Ο υπουργός-πρίγκηψ, οι Ρώσοι και μια συλλογή ζωγραφικής

Μια που σήμερα ήρθε στη δημοσιότητα η υπόθεση Γερουλάνου και του υπηρεσιακού του τηλεφώνου και είχε την τιμητική του στις τουιτεροκουβέντες, να πούμε και κάτι ακόμα για τον υπουργό.


Η ακόλουθη ιστορία είναι 100% αληθινή.


Πριν απο λίγο καιρό έφτασε στην πόρτα του υπουργείου του, το ενδιαφέρον Ρώσων (συγκεκριμένα του διευθυντή του BBC Ρωσίας) να αγοράσουν απο το ελληνικό δημόσιο την περίφημη συλλογή Κωστάκη με έργα Ρώσων πρωτοπόρων ζωγράφων.

Η συλλογή αγοράστηκε το 2000 απο τον τότε ΥΠΠΟ Ευάγγελο Βενιζέλο ο οποίος ως καλός σαλονικιός παράγων, έστειλε τη συλλογή στη Μονή Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης, ιδρύοντας παράλληλα και ένα "Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης" που απασχολεί περί τους τριάντα εργαζόμενους(!) κάνοντας γύρω στα 3 εισητήρια ημερησίως(!).


Οι Ρώσοι που προσπαθούσαν για πολύ καιρό να μιλήσουν για το θέμα αυτό με τον υπουργό Γερουλάνο έτρωγαν μονίμως πόρτα απο τον σύμβουλο επικοινωνίας του και δεν δόθηκε μέχρι τώρα η ευκαιρία ούτε καν να μάθουμε για το τι ποσό προσφέρεται για την απόκτηση της συλλογής.


Να υπενθυμίσουμε εδω πως στη Ρωσία βρίσκεται ήδη η μισή συλλογή καθώς ήταν μια απαραίτητη προυπόθεση για την έξοδο απο τη χώρα της άλλης μισής αλλά και των κλήρονόμων της.
Η Ρωσία τώρα επιθυμεί να χτίσει ένα μεγάλο και πολυτελές μουσείο για να φλοξενήσει πλέον ενιαία τη συλλογή καθώς την αντιμετωπίζουν ως μέρος της πρόσφατης πολιτιστικής ιστορίας τους. 
(Σας θυμίζει κάτι μάρμαρα η υπόθεση;)    


Φυσικά είναι μεγάλο απόκτημα για το ελληνικό δημόσιο και τους εν Ελλάδι φιλότεχνους η κατοχή αυτής της συλλογής αλλά μέρες που είναι, θα είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθουμε τα εξής:


-Ποιά θα ήταν η προσφερόμενη τιμή απο τους Ρώσους για τη συλλογή; Τι ποσό θα ερχόταν στα κρατικά ταμεία σ' αυτή την περίοδο κρίσης;


-Ποιό είναι το παθητικό, το κόστος της λειτουργία του μουσείου που φιλοξενεί σήμερα τη συλλογή; Πόσο μας στοιχίζει;


-Ποιά είναι η δική μας θέση απέναντι στο αίτημα των Ρώσων τη σιτγμή που κι εμείς έχουμε βάλει ένα παρόμοιο αίτημα για τα μάρμαρα του Παρθενώνα; (δε συγκρίνω φυσικά τις δύο υποθέσεις, καθώς η μία είναι νόμιμη κατοχή και η δεύτερη κανονική λεηλασία, αλλά η επιθυμία μιας χώρας να διαθέτει στο έδαφός της τα κομμάτια της ιστορίας της είναι ένα θεμιτό αίτημα).


και τέλος:

-πόσο δικαιολογείται το πείσμα του πρίγκιπος-υπουργού που ούτε καν καταδέχεται να συναντήσει κάποιον απο τους ενδιαφερόμενους για "ακρόαση";
  

Υπουργείο Πολιτισμού, ή κακό γραφείο Real Estate;

Τώρα λοιπόν οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού πείστηκαν να βάλουν τη λογική να δουλέψει και να προσανατολίσουν τον αγώνας τους σοφότερα. Μπλόκαραν το ταμείο της Ακρόπολης και αφήνουν τους επισκέπτες να περνούν ελεύθερα. Η επόμενη συγκέντρωσή τους θα γίνει έξω από το κτίριο του Υπουργείου στην οδό Μπουμπουλίνας και όπως είναι αναμενόμενο θα το μπλοκάρουν.

Που βασικά δε χρειάζεται γιατί έτσι κι αλλιώς μπλοκαρισμένο είναι από την καθολική απραξία (ταις χορηγίαις του Υπουργού).

Τώρα λοιπόν μπορούμε να ασχοληθούμε με την ουσία των αιτημάτων και ειδικά με αυτό το αίσχος των οφειλόμενων από το Υπουργείο. Είναι πέρα από κάθε διαστροφή η ιστορία με το επίσημο κράτος να οφείλει μισθούς στους υπαλλήλους του.

Ακόμα κι αν δεχτούμε πως ο προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός, ακόμα κι αν παραδεχτούμε πως το ταμείο του Υπουργείου είναι άδειο, υπάρχει μια τεράστια ακίνητη περιουσία στη δικαιοδοσία του ΥΠΠΟ που παραμένει αναξιοποίητη.

Ένα σκασμός ακίνητα σε όλη την Ελλάδα και εκατόν τριάντα έξι(!!!) ακίνητα στην περιοχή της Πλάκας, ανήκουν στο Υπουργείο, σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα.

Για ποιο λόγο το ΥΠΠΟ δεν πουλάει ΤΩΡΑ με πλειστηριασμούς ένα μικρό μέρος από τα ακίντα που διαθέτει για να καταφέρει να αποκτήσει ταμειακή ρευστότητα και να διαθέσει κάποια κονδύλια σε αποκατάσταση αρχαιολογικών ή άλλων χώρων;

Το δημοσίευμα της "Ελευθεροτυπίας" όπου ο Γ. Βουλγαράκης φέρεται αποφασισμένος να αξιοποιήσει τα ακίνητα είναι του 2007. Κυβερνήσεις φεύγουν κι έρχονται, μεγαλεπίβολα σχέδια ανακοινώνονται και μένουν στα χαρτιά, τα χρόνια περνάνε και τον Αύγουστο ξανα-εμφανίζεται δημοσίευμα στην "Καθημερινή" με την κυρία Λίνα Μενδώνη να ανακοινώνει εκ νέου προσπάθεια καταγραφής (κι εδώ τα ακίνητα που γενικώς διαθέτει το ΥΠΠΟ εμφανίζονται να είναι 2.500!).

Τα χρήματα που φαίνεται στα δημοσιεύματα αυτά να χάνονται από την κακή εκμετάλλευση αυτών των ακινήτων είναι απίστευτα. Και σίγουρα είναι ντροπή σε καιρό κρίσης να «μελετάται» ακόμα, ένα θέμα που απασχολεί εδώ και δεκαετίες, να βαλτώνει οποιαδήποτε προσπάθεια διαφάνειας στη χρήση αυτών των ακινήτων, ενώ υπάλληλοι να μένουν απλήρωτοι για μήνες ολόκληρους.

