Buenos Aires

Πριν μερικά χρόνια το Buenos Aires ήταν μια ακριβή πόλη. Ακριβότερη ίσως και από το Τόκιο, με 1Peso=1US$.


Και μετά ήρθε η καταστροφή.
Η υποτίμηση του Peso. Η οικονομία κατέρρευσε και ένα πρωί οι Αργεντινοί ξύπνησαν με τα 2/3 των χρημάτων τους να έχουν εξατμιστεί.
Σήμερα το BsAs είναι από τους φθηνότερους προορισμούς και επομένως είναι γεμάτο τουρίστες και εταιρικά συνέδρια που κατακλύζουν τα ξενοδοχεία του Purto Madero που είναι η ταχύτερα (και ακριβότερα) αναπτυσσόμενη περιοχή της πόλης.





Κάθε μοντέρνα πόλη θέλει τον Καλατράβα της!


Σήμερα ένα διαμέρισμα μεγαλύτερο από 100μ2 σε πολύ καλή περιοχή της πόλης, κοστίζει λιγότερα από 100.000€. Με τη φόρα που έχει πάρει όμως η οικονομία και πάλι, αποτελεί σίγουρα μια πολύ καλή επένδυση.


Στο Buenos Aires μία από τις περιοχές με την περισσότερη κίνηση (bar, εστιατόρια, κινηματογράφοι κλπ) είναι αυτή στη Recoleta. Αυτό που είναι αξιοπερίεργο είναι ότι τα μαγαζιά έχουν περικυκλώσει το ομώνυμο κοιμητήριο όπου «αναπαύεται» η Evita Peron.



Στη μια μεριά του δρόμου στριμώχνεται το night life ενώ ακριβώς απέναντι ο τούβλινος μαντρότοιχος (με τον σχετικό υποβλητικό φωτισμό) στεγάζει το «after-life».

Το νοστιμότερο κρέας του κόσμου! Επικίνδυνα εθιστικό. Αλλά πέραν αυτού ουδέν! Η αργεντίνικη κουζίνα είναι εξαιρετικά ρηχή. Βασίζεται αποκλειστικά στο μοσχαρίσιο κρέας. Ούτε μια σαλάτα της προκοπής...

Στο Cuba En Asia (που είναι και το πιο high club της πόλης) και όπου κάθε βράδυ γίνεται ο κακός χαμός, τσακώσαμε τούτο το ακομπλεξάριστο και φιλικότατο ελληνόπουλο εκ Νέας Υερσέης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, να τραγουδάει ενθουσιωδώς «πόσο σε θέλω-πόσο μου λείπεις» όταν το άσμα ακούστηκε σε μια ανατολίτικη νύχτα με χορούς κοιλιάς.
Με καταγωγή από το Καρπενήσι! Φυσικά μόλις συνάντησε Έλληνες, εξαφανίστηκε κάθε άλλη παρέα και το επαγγελματικό της ταξίδι έγινε πιο ευχάριστο -λέει-.

Η Casa Rossada είναι η (κιτς;) κατοικία του εκάστοτε προέδρου. Ο απερχόμενος μετά από δύο θητείες δεν θέλει να μετακομίσει οπότε κατεβάζει τη σύζυγο Christina για επόμενη πρόεδρο, οπότε σε περίπτωση εκλογής της (πολύ πιθανή, αφού πλασάρεται στους απολίτικους Αργεντίνους ως νέα Evita) η οικογένεια θα παραμείνει στα «πράγματα». Σημειώστε ότι η διαφθορά είναι πολύ εκτεταμένη (κάτι που παρατηρείται σε κάθε απολίτικη κοινωνία όπου η επιτήρηση από τους πολίτες είναι αμελητέα) και ότι μια μικρή ολιγαρχία νέμεται το συντριπτικό ποσοστό εθνικού πλούτου (κάτι εξαιρετικά κοινό στη Ν. Αμερική, με αποτέλεσμα την άνοδο της αριστεράς σε πολλές χώρες).
Με τέτοιες προϋποθέσεις είναι να χάνεις την εξουσία;

Στα πάρκα της Recoleta αυτά τα δέντρα κλέβουν την παράσταση. Τα ριζώματα είναι κανονικά έργα γλυπτικής. Ψάχνω να βρω το είδος αυτού του απίστευτου φυσικού έργου τέχνης.
Αν έχετε γνώση διαφωτίστε με.










Καμία δουλειά δεν είν’ ντροπή. Ο νεαρός φυσικά κερδίζει βγάζει ένα σωρό χρήματα. Στην περίπτωση του retriever που φαίνεται αριστερά, τζάμπα λεφτά αφού ο σκύλος βγαίνει μόνος του βόλτα. Πιάνει το λουρί του στο στόμα με το που ανάβει πράσινο και περιμένει να ξεκινήσει η υπόλοιπη παρέα για να ξεκινήσει κι αυτός!



