ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

γράφει ο Θωμάς Θεολόγης

"Διάνοια και λόγος ταυτόν" έλεγε ο Πλάτων κι ο Αριστοτέλης, με τον δικό του τρόπο, έλεγε τα ίδια: "Γλώσσα νόησις νοήσεως". Και από τις δύο ρήσεις εξάγεται ένα και μοναδικό συμπέρασμα, ότι, δηλαδή, υπάρχει μία άρρηκτη σχέση μεταξύ λόγου και γλώσσας, διανοίας, σκέψης, πολιτισμού!... Τις τελευταίες τρεις- τέσσερες δεκαετίες τα πράγματα άλλαξαν δραματικά και Έλληνες που έτυχαν ακόμα και ανωτάτης παιδείας- με πρωταθλητές τους δημοσιογράφους καναλιών- έχουν γίνει "ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΟΙ" !

Αν ο χαρακτηρισμός σάς φαίνεται υπερβολικός, προσέξτε τα παραδείγματα που έπονται:

1."Καλό σας μεσημέρι"!Το μεσημέρι διαρκεί  μια στιγμή. Ακούσατε ποτέ τους 'Άγγλους να λένε "good noon", ή οποιονδήποτε κάτι αντίστοιχο στη γλώσσα του; Μήπως πρέπει να τους αντευχηθούμε "Καλά τους μεσάνυχτα" μπας και το κόψουν;

2."Θα τα ξαναπούμε σήμερα 15 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα", αντί του ορθού "αύριο, ώρα μηδέν και 15"!

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: ΤΖΑΦΕΡ(ΗΣ) Ο ΜΕΛΑΣ

Το παρον άρθρο εστάλθει από αναγνώστη μας, κάτοικο εξωτερικού, το δημοσιεύουμε καθότι ασχέτως από τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει, η γλωσσολογική ερμηνεία που παρουσιάζει είναι αδιαμφησβήτητη.

 Ευσταθίου Κυριώτη
 

Ο Μέγας Βεζύρης Jafar, καρτούν του Ωόλτ Ντίσνεϋ

Αυτή τη φορά ερευνάμε την περίπτωση του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη, ανθρώπου ευσεβή και φιλόχριστου που έχει σχέσεις με όλους σχεδόν τους παπάδες και επισκόπους της ελληνικής επικράτειας – και πολλούς έξω από αυτήν. Διατυμπανίζει επιπλέον την πελοποννησιακή του καταγωγή. Πρόκειται δηλαδή για άτομο του οποίου οι οικογενειακές ρίζες μάλλον φτάνουνε μέχρι τους 300 του Λεωνίδα. Κάποιος θα σώθηκε στις Θερμοπύλες, όπως θα μας εξηγήσει και η «λαχταριστή» γραμματέας του (κατά πολλούς πραγματικό «ξερολούκουμο»), που πρόσφατα βραβεύθηκε για τις υπηρεσίες της προς την Ελλάδα γενικώς και τον κ. Καρατζαφέρη ιδιαιτέρως, γύρισε στην Αρχαία Σπάρτη και από αυτόν κατάγεται ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. Αυτός λοιπόν είναι ο Παράκλητος που θα σώσει την Ελλάδα μας. Άλλωστε αυτό έχει βεβαιώσει και ο ίδιος ο Θεός. Όπως θα θυμάστε, όταν είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη πριν από χρόνια για να παραστεί στην τελετή των Θεοφανείων, το περιστέρι που εξαπέλυσε η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος πήγε και έκατσε ακριβώς πάνω στο κεφάλι του κ. Καρατζαφέρη. Έτσι συμβαίνει με τους πραγματικά Εκλεκτούς του Θεού. Τι ήταν ο ίδιος ο Χριστός μπροστά στον κ. Καρατζαφέρη; Σχεδόν τίποτα! Η περιστερά δεν πήγε να καθήσει πάνω στο κεφάλι του Χριστού, ενώ το γεγονός διαδραματιζόταν μπροστά στον Ιωάννη τον Βαπτιστή, νηστικό, αναμαλλιάρη και ρακένδυτο, και όχι μπροστά στον ίδιο τον Πατριάρχη ολόκληρης της Οικουμένης!