Αλλά δε βαριέσαι, το δημόσιο χρήμα είναι ένα πολύ σχετικό μέγεθος όπως κι ο χρόνος ανάλογα με το που βρίσκεσαι στο διάστημα. Σωστά κύριε Γερουλάνε;

Λογική και Διαμαρτυρία. Μια χαμένη σχέση.

Ερώτηση πρώτη: Πως γίνεται, ενώ έχουμε γενικά παραδεχτεί πως οι Έλληνες είμαστε λίγο ζώα ως οδηγοί, ως καταναλωτές, ως ψηφοφόροι, ως πολίτες, ως επαγγελματίες (και πάει λέγοντας) να έχουμε δυσκολία να παραδεχτούμε πως είμαστε το ίδιο κακοί ως διαδηλωτές;

Ερώτηση δεύτερη: Όταν καταλαμβάνεις την Ακρόπολη ποιόν ακριβώς τιμωρείς για το πρόβλημά σου; Τον υπουργό; (ναι ξέρω γράφεται με κεφαλαίο Υ αλλά επειδή ο Γερουλάνος ζυγίστηκε από τις περιστάσεις και βρέθηκε λιποβαρής δεν μου πάει). Τους πολίτες; Τους κακόμοιρους Γιαπωνέζους που ήρθαν από την άλλη άκρη της Γης για να θαυμάσουν την πρωτότυπη διαμαρτυρία;

Πως δηλαδή στο μυαλό σου βρε άνθρωπε μπορεί να λειτουργεί το οτι αφήνοντας τον τουρίστα έξω από την Ακρόπολη θα βοηθήσει να λυθεί το πρόβλημα των μισθών που σου χρωστάνε;

Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσεις να ανοίξεις την Ακρόπολη αντί να την κλείσεις, να περνάει ο κόσμος χωρίς εισιτήρια και να αναρτήσεις ένα (ή πολλά) πανό με το αίτημά σου για να κάνεις κοινωνούς της κρατικής γυφτιάς τους ξένους; Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσεις αντί για την Ακρόπολη να καταλάβεις το υπουργείο ή κάποιο άλλο δημόσιο κτήριο έτσι που να μη χάσεις την αλληλεγγύη όλων των Ελλήνων που καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είσαι απλήρωτος 22 μήνες;

Πόσο δύσκολο είναι για ένα συνδικαλιστή να κατακτήσει αυτό που λέμε «κοινή λογική»;

Είναι δύσκολο. Καταλαβαίνω. Γιατί όταν έχεις γαλουχηθεί στη νοοτροπία του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και επιπλέον εργάζεσαι στο Υπουργείο Πολιτισμού, τότε εύκολα μπορεί να καταλάβεις πως η Ακρόπολη είναι μαγαζί σου. Μπορεί να καταλάβεις πως το δίκιο σου, σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις ότι γουστάρεις χωρίς κόστος. Έλα όμως που η ανθρωπότητα έχει εξελιχθεί με τρόπο που της επιτρέπει να διακρίνει και πιο λεπτές γραμμές.

Η αντίδραση, η διαμαρτυρία και η διεκδίκηση λοιπόν σήμερα δεν δικαιολογείται να είναι σπασμωδική. Δεν μπορεί να ανεμίζει το "έτσι γουστάρω". Πρέπει να διαθέτει και λογική και φαντασία και πάνω απ όλα να μη σε διαχωρίζει από το κοινωνικό σύνολο, να μη φέρνει την κοινωνία απέναντί σου. Γιατί; Μα για να έχει αποτέλεσμα. Να δείχνει το πρόβλημα και να μην αποπροσανατολίζει σε άλλη συζήτηση.

Δυστυχώς φίλοι καταληψίες, μας χάσατε. Συνηγορούμε μεν να πληρωθείτε ΑΜΕΣΑ τα χρωστούμενα χωρίς γραφειοκρατικά κολπάκια αλλά προσωπικά διαφωνώ κάθετα να προσληφθείτε ως μόνιμο προσωπικό ακόμα κι αν είστε απαραίτητοι. Διότι μόλις απεμπολήσατε τη σχέση σας με τον πολιτισμό που υποτίθεται πως υπηρετείτε.

Υ.Γ. ΔΕΝ συμμερίζομαι την άποψη πως "διασύρρεται η χώρα"με τη διαμαρτυρία. Η χώρα διασσύρεται με το οτι δεν πληρώνει τους υπαλλήλους της και με το οτι διαθέτει υπουργούς τους εξαφανισμένους Γερουλάνο και Παπουτσή, που είναι επισήμως, ανίκανοι να διαπραγματευτούν, να συνομιλήσουν, να βρουν λύσεις, να χωρίσουν δύο γαιδουριών άχυρα.

Γουστάρω πολιτισμό δικέ μου να 'ουμε

Ζηλεύω!

Αναπαράγω απο τα "ΝΕΑ"

"Ολα τα γυµνάσια της Γαλλίας θα προβάλλουν στο εξής κλασικές ταινίες, όπως ο «Πολίτης Κέιν» του Ορσον Ουέλς και τα «400 χτυπήµατα» του Φρανσουά Τριφό, σε µια προσπάθεια οι µαθητές να κατανοήσουν καλύτερα την έβδοµη τέχνη αλλά και τους αγώνες της πραγµατικής ζωής.

Σε κάθε γυµνάσιο της χώρας θα δηµιουργηθεί ένα σινε-κλαµπ µε επικεφαλής έναν καθηγητή και πέντε µαθητές, οι οποίοι θα καταλήξουν σε περίπου 200 ταινίες: από αριστουργήµατα του βωβού κινηµατογράφου έως σύγχρονες ταινίες τέχνης, καθώς και ταινίες από διαφορετικές χώρες και ηπείρους.

Η επιλογή θα γίνει έπειτα από διαδικτυακή ψηφοφορία όλων των µαθητών κάθε σχολείου. Στις προβολές οι µαθητές θα µπορούν να καλούν τους γονείς τους αλλά και φίλους. Κατόπιν οι καθηγητές θα τους προτρέπουν να συζητήσουν γύρω από την ταινία.

Οπως διευκρίνισε ο υπουργός Πολιτισµού Φρεντερίκ Μιτεράν, η προβολή ταινιών στα σχολεία θα διδάξει στους µαθητές πολλά πράγµατα για την πραγµατικότητα στον 20ό και τον 21ο αιώνα.

Ο "Πολίτης Κέιν" είναι µια σηµαντική ταινία για να καταλάβει κάποιος τους µηχανισµούς της εξουσίας, τους µηχανισµούς της φιλοδοξίας, τόνισε. «Και µπορεί να γίνει εύκολα η σύγκριση µε σύγχρονες προσωπικότητες».

Εν τω μεταξύ...

στη λαική αγορά της Βαλένθια...

