Για τη μέρα των Πνευματικών Δικαιωμάτων

Τη Δευτέρα 26 Απριλίου ήταν -λέει- η "Παγκόσμια Ημέρα των Πνευματικών Δικαιωμάτων"!
Το ξέρατε;
Και με αυτή την ευκαιρία ο πρέσβης των ΗΠΑ δημοσίευσε ένα άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 25/6 για να μας θυμίσει το πόσο σημαντικός κλάδος είναι η "προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων" αφού οι εταιρίες που προστατεύουν πνευματικά δικαιώματα απασχολούν 18 εκατομμύρια Αμερικανούς και συνεισφέρουν στην ανάπτυξη κατά 40%.

Ο κύριος Πρέσβης αναλύει πόσο θετική για την οικονομική δραστηριότητα είναι η προστασία των δικαιωμάτων και αναφέρεται προφανώς στον αριθμό των εταιριών που έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατοχυρώσει "πατέντες" και εισπράττουν ποσοστό "πνευματικής ιδιοκτησίας" από την εμπορία των αγαθών.

Λέει επίσης ο κύριος Πρέσβης πως είναι αυτονόητο το οτι "ο κάθε δημιουργός πρέπει να κερδίζει από το έργο του" και άλλα αυτονόητα για τα οποία κανείς φυσικά δεν μπορεί να διαφωνήσει Αναγνωρίζουμε άλλωστε όλοι ότι χωρίς το οικονομικό κίνητρο πιθανότατα δεν θα υπήρχε δημιουργία, καινοτομία, έρευνα και ανάπτυξη. Αλλά ειδικά στην Αμερικανική κοινωνία επιχειρείται μια άνευ όρων προσπάθεια να μπει πατέντα σε οτιδήποτε. Και πολλά δικαστήρια δημιουργούν δεδικασμένο αναγνωρίζοντας δικαιώματα ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν (όπως στο DNA ζώντων οργανισμών!).

Σε ότι αφορά τα πνευματικά δικαιώματα σε οπτικοακουστικά ψυχαγωγικά έργα, φυσικά η Ελλάδα δεσπόζει στους αριθμούς πειρατείας, αλλά πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν κάποιος που θα ήθελε να δει την βραβευμένη ταινία του Bridges (που δεν διανέμεται στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες επειδή οι εταιρίες διανομής αποφάσισαν πως δεν θα κάνει αρκετά εισιτήρια), μπορούσε να κατεβάσει νόμιμα, έναντι ενός λογικού αντιτίμου την ταινία; Αντίθετα βλέπουμε οτι δεν μπορούμε να έχουμε τις υπηρεσίες της ψηφιακής διανομής που ήδη απολαμβάνουν στις μεγάλες αγορές επειδή παρατηρείται το παράδοξο αυτός ο τεράστιος κλάδος με τις πολυπλόκαμες διασυνδέσεις και την τεχνογνωσία, ακόμα να μην έχει βρει τρόπο να διανέμει σε τοπικούς αντιπροσώπους, χρήματα απ' τα δικαιώματα των διαδικτυακών διανομών.

Επίσης το γεγονός ότι αυτή η τεράστια βιομηχανία βιοπορίζεται όχι μόνο απ' τα πνευματικά δικαιώματα αλλά από την προστασία τους (ορδές δικηγόρων, μεσαζόντων, δισκογραφικών, εκδοτικών, εταιριών δικαιωμάτων, "σωμάτων", λομπιστών και πάει λέγοντας) δημιουργεί την αυξητική τάση υπερ-προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, δηλαδή την επέκταση του χρόνο προστασίας των έργων έτσι ώστε αυτή η βιομηχανία να συνεχίζει να κερδίζει χρήματα και πέρα απ' αυτό που θεωρείται "θεμιτό χρονικό όριο" μέχρι ένα έργο να γίνει κοινό κτήμα.

Εντάξει, δεν έχασε όμως η Βενετιά βελόνι αν σε κάποια αναπτυσσόμενη χώρα δεν δουν την ταινία με τους έφηβους βαμπίρ ή το τελευταίο χιτ του Τσάκι Τσάν (αν και στο τέλος λέω να το επανεξετάσουμε κι αυτό), αλλά σκεφθείτε πως τα πνευματικά δικαιώματα επεκτείνονται και στα φάρμακα και στα λογισμικά μέχρι και τους μεταλλαγμένους σπόρους καλλιεργούμενων τροφίμων.

