναι αυτά θέματα πολιτικής βούλησης; Δεν έχουν να κάνουν με το έργο υπουργείων, κεντρικής και τοπικής εξουσίας; Δεν έχουν να κάνουν με άλλες εκφάνσεις της αποτελεσματικότητας της κρατικής μηχανής; Δεν έχουν να κάνουν με το Σύνταγμα και τους νόμους; Η αυτά πλήτουν λιγότερο τη δημοκρατία απο τις μούντζες;

Πέρασε μάλλον ο καιρός όπου στην πολιτική όλοι θεωρούνταν αθώοι μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου. Τώρα πλέον, εδώ που έχουμε φτάσει, οι όροι έχουν αναστραφεί. Θα πρέπει οι "εθνοπατέρες" τους οποίους υπερασπίζεστε από την ισοπεδωτική μούντζα μας, να έχουν να επιδείξουν συγκεκριμένο έργο για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους.

Όπως κι εσείς θα πρέπει να δικαιολογήσετε στον προϊστάμενό σας ότι καλώς κάνετε τη δουλειά σας.

Διότι φαντάζομαι ότι -τηρουμένων των αναλογιών- αν εσείς γράφετε αλεπάλληλα φληναφήματα ή αν δεν κάνατε τη δουλειά σας, θα προτιμήσετε να αντιμετωπίσετε ένα "λαϊκίστικο" προειδοποιητικό φάσκελο από τον προϊστάμενό σας, πριν την τελική "ελιτίστικη" απόλυση.

Τα blogs ως "κοινωνία των πολιτών"

Να δηλώσω προκαταβολικά ότι δε θεωρώ πως οι bloggers είμαστε καμιά ιδιαίτερη ομάδα πληθυσμού με κοινά χαρακτηριστικά. Ζούμε όμως στην Ελλάδα. Και αυτό επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τη θεματολογία μας. Ενώ δηλαδή σε κάποια ανύποπτη δυτική χώρα η θεματολογία θα μοιραζόταν σε πολλά ετερόκλητα αντικείμενα, εδώ γίνεται μια απελπισμένη κραυγή για τα θύματα που θρηνούμε επειδή δεν υπάρχει επαγγελματισμός και υποδομές, για τη διαφθορά που είναι πια επίσημο κράτος, για την μιζέρια και την κακομοιριά της εκπαίδευσης, για την άθλια ποιότητα του περιβάλλοντος και ζωής, για τους επίορκους αστυνομικούς, γιατρούς, πρυτάνεις, εισαγγελείς και δικαστές, για… για… για…

Κυρίως όμως για τις έωλες εξαγγελίες ενός πολιτικού συστήματος που από καιρό έχει χάσει τις ιδεολογικές τους συντεταγμένες, που χρησιμοποιεί τους όρους αριστερά, δεξιά, κεντροδεξιά κεντροαριστερά περισσότερο ως γεωγραφικό στίγμα στα καθίσματα του κοινοβουλίου παρά ως ιδεολογική ταυτότητα.

ΑΥΤΟ είναι που ενώνει και ομογενοποιεί τους bloggers στην Ελλάδα. Η διαρκής απογοήτευση και η αγανάκτηση για τη χώρα που ζουν, η επιθυμία να απεμπλακούν από την καταδίκη της γκρίνιας. Και οι πρώτοι που την πληρώνουν εδώ είναι οι πολιτικοί. Που κατηγορούνται -και ίσως όχι άδικα- ότι δεν ανταποκρίνονται στο ρόλο τους, που έχουν μετατραπεί σε επαγγελματίες της εξουσίας, που φροντίζουν την διατήρηση ή και αύξηση των προνομίων τους χωρίς να έχουν επαφή με την καθημερινότητα που καλείται να αντιμετωπίσει ο πολίτης. Που αποδεικνύονται ανίκανοι να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.

Οι πολιτικοί και ένα σύστημα εξουσίας που έχει τόσο πολύ εξοικειωθεί με τα προβλήματα, που δεν τα βλέπει πλέον ως τέτοια. Που κάθε κρίση, δεν είναι κρίση θεσμών, διαδικασιών, αρμοδιοτήτων, αλλά μόνο κρίση επικοινωνιακή! Που δεν θα λύσει το πρόβλημα, δεν θα δημιουργήσει προϋποθέσεις και προδιαγραφές, δεν θα γίνει μάθημα, αλλά θα επιστρατεύσει τα στελέχη της επικοινωνίας που θα ενεργοποιήσουν πλάνα crisis management και θα κουκουλώσουν τεχνητά το πρόβλημα, ή θα φροντίσουν να αναδείξουν ένα άλλο για να φύγει η προσοχή από το προκείμενο. Τελευταίο καταφύγιο το απερίγραπτο πολιτικό επιχείρημα «κι εσείς τα ίδια κάνατε» και αμέσως μετά, το «γύρω-γύρω όλοι, στη μέση ο Μανώλης».

Κι ενώ το παιχνίδι παίζεται πλέον με όρους επικοινωνιακούς, η χώρα εξακολουθεί να παραμένει στάσιμη, το κράτος εξακολουθεί να καταδυναστεύει τους πολίτες του και ο κοινοβουλευτισμός έτσι όπως μοιραστεί σε δύο κόμματα εξουσίας, να αποδεικνύεται αδιέξοδος.

Πρόσφατα ένα σχόλιο στο bolg του Ε. Βενιζέλου έλεγε:
«εξακολουθώ να προβληματίζομαι βαθιά με τον μεγάλο αριθμό αντιβουλευτικών σχολίων που αναπαράγουν στερεότυπα γνωστά από την τηλεόραση».