Βλέπετε κάτι περίεργο σ' αυτή την εικόνα;

Βλέπετε σ' αυτή την εικόνα κάτι που να σας κάνει εντύπωση;
Βλέπετε κάτι που σας ξενίζει;

Είδατε πόσο έχουμε εξοικοιωθεί με την κακογουστιά, με τον οπτικό θόρυβο; Είδατε πως συνηθίσαμε σ' αυτή την αισθητική μόλυνση; Είδατε πως βλέπουμε ΑΥΤΟ σαν φυσιολογικό και μας φαίνονται τα graffiti των παιδιών που μεγαλώνουν σε τούτη την πόλη ως βανδαλισμοί;

Είδατε πως η έλλειψη μέτρου οδηγεί νομοτελειακά στην αυτοκαταστροφή; Γιατί δεν πιστεύω όσοι τοποθέτησαν το ταμπελάκι τους (για να μη χάσουν τα ευρουδάκια οποιου πιθανού πελάτη) να νομίζουν οτι λειτουργεί αυτό το κατάντημα, οτι θα βρει κάποιος το σήμα τους σ' αυτή την "μαγική" εικόνα.

Να δω ποιός πολιτικός, δήμαρχος, νομάρχης, ποιός "άρχων" με μεταλλικά σφαιρίδια θα αποφασίσει να βάλει ένα τέλος σε τούτο το τριτοκοσμικό αίσχος...

Δημόσια έσοδα απο... δίδακτρα!

Αυτό τον καιρό ελπίζω να μη χρειαστείτε δικηγόρο γιατί είναι όλοι απασχολημένοι.

Ακόμα κι όσοι δεν είχαν εμπειρία στη δημιουργία εταιριών στο εξωτερικό, τώρα μ’ αυτό ασχολούνται. Από τη στιγμή που ο ΓΑΠ ανακοίνωσε ότι θα φορολογήσει με 90% τα bonus των τραπεζικών (και φυσικά χειροκροτήθηκε από το κομματικό ακροατήριο), ένας ολόκληρος κλάδος ασχολείται με το πώς θα μεταφέρει τις αμοιβές στο κοντινό εξωτερικό.
Δηλαδή σε χώρες της Ε.Ε. (οπότε δεν είναι και off-shore και άρα πρωθυπουργάρα μου δεν μπορείς να φορολογήσεις τις συναλλαγές), που έχουν μόνο 10% φορολογία (και άρα δεν μπορείς να ξανα-φορολογήσεις) και όπου μιλάνε ελληνικά.

Εκεί λοιπόν που η εφορία έπαιρνε το 40% των αμοιβών αυτών, τώρα θα μείνει χωρίς τα έσοδα αλλά τουλάχιστον θα έχει την ευαρέσκεια των πιο λαϊκιστών. Λίγο τόχεις;

Κακά τα ψέματα, με πορδές δε βάφονται αυγά, ( η γιαγιά μου το έλεγε αυτό και συγγνώμη αν σας θυμίζω Λαζόπουλο). Αν θες δηλαδή να βρεις έσοδα, πρέπει να δημιουργήσεις ρήξη με τη νεοελληνική κοινωνία. Να πιάσεις τη διαφθορά που «ιδιωτικοποιεί» (υπεξαιρεί) τα δημόσια έσοδα, άρα να τα βάλεις και με τους δικούς σου, με τους κομματικούς σου οπαδούς.

Αλλά υπάρχει κι ένας επίσης απλός και αποτελεσματικός τρόπος για να φέρεις άμεσα χρήμα. Το έχω πει και παλιότερα αλλά θέλω να το επαναλάβω μπας και πέσει κανένα μάτι περισσότερο και πάρει ιδέες.

Είναι δεδομένη η αδιαφορία μας για τους νόμους ; Είναι!
Δείτε πως όλοι καπνίζουν παντού ενώ ισχύει νόμος απαγόρευσης.
Κι ενώ τη μεταφράζουμε σαν «μαγκιά», στην ουσία είναι ένα από τα χειρότερα γνωρίσματα της φυλής μας, αυτή η «μαγκιά» στην ουσία στρέφεται εναντίον των υπολοίπων, διότι οι νόμοι και οι κανονισμοί συχνότατα είναι κώδικες κοινωνικής συμπεριφοράς.

Με δεδομένη την ασυδοσία μας, την πλήρη περιφρόνηση για τους νόμους (και παίρνω ένα ακόμα πρόχειρο παράδειγμα: τον τρόπο που οδηγούμε, που έχει και θύματα), θα μπορούσε να βγει στο δρόμο η ομάδα Δ π.χ. και να μαζέψει χρήμα. Άλλωστε τον καιρό που δεν πατάνε διαδηλωτές τι κάνουν;

Αν λοιπόν αρχίσει να αντιστοιχεί ένα πρόστιμο σε κάθε λαλάκα που βλέπουμε καθημερινά να παραβιάζει κόκκινο, να οδηγεί με το ένα χέρι στο τηλέφωνο (σου' χω νέα, βγήκαν ακουστικά!), να κλείνει διασταυρώσεις, πεζοδρόμια, διαβάσεις, να οδηγεί επιθετικά και επικίνδυνα (και πάει λέγοντας), όχι μόνο θα γεμίσουν τα ταμεία σε χρόνο ρεκόρ, αλλά και θα περάσουμε και την πιο χρήσιμη περίοδο στην νεότερη ιστορία μας.

Βάλτε τώρα κι όλες τις άλλες περιπτώσεις αυθαιρεσίας και παραβάσεων και υπολογίστε σε πόσο χρόνο θα έχουμε ξεπεράσει το πρόβλημα.
Θα εκπαιδευτούμε δηλαδή, θέλουμε δεν θέλουμε και μάλιστα χωρίς να πρέπει να ζήσουμε στο "εξωτερικό".

Η υποκρισία με τα "μάρμαρα"

Επιστρέφω απο ταξίδι και είναι σα να γύρισα στο χωριό. Η απόλυτη ηρεμία στο αεροδρόμιο (με το ζόρι τρείς-τέσσερεις διεθνείς αφίξεις). Λες και είμαστε μοναστήρι.
Στην ειδησεογραφία, η προκύρηξη της «σέχτας των προβοκατόρων» (άξιος ο μισθός τους), το κλείσιμο της εκδοτικής επιχείρησης της Γιάννας, η απόσυρση της παραίτησης του Αλαβάνου και το νέο μουσείο.

Το οποίο "ζητάει" να επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα από το βρετανικό μουσείο. Μάλιστα! Τα εγκαίνια του νέου μουσείου ήρθαν την κατάλληλη στιγμή.
Εκεί που το ηθικό του νεοέλληνος είχε καταρρακωθεί, νοιώσαμε ξανά να είμαστε "το κέντρο του κόσμου".
Ήρθε το μουσείο να μας θυμίσει ότι είμαστε Έλληνες, απόγονοι των αρχαίων, ότι δεν είχαμε ποτέ Κιούρκα, αλλα πάντα Αφίδνες. Δεν είχαμε ποτέ Λιόπεσι αλλα πάντα Παιανία.

Εμείς οι ρυπαροί, οι αμόρφωτοι, οι αγενείς, οι εμβολιασμένοι κατά του πολιτισμού (γεια σου Νίκο με την ατάκα σου), καμαρώνουμε τις Καρυάτιδες και τον μοσχοφόρο και κατόπιν επιστρέφουμε στην πολυκατοικία μας και βλέπουμε στο δελτίο ειδήσεων, έναν πολύ ωραίο κώλο που ξεφαντώνει στη Μύκονο (Εμ αν δεν ξεφαντώσει ο συγκεκριμένος εκεί, που θα ξεφαντώσει; Άρα δεν είναι είδηση, εξ’ ου και αγανακτώ. Μ’ αυτό, όχι με τον κώλο!).