Πέρασαν άλλωστε οι εποχές που οι καλοί γιατροί - ερευνητές έσωζαν την ανθρωπότητα από τρομερές ασθένειες από καθαρή αίσθηση προσφοράς (στο Capitalism-A Love Story του Michael Moore αναφέρεται και η περίπτωση του γιατρού που βρήκε τη θεραπεία της πολιομυελίτιδας χωρίς να κατοχυρώσει καμία πατέντα).

Εκεί η υπερ-προστασία αυτών των δικαιωμάτων (της πατέντας), δημιουργεί ανισότητες, καθυστέρηση και σε κάποιο βαθμό και καταπίεση. Και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση των φαρμάκων που διανέμονται στις φτωχές χώρες της Αφρικής.

Η εταιρία Cipla που τόλμησε να παρασκευάσει και να μοιράσει φθηνά αντίγραφα πανάκριβων πατενταρισμένων φαρμάκων στην Αφρική και στην Ασία για να αντιμετωπισθεί το Aids και ο καρκίνος και άλλες θανατηφόρες ασθένειες, αντιμετώπισε την οργή των εταιριών Bayer, Roche και πολλών άλλων επειδή τους "έκοβε" τα κέρδη.

Οι Basf, Bayer, Monsanto και οι άλλες εταιρίες που παρασκευάζουν μεταλλαγμένους σπόρους καλλιεργειών, μισθώνουν στρατιές δικηγόρων και ιδιωτικών ντετέκτιβ για να βρουν αγρότες που πιθανόν κρατάνε σπόρους προηγούμενων καλλιεργειών για να μην αγοράσουν ξανά νέους σπόρους και να καταβάλουν το τίμημα των πνευματικών δικαιωμάτων τους.
(Δείτε εδώ).

Αυτές οι παράμετροι της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων είναι σαφώς πιο σοβαρές απ' την περίπτωση της αστείας -σε σύγκριση- περίπτωσης των οπτικοακουστικών έργων. Αλλά δείτε τι θυμήθηκα τώρα: Την εποχή που οι Αμερικανοί έριχναν χιλιάδες τόννους βόμβες στην επίθεση εναντίον του Ιράκ, μου τυπώθηκε στο μυαλό η εικόνα μιας σοβαρά τραυματισμένης απο βόμβα μικρής που φορούσε μπλουζάκι Disney με τη Μίνι Μάους...

Χαρακτηριστικό ίσως ενός κόσμου που μπορεί να θρηνεί για την πειρατεία και τα διαφυγόντα κέρδη του, ενώ μέσω αυτής της "πειρατείας" εδραιώνει τις αξίες του και την πολιτιστική του κυριαρχία.

Νομίζω οτι είναι πια καιρός να αποφασιστεί (με κάποιο τρόπο), το μέχρι που φτάνει η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, ας κριθεί το τι συνιστά "κατάχρηση". Με γνώμονα όχι αποκλειστικά και μόνο τα κέρδη στα χρηματιστήρια.

Τα sites με torrents νόμιμα στην Ισπανία! (απόφαση 15/3/2010)

Τα καλά νέα ταξιδεύουν γρήγορα!

Είδα πριν απο λίγο τα tweets με την είδηση: Ισπανός δικαστής αποφάσισε σήμερα οτι τα sites με torrents και με διαμοιρασμό αρχείων είναι ΝΟΜΙΜΑ απο τη στιγμή που δεν κερδίζουν χρήματα απο τον διαμοιρασμό του περιεχομένου.

Είναι σίγουρο πως η υπόθεση θα κλιμακωθεί απο τις εταιρίες στον ανώτατο δικαστικό βαθμό αλλά προς το παρόν η απόφαση ισχύει και επιβεβαιώνει τον τσαμπουκά των Ισπανών δικαστών που δεν δίστασαν να παραπέμφουν και τον δικτάτορα Πινοσέτ...

Η απόφαση μπορεί να γίνει πολύτιμο όπλο στα χέρια των δικηγόρων του Gamato όταν έρθει η ώρα. Για να δούμε και τους δικούς μας δικαστές...

Για το Gamato

Tο σύνθημα «ΛΕ-ΛΕ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥ ΓΑΜΑΤΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ»!!!, θα περάσει στις χρυσές σελίδες της ιστορίας μαζί με το «Μάνα Raver». Ειδικά αν γίνουν και τα ανάλογα ρεπορτάζ στη δίκη είναι σίγουρο ότι θα δούμε και τη βινιέτα «Μάνα downloader».

