Στον εξωτικό και παραμεθόριο Γέρακα Αττικής. (Έκθεση)

Στον εξωτικό Γερακα του 2012 έχουμε πεζοδρόμια. Γιατί σεβόμαστε τους πεζούς.

Μικρά βέβαια, αλλά είμαστε και νέος Δήμος, φυτεύτηκαν σχετικά πρόσφατα. Με τον καιρό και με σωστό πότισμα θα μεγαλώσουν.
Αυτό που βλέπετε είναι πάνω στη Λεωφόρο Γέρακα. Όπου τα αυτοκίνητα κινούνται με μεγάλες ταχύτητες.
Μάλλον χρειάζεται πιο πολύ πότισμα.

Αυτό πάλι, φυτεμένο πριν πολλά χρόνια, δεν πρόκοψε και πάει για ξερίζωμα.


Επίσης έχουμε "Παιδικές Χαρές" που είναι ταυτόχρονα και "Ενήλικες Θλίψεις" (ΠΧ-ΕΘ)

Τα φωτιστικά σώματα επιβεβαιώνουν τα ταλέντα στην εύστοχη Βολή Πέτρας των Γερακιωτόπαιδων. Είμαι περήφανος.
 Όταν γίνει Ολυμπιακό άθλημα έχουμε ήδη καβατζώσει το χρυσό.

Τα κομμάτια ελαστικού δαπέδου στην "ΠΧ-ΕΘ" έχουν αφαιρεθεί για κατ οίκον προπόνηση των Γερακιωτόπαιδων στην κωλοκυβίστηση.

Επίσης τα προστατευτικά ξύλινα κομμάτια είναι ήδη μισοκαμένα, στα πλαίσια εργαστηριακών δοκιμών για το πόσο εύφλεκτα είναι. Πράγμα που θα βοηθήσει πάρα πολύ στην κοινωνική πολιτική για θέρμανση των οικονομικά αδύναμων  τώρα που το πετρέλαιο είναι πανάκριβο.

Panos Was Here ρε.

Επίσης μόλις αποκτήσαμε σε ένα τμήμα, πεζόδρομο μετά ποδηλατοδρόμου. Και μάλιστα τον έκαναν να περνάει κάτω απο σταθμευμένα αυτοκίνητα!

Αναπτύχθηκε έτσι η ανάλογη τεχνογνωσία (για να παίρνουν κάποιοι μαθήματα).

Φάτε τη σκόνη μας Θεσσαλονικείς που ακόμα καταφεύγετε σ' αυτή την ξεπερασμένη τεχνολογία 

Μπορεί βέβαια να δυσκολέψει η χάραξη αυτή τους ποδηλατιστές.Αλλά έτσι κι αλλιώς ο πρόσθετος βαθμός δυσκολίας ανταμείβεται με περισσότερους πόντους. Και αποκτάς και περισσότερες ικανότητες.

Πιάσαν τόπο τα λεφτά μας.

Τώρα που στοιχειοθετήθηκε το "εξωτικό" της περιοχής πάμε και στο "παραμεθόριο".

Δίκτυο αποχέτευσης (φυσικά) δεν υπάρχει. Τα τελευταία είκοσι χρόνια οι Δήμαρχοι εκλέγονται με την υπόσχεση "θα σας κάνουμε αποχέτευση". Η διάχυτη σκατίλα απο τις εκκενώσεις βόθρων είναι το άρωμα-σφραγίδα της πυκνοκατοικημένης -πλέον- περιοχής.
Η μεγάλη ψυχαγωγία μας είναι όταν τα τριαξονικά βυτιοφόρα προσπαθούν να μπουν σε στενούς δρόμους με παρκαρισμένα αυτοκίνητα (εκατέρωθεν φυσικά) για να επιτελέσουν το θεάρεστο έργο της αναρρόφησης. Βγαίνει όλη η γειτονιά και χαζεύει. Τύφλα νάχουν τα τούρκικα σήριαλ.