Εδώ έχουμε στην Ακρόπολη περίπου 1 εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο (λένε τα επίσημα στοιχεία). Στο Βρετανικό μουσείο έχουν περίπου 5,5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. Που λοιπόν υπηρετείται καλύτερα ο σκοπός της διαφήμισης τους ελληνισμού (αν αυτό είναι ζητούμενο);
Ή μήπως το γεγονός ότι τα μάρμαρα βρίσκονται εκεί, δεν είναι από μόνο του ένα κομμάτι της ιστορίας;

Θέλουμε τα μάρμαρα άραγε από αγάπη γι’ αυτά ή λόγω του συμπλέγματος μας προς τους αγγλοσάξωνες;
Το πρώτο ε; Τότε γιατί κακοποιούμε τόσο άγαρμπα τις υπόλοιπες αρχαιότητες; Ποιος πήγε πρόσφατα στο ναό του Ηφαίστου να δει τα χιλιοχεσμένα από τα περιστέρια μάρμαρα;

Πρόσφατα διάβαζα στο «Ε» της Ελευθεροτυπίας το πόσο ωραίο είναι το μουσείο της Νικόπολης στην Πρέβεζα.
Ξέχασε όμως το ρεπορτάζ να πει ότι αυτά έγιναν με λεφτά των Ιταλών που αποφάσισαν να αναδείξουν τις Ρωμαϊκές αρχαιότητες όπου αυτές υπάρχουν, γιατί εμείς, ξαναθάβαμε τα μωσαϊκά γιατί δεν είχαμε λεφτά να τα συντηρήσουμε (πόσω μάλλον να κάνουμε και μουσείο).

Κι ακόμα σήμερα η «δική μας» αρχαία Κασώπη (οι κάτοικοι της οποίας αναγκάστηκαν τον 1ο αίωνα μ.Χ. να κατοικήσουν στην Νικόπολη, είναι παρατημένη στη μοίρα της. Πριν λίγο καιρό ο χώρος ήταν αφύλακτος και μέσα έβοσκαν πρόβατα.

Ή μήπως θέλουμε τα μάρμαρα πίσω για να είμαστε ελεύθεροι να κλείνουμε το μουσείο σε κάθε απεργία και "δίκαιη κινητοποίηση" όπως ήδη γίνεται με την Ακρόπολη;

Μπορεί και να έχω άδικο, αλλά για κάποιο λόγο πιστεύω οτι δε φτάνει ένα μουσείο για να αποκτήσουμε την απο αιώνες χαμένη σύνδεση με τον αρχαίο πολιτισμό "μας".

Ελληνική αξία η ωμή δύναμη;

Πρώτος στη σχετική ψηφοφορία του ΣΚΑΙ είναι ο Μεγαλέξανδρος και αυτό από μόνο του ίσως να δείχνει το μέγεθος των συμπλεγμάτων που μας κατατρέχουν.

Αυτός ο δικτατορίσκος της εποχής του, δεν έκανε τίποτε παραπάνω από το συγκεντρώσει μεγάλο στρατό, να κάνει πόλεμο και να κατακτήσει όσες χώρες που επέτρεπαν τα τότε logistics.

Απ’ την εποχή της κλασσικής Ελλάδας, την εποχή που ανθούσαν τέχνες γράμματα, φιλοσοφία, μαθηματικά, γεωμετρία, επιλέγουν οι νεοέλληνες ως σημαντικότερη προσωπικότητα έναν πολέμαρχο και κατακτητή. 

Σα να λέμε αν γινόταν αυτή η ψηφοφορία στη Γερμανία, δεν θα είχαμε σημαντικότερο Γερμανό τον Γκαίτε, τον Μπετόβεν ή οποιονδήποτε άλλο, αλλά τον Χίτλερ.

Να φταίει το ότι αισθανόμαστε τόσο μικροί, ξεπεσμένοι και παραγκωνισμένοι που απεγνωσμένα ψάχνουμε οτιδήποτε από το μακρινό παρελθόν θα μας έκανε να νοιώσουμε ότι «εμείς κάποτε ήμασταν…»; 

Να φταίει το ότι θέλουμε να αναδείξουμε την ελληνικότητα του Μακεδόνα σφαγέα στα πλαίσια της γνωστής βεντέτας; 

Να φταίει η άγνοια που έχουμε για τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη κλπ; Γιατί δεν νομίζω να αμφισβητείτε πως ο νεοέλληνας γνωρίζει λιγότερο τους αρχαίους του «προγόνους» απ’ ότι ένας δυτικός πολίτης αντίστοιχου μορφωτικού επιπέδου.

Είναι βέβαιο ότι αγνοούμε ακόμα και την τεράστια συνεισφορά του Καποδίστρια στην συγκρότηση του μετεπαναστατικού ελληνικού κράτους. 

Η ωμή δύναμη, η κατάκτηση, η παπάρα του «γόρδιου δεσμού» (του επιμύθιου ότι η βία λύνει τα προβλήματα και ξεπερνά εμπόδια χωρίς την παραμικρή ανάγκη της διάνοιας), αναδεικνύονται από τους νεοέλληνες σε υπέρτατες αρετές και αξίες, δείχνοντας πόσο μεγάλο είναι το χάσμα που μας χωρίζει απο τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό.

Ακριβώς δηλαδή ότι αναμενόταν ως επιλογή από τους κατοίκους του Τζατζικιστάν που απαγορεύουν οργανωμένα σε αλλοδαπούς μαθητές να κρατήσουν σημαία, των ίδιων που μεγαλώνουν μούλικα που επίσης οργανωμένα δέρνουν μετανάστες.

Απίστευτη προώθηση πωλήσεων αυτοκινήτων!

Αυτό πρέπει να το δείτε για να το πιστέψετε...

Η Ακρόπολη τι πενθεί;

Πριν από λίγο καιρό ξανα-προσδιορίστηκαν τα παγκόσμια μνημεία με ψηφοφορία που έγινε στο Internet. Η Ακρόπολη δεν περιλαμβάνεται μέσα σ’ αυτά. Δεν προβληματιστήκαμε ποτέ απ αυτή την εξέλιξη, αντίθετα αντιμετωπίσαμε συνολικά την διαδικασία ως αναξιόπιστη και φτιαχτή και γυρίζοντας στο άλλο πλευρό συνεχίσαμε να ασχολούμαστε με τα «δικά μας».

Σήμερα λόγω της κηδείας του Αρχιεπισκόπου αργεί ο «δημόσιος τομέας», δηλαδή η μισή Ελλάδα.
Σήμερα είναι κλειστή η Ακρόπολη, λόγω πένθους.
Σήμερα διώχνουμε τους επισκέπτες, επειδή κηδεύουμε τον Αρχιεπίσκοπό ΜΑΣ

Κι εγώ δεν καταλαβαίνω, πως αποφασίζουμε να κλειδώσουμε τη «δική ΜΑΣ» Ακρόπολη, να διώξουμε τους αλλόθρησκους ξένους που θα ανηφορίσουν στο βράχο για να τιμήσουν τη διαχρονικότητα του μνημείου, τον κλασσικό ελληνικό πολιτισμό.

