Το "Μακεδονικό" της τελευταίας στιγμής

Εκεί στα ξένα που ήμουν αυτές τις μέρες, βρήκα στις εφημερίδες αυτή την καταχώρηση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (δεν ξέρω αν την έχετε δει κάπου αλλού, εγώ δεν την βρήκα στο διαδίκτυο).

Τις μέρες αυτές παρακολουθούσα επίσης από τα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια τις ανταποκρίσεις που ανέφεραν ότι «αναμένεται βέτο στην είσοδο της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, λόγω διαφωνίας στην ονομασία της χώρας, επειδή η Ελλάδα διαθέτει μια περιοχή με το ίδιο όνομα». Έτσι απλά και αφαιρετικά. Πως να μη φαίνεται σχετικά αστείο το θέμα με τέτοια παρουσίαση; Πως να πείσουμε οτι αυτό που εμείς θεωρούμε σαν απόλυτη προτεραιότητα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ είναι το θέμα της ονομασίας της FYROM τη στιγμή που τα μεγάλα θέματα για την κοινή γνώμη είναι άλλα και μεγάλα (επέκταση ΝΑΤΟ ανατολικά, μεγαλύτερη στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν κλπ);

Όταν λοιπόν μια ανεπίσημη καταχώρηση, μια μέρα πριν τη σύνοδο, καλείται να αποκαταστήσει το έλλειμμα πληροφόρησης της διεθνούς κοινής γνώμης, τότε μπορούμε να μιλάμε για τεράστια αποτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής. Γιατί τόσα χρόνια τώρα από τότε που ανέκυψε το θέμα, φαίνεται πως δεν καταφέραμε να πληροφορήσουμε αρκούντως για το πρόβλημά μας.

Επίσης δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο είναι πειστικό το να χρησιμοποιούμε σαν επιχείρημα την ύπαρξη εθνικιστικών χαρτών και διεκδικήσεων για να τεκμηριώσουμε την ύπαρξη απειλής. Ελπίζω οι Σκοπιανοί να μη κάνουν το ίδιο χρησιμοποιώντας τις δηλώσεις Άνθιμου που θέλει τη Μακεδονία «με τα κομμάτια που της λείπουν» (εδώ χειροκροτάμε)...

Τι γίνεται από εδώ και μετά;
Τίποτα δεν θα αλλάξει, το παιχνίδι είναι ήδη χαμένο, η χώρα αναφέρεται ως Μακεδονία εδώ και χρόνια και θα συνεχίσει να λέγεται έτσι ακόμα και αν ισχύσει οποιοδήποτε σύνθετο όνομα. Θα συνεχιστεί η αναγνώριση της χώρας με το όνομα που αυτή επιθυμεί και απο άλλες χώρες έτσι που τελικά το status quo να είναι διαμορφωμένο πριν την οποιαδήποτε συζήτηση ένταξης.

Το μόνο που παίζεται τώρα πλέον, είναι το πολιτικό κόστος που φοβούνται οι δύο κυβερνήσεις οτι θα έχουν από τους απεγνωσμένους για εθνική ταυτότητα πολίτες που κάνουν παρελάσεις με μακεδονίτικες στολές ως μεγαλέξαντροι.
Κι από τις δύο μεριές...

Χάσαμε το όνομα, χάνουμε και τη "χάρη"

Όπως και να εξελιχτούν τα πράγματα, το ζήτημα με το όνομα των Σκοπίων το έχουμε χάσει.

Ήδη ολόκληρη η υδρόγειος αναφέρεται σε «Μακεδονία» και θα συνεχίσει να αναφέρεται ακόμα και αν η ελληνική διπλωματία πετύχει να περάσει σύνθετη ονομασία. Ακόμα και αν οι Σκοπιανοί δεχτούν το «Σλαβομακεδονία» στην ουσία δεν θα αλλάξει ούτε μόριο ουσίας.