Ο ΟΤΕ επίσης δεν μπορεί να παράσχει πρόσθετες τηλεφωνικές γραμμές. Η απάντηση που δίνει στους νέους κατοίκους είναι πως δεν υπήρχε πρόβλεψη για την πληθυσμιακή αύξηση στο Γέρακα και δεν είναι σε θέση να αυξήσουν τη χωρητικότητα του δικτύου (που να φανταστούν δηλαδή πως τα οικόπεδα μετά απο δέκα χρόνια θα είναι κατοικίες; Λογικό). Έτσι, τηλεφωνικά οι νέοι κάτοικοι βολεύονται με φερέσυχνα τηλέφωνα, μια λύση που δεν προσφέρει τη δυνατότητα για σύνδεση internet.
Με ότι αυτό σημαίνει.

Επίσης δεν υπάρχει δίκτυο φυσικού αερίου. Παρά το γεγονός οτι ο κεντρικός αγωγός περνάει ΜΕΣΑ απ' το Γέρακα (Κλεισθένους), οι κάτοικοι εκατέρωθεν του αγωγού δεν έχουν σύνδεση (ασύμφορη λόγω μονοκατοικιών μάλλον).

Έχουμε όμως σουβλατζίδικα και καφετέριες και σε συνδυασμό με τα survival skills που αναπτύσουμε, περνάμε πολύ ωραία!

Υ.Γ. Το σκηνικό σύμπνοιας των "σταρχίδιαμου" κατοίκων και "σταρχίδιαμου" Δήμου που βλέπετε μπορεί να σας μπερδέψει γιατί στην εξίσωση θα πρέπει να βάζετε και την ανάγκη του δεύτερου να δίνει "έργα" για να ρέει το χρήμα. Αυτή δεν φαίνεται στις φωτογραφίες (δεν ήθελε να βγει).

Souvenir of Gerakas 2011

Πεζοδρόμιο, οδός Κλεισθένους, Γέρακας 2011. Μια παρακαταθήκη για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Αυτοί δεν είναι δύο φοίνικες!

Όχι, καμία αλληγορία δεν υπάρχει εδώ, δεν έχω καμία διάθεση να αναφερθώ στη στρέβλωση της πολιτικής πραγματικότητας.

Αλήθεια δεν είναι δύο φοίνικες. Αν δείτε τη φωτογραφία προσεκτικά θα το καταλάβετε.
Το Μαρακές είναι εντελώς επίπεδο και οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να είναι ψηλά.
Αν όμως οι κεραίες έμπαιναν έτσι άχαρες σε κάποιο ιστό θα ήταν ένα άσχημο θέαμα. Οπότε βρέθηκε η λύση των ψεύτικων δέντρων.
Στο Μαρόκο αυτά.

Κοιτάξτε τώρα γύρω σας εκεί που είστε.

Υ.Γ. Η δήμαρχος του Μαρακές είναι η 33χρονη δικηγόρος Fatema Zahra al-Mansouri (φωτό). Διακρίνετε το καθαρό και σπινθηροβόλο βλέμμα;
Ζηλεύω!

Βλέπετε κάτι περίεργο σ' αυτή την εικόνα;

Βλέπετε σ' αυτή την εικόνα κάτι που να σας κάνει εντύπωση;
Βλέπετε κάτι που σας ξενίζει;

Είδατε πόσο έχουμε εξοικοιωθεί με την κακογουστιά, με τον οπτικό θόρυβο; Είδατε πως συνηθίσαμε σ' αυτή την αισθητική μόλυνση; Είδατε πως βλέπουμε ΑΥΤΟ σαν φυσιολογικό και μας φαίνονται τα graffiti των παιδιών που μεγαλώνουν σε τούτη την πόλη ως βανδαλισμοί;

Είδατε πως η έλλειψη μέτρου οδηγεί νομοτελειακά στην αυτοκαταστροφή; Γιατί δεν πιστεύω όσοι τοποθέτησαν το ταμπελάκι τους (για να μη χάσουν τα ευρουδάκια οποιου πιθανού πελάτη) να νομίζουν οτι λειτουργεί αυτό το κατάντημα, οτι θα βρει κάποιος το σήμα τους σ' αυτή την "μαγική" εικόνα.

Να δω ποιός πολιτικός, δήμαρχος, νομάρχης, ποιός "άρχων" με μεταλλικά σφαιρίδια θα αποφασίσει να βάλει ένα τέλος σε τούτο το τριτοκοσμικό αίσχος...

Ερχονται πολλά Mall ...