Αυτό που δεν είδαμε μέχρι τώρα είναι μια σοβαρή προσπάθεια να συνταχθούν και να προβληθούν οργανωμένα, τα επιχειρήματα γύρω από τη νομοθεσία, τα πνευματικά δικαιώματα και την καταχρηστική ερμηνεία της έννοιας των δικαιωμάτων αυτών. Δεν είδαμε μια σοβαρή συζήτηση γύρω από το για πόσο καιρό θα πρέπει να προστατεύονται τα «έργα διανοίας». Δεν είδαμε καν να υπενθυμίζεται πως αν δεν υπήρχε η "πειρατεία" θα πληρώναμε τα CD ακόμα 22 ευρώ.

Δυστυχώς έχουμε αφήσει εδώ και καιρό την καλλιτεχνική δημιουργία σε άλλες εθνικότητες. Και μοιραία όταν δεν διαθέτεις δημιουργούς που να υπερασπίζονται το δικαίωμα της διανομής ή του περιορισμού του χρόνου προστασίας, στη συζήτηση συμμετέχεις ως «πειρατής» μόνο.

Έπειτα δεν μπορεί κάποιος να μην παρατηρήσει πως η «πειρατεία» αφορά κυρίως τα εμπορικά δημιουργήματα, το χολυγουντιανό box office.

Ενισχύεται δηλαδή ακόμα περισσότερο η επιχειρηματολογία των πολυεθνικών «νταβατζήδων», που εμφανίζονται ως οι κυρίως ζημιωμένοι (κι ας μη ξεχνάμε πως για κάποιες χώρες η παραγωγή ταινιών και μουσικής είναι μέρος της βαριάς τους βιομηχανίας ).

Αυτή η «παράταξη» ζητάει ακόμα περισσότερο προστατευτισμό στα πνευματικά δικαιώματα, για ακόμα περισσότερο "κλείδωμα" και ενισχύεται (επειδή συνεισφέρει στις εθνικές οικονομίες ) περισσότερο η ικανότητά της για να επιβάλλει διώξεις.

Απέναντι σε τέτοια οργάνωση δεν απαντάς με φαιδρά συνθήματα, δεν απαντάς με περιστασιακές διαμαρτυρίες όποτε σου μπλοκάρουν το κατέβασμα. Απαντάς με σοβαρή διαχρονική επιχειρηματολογία τύπου κόμματος "pirate bay". Διαφορετικά οι «από εκεί» θα σου πουν ότι το θέαμα που ζητάς να δεις κοστίζει. Το θέαμα αυτό έχει παραχθεί για να βγάλει κέρδος σε ένα σύστημα με σινεμά με πολύ αρμυρό ποπκόρν και πολύ νερωμένη Κοκακόλα.
Και θα σου πει οτι αν θέλουμε να σνομπάρεις το σύστημα, τότε ας σνομπάρεις και τις ταινίες του, ας δεις εναλλακτικό κινηματογράφο!

Και μέχρι τώρα (και διαβάζω επίμονα και με προσοχή ότι γράφεται), φαίνεται πως ακόμα κι οι ίδιοι οι υπερασπιστές της «πειρατείας» αγνοούν σημαντικά τμήματα της ελληνικής νομοθεσίας όπως για παράδειγμα το ότι επιτρέπεται να κάνεις αντίγραφα των CD και DVD που κατέχεις για προσωπική χρήση (κάτι που σε άλλε χώρες απαγορεύεται). Ίσως επειδή ποτέ δεν προσέγγισαν το θέμα σαν συνειδητοί και οργανωμένοι καταναλωτές αλλά σαν βολεμένοι downloaders.

Και πριν βιαστείτε να με καταδικάσετε που πιθανά καταθέτω άλλες απο τις δικές σας απόψεις, διαβάστε πρώτα τα posts με tag "πνευματικά δικαιώματα" που έχουν γραφεί εδώ.

Update: Βρήκα κι αυτό το πολύ καλό κείμενο της Σοφίας για το θέμα

"Ντου" στα sites "κατεβάσματος ταινιών"!

Και ξαφνικά μέσα σε μια μέρα, εξαφανίστηκαν από τις οθόνες όλων των downloaders όλα τα ελληνικά fora και sites κατεβάσματος ταινιών. Προφανώς κάτι έχει συμβεί σε ιδιαίτερα μεγάλη κλίμακα και έπεσε ένας σχετικός πανικός στην πιάτσα.

Συνάντησα σε διαδικτυακές συζητήσεις πολλούς που ρωτάνε «τι έγινε» γιατί -κακά τα ψέματα- είναι πολύ γλυκιά συνήθεια διαχρονικά το τζάμπα ειδικά όμως τώρα σε περίοδο οικονομικών στριμωγμάτων.

