Αντίσταση στους καρχαρίες των "πνευματικών δικαιωμάτων"

Τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται οι διώξεις των εταιριών πνευματικών δικαιωμάτων κατά της «πειρατείας». Τουλάχιστον με τον όρο όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται.

Το τραστ των εταιριών και δικηγορικών γραφείων που έχει αναλάβει το έργο αυτό αρχίζει να παίρνει περισσότερη φόρα από τη στιγμή που κάποιες αρχές δείχνουν διατεθειμένοι να τους παραχωρήσουν γη και ύδωρ όπως στην περίπτωση της Μ. Βρετανίας π.χ., όπου οι πάροχοι Internet αναγκάζονται να καρφώνουν τους πελάτες τους που κατεβάζουν προστατευμένο από πνευματικά δικαιώματα υλικό.

Παραβιάζοντας όμως συνταγματικές ελευθερίες, διότι για να εξακριβωθεί η φύση του υλικού θα πρέπει να παραβιαστεί το απόρρητο της επικοινωνίας. Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να αντιμετωπισθούν όλοι οι χρήστες εκ προοιμίου ως παραβάτες.

Δίωξη έχει ασκηθεί επίσης και κατά του μεγαλύτερου φορέα online αποθήκευσης, του Rapidshare επειδή φιλοξενεί αρχεία με μουσική ταινίες κλπ. Που μπορούν να αποθηκεύσουν οι χρήστες και που μπορούν να «κατεβάσουν» τρίτοι που διαθέτουν τη σχετική «ηλεκτρονική διεύθυνση».
Η υπόθεση εκκρεμεί σε εφετείο και ήδη το Rapidshare για να πείσει για τις αγαθές του προσθέσεις και να μείνει ανοιχτό, αρχίζει να μπλοκάρει αρχεία που έχουν αναφερθεί οτι παράνομα περιλαμβάνουν τέτοιο προστατευμένο υλικό.

Πάνω στη φόρα και με τον αέρα που πήρε η βιομηχανία διώξεων, η Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων (ΕΠΟΕ) κατέθεσε μήνυση και κατά των sites που διαθέτουν ελληνικούς υπότιτλους για ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Με αποτέλεσμα τα sites αυτά με συνοπτικές διαδικασίες να κλείσουν (κακώς κατά τη γνώμη μου).
Φαίνεται οτι οι υπεύθυνοι δεν αισθάνθηκαν αρκετά ισχυροί (κυρίως οικονομικά, αφού κανείς χρήστης δεν πλήρωνε για να αποκτήσει τους υπότιτλους), για να υπερασπισθούν την υπόθεσή τους σε δικαστήρια όπου θα έπρεπε οι ενάγοντες να αποδείξουν όχι ότι η απόδοση των διαλόγων στα ελληνικά παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα και άρα το sui generis του σεναρίου, αλλά οτι η διάθεση της κάποιας εκδοχής της απόδοσης ΚΑΙ ΟΧΙ του ίδιου του έργου, είναι παράνομη.
Είναι δηλαδή σαν να λέμε οτι αν εγώ παραθέσω εδώ μεταφρασμένους στίχους από ένα τραγούδι παραβιάζω πνευματικά δικαιώματα!

Είμαστε λοιπόν σε μια περίοδο όπου όλοι όσοι τολμούν να κάνουν οτιδήποτε μοιάζει ως παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων κατατρομοκρατούνται. Και φαίνεται οτι υπερ-αντιδρούν τα κράτη, οι φορείς, όλοι μπροστά στον πανικό της πανίσχυρης βιομηχανίας (που ας μη ξεχνάμε είναι και ένας κλάδος με τεράστιο τζίρο) που αισθάνεται οτι χάνει χρήματα από το οτι κάποιος μετέφρασε τα κρυόκωλα αστεία του σώου του Jay Lenno στα ελληνικά!

Χρειάζεται ψυχραιμία παιδιά! Και μερικοί δικηγόροι με cojones!
Διότι οι εταιρίες έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις πως χρησιμοποιούν καταφανώς παράνομες τακτικές. Όπως σε μια περίπτωση που ο κολοσσός Sony ζητούσε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από μια κυρία Crain στο Τέξας (που το νοικοκυριό της παρεμπιπτόντως είχε καταστραφεί στον τυφώνα Katrina), όπου αποδείχτηκε οτι η εταιρία με τα "δικαιώματα" είχε χρησιμοποιήσει μη αδειοδοτημένους ερευνητές που ρητά απαγορεύονται σε δικαστικές υποθέσεις) για να ανακαλύψει οτι η εγγονή κατέβασε μερικά τραγούδια!

Σε άλλη υπόθεση ένας δικαστής στο Νέο Μεξικό απέρριψε την αξίωση δισκογραφικής εταιρίας να της δοθούν τα στοιχεία φοιτητών του πανεπιστημίου που υποτίθεται οτι συμμετείχαν σε δίκτυο ανταλλαγής αρχείων.

Πρόσφατα η ίδια η RIAA (η ένωση δισκογραφικών εταιριών των ΗΠΑ) αποφάσισε (μόνη της) ότι είναι παράνομο να μεταφέρεις τα τραγούδια από ένα CD που αγόρασες στο PC σου! Δηλαδή θα πρέπει κάφρε, να αγοράσεις CD για το σπίτι, τα ίδια τραγούδια από το iTunes π.χ. για να τα ακούς στο iPod, και πάει λέγοντας! Κανονικό διαζύγιο απο τη λογική δηλαδή για να γίνει πιο σαφής ο βαθμός του πανικού τους.

Έτσι θεωρούν οτι πρέπει να αμείβονται κάθε φορά που ακούμε τη μουσική τους.
Η μήπως η μουσική δεν είναι δική τους;

Να το συζητήσουμε στη συνέχεια...