Σάββατο μεσημέρι, προσπαθώ να φτάσω στο Mall στο Μαρούσι, γιατί είναι η μόνη μέρα που προλαβαίνω να αλλάξω ένα δώρο. Λέω «προσπαθώ» γιατί άλλο η πρόθεση και άλλο η πραγματικότητα. Ο καιρός είναι βροχερός και έχω ακινητοποιηθεί στον παράλληλο δρόμο της Αττικής οδού που περνάει εμπρός από το κτίριο.

Λίγο αργότερα στο γκαράζ του εμπορικού κέντρου, το αδιαχώρητο. Και οι τρεις όροφοί του είναι γεμάτοι και οι οδηγοί κάνουν βόλτες μέχρι να βαρεθούν και να παρατήσουν τελικά όπου βρουν το αυτοκίνητο ή να φύγουν, ενώ τα 2-3 άτομα προσωπικό που έχουν αναλάβει να κατευθύνουν τα αυτοκίνητα είναι έτοιμα να τα παρατήσουν και να φύγουν.
Χιλιάδες κόσμου έχουν πλημμυρίσει τους διαδρόμους με αμέτρητα καροτσάκια με μωρά, πιτσιρίκια σε κατάσταση υστερίας, κουφές γιαγιάδες, η εξυπηρέτηση στα καταστήματα μηδενική και οι (λίγοι) υπάλληλοι στα όριά τους.

Το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στις ΗΠΑ είναι το Mall of America στη Μινεάπολη της Μινεσότα, όπου υπάρχει πάγος για 9 μήνες το χρόνο. Μια χαρά λύση είναι εκεί τα εμπορικά κέντρα. Τα ψώνια και ο ελεύθερος χρόνος καταναλώνονται σε προστατευμένο περιβάλλον χωρίς μετακινήσεις ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες. Χωρίς επαφή με τα καιρικά φαινόμενα με ένα σταθερό φωτισμό μέρα-νύχτα σαν τα κοτέτσια όπου όπως οι κότες, έτσι και οι πελάτες χάνουν τη σχέση με το χρόνο. Αγοράζουν, συναντιούνται και ψυχαγωγούνται.

Κανονικά λοιπόν στην Ελλάδα των 9 μηνών ηλιοφάνειας και υψηλών θερμοκρασιών δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι επιτυχημένα τα εμπορικά κέντρα. Σωστά; Λάθος!

Θα ήταν αδύνατον σε μια οικογένεια και ειδικά με βροχερό καιρό να πάει στην Αθήνα, να «χαζέψει» να κάνει μια βόλτα, να πιει ένα καφέ, να τσιμπήσει κάτι για μεσημέρι χωρίς να μετακινηθεί σε μεγάλη απόσταση και να πληρώσει για στάθμευση αυτοκινήτου λιγότερα από 15 ευρώ.

Η σύγκριση με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι καταλυτική . Σχεδόν παντού υπάρχει ένα πεζοδρομημένο εμπορικό κέντρο με καταστήματα που αφορούν όλα τα κοινά (το λέω για τους βιαστικούς που θα ήθελαν να αναφέρουν το γυναικοδρόμιο της Ερμού ως ανάλογη περίπτωση), με ευκαιρίες για χαλαρά ψώνια, καφέ και φαγητό. Μια «εμπορική καρδιά» όπου η βόλτα γίνεται χαλαρά, ο κόσμος απολαμβάνει την πόλη και ενίοτε γίνονται και χάπενινγκ.

Εδώ ούτε μείζονες πεζοδρομήσεις έχουν συμβεί, ούτε «πολυσυλλεκτικές» εμπορικές πιάτσες έχουν δημιουργηθεί (στην Ερμού τα ρούχα, στη Στουρνάρη οι υπολογιστές, αλλού τα τρόφιμα, αλλού κάποια άλλη κατηγορία).

Ούτε αρκετά γκαράζ που θα μείωναν πιθανά και την τιμή της στάθμευσης υπάρχουν, ούτε εκτεταμένο δίκτυο μετρό που να αίρει την ανάγκη χρήσης του ΙΧ.

Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν γιατί σε κανονικές και «διαδικτυακές» παρέες τα εμπορικά κέντρα ακούνε τα χίλια όσα, από τη στιγμή που είναι προφανές ότι έχουμε μια κακά σχεδιασμένη πόλη με ελλιπέστατες υποδομές. Αν τα κέντρα αυτά είναι γεμάτα κόσμο, σημαίνει ότι κάποιοι τα βρίσκουν βολικά, σε αντίθεση με το εμπορικό κέντρο της Αθήνας ή του Χαλανδρίου, της Αγίας Παρασκευής ή του Μαρουσιού.

