Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκπαίδευση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκπαίδευση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

23/5/11

Να συζητήσουμε την κατάργηση πολιτικών νεολαιών;

Ο μεταπολιτευτικός κύκλος έκλεισε. Τα κόμματα καλώς ή κακώς κυριάρχησαν σε στην πολιτική και κοινωνική ζωή, ρυθμίζοντας μια τεράστια γκάμα καθημερινών ζητημάτων.
Αλλά εδώ και κάμποσο καιρό η παραγωγή πολιτικής έχει ανασταλεί.
Στα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ξεμείνει ακόμα και απο ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές, που θα δικαιολογούσαν έστω μια κάποια πόλωση, επι του πιο κατάλληλου σχεδίου για τη σωτηρία της χώρας (λεμε τώρα).

Δείτε τώρα αυτό (αν και πιθανότατα το έχετε δει):



Απο την ευρύτερη αριστερά η θέση που αρθρώνεται "μεταξύ μας", δηλαδή το να καταργηθούν οι κομματικές νεολαίες χαρακτηρίζεται (φυσικά) φασιστική. Σιγά το δύσκολο άλλωστε. Διότι αν κάποιος θα ήθελε να δει τα πράγματα αποστασιοποιημένα, θα έλεγε πως (στη θεωρία), μιά χαρά είναι η ύπαρξη κομματικών νεολαιών, φοιτητικών, μαθητικών κλπ. Άλλωστε στις δικές μου μέρες ήταν η απαραίτητη δημοκρατική κατάκτηση για να μάθει ο νεολαίος να σκέφτεται πολιτικά, να λειτουργεί συλλογικά.

Αρχίδια μάντολες! (x'cuse my french).

Σήμερα δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο πρέπει να υπάρχουν οι κομματικές νεολείες. Και δεν το λέω αυτό λόγω του αίσχους των πανηγυρισμών των «παιδιών» της Ν.Δ. για κάποιες εκλογές (ούτε καν με ενδιαφέρει να μάθω λεπτομέρειες). Δεν είναι καν αποκλειστικό προνόμιο των γαλάζιων αυτό το κατάντημα. Το λέω επειδή πέρα απο τη στρατολόγηση και εκπαίδευση κομματικών κλώνων, οι νεολαίες δεν έχουν πια κανένα λόγο ύπαρξης πέρα απο τα δείχνουν την κατάντια του πολιτικού μας κατεστημένου, της κομματικής αφασίας και διαφθοράς μέσω του τρόπου που διαλλέγονται τα κομματικά του τέκνα. Και να θέτουν υπο ομηρία ολόκληρη τη λειτουργία των ΑΕΙ.

Μα... το δικαίωμα του πολιτεύεσθαι;
Βεβαίως! Όταν κάποιος είναι σε φάση να αναμιχθεί στα κοινά και επιθυμεί να ταυτιστεί με πολιτικό σχηματισμό, μπορεί κάλλιστα να συμμετέχει στα κανονικά κομματικά όργανα (αυτά των ενηλίκων). Στο κάτω-κάτω μόνο καλό μπορεί να κάνει αυτή η ομογενοποίηση με τους ενήλικους κομματικούς. Ή θα γίνει «νεανικός» ο λόγος των πολιτικών ή θα ξυλοποιηθεί αυτών των νεολαίων. Ο ισχυρότερος θα επικρατήσει.

Αλλά σίγουρα το αίσχος των κομματικών νεολαιών που μέχρι στιγμής δεν έχει συνεισφέρει σε τίποτα θετικό πρέπει να σταματήσει. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αραδιάσω τα χάλια που παρατηρούνται στα ΑΕΙ από τις φοιτητικές νεολαίες: Στρατολόγηση των φοιτητών σε επίπεδο υποδοχής και εγκατάστασης των φοιτητών (πλήρης υποκατάσταση του ιδρύματος), συναλλαγές στις εκλογές, αδυναμία συνεννόησης στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών, ξύλο (πολύ) και πάει λέγοντας.

Αν πιστεύουν τα κόμματα πως μια τέτοια εκδοχή θα ήταν ανατριχιαστική για την ποιότητα της δημοκρατίας μας, ας δουν αυτά που βλέπουμε εμείς οι υπόλοιποι, ας βάλουν το χέρι στην καρδιά και ας ομολογήσουν πως οι μόνες πιθανότητες είναι οι παρακάτω:

1. Απαγόρευση κομματικής δραστηριότητας εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (φασίστα, μεταξικέ Ανέστη!)