Το θέμα το χάσαμε καιρό τώρα. Από πολύ παλιά που το Linguaphone διαφήμιζε ανάμεσα στις γλώσσες και τα «Μακεδονικά». Το οτι εμείς προτιμήσαμε το στρουθοκαμηλισμό του να κοιτάμε αλλού, να υποκρινόμαστε οτι δεν υπάρχει θέμα απο τότε, δείχνει αφενός την άγνοια που είχαμε στο ενδεχόμενο ανεξαρτητοποίησης του κρατιδίου αλλά και την άγνοια που έχουμε για τις στρουθοκαμήλους (μια και το οτι χώνει το κεφάλι της στο χώμα είναι φοβερό ψέμα...)

Και τώρα; Τώρα το ένα μας βρωμάει το άλλο δε μας αρέσει.

Μια χαρά είναι το «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Μακεδονίας». Είναι το μοναδικό κομμάτι της Μακεδονίας που λειτουργεί σαν αυτόνομο κράτος και δεν ανήκει ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Βουλγαρία όπως οι άλλες δύο περιοχές. Δεν μας κάνει όμως γιατί όπως και τα άλλα ονόματα, ξυπνάει «αλυτρωτικές» διαθέσεις σαν αυτές που μας πουλάνε τις τελευταίες μέρες στις τηλεοράσεις με χάρτες που φτάνουν στη Θεσσαλία και που δεν είναι τίποτα περισσότερο απο παραληρήματα σλάβων Καρατζαφέρηδων και Άνθιμων (=να πάρουμε τα κομμάτια της Μακεδονίας που μας λείπουν).
Έτσι τρομάζουν και οι δικοί μας ελληναράδες τους απο κεί, έτσι γίνονται σημαία τα δικά μας παραληρήματα.

Αν κάποιος θέλει να τρομάξει τον άλλο, αυτά θα ανακινήσει και όχι την πραγματική σχέση μεγέθους των δύο χωρών ή τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των Σκοπιανών που δεν έχουν καμία διάθεση για περιπέτειες.

Απο την άλλη οι ΗΠΑ πιέζουν τώρα να μη προβάλουμε «βέτο» στην ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ έτσι που να «κλειδώσουν» τα σύνορά τους. Θράσος κι αυτό... Δε φτάνει που έδειξαν το δρόμο και άνοιξαν την όρεξη στους εθνικιστές της Αλβανίας με την απόσπαση του Κοσσόβου, τώρα τρέχουν και πασχίζουν να μη γίνει το ίδιο με τα Σκόπια! Και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Μια χαρά ευκαιρία θα ήταν για την Ελλάδα να στυλώσει τα πόδια ώστε να υποχρεωθούν τα Σκόπια σε κάποια παραχώρηση και να εξασφαλίσουν την ένταξη αυτή μια ώρα αρχύτερα.
Έλα όμως που δεν θα βγει κανένα ουσιαστικό όφελος απο αυτή την καθυστέρηση. Και στο θέμα του ονόματος (που όπως είπαμε έχει χαθεί) αλλά και στο θέμα της κωλυσιεργίας που μας κάνει να φαινόμαστε πεισματάρηδες και αναξιόπιστοι στο να παίξουμε κάποιο βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή.

Το μόνο που ενδιαφέρει την ελληνική διπλωματία είναι το «πολιτικό κόστος» που βλέπει η κυβέρνηση να σκαει στη γωνία, οπότε και προτιμάει να κάνει την βιασμένη παρθένα παρά να βγάλει όνομα σαν «εύκολη ερωμένη».

Υ.Γ.

Ως bloger και ως άνθρωπος υποκλίνομαι ταπεινά στον χωρίς όρια σουρεαλισμό των αιρετών τύπου Ψωμιάδη που μας θυμίζουν με τον καλύτερο τρόπο το ποιοί καλούνται να λύσουν όχι μόνο εθνικά, αλλά και τοπικά θέματα που αντιμετωπίζει στον 21ο αιώνα η χώρα.

Τι να κλάσουν τώρα τα επεξεργασμένα βίντεο του Λαζόπουλου...