Φταίνε λοιπόν οι επιχειρηματίες και οι εταιρίες που δημιουργούν αυτή τη νέα αγορά ή οι εκάστοτε πολιτικοί και δημοτικοί άρχοντες που στέρησαν τις ευκαιρίες αφήνοντας πόλεις και συνοικίες να αναπτυχθούν χωρίς σχέδιο και προοπτική (και που τώρα παραχωρούν δημόσιες εκτάσεις με συνοπτικές διαδικασίες);

Και ας θυμηθούμε εδώ τους Αγιο-Παρασκευιώτες που έκαναν αντίσταση στο να γίνει σταθμός μετρό στην πλατεία! (η απόλυτη παράνοια).

Και επειδή η τάση φαίνεται να εξελίσσεται ραγδαία και άρα «έχει ψωμί η δουλειά», θα γίνουν κι άλλα ακόμα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα. όπως του Βωβού στον Ελαιώνα κι ένα πολύ μεγαλύτερο που ετοιμάζεται στην Πειραιώς (στο ύψος του «Αθηνών Αρένα»)
Δυστυχώς όχι σε χώρους χτισμένους με κατεδάφιση ή διαμόρφωση παλιότερων κτισμάτων, αλλά σε νέους ελεύθερους χώρους Από αυτούς που θα έπρεπε να έχουν δεσμευτεί για ελεύθερη χρήση.
Γιατί -ακόμα και αν είναι αυθαίρετα- κοστίζουν πολύ λιγότερο.

Νικήτας Κακλαμάνης Part II, Η Επιστροφή!

Όταν ο δήμαρχος έκανε γιορτές στο Σύνταγμα, είδε οτι το κοινό του ήταν μετανάστες. Οι Αθηναίοι απείχαν, ίσως επειδή δεν πιστεύουν πια σε τέτοιες γιορτές, ειδικά μετά από όσα είχαν προηγηθεί, είτε επειδή δεν μπορούν να γιορτάσουν εύκολα, είτε επειδή έχουν αποξενωθεί με την ίδια τους την πόλη. Περίμενε οτι αυτή η πιθανολογούμενη αποξένωση του Αθηναίου απο την πόλη του, του έδινε και «λευκή επιταγή» να κάνει ότι ήθελε στην Αθήνα.

Τα δέντρα στην Κυψέλη ξεπατώθηκαν και κόπηκαν το πρωί της περασμένης Δευτέρας. Χαράματα! Λάθρα! Χωρίς καμία συνεννόηση, χωρίς κανένα διάλογο.
Έτσι ώστε μέχρι να συνέλθουν οι περίοικοι και να δουν τι έγινε, το μέγιστο και ουσιαστικό κομμάτι της δουλειάς να έχει ήδη γίνει. Ανεπανόρθωτα. Και φυσικά η «δουλειά» ξεκίνησε απ’ τα υπεραιωνόβια πεύκα. Αυτό ήταν και το κύριο εμπόδιο.
Αυτό από μόνο του δείχνει την πονηριά της κίνησης, μας κίνησης που γινόταν ερήμην των κατοίκων, που προφανώς είναι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και μελλοντικοί χρήστες του πάρκινγκ που σχεδιάζεται να γίνει.

Ο δήμαρχος δεν ξεκίνησε από τη δημιουργία ποδηλατόδρομων ή κάτι παρεμφερές βασικό και στοιχειώδες που θα σηματοδοτήσει την προσδοκώμενη μείωση χρήσης των αυτοκινήτων.

Δεν ξεκίνησε από τη θωράκιση, διαφύλαξη και αύξηση των ελεύθερων χώρων, ούτε που του πέρασε απ’ το μυαλό να βρει άλλους οικοδομημένους χώρους να απαλλοτριώσει για να γίνει το πάρκινγκ.

Γιατί πρώτον ο δήμαρχος δεν θέλει να πείσει τους Αθηναίους να χρησιμοποιούν λιγότερο αυτοκίνητο (ξέρει την εξάρτηση του νεοέλληνα ψηφοφόρου του) και δεύτερον διότι είχε την εύκολη λύση του να καταργήσει έναν ακόμα ελεύθερο χώρο για να κάνει business.