Τι μπορεί να πενθεί ένα παγκόσμιο μνημείο, μια οικουμενική κληρονομιά; Πως γίνεται κάτι τόσο μεγάλο και παγκόσμιο να το θεωρούμε απλά το αντικείμενο απασχόλησης μιας δημόσιας υπηρεσίας που να πάρει η ευχή;

Καταλαβαίνω ότι στην Ελλάδα είμαστε κατά ενενήντα κάτι τοις εκατό χριστιανοί ορθόδοξοι και αυτός είναι ο λόγος που αντιμετωπίζουμε (κακώς) την ορθόδοξη εκκλησία σαν τη μόνη θρησκεία. Άλλωστε στη σημαία υπάρχει πάντα ο σταυρός που καπελώνει ακόμα και τους έλληνες πολίτες άλλου θρησκεύματος.

Καταλαβαίνω επίσης οτι ο μη διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας δημιουργεί όλες τις συνθήκες για μια κηδεία επιπέδου αρχηγού κράτους που στην ουσία είναι σφραγίδα της διαχρονικής εξουσίας της εκκλησίας.

Άντε να καταλαβαίνω επίσης και το οτι οι αρχαιοφύλακες σαν δημόσιοι υπάλληλοι και συνδικαλιζόμενοι έχουν επίσης δικαίωμα στη λούφα (εδώ κλείνουν την Ακρόπολη για «κινητοποίηση» δεν θα την κλείσουν τώρα;).

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το πως γίνεται μετά από όλα αυτά, με τον τρόπο δηλαδή που ομφαλοσκοπικά ορίζουμε και επιβάλλουμε την καθολικότητα του πένθους, πως γίνεται λεω, να μας φαίνεται περίεργο που εξαφανίζεται η Ακρόπολη απο τις λίστες των παγκόσμιων μνημείων; Αφού εμείς οι ίδιοι της αφαιρέσαμε την οικουμενικότητα.

Πως γίνεται να διεκδικούμε και την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα;

Πως θέλουμε να τα βγάλουμε από ένα παγκόσμιο επίκεντρο όπως το βρετανικό μουσείο και να τα φέρουμε εδώ στην γωνιά των Βαλκανίων που ακόμα δεν έχει βρει την άκρη του νήματος της κοινής λογικής;

Που ακόμα έχει «κολλητούς» στα αρμόδια υπουργεία Πολιτισμού...

Είμαι σίγουρος οτι η Μελίνα που ξεκίνησε τον αγώνα αυτό, άλλη λειτουργία του κράτους θα είχε στο νου της.

"Μπουζούκια" στη Σερβία...

Και τώρα που τα είπαμε για τα δικά μας μεγαλομπουζουξίδικα, δείτε και μερικές φωτογραφίες από τα ανάλογα «μπουζούκια» σε κάποια πανηγύρια (σε τέντα ε;) κάπου σε κάποια επαρχία της Σερβίας...

Νομίζετε ότι έχουμε κάτι διαφορετικό από αυτό; Για κάντε μια αντιστοίχηση...

Μήπως οι ντίβες και ανθυπο-ντίβες εδώ δεν εμφανίζονται με τολμηρά και αποκαλυπτικά μοντελάκια;

Μήπως τα χαρτονομίσματα στο πλούσιο μπούστο δεν είναι τα γαρύφαλλα που αφήνουν τα ποσοστά στην τραγουδιάρα;
Απλά η ευημερούσα ελληνική μπου(ρ)ζου(κ)οκρατία βρήκε πιο διακριτικό τρόπο να χώνει τα «έξτρα» στη φίρμα...

Βελτίωσε τους χώρους (μεγαλομπουζούκια αντί για τέντα), τον ενδυματολογικό κώδικα, τα σερβίτσια και το «σέρβις»(;) αλλά τα ήθη είναι φτυστά βαλκανικά. Για να μην έχουμε αυταπάτες για το ποιοι είμαστε και τι πολιτιστικό dna κουβαλάμε.

Ελλάς - Σερβία - συμμαχία!

Ελαφρολαικοπόπ!

Με αφορμή ένα πρόσφατο post του Δείμου "περί ψυχαγωγίας και διασκέδασης" έκανα κάποιες σκέψεις για αυτό που λλέμε σήμερα "ελαφρολαικό" και "λαικοπόπ".

Με απασχολεί το λαϊκοπόπ γιατί νομίζω ότι είναι μια πολύ σοβαρή απειλή που δεν την έχουμε πάρει καθόλου στα σοβαρά. Η κουλτούρα του λαϊκοπόπ, είναι ύπουλη και καταστροφική.

Καταστροφή για την αισθητική μας γιατί το λαϊκοπόπ, ευνουχίζει το γνήσια λαϊκό, το μπασταρδεύει με ακούσματα που είναι-και-δεν-είναι. Ψευτο-ράπ, μαϊμού ελεκτρόνικα, ντεμέκ r&b. Ήχος- απομίμηση, που θα μπορούσε να προέρχεται από οποιοδήποτε παγκοσμιοποιημένο στούντιο που παράγει προϊόν για εύκολη κατανάλωση οπουδήποτε στον κόσμο. Απόνερα του αμερικάνικου μουσικού οδοστρωτήρα με ελληνικό στίχο που δεν λέει τίποτα απολύτως, απλά συνοδεύει τη μουσική.

Αυτή η ίδια κομπιουτερογενής συνταγή που πολτοποιεί τα ακούσματα και τα γούστα, είναι η ίδια συνταγή που μετέτρεψε το γνήσιο πούρο σε ένα αηδιαστικά αρωματισμένο cigarillo -αποσμητικό χώρου, που έκανε τη μπύρα «λάιτ» για να την πίνουν και αυτοί που δεν θέλουν να παχύνουν αλλά χωρίς αλκοόλ για υποκατάστατο.

Νοθευμένες συνταγές δηλαδή για να αντέχει ο οργανισμός των mainstream, των μετρημένων και των μετρίων.

Να μιλήσουμε για πολιτισμό; Πότε ήταν η τελευταία φορά που παρατηρήσατε τον εξωτερικό χώρο από αυτά τα super market διασκέδασης (μπουζουξίδικα τα έλεγαν κάποτε) με τα πανάκριβα αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα γύρω πεζοδρόμια;

Η απορία μου λοιπόν είναι η εξής: Πως γίνεται όλοι αυτοί οι ευημερούντες νεοέλληνες να έχουν τα ίδια γούστα; Γιατί τα Jeep, τα Cayenne και οι πανάκριβες Μερτσέντες ακούν και διασκεδάζουν με τους σύγχρονους αυτούς πολιτιστικούς γίγαντες, τους κολοσσούς του νεοελληνικού πολιτισμού; Γιατί δεν βλέπω αυτά τα αυτοκίνητα έξω από το Half Note για παράδειγμα; Έξω από κάποια συναυλία κάποιου περιοδεύοντος μπλούζμαν σε ένα ανύποπτο μπαράκι; Πρέπει ο γιγαντισμός του Jeep, του Hummer, να συνάδει με το γιγαντισμό του κέντρου διασκέδασης; Nα καταλήξουμε άρα, ότι όποιος έχει λεφτά, είναι υποχρεωμένος να είναι και λαϊκοπόπ; Όχι. Άλλος είναι ο λόγος.