Αλλά μια που παραδεχτήκαμε ότι είναι κακά τα ψέματα, θα ήταν άδικο να μη παραδεχτούμε ότι μέσα σε όλο το πλήθος των ταινιών «αμερικανικής τσιχλόφουσκας» με υποτιτλισμούς τύπου «δεν πρόκειτε να περάσεται» που ήταν διαθέσιμα, υπήρχαν και μερικά διαμαντάκια όπως τα ντοκιμαντέρ «Age of Stupid» και «Food Inc» που δεν θα προβληθούν σε αίθουσες, ούτε θα βρουν το δρόμο τους στα βιντεοκλάμπ. Κι εγώ συνήθιζα να ψάχνω τέτοιες περιπτώσεις, αδιαφορώντας για τη συνήθη χολιγουντιανή σαχλαμάρα (άσε που δεν βλέπω το λόγο να δω «επειγόντως» μια ταινία, τραβηγμένη από κάμερα, με διάφορα κεφάλια να περνάνε από μπροστά!).

Ας μη γελιούνται οι εταιρίες, όσο κι αν κλείνουν τα fora, όσο και αν μειώνονται τα torrents sites, η συνήθεια δεν θα σταματήσει. Απλά θα μεταφερθούν σε άλλους servers, θα ενισχυθούν τα κρυπτογραφημένα κατεβάσματα, θα οργανωθούν διαφορετικά.

Κι αυτό όχι γιατί είναι δυσβάσταχτο το 2ευρο που στοιχίζει η ενοικίαση ενός DVD αλλά επειδή η διανομή μιας ταινίας έχει κανονιστεί να παράγει έσοδα για τα σινεμά, να κυκλοφορεί αργότερα (που έχει αποσυρθεί από τις αίθουσες) σε DVD για να κερδίζουν και οι εταιρίες διανομής dvd, να προβάλλεται αργότερα στην ακριβή συνδρομητική τηλεόραση της Ελλάδας, για να περάσει μετά από 2-3 χρόνια και στα ελεύθερα κανάλια και τις εφημερίδες.

Πριν λίγο καιρό οι εταιρίες αυτές διαφήμιζαν στην τηλεόραση το ότι «η πειρατεία στοιχίζει θέσεις εργασίας». Στοιχίζει έσοδα θα έλεγα εγώ, οι εργαζόμενοι είτε έχουν κέρδη είτε όχι οι εταιρίες, θα μείνουν μόνο όσο τους χρειάζεται το σύστημα διανομής. Η αλλαγή της αγοράς και των συστημάτων διανομής έχει επιπτώσεις σε όλες τις βιομηχανίες. Και στον Τύπο με την ευρύτατη διανομή των δωρεάν πια ειδήσεων.

Το itunes για τους πελάτες των «μεγάλων αγορών» χρεώνει 1 δολάριο για την ενοικίαση μιας ταινίας (μπορείς να την κατεβάσεις και να τη δεις όποια στιγμή αποφασίσεις μέσα σε 1 μήνα) και 5 δολ. για να την κρατήσεις με πλήρη δικαιώματα θέασης και μετακίνησης.
Άραγε αν υπήρχε η δυνατότητα στην Ελλάδα να πληρώσει κάποιος ένα τέτοιο αντίτιμο και να κατεβάσει την ταινία τις επιλογής του στην ποιότητα της επιλογής του αμέσως μετά το τέλος της προβολής της στα σινεμά, θα είχε τέτοια διάσταση το φαινόμενο της πειρατείας; Ή θα πρέπει να αποδεχτεί ο καταναλωτής (που έχει πια τη δυνατότητα να την αναζητήσει και να την κατεβάσει σε μισή ώρα), το ότι η μικρή αγορά που λέγεται Ελλάδα θα πρέπει να παραμείνει όμηρος στην πίτα κερδών που πρέπει να παράγουν όλοι μέχρι να γίνει η ταινία διαθέσιμη;

Απλό είναι: αν η βιομηχανία και οι εταιρίες βλέπουν ότι χάνουν χρήματα, ας κάνουν τις κινήσεις που πρέπει, ας δώσουν εναλλακτικές προσιτές λύσεις για να φέρουν λεφτά στα ταμεία, αντί να προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να χορεύει στο δικό τους παρωχημένο ρυθμό.
Μέχρι τότε το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού θα συνεχίζεται.