Αυτά τα λίγα...
Καλώς σας βρήκα!

Μονίμως επώδυνη η επιστροφή

Από τις πόλεις του κόσμου στις Αθήνες. Γράφω «Αθήνες» και ο αυτόματος διορθωτής μου τη βγάζει άγνωστη λέξη. Κι όμως σε όλο τον κόσμο στον πληθυντικό εκφέρεται. Atenas, Athens. Πληθυντικός μεγαλοπρεπείας! Και τι μεγαλοπρέπεια…
Φαίνεται από ψηλά. Την ώρα που το αεροπλάνο περνάει παράλληλα με τον Κηφισό για να πιάσει Σαρωνικό και να στρίψει βόρεια για να προσγειωθεί. Δεν υπάρχει πιο οδυνηρή στιγμή στη διάρκεια ενός ταξιδιού από αυτή της αυτόματης σύγκρισης με άλλα αστικά περιβάλλοντα. Όσα ταξίδια και να κάνεις αυτή η στιγμή δεν συνηθίζεται.
Η Ακρόπολη, η Πλάκα, ξένα σώματα σε μια ενοποιημένη Αθήνα του ενικού πλέον, μια μάζα μπετόν που φυτεύτηκε παντού για να στεγάσει τις χιλιάδες εσωτερικών μεταναστών της μετεμφυλιακής ρημαγμένης Ελλάδας, με μηδαμινούς ελεύθερους χώρους.
Αλλού ο κόσμος είναι στα πάρκα, είτε καθισμένος στο γρασίδι, είτε κάνει βαρκάδες στις λιμνούλες, κάνουν τζόκινγκ, ποδήλατο, περπατάνε στους πεζόδρομους, ακούνε μουσική από πλανόδιους μουσικούς και βλέπουν υπαίθριες παραστάσεις. Χαίρονται τις πόλεις τους. Εδώ ακόμα κι αυτούς τους λίγους (συνήθως ξένους) μουσικούς, τους προσπερνάμε βιαστικά, χωρίς να τους ρίξουμε ούτε μισό ευρώ για αυτή την ελάχιστη ανάπαυλα από το θόρυβο, για να αράξουμε στα μοδάτα καφέ του θορύβου, τους μόνους ελεύθερους χώρους μας, να ακουμπήσουμε εκεί 3, 4 Ευρώ για ένα καφέ.

Να γιατί ο καφές είναι πανάκριβος στην Ελλάδα! Γιατί αλλού, στην Ιταλία, στην Ισπανία, ο espresso ας πούμε πίνεται στο πόδι, σα δόση-διάλλειμα ενώ εδώ πρέπει να αράξουμε με μερικές εφημερίδες για καμιά ώρα, χαζεύοντας τους άλλους να ψάχνουν για τραπέζι. Πως θα πληρωθούν λοιπόν αυτά τα τετραγωνικά που μας φιλοξενούν;

Από πού θα χρηματοδοτηθεί αυτό το υποκατάστατο ελεύθερου χώρου;
Χαζεύουμε λοιπόν τους άλλους, την περατζάδα, το πλήθος. Που αλλού το βλέπεις να φοράει μπλουζάκια με έξυπνες ατάκες, με γραφικά δημιουργήματα, με φαντασία, κι εδώ το βλέπεις με ρούχα που ανεμίζουν την επιβεβαίωση της τιμής τους. Boss, Gant, Polo, Paul & Shark, Timberland. Αυτά που ετοίμασαν για εμάς κι εμείς τους ανταμείψαμε γιατί θα επιβεβαιώσουν το status μας. Όταν φτάνουμε σε ένα μέρος, σκανάρουμε με τη ματιά μας τον κόσμο να βρούμε γνώριμες φάτσες που θα μας χαιρετίσουν και θα τους χαιρετίσουμε, λίγο για κοινωνικότητα, περισσότερο για ακόμα μια επιβεβαίωση του ότι είμαστε κάποιοι. Γνωστοί. Θαμώνες τακτικοί, άρα «ανήκουμε» στην κάποια ελίτ.
Διαπιστώνεις μετά από όλα αυτά ότι είμαστε μια αγενής νεόπλουτη κοινωνία του απόλυτου “keeping up with the Jones’s” που τελικά έχει την πόλη που της αξίζει γιατί διεκδικούμε το ατομικό, που δεν μας αφορά το συλλογικό. Που χρησιμοποιεί την κοινωνικότητα για επιβεβαίωση. Και το οτι είμαστε αγενείς φαίνεται όταν είμαστε στο εξωτερικό. Διακόπτουμε, προσπαθούμε να είμαστε το κέντρο της προσοχής κάνοντας θόρυβο ακόμα και μ΄αυτό το απερίγραπτο κομπολόι!
Πάρτε και δύο παραδείγματα για να γελάσετε(;)
Σκηνή πρωινού σε ξενοδοχείο του εξωτερικού:
“Ρε Βασίλη, αυτός ο μαλάκας πίσω σου έχει πιάσει πέντε ψωμάκια μέχρι τώρα και τα ζουλάει να δει αν είναι φρέσκα»! Αυτός αυτόματα πετάει κυριολεκτικά το επόμενο (έκτο) ψωμάκι από τα χέρια του και γυρνάει να δει ποιος το είπε μαλάκα, επιβεβαιώνοντας πως μόνο ένας «δικός μας» θα ήταν αρκετά μαλάκας για να κάνει αυτή τη μαγκιά. Την άλλη μέρα ένας επίσης ελληνάρας δοκίμαζε να δει αν του αρέσει η σούπα που βρισκόταν στο μπουφέ από την κουτάλα σερβιρίσματος! Ο πίσω του «ξένος» απλά αναφώνησε ένα απελπισμένο «Oh Noooo”! και έφυγε.
Και οι δύο συμπατριώτες μας κατά τα άλλα, ντυμένοι με τα καλά, ακριβά τους ρούχα.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά όμως, αφού «όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια»…