Αυτού του είδους η διασκέδαση ταιριάζει μια χαρά σε όποιον θέλει να «φανεί». Το «πρώτο τραπέζι πίστα» υπάρχει μόνο εκεί για να ξεχωρίζει ο πατρίκιος από τους πληβείους. Ο λουλουδοπόλεμος γίνεται μόνο εκεί. Οι μονάδες μέτρησης είναι «φιάλες». Τα πάντα είναι φτιαγμένα για να ευνοούν την επίδειξη, το ξόδεμα, την ξυπασιά. Όποιος αποφασίσει να διασκεδάσει εκεί, θα πρέπει να ξηλωθεί χοντρά, για να μην αντιμετωπιστεί σαν παρίας. Αυτό κάνει τους Cayennίστες να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους. Γνωρίζονται με το προσωπικό, κολακεύονται με τον σεβασμό που τους υποδέχονται (δεν καλωσορίζουν εσένα κρετίνε, τα λεφτά σου χαιρετάνε) και αυτή η συμπεριφορά μετράει πολύ στην ξανθιά

(Α! Μια που είπα «ξανθιά» ήθελα να κάνω άλλη μια ερώτηση: γιατί οι «ξανθιές», ξέρετε… αυτές με την ίδια βαφή που ύπουλα ποτίζει πάνω στην τρίχα μέχρι τα χημικά της να φτάσουν και να κάψουν τα μισά εγκεφαλικά κύτταρα, ενδημούν στα μαγαζιά αυτά σαν να είναι ο φυσικός τους βιότοπος;)

Ο χορός στα τραπέζια (δεν ξέρω, γίνεται ακόμα;) αλλά και το αναμενόμενο γιαλαντζί ζεϊμπέκικο και το απαραίτητο τσιφτετέλι είναι η μόνιμη κατάληξη ακόμα και αν μιλάμε για «μουσικά» σχήματα που χαρακτηρίζονται «ρόκ» (μη χέσω!).

Γι αυτό σας λέω, είναι απειλή όλα αυτά τα φαινόμενα.

Ένας Λούκος φέρνει την άνοιξη;

Διάβαζα αυτά που έγραφε ο Άρης Δαβαράκης μετά τη γνωριμία του με τον Γιώργο Λούκο, πρόεδρο του φεστιβάλ Αθηνών, έναν ομολογουμένως πολύ αξιόλογο άνθρωπο που έκανε αρκετές αλλαγές προς τη σωστή κατεύθυνση. Μέσα στα κείμενα υπερ-προβάλλεται και υμνολογείται ο Καραμανλής («προσωπική επιλογή», «πλήρης υποστήριξη» κλπ, κλπ). Ήλπιζα ότι αυτά γράφηκαν για την εφημερίδα και το κοινό της αλλά μετά τα είδα και στο blog του (ο Κώστας Καραμανλής έδωσε ένα μικρό, «δευτερεύον» ίσως, αλλά ευκρινές δείγμα αυτού που εννοούσε όταν έλεγε «επανίδρυση του κράτους»...)!
Αλήθεια;


Για μια περίοδο ο πρωθυπουργός ήταν και υπουργός πολιτισμού. Εκείνη την περίοδο περισσότερη κινητικότητα συναντούσε κανείς στην έρημο Γκόμπι, παρά στα γραφεία του υπουργείου πολιτισμού. Και αν πρέπει κάποιος να κρίνει τον Καραμανλή για τις επιλογές του στον πολιτισμό, θα πρέπει να κοιτάξει λίγο πιο πέρα από ένα Αθηναϊκό φεστιβάλ, λες και αυτό είναι η επιτομή του κεφαλαίου «τέχνη» στην Ελλάδα του 2007. Λέτε ο Καραμανλής να ξεκίνησε την επανίδρυση του κράτους απο το φεστιβάλ Αθηνών; Ήμαρτον! Του τον πρότειναν, τον πήρε και του "βγήκε". Τόσο απλά! Τώρα το αν είναι δείγμα γραφής του Κραμανλή... αφήστε να κρίνουμε απο τους υπουργούς του, απο τους άμεσους συνεργάτες του, απο τις προτεραιότητες που έχει βάλει.

Σήμερα συζητάμε το τι είναι τέχνη, με αφορμή την καθαίρεση και λογοκρισία ενός έργου. Και συζητάμε όχι το ότι έγινε λογοκρισία, αλλά αν το έργο ήταν ωραίο ή μαλακία. Με τι κριτήριο; Πόσες εκθέσεις μοντέρνας τέχνης έχουμε δει; Πόση βιντεοτέχνη και performing arts έχουμε καταναλώσει για να συγκρινουμε; Λες και δεν είναι εξ ορισμού αμφιλεγόμενα αυτά τα έργα... Και τελικά ΓΙΑΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ; Για την αισθητική του έργου; Θα καταναλώναμε τόσο χρόνο και κείμενα για ένα έργο που δεν θα είχε καθαιρεθεί;

Ανάμεσα στις εκατοντάδες απόψεις και αυτή του Πιτσιρίκου που άφησε για λίγο την πλάκα για να πει: «Για να ασχοληθεί ο Έλληνας με την Τέχνη, πρέπει να ασχοληθεί με την Τέχνη η τηλεόραση. Για να ασχοληθεί με την Τέχνη η τηλεόραση, πρέπει πρώτα να γίνουν μηνύσεις και συλλήψεις».
Πολύ αληθινό!

Ο έλληνας καταναλώνει απίστευτα πολύ χρόνο μπροστά στην τηλεόραση. Η τηλεόραση όμως δεν αφιερώνει χρόνο στην Τέχνη. Αφιερώνει πολύ χρόνο στα μπουζούκια, στο ποδόσφαιρο, στους σκυλοκαβγάδες των επαγγελματιών πολιτικών. Άρα η τέχνη δεν είναι κομμάτι της πραγματικής ζωής, αφορά κάτι περίεργους τύπους με φράγκα που συχνάζουν στα μέγαρα και στις γκαλερί. ΟΙ υπόλοιποι δεν έχουν κάθόλου προσλαμβάνουσες παραστάσεις απο εικαστικά, θέατρο, χορό, μουσική (ναι μουσική!).

Και ομως. Το έργο του Υπουργείου Πολιτισμού είναι διαχρονικά αμήχανο, διεκπεραιωτικό με υπουργούς που στην πλειονότητά τους το αντιμετωπίζουν σαν ένα σκαλί στην επόμενη πολιτική τους θέση, που ασχολούνται μόνο με αυτά που θα τους προσδώσουν κύρος και γκλάμουρ (δεν θα κατονομάσω τις εξαιρέσεις για να μη δώσω πολιτικό χρώμα, αλλά είναι ελάχιστες). Δεν έχουν ιδέα οι αφελής για το ποιό είναι το επίπεδο στον πολιτισμό και τι πρέπει να κάνουν. Γιατί ξέρουν ότι πάντα ο πολιτισμός ήταν το κερασάκι στην τούρτα, είχε σαν μοναδικό αντικείμενο τα αρχαία μνημεία (που και όσα έχουν απομείνει καλύτερη τύχη θα είχαν σε ένα ξένο μουσείο) και μερικές επιχορηγήσεις απο λεφτά του ΟΠΑΠ σε καλλιτεχνικά σχήματα και "πολιτιστικούς συλλόγους" που να εξυπηρετούν όμως την εκλογική πελατεία του κάθε υπουργού-υφυπουργού.