2. Διάλυση των κομματικών νεολαιών και λειτουργία αποκλειστικά των "κανονικών" κομμάτων.

3. Διάλυση των νεολαιών και επαναδημιουργία με αυστηρότατους και απαρέγκλητους κανόνες λειτουργίας που να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη διεξαγωγή εκπαιδευτικού έργου των ΑΕΙ.

4. [συμπληρώστε το κενό]


Οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστεί η κατάσταση που επικρατεί τώρα ως "βατή" και "υποφερτή" θα είναι απόδειξη της έλλειψης επαφής με την πραγματικότητα (το μικρότερο κακό), έως βαθύτατα ύποπτη υποκρισία (που είναι και η βεβαιότητά μου).
Πάντως το κόμμα που θα κάνει πρώτο το βήμα, θα είναι σίγουρο πως θα προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στον τόπο.

Υ.Γ Μετά τις φοιτητικές εκλογές ο Αντώνης Σαμαράς, επισκέφθηκε τα γραφεία της ΔΑΠ για να τους συγχαρεί για τη νίκη και είπε “Αποδείξατε ότι η νεολαία είναι σκεπτόμενη”.

7/4/09

Ο θάνατος στην Aquila κι ο αργός θάνατος στην Ελλάδα

Και μετά την τραγική συγκυρία με το θάνατο του 28χρονου Βασίλη, μαθαίνουμε ότι σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας σπουδάζουν κάθε χρόνο πάνω από 1.000 Έλληνες φοιτητές. Αν Αν δηλαδή εκεί είναι χίλιοι, πόσοι θα είναι στη Ρώμη, στην Περούτζια κι αλλού; Πόσοι στην Αγγλία;
Πόσοι Έλληνες φοιτητές βρίσκονται στο εξωτερικό, όχι για να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια της ελίτ (Harvard, Οξφόρδη κλπ που από μόνα τους δικαιολογούν τη φοιτητική μετανάστευση) αλλά σε κοινά – μεσαία πανεπιστήμια;

Την ίδια μέρα ανακοινώνεται (Ολέ! Ταραταζούμ!) ότι οι φοιτητές που είχαν κάνει κατάληψη στο Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης αποφάσισαν να σταματήσουν την κατάληψη (ε, να κάνουν και Πάσχα τα παιδιά!).
Μετά το Πάσχα θα ξανα - αποφασίσουν να ξανα-καταλάβουν το πανεπιστήμιο μας και καταλάβουν κι όσοι ελάχιστοι απέμειναν (που δεν…) ότι τα Ελληνικά ΑΕΙ, από καιρό τώρα και με τη συνενοχή των πρυτάνεων και των καθηγητών, των κομματικών νεολαιών και των κομμάτων των ίδιων, μόνο «παιδεία» δεν προσφέρουν.

Είναι πολύ καλά όμως στο να εκπαιδεύουν την επόμενη γενιά Ελλήνων που δεν θα υπακούν σε κανένα νόμο και λογική, που με το «έτσι θέλω» θα κλείνουν δρόμους, θα κλείνουν την ακρόπολη, το ΕΚΑΒ, τα νοσοκομεία, θα στερούν από το διπλανό τους την πρόσβαση στη ζωή του επειδή θα αισθάνονται ότι αυτοί αδικήθηκαν. Έτσι! Με τσαμπουκά!

Κι όσοι θέλουν να έχουν επιλογές, να σπουδάσουν, να προχωρήσουν θα πρέπει να έχουν την οικονομική άνεση να φύγουν από την Ελλάδα, να γίνουν πελάτες ξένων μαγαζιών και πολίτες άλλων κοινωνιών. Ενίοτε να βρουν και τραγική μοίρα σαν τον 28χρονο Βασίλη «μας», που κυνήγησε το όνειρο να γίνει μηχανολόγος στην L’ Aquila.

Γιατί τι εναλλακτική είχε ο Βασίλης; Όποια και οι υπόλοιποι αναξιοπαθούντες (για τους οποίους υποτίθεται οτι "κόπτονται" οι ίδιες λογικές που τους εμποδίζουν να σπουδάσουν):
Να φοιτήσουν στο γνωστό απαξιωμένο «δημόσιο αγαθό» που θα τους κάνει είτε ανεπαρκείς επαγγελματίες είτε δημόσιους εργατοπατέρες. Και που -εξασφαλισμένα- θα υπονομεύσει την αυριανή τους σχέση με την κοινωνία.

Κάτι μου λέει ότι ακόμα κι ήξερε για σεισμούς στην Aquila, εκεί θα επέλεγε και πάλι να πάει…