Η NOVA, η δίωξη και η Luis Vuitton

Έχω σταματήσει να ανήκω στους συνδρομητές της Nova από καιρό.
Από τότε δηλαδή που συνειδητοποίησα ότι 60 ευρώ το μήνα ήταν υπερβολικά πολλά για το πρόγραμμα που διέθετε.

Αν σταθμίσει κανείς τον αριθμό των διαθέσιμων καναλιών του μπουκέτου, την ποιότητα εικόνας των περισσοτέρων, την επιλογή και τον προγραμματισμό των ταινιών και τον χρόνο της τηλεθέασης που αφιερώνει, θα φτάσει στην ίδια διαπίστωση.

Ο ΣΚΑΙ μετά από μια σύντομη περίοδο που τα είχε τσουγκρίσει με την συνδρομητική και τους έφτιαξε ειδικά «θαφτικά» σποτ (όπως κάνει κάθε φορά που έχει ξεκαθάρισμα λογαριασμών), τα ξαναβρήκε μαζί τους (και τα σποτ άρχισαν να ξανατρέχουν) κι από τότε ξέχασαν το πόσο ακριβότερη είναι η Nova σε σχέση με ανάλογα μπουκέτα άλλων χωρών της Ευρώπης.

Μετά από μια μικρή περίοδο άρχισαν να επανέρχονται και να μου προτείνουν επανασύνδεση αρχικά 3 μήνες προς 30 ευρώ (αλλά με ετήσια υποχρέωση κανονικής χρέωσης) και χθες 20 ευρώ το μήνα για 6 μήνες. Προφανώς άρχισαν τα ζόρια και οι ακυρώσεις των συνδρομών.
Επιμένω να μην ανανεώνω τη συνδρομή μου μέχρι οι τιμές να φτάσουν να είναι ανάλογες της ποιότητας του μπουκέτου, ή μέχρι να προσφέρουν πρόγραμμα υψηλής ευκρίνειας ή…

Διαβάζω τώρα ότι η Multichoice (η εταιρία που εκμεταλλεύεται τη συνδρομητική τηλεόραση συνεργασία με την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος έπιασαν κάποιους που μοίραζαν πειρατικά το σήμα της Nova.
Και αναρωτιέμαι, πότε αποφάσισε το δημόσιο ότι έχει αρκετή αστυνομική δύναμη στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος για να διαθέσει πόρους για να υπερασπιστεί την εμπορική πολιτική της Multichoice;
Διότι το κανάλι σαφώς μπορεί να διαθέσει τεχνικό εξοπλισμό που θα αποτρέπει την πειρατεία.
Μπορεί επίσης μειώνοντας αρκετά την τιμή της συνδρομής να αποκτήσει πολύ περισσότερους συνδρομητές. Εδώ και χρόνια οι συνδρομητές αναφέρονται να είναι περίπου 350.000 προφανώς λόγω της αλμυρής τιμής. Μια μείωση είναι σίγουρο πως θα έφερνε το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα, αναιρώντας παράλληλα (σε σημαντικό ποσοστό), την ανάγκη να μπει κάποιος σε παράνομο κύκλωμα διαμοιρασμού σήματος.

Αλλά το να επιστρατεύονται κρατικοί υπάλληλοι σ’ αυτή την αποστολή τη στιγμή που επείγει να αντιμετωπιστούν σαφώς μεγαλύτερα θέματα ηλεκτρονικού εγκλήματος…;
Με μοναδικό αποτέλεσμα την περιφρούρηση της κερδοσκοπίας της Nova…;

Όπως ομοίως εξοργιστικό είναι το να βλέπεις αστυνομικούς σε μια Αθήνα με εγκληματικότητα που χτυπάει κόκκινο, να κυνηγάνε τις τσάντες - μαϊμούδες για να μη διαταραχθεί η τιμή της αυθεντικής Louis Vuitton.

Παγίδες "πνευματικών δικαιωμάτων" στα Windows;

Διαβάσατε όλα τα σχετικά με τα Windows 7.
Το πόσο μικρές απαιτήσεις έχουν σε hardware, το πόσο καλά λύνουν το προβλήματα των Vista (που αγοράσατε και σας βγήκαν προβληματικά, οπότε πρεπει να ξανα-αγοράσετε τα σωστά τώρα), το πόσο εύκολα στη χρήση είναι...