          Αμέ! Έτσι έχουν τα πράγματα και όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να δει το βίντεο με το περιστέρι και τον κ. Βαρθολομαίο. Και το λέω αυτό, γιατί πολλοί ευλαβείς Νεοέλληνες, εντυπωσιασμένοι από την προτίμηση του ίδιου του Θεού, είχαν μαγνητοσκοπήσει ολόκληρη τη φάση. Δεν είναι λοιπόν καθόλου δύσκολο να το βρει κανείς.

ΟΙ ΛΕΒΑΝΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ

Δημήτρη Μιχαλόπουλου

 

 δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα Ἑστία (φύλλο 26ης Νοεμβρίου 2011)

           Τί σᾶς λέει τό ἀκόλουθο; ΕΝΝΕΑΙΜΕRA/IS TIMIN TON AGHION IMON PATERON/FRANGHISCU TU ASSISIU/KE/ANDONIU TU PATAVIU. Ἐάν μπορέσατε νά καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, προσπαθῆστε νά διαβάσετε ἀκόμα ἕνα: DHROMOS TU STAVRU/(LATINISTI VIA CRUCIS)/I/SINTOMOS TROPOS/TU NA PRAXI TIS TIN AGHIAN  TAFTIN ASKISIN/.

         Ἔ, τώρα πρέπει νά τό μαντέψατε: πρόκειται γιά Φραγκοχιώτικα καί μάλιστα «κλασσικά», τυπωμένα δηλαδή στήν Κωνσταντινούπολη πρός χρῆσιν τῶν Χριστιανῶν πού ἀσπάζονταν τό ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Γιατί λέγονται φραγκοχιώτικα; Διότι οἱ Χιῶτες πρῶτοι δείξανε μεγάλο ἐνδιαφέρον νά ἔχουν βιβλία ἑλληνικά τυπωμένα μέ λατινικούς χαρακτῆρες. Ἔτσι, κατάφεραν νά σφετεριστοῦν τήν ἐπινόηση, ἄν καί ἡ τάση ἀναγραφῆς ἑλληνικῶν ὅρων μέ λατινικούς χαρακτῆρες ἀνάγεται ἤδη στούς πρώτους μετά Χριστόν αἰῶνες. Στίς ρωμαϊκές κατακόμβες, πράγματι, βρίσκει κανείς ἑλληνικά ὀνόματα γραμμένα ῥωμαϊστί, ὅπως Dionysia, Evtichi, Evporo κ.ἄ. Λίγο ἀργότερα ἄλλωστε, κατά τόν Ε΄ αἰώνα συγκεκριμένα, ἐμφανίζονται στὴ λειτουργία τῶν Δυτικῶν οἱ δεήσεις/ἐπικλήσεις Kyrie eleison καί Christe eleison. Ἔτσι ἄνοιξε καί ὁ δρόμος στήν καθιέρωση, κατά τή λειτουργία τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, τοῦ ‘μεικτοῦ’ ἑλληνολατινικοῦ Τρισάγιου: Agios o Theos, Sanctus Deus. Agios Ischiros, Sanctus fortis. Agios athanatos, Sanctus immortalis. Eleison imas, miserere nobis. 

          Μέ αὐτά, βέβαια, δέν πολυασχολεῖται τό κοινό τῆς φιλοχρίστου ἡμῶν χώρας· εὐτυχῶς λοιπόν πού βρέθηκε ὁ κ. Rinaldo Marmara νά μᾶς τά θυμίση μέ βιβλίο του πού εἶχε ἐκδοθῆ περί τά μέσα τῆς περασμένης δεκαετίας καί τώρα πιά γνωρίζει νέα, μεγάλη ἐπιτυχία. Πρόκειται γιά τόν τόμο Les Levantins et la grécisation des emprunts turcs-ottomans. Lexique étymologique, πού ἐκδόθηκε τό 2005, στήν Κωνσταντινούπολη,  ἀπό τόν ἐκδοτικό οἶκο Isis. Στήν οὐσία, πρόκειται γιά μελέτη πού τεκμηριώνει  μορφή διεθνοποίησης τῶν Νέων Ἑλληνικῶν, πού ἐπιτεύχθηκε χάρη στούς Λεβαντίνους.