Τα σχολεία παράγουν ελαφρολαϊκούς απόφοιτους, φουρνιές τούβλων που όταν ακούσουν μια άρια θα βάλουν τα γέλια, που όταν θα δουν ένα ζωγραφικό πίνακα θα τους φανεί απλώς σαν ένα παλιομοδίτικο πόστερ, που όταν ακούν ποίηση κοιτάζονται με απορημένο αγελαδινό βλέμμα. Παράγουν υποψήφιους πελάτες της παραλιακής, τηλεθεατές του εύκολου του γρήγορου και του φτηνού, που παραληρούν με τον Παρασκευά και το χαβαλέ του, αλλά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το όποιο μουσικό αντίβαρο, αγνοούν τη μουσική του Χατζηδάκη, πόσω μάλλον του Σκαλκώτα.

Τα παιδιά μας, ακούν να αποκαλούμε «κουλτουριάρη» όποιον μιλάει για οτιδήποτε μη μαζικό και εύκολο και υιοθετούν κι αυτά απαξιωτική στάση απέναντι σε ότι δεν είναι κατανοητό σε πρώτο επίπεδο, που δεν είναι χυδαία εύληπτο και μασημένο.

Ποιος είναι ο λόγος που κανένας υπουργός πολιτισμού δεν συνεργάστηκε με τον αντίστοιχο της Παιδείας για να καθιερώσει στα σχολεία μια ώρα την εβδομάδα (π.χ.) όπου οι μαθητές να έρχονται σε επαφή με ένα έργο τέχνης; Να συζητήσουν με ένα ζωγράφο για ένα πίνακα, με ένα γλύπτη, με ένα συνθέτη ή εκτελεστή για τζάζ ή κλασσική, με ένα συγγραφέα ή ποιητή. Δεν μιλάμε για μάθημα και βαθμολογίες. Μιλάμε για μια χαλαρή συζήτηση - ερέθισμα. Ακόμα και στην διδασκαλία των Νέων Ελληνικών η ποίηση διδάσκεται μόνο ως μέσο βαθμολόγησης με τρόπο μηχανιστικό και τελικά εχθρικό.


Απλά είναι τα πράγματα. Η αναβάθμιση, το έργο, θα έχει επιτευχθεί όταν οι Έλληνες θα αξιολογούμε τις κυβερνήσεις ΚΑΙ από το τι έκαναν για τον πολιτισμό. Μέχρι τότε οι υπουργοί θα είναι αποτυχημένοι όσο είναι και οι αντίστοιχοι της Υγείας σε μια χώρα που θρηνεί θύματα επειδή δεν έχει δέυτερο ασθενοφόρο.

Ο πολιτισμός των φτηνών διαφημίσεων

Ωραίο θέμα είχε χτες ο Βαξεβάνης.

Ανέλυσε τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται από την AGB για να παράγονται συγκεκριμένα αποτελέσματα τηλεθέασης. Σώπα!
Αυτό που δεν ανέλυσε η εκπομπή όμως είναι το γιατί και το πώς βολεύτηκε ένα ολόκληρο σύστημα διαφημιζομένων, διαφημιστών και μηντιαρχών με «τεχνητά» στοιχεία.
Πως γίνεται και τόσα χρόνια κανείς δε φρόντισε να αποκαλύψει τον τρόπο που μαγειρεύονται αυτά τα αποτελέσματα;
Κάντε υπομονή σε μια σειρά από βαρετά δεδομένα για να φτάσουμε στο «δια ταύτα».
Αν πάτε σε κάποια εταιρία που διαφημίζεται τηλεοπτικά και ρωτήσετε κάποιο στέλεχος marketing σχετικά με το θέμα αυτό, κατά 90% θα σας πει ότι όλα είναι καθαρά και σωστά. Το επιτυχημένο (ή μη) έργο των marketers κρίνεται εν πολλοίς από τα αποτελέσματα που θα φέρει από τη διαχείριση του διαφημιστικού προϋπολογισμού. Το ζητούμενο εδώ είναι τα GRPs και τα OTS, δηλαδή οι μονάδες που δηλώνουν πόσος κόσμος με είδε και πόσες φορές είδε τη διαφήμισή μου. Το αν αυτά τα νούμερα μεταφράζονται σε πωλήσεις είναι άλλου παπά ευαγγέλιο (πωλήσεις). Αυτό που εδώ ενδιαφέρει είναι η σχέση κόστους/απόδοσης. Ο marketer που θα φέρει πολλές τέτοιες μονάδες σε σχέση με τη δαπάνη είναι μάγκας και καραμπουζουκλής. Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία της αριθμολαγνείας που αγνοεί τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, ισχύει πλέον σε όλο το φάσμα των διαφημιζομένων εταιριών ακόμα και αυτών που δεν παράγουν μαζικό προϊόν, αλλά απευθύνονται σε μια πιο niche, αγορά (ακριβά αυτοκίνητα, ποτά, ρολόγια κλπ) αφού ξέρουν ότι ο νεόπλουτος νεοέλληνας θα πάρει ακόμα και δάνειο για να αποκτήσει το status σύμβολό του.

Για να πετύχω λοιπόν αυτή τη σχέση κόστους/απόδοσης, χρειάζεται να συμπιέσω τις τιμές και η πιο συνήθης τακτική που εφαρμόζεται για να το πετύχω αυτό λέγεται YEB (Year End Bonus), που σημαίνει ότι για τα χρήματα που θα δαπανήσω, θα μου γίνει μια έκπτωση στο τέλος του χρόνου (αυτό μερικές φορές φτάνει και το 9%). Κάποτε ο Ευάγγελος Βενιζέλος νομοθέτησε για την απαγόρευση αυτής της αδιαφανούς παχυλής έκπτωσης και το μόνο φυσικά που κατάφερε είναι να κάνει την επιστροφή αυτή ακόμα πιο αδιαφανή αφού τώρα πλέον δεν αποτυπώνεται σε κανένα πιστωτικό σημείωμα.

Λογικό λοιπόν ότι τα Μέσα που έχουν μεγαλύτερη συγκέντρωση διαφημιστικής δαπάνης (περισσότερη διαφήμιση), μπορούν να «επιστρέψουν» σημαντικότερες εκπτώσεις από ότι μπορεί να συγκεντρώνεται από μια κατακερματισμένη διαφημιστική πίτα. Η απλή λογική που λέει: «καλύτερα μεγάλος για τους πρώτους, παρά μικρός για όλους».
Αυτά τα απλά δεδομένα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν και οι διαφημιζόμενοι και οι διαφημιστικές εταιρίες που θέλουν να μεγιστοποιήσουν αυτές τις επιστροφές για να κρατήσουν, να «οικειοποιηθούν» κι αυτές ένα μέρος τους.
Άρα το συμφέρον της αγοράς είναι να χτίσει ένα σύστημα που να υπηρετεί αυτούς ακριβώς τους στόχους.

Η τηλεθέαση παραείναι σημαντική υπόθεση για να την αφήνουμε στα χέρια του τηλεθεατή!