Πάρτε τώρα και το κερασάκι στην τούρτα:


Διαβάζω στα σημερινά ΝΕΑ:

Τέλος, προβληματική ως λειτουργία παραμένει το DRM (Digital Rights Management), δηλαδή ο ψηφιακός έλεγχος και η διαχείριση πνευματικών δικαιωμάτων σε αρχεία εικόνας, ήχου και βίντεο. Η πολιτική της Microsoft στο πεδίο αυτό είναι πολύ αυστηρή, κάτι που ικανοποιεί τους παραγωγούς περιεχομένου, δεν αρέσει όμως στο ευρύ κοινό. Ανεξάρτητα πάντως από τη θέση που παίρνει κανείς στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων, το DRM το οποίο έχει κεντρικό ρόλο στις σχετικές εφαρμογές της Microsoft καθυστερεί σημαντικά τη διαχείριση και αναπαραγωγή αρχείων ήχου και βίντεο και ρίχνει συνολικά τις επιδόσεις ενός Windows 7 συστήματος σε σχέση με ανταγωνιστικά λειτουργικά.

Αρχίζω να ψάχνω το θέμα και φτάνω στο παρακάτω κείμενο:

A few days' testing of Windows 7 has already disclosed some draconian DRM, some of it unrelated to media files. A legitimate copy of Photoshop CS4 stopped functioning after we clobbered a nagging registration screen by replacing a DLL with a hacked version. With regard to media files, the days of capturing an audio program on your PC seem to be over (if the program originated on that PC). The inputs of your sound card are severely degraded in software if the card is also playing an audio program. This may be the tip of the iceberg. Being in bed with the RIAA (η ένωση δισκογραφικών εταιριώνΗΠΑ), is bad enough, but locking your own files away from you is a tactic so outrageous it may kill the OS for many persons. That Photoshop stopped functioning after we messed with one of its nag DLLs was not so much a surprise, but what was a surprise: Noting that Win7 allows programs like Photoshop to insert themselves stealthily into your firewall exception list. Further, that the OS allows large software vendors to penetrate your machine. Even further, that that permission is responsible for disabling of a program based on a modified DLL. And then finding that the OS even after reboot has locked you out of your own Local Settings folder; has denied you permission to move or delete the modified DLL; and refuses to allow the replacement of the Local Settings folder after it is unlocked with Unlocker to move it to the Desktop for examination (where it also denies you entry to your own folder). Setting permissions to 'allow everyone' was disabled! Under XP you could select 'Stereo Mix' or similar under audio recording inputs and nicely capture any program then playing. No longer.

Κι ένας άλλος που υπερασπίζεται τη Microsoft αντικρούοντας το πιο πάνω κείμενο παραδέχεται τα εξής:

Particular complaints have been made about the polling that this requires; digital outputs must be checked every 30ms and analog ones every 150ms to ensure that no prohibited devices are attached. Although the system demands from this polling are negligible, it has nonetheless been blamed for Vista's relatively high system requirements.
On top of PVP, Vista includes a secure audio path called Protected User Mode Audio, or PUMA, which replaces XP's Secure Audio Path. The purpose of this is much the same as PVP; it is there to protect audio from being recorded or otherwise captured.
Though there was plenty of outcry over PUMA and PVP prior to Vista's launch, the story is once again a familiar one: most people don't notice. Little or no media actually demands the use of the protected paths, so on most users' systems, Windows never invokes them. All these Vista DRM features are found in Windows 7. But just as with Vista before it, the vast majority of users will never see the DRM in any practical sense; the features are there just in case Hollywood decides to make use of them.

Το καταλάβατε το τελευταίο ε;

Υπενθυμίζω οτι ακόμη πληρώνουμε με κάθε ψηφιακό μέσο (USB flash memories, ακόμα και στο χαρτί για φωτοτυπίες) ποσοστό που αποδίδεται στις εταιρίες πνευματικών δικαιωμάτων (ΑΕΠΙ) για τη δυνατότητα αντιγραφής προστατευμένων έργων.

Να λοιπόν που η Microsoft έφτασε να παίζει το ρόλο του μεγάλου αδελφού, του σερίφη στο πως θα χρησιμοποιήσουμε τον υπολογιστή, αποφασίζει για η Microsoft για το αν θα μπορέσουμε να συνδέσουμε μια συσκευή ή για να αν θα περάσουμε ένα αναλογικό LP σε ψηφιακή μορφή.

Πριν απο καιρό είχα αγοράσει ένα CD της Laureen Hill που ήταν κλειδωμένο για να μην μπορεί να αντιγραφεί. Όταν μίλησα με το νομικό σύμβουλο της δισκογραφικής εταιρίας και του είπα οτι ήθελα να επιστρέψω το CD επειδή μου απαγορεύουν αυτό που μου επιτρέπει η ελληνική νομοθεσία (την δημιουργία αντιγράφου για προσωπική χρήση), δεν είχε να μου δώσει απάντηση. Πήραν πίσω το CD και μου επέστρεψαν τα χρήματα.