Πρόσφατα, στην Κυψέλη και πάλι, το κτίριο της Δημοτικής Αγοράς στη Φωκίωνος Νέγρη προγραμματιζόταν να κατεδαφιστεί για να γίνει άλλο ένα πάρκινγκ!

Στο τσακ κυριολεκτικά οι περίοικοι πήραν είδηση τα σχέδια, οργανώθηκε επιτροπή και συλλογή υπογραφών, το κτίριο χαρακτηρίστηκε διατηρητέο και σήμερα χρησιμοποιείται σαν χώρος πολιτισμού με εκθέσεις και εκδηλώσεις αλλά και σα λαϊκή αγορά βιολογικών προιόντων κάθε Σάββατο.

Με πρωτοβουλία των κατοίκων και ερήμην των σχεδίων του κάθε δημοτικού άρχοντας για «ανάπτυξη» όπως βαφτίζουν τις business.

Φαίνεται πως η υποχρέωση για γκαράζ που δεν κατάφερε να υλοποιηθεί εκεί σε ένα υψηλού προφίλ μέρος, βρήκε τώρα την εύκολη λύση.

Τα πανύψηλα πεύκα ήδη χάθηκαν και οι κάτοικοι προσπαθούν τώρα να διαφυλάξουν το ήδη κατεστραμμένο οικόπεδο. Η αστυνομία δε, συνεπής στον αντιπαθητικό της ρόλο, ποτίζει μεσήλικες με χημικά, κλείνει την Πατησίων (η αστυνομία και όχι οι διαμαρτυρόμενοι) και όλα αυτά παρουσία εισαγγελέα.

Και όσοι υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του πολίτη για να αποφασίζει για τη γειτονιά του, όσοι πιστεύουν οτι τα πεύκα είναι πιο σημαντικά από 2ο ή 3ο αυτοκίνητο, όσοι ελπίζαμε οτι θα αποκτήσουμε ηγεσίες εθνικές ή δημοτικές με ευαισθησίες και ανθρωποκεντρικές προτεραιότητες είμαστε επισήμως, απελπιστικά μόνοι!

Και για το τέλος σας θυμίζω τους στίχους του Big Yellow Taxi της Joni Mitchell που τα είπε όλα εδώ και κάποιες δεκαετίες πριν:

They paved paradise

And put up a parking lot

With a pink hotel, a boutique

And a swinging hot spot

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

They took all the trees

Put em in a tree museum

And they charged the people

A dollar and a half just to see em

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Hey farmer farmer

Put away that d.d.t. now

Give me spots on my apples

But leave me the birds and the bees

Please!

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Late last nightI heard the screen door slam

And a big yellow taxi

Took away my old man

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Η περίεργη περίπτωση του δήμαρχου Νικήτα Κακλαμάνη

Ομολογώ ότι αδυνατώ να παρακολουθήσω και να κατανοήσω την πρεμούρα του Νικήτα Κακλαμάνη για τα έργα Βωβού στον Ελαιώνα.

Αυτές οι υστερικές δηλώσεις για στήλες όπου «θα αναγράφονται οι πολέμιοι της ανάπτυξης» κατά πάσα πιθανότητα θα τον συνοδεύουν στην υπόλοιπη πολιτική του καριέρα.
Κανονικά ο Δήμαρχος, ο οποιοσδήποτε δήμαρχος, θα έπρεπε να έχει κύριο μέλημα την εξασφάλιση της ποιότητας ζωής των δημοτών του, την εξασφάλιση χώρων πρασίνου και όχι την ανέγερση περισσότερων εμπορικών κέντρων.

Απλά είναι τα πράγματα. Η Αθήνα, η πόλη την οποία υπηρετεί ο κύριος Κακλαμάνης έχει ένα βαρύτατα ελλειμματικό ισοζύγιο στη σχέση τσιμέντου – πρασίνου. Επομένως θα έπρεπε να αποφύγει να θέτει ρητορικά ερωτήματα -όπως έκανε πρόσφατα- για το αν είναι προτιμότερη η τωρινή υποβάθμιση από την εμπορική ανάπτυξη. Φυσικά η απάντηση είναι ότι οι δημότες δικαιούνται χώρους πρασίνου με ελεύθερη χρήση για αναψυχή. Αυτό που οφείλει να κάνει λοιπον ο Δήμος Αθηναίων είναι να εξασφαλίσει τους πόρους για να κάνει (ο ίδιος ο Δήμος), αυτά που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

Αν λοιπόν δεν υπερασπιστεί ο ίδιος ο Δήμαρχος τους ελεύθερους χώρους για τους δημότες του, ποιος θα το κάνει;
Απ’ ότι φαίνεται, το Συμβούλιο της Επικρατείας!