Κανένα πρόβλημα απολύτως δεν θα είχαμε με την ιστορία αυτή, αφού κανονικά θα αφορούσε τις εταιρίες και την πραμάτεια που προσπαθούν να πουλήσουν. Όμως ειδικά στην Ελλάδα που όλοι είναι κολλημένοι στις τηλεοράσεις, όπου κάθε τι που θα παιχτεί στην τηλεόραση γίνεται θέμα συζήτησης σε κάθε ανερμάτιστη παρέα, σε κάθε κομμωτήριο, όπου η τηλεόραση είναι αποδεδειγμένα πλέον το κουτσομπολιό της γειτονιάς, τα χυμένα μπουγαδόνερα, το πράγμα παίρνει μια άλλη διάσταση.
Τώρα πλέον παράγεται πολιτισμός. Ο πολιτισμός του απλοϊκού, του εύκολου, του μασημένου, του μαζικού που πρέπει να μαζώξει GRPs και νούμερα.

Ξαφνικά η απλή λογική του «καθώς πρέπει» δελτίου ειδήσεων γίνεται περίεργος ελιτισμός, οτιδήποτε δεν είναι λαϊκοπόπ και σκυλάδικο, γίνεται «έντεχνο» και «εναλλακτικό». Η τηλεόραση του μέινστρημ ισοπεδώνει τα πάντα και αυτόματα επιβάλλει λαϊκό πολιτισμό και Πάνιες. Το γούστο μας πλέον πλάθεται απο τις διαφημιστικές δαπάνες!

Ισως (λέω ίσως) για τον ίδιο λόγο οι τηλεοπτικές διαφημίσεις που παράγονται στη χώρα μας είναι τόσο χοντροκομένες που μοιάζουν να απευθύνονται σε Αυστραλοπίθικους

Και κανείς δεν μιλάει γι αυτό, παρά μόνο τα κανάλια που μένουν έξω από τη μοιρασιά και τα λεφτά, μέχρι να μπουν κι αυτά στο κόλπο. Όταν συμβεί κι αυτό μετά όλα θα είναι άγια!

Κι έτσι καταλήγω υποχρεωμένος να χειροκροτήσω την ολόσωστη πρόταση του αντιπαθέστατου Ρουσσόπουλου να μένουν έξω από τις μετρήσεις τα δελτία ειδήσεων. Μαγκιά του.

Αμνιοκέντηση - Πάνια : 0 -1

Το να γελάσεις κάποια στιγμή με ένα κακόγουστο καλαμπούρι είναι ανθρώπινο και αυτόματο.
Όταν όμως το καλαμπούρι επαναλαμβάνεται, κι εσύ είσαι ακόμα μπροστά στην οθόνη να γελάς, να διασκεδάζεις με καθυστερημένους ή λειψούς κακομοίρηδες που εμφανίζονται σαν εκθέματα σε freak show πρέπει να αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη δική σου ψυχική υγεία.

Ο πανέξυπνος έμπορας καλά κάνει βέβαια, αυτό έχει αυτό πουλάει, μέχρι που μπορεί και να ντύσει με ένα κάποιο ιδεολόγημα αυτό το προϊόν του. Μπορεί δηλασή να μιλήσει για "γνήσιους λαικούς τύπους" και λοιπές αηδίες. Αλλά η αλήθεια είναι οτι όταν κάποιος δεν είναι ικανός να δημιουργήσει, να παράγει νέες ιδέες, φτάνει εκεί που οι άλλοι δεν πάνε γιατί εμποδίζονται απο ηθικούς φραγμούς.
Φτάσαμε λοιπόν να διασκεδάζουμε με τους τρελλούς του χωριού.

Αλλά πόσες επιτέλους εκπομπές μπορεί να γεμίσει αυτό το πράμα;
Πόσο μόδα μπορεί να γίνει αυτή η κατάντια από τις εκπομπές που επαναλαμβάνουν την κάθε μαλακία που θα αλιευθεί από την τηλεόραση; Από τα «Όλα» και τα «Τιβιτικγλόν» και τα Star.

Κι όμως, τα πάντα αλέθονται στην ιδιωτική κερδοσκοπική τηλεόραση που έχει βολευτεί με τα έσοδα των διαφημίσεων που με τη σειρά τους πασχίζουν να πουλήσουν τα τζοβαϊρικά τους σ’ εσένα που κάθεσαι και χασκογελάς με την κακομοιριά των νεόκοπων αστεριών (με τον "αυτοσαρκασμό" που όμως τους έχει υποβληθεί) και περιμένεις να δικαιωθούν οι δύο χαμένες ώρες από τη ζωή σου.

Έχετε δει τους πιτσιρικάδες που παραληρούν στην εκπομπή της Πάνια; Φαίνεται στο βλέμμα τους ότι το IQ τους είναι με το ζόρι ένα κλίκ πάνω απο αυτό του ινδάλματος με το οποίο "κάνουν πλάκα". Μας κατέκλυσε το τηλεοπτικό φαστ-φουντ και όσοι δεν πρόλαβαν να κλείσουν το δέκτη τους μετατρέπονται σε εγκεφαλικά παχύσαρκους.



Έτσι λοιπόν οι υπεύθυνοι προγράμματος, πουλάνε αυτό που πιστεύουν ότι είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε. Θεωρεί ότι εμείς θα γελάσουμε με τον κάθε Κατέλη περισσότερο από ότι με το Life Of Brian των Monty Pythons.


Δεν είναι δουλειά της ιδιωτικής τηλεόρασης η αναβάθμιση της δικής μας αντιληπτικής ικανότητας. Ή μάλλον δεν είναι δουλειά που να φέρνει λεφτά. Αν τα έφερνε θα το έκαναν, να μην έχετε καμία αμφιβολία. Για κάποιο λόγο, αυτοί που αποφασίζουν για το πού θα τοποθετήσουν τη διαφήμισή τους αξιολογούν τα νούμερα, τις θεαματικότητες και όχι το περιεχόμενο ή το ποιοτικό περιβάλλον. Γιατί οι τηλεθεατές που απορρίπτουν τη φτήνια, συνήθως δεν θεωρούνται κρίσιμη αγοραστική μάζα για τις περισσότερες κατηγορίες προιόντων. Γιατί προφανώς «είναι σκεπτόμενοι» (που μάλλον σε απλοϊκή μετάφραση σημαίνει ότι δεν τσιμπάνε). Και συρρέουν οι διαφημίσεις, σα σκατόμυγες σε βόθρο.

Και όσο επιβραβεύεται με έσοδα η φτήνια, τόσο περισσότεροι είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν το μοντέλο. Τόσο τα κανάλια, οι δισκογραφικές εταιρίες, αναζητούν τη δική τους Πάνια, το δικό τους Παρασκευά.
Έχετε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που μας κάνει και γελάμε, είναι πωλήσεις πακέτων CD με τιμολόγια logistics και ringtones; Τζίρος τρελλός!

Και τέλος, δεν ξερω αν είναι κριτήριο αλλά δεν μπόρεσα να σκεφτώ μια πολιτισμένη χώρα όπου θα μπορύσε να επαναληφθεί αυτό το "τηλεοπτικό φαινόμενο".