Το ίδιο γίνεται σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και με τρόπο που δεν είναι ξεκάθαρα ορατός. Οι συμμαχίες οργανώνονται και φτάνουν de facto να δημιουργούν δικούς τους νόμους ανεξάρτητους με εθνικά συντάγματα και νομοθεσίες.

Υπογραμίζω τη φράση "the vast majority of users will never see the DRM in any practical sense; the features are there just in case Hollywood decides to make use of them".

Μας περικυκλώνουν σιγά-σιγά;

Η Joss Stone για την "πειρατεία": I think its great!

Ένα πανέμορφο πλάσμα η Joss Stone με μια καταπληκτική φωνή.
Αλλά να που εκτός όλων των άλλων έχει και μυαλό!

Τι δήλωσε σε ένα δημοσιογράφο που τη ρώτησε για το θέμα της πειρατείας; (Κι εδώ)

"I think it’s great…". Νομίζω πως είναι υπέροχη!
Αμήχανη σιωπή απ’ το δημοσιογράφο που περίμενε άλλη απάντηση...

"Υπέροχη;"

"Ναι, τη λατρεύω! Και να σου πω γιατί: η μουσική πρέπει να μοιράζεται. Το μόνο που αντιπαθώ απ τη μουσική είναι οι μπίζνες που έρχονται από κοντά. Αν η μουσική ήταν δωρεάν, τότε δεν θα υπήρχαν οι μπίζνες, θα ήταν απλά μουσική. Γι αυτό μου αρέσει, γι’ αυτό λεω ότι πρέπει να μοιράζεται."
Και συνεχίζει:
"Εντάξει αν κάποιος αγοράσει ένα CD, ας το αντιγράψει, ας το μοιραστεί με τους φίλους του, δεν με νοιάζει πως θα το ακούσει φτάνει να το ακούσει."

Και σε άλλη συνέντευξη δηλώνει:
«Κανείς μας δεν πρόκειται να κερδίσει τον πόλεμο με το «κατέβασμα» της μουσικής. Ας το αποδεχτούμε κι ας το δούμε σαν κάτι πολύ καλό που μπορεί να βελτιώσει τη μουσική. Μπορεί να χωρίσει τα αγριόχορτα απο τα λουλούδια».
Και καταλήγει:

"Ποιος είπε οτι οι μουσικοί πρέπει να είναι εκατομμυριούχοι; Ποιός έβαλε αυτό τον κανόνα; Δεν χρειαζόμαστε τόσα λεφτά. Χρειαζόμαστε μόνο όσα μας επιτρέπουν να κάνουμε μουσική, να τρωμε και να κάνουμε περιοδείες."

Γεια στο στόμα σου κουκλάρα μου! Να μιλάς συχνότερα σε παρακαλώ.

Και δες σε παρακαλώ αν ανάμεσα στις περιοδείες σου θα μπορούσες να κάνεις και μερικά ιδιαίτερα μαθήματα σε νομοθέτες και "αριστερόστροφους" καλλιτέχνες.

Αντίσταση στους καρχαρίες των "πνευματικών δικαιωμάτων"

Τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται οι διώξεις των εταιριών πνευματικών δικαιωμάτων κατά της «πειρατείας». Τουλάχιστον με τον όρο όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται.

Το τραστ των εταιριών και δικηγορικών γραφείων που έχει αναλάβει το έργο αυτό αρχίζει να παίρνει περισσότερη φόρα από τη στιγμή που κάποιες αρχές δείχνουν διατεθειμένοι να τους παραχωρήσουν γη και ύδωρ όπως στην περίπτωση της Μ. Βρετανίας π.χ., όπου οι πάροχοι Internet αναγκάζονται να καρφώνουν τους πελάτες τους που κατεβάζουν προστατευμένο από πνευματικά δικαιώματα υλικό.

Παραβιάζοντας όμως συνταγματικές ελευθερίες, διότι για να εξακριβωθεί η φύση του υλικού θα πρέπει να παραβιαστεί το απόρρητο της επικοινωνίας. Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να αντιμετωπισθούν όλοι οι χρήστες εκ προοιμίου ως παραβάτες.