Δεν είναι όμως μόνο ο Κακλαμάνης αν και περίπτωσή του είναι η πιο αξιοπερίεργη λόγω του θεσμικού ρόλου που υπηρετεί. Η υπόθεση μπλέκεται πολύ βολικά μέσα σε μια ομίχλη αλληλο-χρηματοδοτήσεων που συνδέουν εμπορικό κέντρο και γήπεδο του Παναθηναϊκού μαζί. Δεν υπάρχει –λέει- γήπεδο χωρίς το εμπορικό κέντρο. Προφανώς το ένα χρηματοδοτεί το άλλο και άρα αν πρέπει να γίνει γήπεδο αυτό θα πρέπει να πληρωθεί από το τζίρο των παρακείμενων εμπορικών χρήσεων. Άντε τώρα να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο οπαδός που απλά θέλει γήπεδο, και ποιος αυτός που ευεργετείται από τις πολλές μίζες που προφανώς πέφτουν όταν υλοποιούνται τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια εκατομμυρίων ευρώ. Άλλωστε οι πολλοί πολιτικοί που φυσικά ποντάρουν στις ψήφους των Παναθηναϊκών υπερασπίζονται το δίκιο της ομάδας και τα μεροκάματα των οικοδόμων(!) λες και ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί η ανεργία είναι να τσιμεντώσουμε ότι απέμεινε από την Αθήνα. Κι απ' ότι φαίνεται στον ορίζοντα δεν θα αργήσει να γίνει κάτι τέτοιο (ήδη σχεδιάζεται ένα Mall-μεγαθήριο στην περιοχή του Ρουφ επι της οδού Πειραιώς, πιθανότατα το μεγαλύτερο όλων).

Δεν φαίνεται όμως οι πολιτικοί μας να διακατέχονται απο την ίδια πρεμούρα όταν τα ελάχιστα σχέδια για χώρους πρασίνου μένουν στα χαρτιά.

Προφανώς τα δέντρα όχι μόνο δεν ψηφίζουν αλλά δεν εκταμιεύουν και «χορηγίες».

Ανάξιοι της ακτογραμμής μας

Θα περίμενε κανείς πως σε μια πόλη πνιγμένη στο μπετόν όπως η Αθήνα, η ανάγκη για ελεύθερους χώρους θα μετουσιώνονταν σε πίεση για αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων, για να δημιουργηθούν χώροι αναψυχής.

Και όταν λέμε «αξιοποίηση», δεν εννοούμε «οικονομική» όπως προφανώς έχουμε μονοδιάστατα στο μυαλό μας. Εννοούμε χρήση των χώρων από τους πολίτες, εννοούμε αναψυχή. Είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίζουμε τις έννοιες σε μια χώρα
Όπου ότι δεν φέρνει συναλλαγή, δεν μπορεί να διεκδικήσει προσοχή, φροντίδα, οικονομική στήριξη. Για τους λόγους αυτούς μαραζώνουν και αργοπεθαίνουν ο εθνικός κήπος και το πεδίο του Άρεως. Οι δύο μοναδικοί χώροι πράσινου σε μια αξιοθρήνητη πόλη.
Έχει ειπωθεί σε πολλές περιπτώσεις μέχρι σήμερα, ότι όταν έκανε Ολυμπιακούς Αγώνες η Βαρκελώνη, πόλη που είχε γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα, αξιοποίησε την παραλιακή της ζώνη που κάποτε ήταν γεμάτη από παλιά εργοστάσια . Μετά τους αγώνες, η προσωπικότητα της πόλης άλλαξε, με πολλά σημεία ενδιαφέροντος, μπαρ, εστιατόρια, κινηματογράφους αλλά και παραλίες για μπάνιο, με άμμο που μεταφέρθηκε για να διαμορφωθεί πλαζ εκεί που δεν υπήρχε. Σήμερα η περιοχή αυτή είναι γεμάτη από ανθρώπους που χαίρονται την πόλη τους με θέα τη θάλασσα.