Μπήκα στον κόπο να του γράψω γιατί με ιντριγκάρει η διάθεση των ελάχιστων πολιτικών που διατηρούν blogs. Το κάνουν άραγε επειδή είναι ένα καλό εργαλείο για να προσεγγίσουν πελατειακά τον κόσμο του διαδικτύου; Ή μήπως πραγματικά θεωρούν ότι είναι Δημοκρατία στην πράξη, κοινωνία των πολιτών, διάλογος και επικοινωνία;



Του έγραψα αυτό που λέω και στην αρχή, ότι δηλαδή
«οι bloggers δεν είναι κάποια ειδική ομάδα πληθυσμού με ιδιαίτερους κώδικες. Σε μεγάλο ποσοστό εκπέμπουν αυτό που συζητιέται σήμερα από την κοινωνία. Ότι η Ελλάδα (και η πολιτική της ζωή) είναι ακόμα δέσμια των πολιτικών καριέρας, των κομμάτων εξουσίας που χρησιμοποιούν τα προβλήματα για να αναρριχηθούν για να τα κουκουλώσουν αμέσως μετά».

Τι μου απάντησε λοιπόν ο Ευάγγελος Βενιζέλος;
«Πιστεύετε ότι οι bloggers είναι δείγμα αντιπροσωπευτικό της γενικής κοινής γνώμης; Δεν νομίζω ότι αυτό αληθεύει, προς το παρόν τουλάχιστον με βάση τα στοιχεία των ερευνών».


Φυσικά ο καλός κύριος Βενιζέλος παρά το οτι εκτίθεται καθημερινά στα -μερικές φορές επιθετικότατα- σχόλια, περιμένει να δει πρώτα τις έρευνες! Δεν έχει σχηματίσει ο ίδιος άποψη από τους εκατοντάδες σχολιασμούς σε κάθε του post. Και προφανώς θα σχηματίσει άποψη από μια έρευνα που θα μετράει εξίσου τον απηυδισμένο πολιτικά blogger με αυτόν που παραθέτει ποίηση ή αστεία βίντεο.

Μπορεί και να έχει δίκιο. Στο κάτω-κάτω η πλειοψηφία των ελλήνων ακόμα ψηφίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ! Και όπως ξέρουμε στις δημοκρατίες η πλειοψηφία είναι που καθορίζει την ατζέντα.

Έχασε όμως μια ευκαιρία. Να δει ότι μέσα στα blogs και τα σχόλια που παρατίθενται, μπορεί να αναπτυχθεί η σχέση πολίτη-βουλευτή που είναι προαπαιτούμενο σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Που στην Ελλάδα ποτέ δεν δούλεψε παρά μόνο για να ζητηθούν ρουσφέτια.
Για να το δεις αυτό, για να ξεχωρίσεις το ότι μπορεί να αναπτυχθεί διάλογος και «κοινωνία πολιτών» από αυτούς που αποκαλούνται tech-fluentials δεν περιμένεις να σου δείξει κάποια έρευνα την «ομογενοποίηση» που θα καταργήσει την ιδιαίτερη φύση του κοινού αυτού.

Όταν ένας blogger βγάζει το μαράζι του σε ένα κείμενο, το κάνει όχι γιατί έχει διαφορετικές διαπιστώσεις από το «μέσο Έλληνα», αλλά επειδή φιλτράρει τα ερεθίσματα διαφορετικά, έχει πιθανά αυξημένες ευαισθησίες, τον καίει η διαπίστωσή του και επιθυμεί να γράψει ή να κάνει κάτι γι’ αυτό. Άρα είναι πολύ πιο συνειδητός στις πολιτικές επιλογές του. Επομένως όχι μόνο είναι δείγμα της κοινής γνώμης αλλά και την επηρεάζει σε ένα βαθμό. Κι αυτό δεν ξέρω αν χρειάζεται έρευνα για να φανεί.

Αν απέδειξε όμως ένα πράγμα η κραυγή για την περιπέτεια της Αμαλίας, είναι ότι το «μη περαιτέρω» που ζούμε, συνένωσε και συντόνισε τους Έλληνες bloggers. Όταν όλοι μαζί αφιερώσαμε μια μέρα στην Αμαλία, το θέμα έπαιξε στα κανάλια, οι πολιτικοί και οργανικοί υπεύθυνοι του Ε.Σ.Υ. μπορεί και να δαγκώθηκαν, η κοινή γνώμη άκουσε και είδε. Το ίδιο έγινε σε μικρότερη κλίμακα και με την καμπάνια εναντίον του Πολύδωρα (και από ότι φαίνεται πρέπει να ξαναγίνει μετά τα βίντεο της ντροπής).

Άρα οι blogers, οι tech fluentials, έχουν δύναμη όταν συμφωνήσουν σε κάποια ατζέντα. Και αν δεν θέλουν να απαρνηθούν την ψηφιακή τους ταυτότητα, μπορούν να κατέβουν και σε άλλες εικονικές διαδηλώσεις, να απαιτήσουν, να επηρεάσουν την κοινή γνώμη που δεν έχει πρόσβαση στην «κοινωνία της πληροφορίας» και περιορίζεται στα παραδοσιακά ΜΜΕ, να γίνουν μια «μετρήσιμη δύναμη» αμφισβήτησης, διεκδίκησης και -έστω- εικονικού ακτιβισμού.

Και μπορεί έτσι να μετατραπούμε από «εκλογική πελατεία» σε «πολιτικό κόστος» που είναι τελικά και το μόνο που τους πονάει.