Υ. Γ. Μόλις τώρα κατάλαβα απο την ξενάγηση στα αγαπημένα blogs σας ότι η Αμαλία μας έφυγε. Και δακρυσα σα να είναι δικός μου συγγενής. Και να που η επιστροφή γίνεται ακόμα πιο επώδυνη και για πολύ πιο σοβαρούς λόγους...

Μια «Milonga των Αγγέλων» για την Αμαλία, μια δημιουργία του Albert Moore για να ξορκίσουμε το θάνατο, να τον δούμε σαν ύπνο και μια συγγνώμη για τη γκρίνια.
Μου λείψατε φιλαράκια μου!

Habana Vieja, Cuba

Αυτό το κτίριο βρίσκεται στην καρδιά της παλιάς Αβάνας. Μου τράβηξε την προσοχή για τις χιλιάδες αποχρώσεις που ξεπροβάλουν από τις αμέτρητες στρώσεις βαφής.
Δεν θα αναλάβει να το «αναπαλαιώσει» η Unesco γιατί δεν είναι χαρακτηριστικό αποικιακό κτίριο από αυτά που διαμορφώνουν το χρώμα της πόλης (που λάτρεψα), αλλά προς το παρόν «δίνει χρώμα» με το δικό του τρόπο.
Και μέχρι να πέσει, κατοικείται.

Εσύ περπάτησες στο Τείχος ή ακόμα;