Δίωξη έχει ασκηθεί επίσης και κατά του μεγαλύτερου φορέα online αποθήκευσης, του Rapidshare επειδή φιλοξενεί αρχεία με μουσική ταινίες κλπ. Που μπορούν να αποθηκεύσουν οι χρήστες και που μπορούν να «κατεβάσουν» τρίτοι που διαθέτουν τη σχετική «ηλεκτρονική διεύθυνση».
Η υπόθεση εκκρεμεί σε εφετείο και ήδη το Rapidshare για να πείσει για τις αγαθές του προσθέσεις και να μείνει ανοιχτό, αρχίζει να μπλοκάρει αρχεία που έχουν αναφερθεί οτι παράνομα περιλαμβάνουν τέτοιο προστατευμένο υλικό.

Πάνω στη φόρα και με τον αέρα που πήρε η βιομηχανία διώξεων, η Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων (ΕΠΟΕ) κατέθεσε μήνυση και κατά των sites που διαθέτουν ελληνικούς υπότιτλους για ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Με αποτέλεσμα τα sites αυτά με συνοπτικές διαδικασίες να κλείσουν (κακώς κατά τη γνώμη μου).
Φαίνεται οτι οι υπεύθυνοι δεν αισθάνθηκαν αρκετά ισχυροί (κυρίως οικονομικά, αφού κανείς χρήστης δεν πλήρωνε για να αποκτήσει τους υπότιτλους), για να υπερασπισθούν την υπόθεσή τους σε δικαστήρια όπου θα έπρεπε οι ενάγοντες να αποδείξουν όχι ότι η απόδοση των διαλόγων στα ελληνικά παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα και άρα το sui generis του σεναρίου, αλλά οτι η διάθεση της κάποιας εκδοχής της απόδοσης ΚΑΙ ΟΧΙ του ίδιου του έργου, είναι παράνομη.
Είναι δηλαδή σαν να λέμε οτι αν εγώ παραθέσω εδώ μεταφρασμένους στίχους από ένα τραγούδι παραβιάζω πνευματικά δικαιώματα!

Είμαστε λοιπόν σε μια περίοδο όπου όλοι όσοι τολμούν να κάνουν οτιδήποτε μοιάζει ως παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων κατατρομοκρατούνται. Και φαίνεται οτι υπερ-αντιδρούν τα κράτη, οι φορείς, όλοι μπροστά στον πανικό της πανίσχυρης βιομηχανίας (που ας μη ξεχνάμε είναι και ένας κλάδος με τεράστιο τζίρο) που αισθάνεται οτι χάνει χρήματα από το οτι κάποιος μετέφρασε τα κρυόκωλα αστεία του σώου του Jay Lenno στα ελληνικά!

Χρειάζεται ψυχραιμία παιδιά! Και μερικοί δικηγόροι με cojones!
Διότι οι εταιρίες έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις πως χρησιμοποιούν καταφανώς παράνομες τακτικές. Όπως σε μια περίπτωση που ο κολοσσός Sony ζητούσε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από μια κυρία Crain στο Τέξας (που το νοικοκυριό της παρεμπιπτόντως είχε καταστραφεί στον τυφώνα Katrina), όπου αποδείχτηκε οτι η εταιρία με τα "δικαιώματα" είχε χρησιμοποιήσει μη αδειοδοτημένους ερευνητές που ρητά απαγορεύονται σε δικαστικές υποθέσεις) για να ανακαλύψει οτι η εγγονή κατέβασε μερικά τραγούδια!

Σε άλλη υπόθεση ένας δικαστής στο Νέο Μεξικό απέρριψε την αξίωση δισκογραφικής εταιρίας να της δοθούν τα στοιχεία φοιτητών του πανεπιστημίου που υποτίθεται οτι συμμετείχαν σε δίκτυο ανταλλαγής αρχείων.

Πρόσφατα η ίδια η RIAA (η ένωση δισκογραφικών εταιριών των ΗΠΑ) αποφάσισε (μόνη της) ότι είναι παράνομο να μεταφέρεις τα τραγούδια από ένα CD που αγόρασες στο PC σου! Δηλαδή θα πρέπει κάφρε, να αγοράσεις CD για το σπίτι, τα ίδια τραγούδια από το iTunes π.χ. για να τα ακούς στο iPod, και πάει λέγοντας! Κανονικό διαζύγιο απο τη λογική δηλαδή για να γίνει πιο σαφής ο βαθμός του πανικού τους.

Έτσι θεωρούν οτι πρέπει να αμείβονται κάθε φορά που ακούμε τη μουσική τους.
Η μήπως η μουσική δεν είναι δική τους;

Να το συζητήσουμε στη συνέχεια...