Εμείς για άλλη μια φορά είμαστε καταδικασμένοι να αναζητάμε το αυτονόητο. Όλη η παραλιακή είναι είτε νταμάρι, είτε εργοτάξιο χωματουργικών, είτε χώρος απόθεσης μπάζων και σκουπιδιών, είτε στην καλύτερη περίπτωση απλά αναξιοποίητη. Σα να μην υπήρχε θάλασσα, σα να μη μας αφορά το κοίταγμα της θάλασσας.

Κι όπως πάντα υπάρχουν μόνο δύο χρώματα, μόνο δύο πλευρές. Η περίφραξη, ο δεσμευμένος χώρος από κτίρια και μπουζουξίδικα κρυφού και ανεξερεύνητου ιδιοκτησιακού καθεστώτος, μπλεγμένου σε εκατοντάδες πολυνομίες και φορείς που απλώς κάνουν ανετότερη την ασυδοσία από τη μία, οι κραυγές για εξορία των κέντρων διασκέδασης από την άλλη.

Οι πολίτες των περιοχών, με το δίκιο τους θέλουν να ανοίξει η πρόσβαση προς την ακτή. Οι Δήμοι ανταποκρινόμενοι στη θέληση των δημοτών φωνάζουν για να πάρουν μεγαλύτερες αρμοδιότητες αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν κανένα σχέδιο για το τι μπορούν και πρέπει να κάνουν αν αυτές τους εκχωρηθούν. Φωνάζει ο δήμαρχος Καλλιθέας και κατονομάζει «ιδιωτικά συμφέροντα» (βλέπε «κερδοσκοπία») που μάλλον είναι χειρότερα στην κοινή αντίληψη από τα «δημόσια συμφέροντα» (βλέπε «ρεμούλες») που όμως δεν έχει καμία σχέση με τον ομόηχο τίτλο «δημόσιο συμφέρον» (βλέπε «ποιότητα ζωής»).
Φτάσαμε να ακούμε "παραλιακή" και ο συνειρμός να είναι νονοί της νύχτας, μπράβοι, εκκλησιαστικές περιουσίες και πανάκριβο μπάνιο σε μολυσμένα νερά.

Που είναι ο κοινός νους; Η απλή λογική; Πόσο δύσκολο είναι να εξασφαλίσεις την ελεύθερη πρόσβαση και ταυτόχρονα να υπάρχουν και μαρίνες, και κέντρα διασκέδασης και μπαρ και λουνα-πάρκ και παιδικές χαρές και χώροι άθλησης και χώροι για τέχνη και συναυλίες σε ένα λογικό ποσοστό το καθένα; Πόσο δύσκολο είναι να αναλάβει ένας φορέας να βάλει μια τάξη και να αναλάβει αυτό που γίνεται σε όλο τον κόσμο να γίνει πραγματικότητα; Να χρηματοδοτηθούν δηλαδή οι δωρεάν χρήσεις από τις επαγγελματικές εκμεταλλεύσεις, να βοηθηθεί η συντήρηση από εμπορικά έσοδα.

Πόσο δύσκολο είναι να γίνει ένας διαδημοτικός φορέας που να αναλαμβάνει να συντονίσει ένα τέτοιο έργο; Πόσο δύσκολο είναι το αρμόδιο υπουργείο χωροταξίας να επιβάλλει συγκεκριμένες χρήσεις και προδιαγραφές στους αρμόδιους δήμους; Πόσο δύσκολο είναι να απαλλοτριωθούν οι ιδιοκτησίες που εμποδίζουν την πρόσβαση στην παραλία; Απερίγραπτες καταστάσεις σε μια χώρα που αποδεικνύεται ανάξια των δεκαπέντε χιλιάδων χιλιομέτρων ακτογραμμής.

Πόσο ακόμα κύριοι υπουργοί, κύριοι δήμαρχοι θα ψάχνουμε να βρούμε την ουρά μας τρέχοντας γύρω από το δέντρο; Και πόσο ακόμα εμείς θα συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι ο μόνος ελεύθερος χώρος είναι η καφετέρια;

Τα Μαραμένα Σύκα αποδεικνύουν εδώ ότι το φαινόμενο είναι πανελλήνιο

Σημ: Οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες από το πολύ καλό site, airphotos.gr