Ο Μάο κάποτε είπε πως κάθε σωστός άνδρας θα πρέπει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να περπατήσει πάνω στο Τείχος. Από υπερβολές άλλο τίποτα ο Πρόεδρας! Αλλά πάλι δεν κάνει κακό να κρατάς μια πισινή, ε; Έκανα λοιπόν τα βήματα που επιβεβαίωναν τη φήμη μου ως σωστού άνδρα τον περασμένο Δεκέμβριο πάνω σε ένα από τα αναστηλωθέντα τμήματα του «Σινικού Τείχους». Άκου «Σινικού»… Όλος ο κόσμος το λέει Great Wall – Μεγάλο Τοίχο, μόνο στα Ελληνικά το λέμε Σινικό. Οι Κιν ήταν μια από τις μεγάλες φυλές που αποτέλεσαν τη μαγιά για το ενοποιημένο Κινέζικο έθνος, οι άλλοι ήταν οι Χαν και κάποιοι άλλοι μικρότεροι (ως γνωστόν αν δεν είσαι μεγάλος και δυνατός σε τρώει η αφάνεια, οπότε να που δεν τους θυμάμαι τώρα!). Το λέμε λοιπόν «Σινικό» μια και οι λόγιοι δικοί μας μετέτρεψαν το «Κιν» σε «Σιν» με τον ίδιο επίμονο τρόπο που κάποτε πρόφερε το Brisbane ως Βρισβάνη και το Jersey ως Υερσέη!
Όταν έφτασα στο κοντινότερο σημείο του «Τοίχου Σινουά» λοιπόν, είχε Μηδέν βαθμούς και ο μόνος τρόπος να ανεβείς ήταν να περπατήσεις από ένα χωμάτινο ανηφορικό μονοπάτι για μισή ώρα, που θα κατανάλωνε όλη σου την ενέργεια, ή να μπεις στο αναβατόριο (ανοιχτό παγκάκι των δύο ατόμων) και να ξεπαγιάσεις στον παγωμένο αέρα. Προτίμησα τη δεύτερη εναλλακτική (περί τα 10 λεπτά διαρκούσε η διαδρομή) και περιττό να πω ότι χρειάστηκα δύο φύλακες να με τραβήξουν να ξεκολλήσω από το κάθισμα. Το κρύο είχε αποσυνδέσει τα πόδια μου από οποιαδήποτε εντολή προσπαθούσα να τους στείλω.
Όταν φτάνεις όμως…
Αυτό που μέχρι τώρα έβλεπα σε κινέζικους πίνακες και πίστευα ότι πρόκειται για «καλλιτεχνική άδεια» με τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των βουνοκορφών το είδα αληθινό μπροστά μου. Στην ίδια φωτο μπορείτε να δείτε και τα αναβατόρια κι αν προσέξετε στο κάτω μέρος θα δείτε και ένα μεταλλικό διάδρομο για όποιον θέλει να κατέβει γρήγορα και αποζητάει περισσότερη περιπέτεια. Κάθεσαι λοιπόν σε ένα μικρό όχημα τύπου σκέιτμπορντ που διαθέτει ένα κάθισμα και ένα μοχλό-φρένο, σε βάζουν στο διάδρομο και τσουλάς μέχρι κάτω. Αν φροντίσεις να τραβάς το φρένο πριν κάθε στροφή. Διαφορετικά σε μαζεύουν από κάποιο κορμό όπου έχεις κολλήσει σα καρτούν.
Η αίσθηση του να περπατάς στο τείχος φαντάζομαι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο όταν μερικές ακόμα χιλιάδες τουρίστες κάνουν την ίδια βόλτα, έχει απίστευτη φασαρία και κάθε τόσο κάποιος σου ζητάει να τον φωτογραφίσεις με τη μηχανή του. Θα άκουσαν φαίνεται κι άλλοι τη φράση του Μάο! (Αλήθεια στα κινέζικα η φράση είναι «κάθε άνδρας» ή «κάθε άνθρωπος»; Γιατί το "man" για "άνδρας" το εξέλαβα και κίνησα, αλλοιώς δε θα με ένοιαζε!).
Για μένα η εμπειρία πάντως ήταν απόκοσμη αφού έτυχε να είμαι ΜΟΝΟΣ μου σε μια παγωμένη μέρα όπου δεν υπήρχαν τουρίστες ούτε ντόπιοι. Κατάφερα να φωτογραφίσω λοιπόν το «Σινικό» όπως το βλέπετε, καθαρό από την ανθρώπινη ρύπανση και μεγαλοπρεπές.
Ήταν περίεργη η αίσθηση να είσαι μόνος, να έχεις και από τις δύο κατευθύνσεις αμέτρητα χιλιόμετρα διαδρομής και να αποφασίζεις εσύ πόσο μακριά θα φτάσεις από το σημείο επιστροφής. Θα περπατήσετε κι εσείς όμως για να εκπληρώσετε τη ρήση και θα με καταλάβετε. Φροντίστε μόνο να κάνει κρύο για να είστε μόνοι σας.

Άλλη μια τουριστική φωτογραφία;

Αυτό είναι το Machu Picchu. Καμμία διαφορά από όλες τις υπόλοιπες φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Σωστά; Λάθος! Κοιτάξτε κάτω αριστερά... Έτυχε να απαθανατίσω το Αθάνατο Τουριστικό Πεδιλάκι που κάποτε βλέπαμε στην Ελλάδα να φοριέται από προνομιούχους ανατολικοευρωπαίους τουρίστες με λευκή καλτσούλα. Τώρα πια μόνο σε Γερμανούς τουρίστες συναντιέται.


Χιχιχιχι...

Με Hot Line ή μέσω κούριερ;

Χιλιάδες χρωματιστά φαναράκια σε βουδιστική γιορτή στη Σεούλ πριν μερικά χρόνια. Από το καθένα κρέμεται μια ευχή, μια παράκληση, σαν τα δικά μας τάματα. Στην μια περίπτωση κρέμονται ψηλά για να φτάσουν το ουράνιο, στη δική μας κρέμονται μπροστά στις εικόνες των αγίων ή της Παναγίας. Οι βουδιστές απευθύνονται κατευθείαν στο «μεγάλο» εμείς στους ανθρώπους που κάποτε λειτούργησαν «κατ εντολή» του, απεσταλμένοι ή εξουσιοδοτημένοι και άγιασαν. Σα να μη έχουμε το κουράγιο να μιλήσουμε απευθείας στον ίδιο. Καταλάβατε τώρα γιατί στην Ελλάδα θριαμβεύουν οι μεσάζοντες;

Thailand 2006

Aguas Callientes (Machu Picchu - Peru), Δεκέμβριος 2006