ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                          

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Στις ημέρες μας, δεν είμαστε μόνο μάρτυρες σημαντικών αλλαγών στα ήθη και στις ανθρωπολογικές αντιλήψεις, αλλά  βρισκόμαστε και σε κατάσταση διαρκούς συναγερμού, έναντι ενός υποχθόνιου εχθρού. Όπως χαρακτηριστικά μας λέει η προπαγάνδα του συστήματος, είναι ‘ο εχθρός που κάθε μικρή ή μεγάλη δημοκρατία πρέπει να καταπολεμήσει’, δηλαδή η τρομοκρατία. Πράγματι, κάθε φορά που θα ανοίξουμε τους τηλεοπτικούς δέκτες μας, θα ακούσουμε πως οι ‘δυτικές δημοκρατίες’ βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο εξαιτίας της τρομοκρατίας. Ειδικές αστυνομικές και στρατιωτικές ομάδες δημιουργούνται για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου και οδηγίες προφύλαξης διανέμονται στους πολίτες. (Σ.τ.Μ. Για να μην υπολογίσουμε τον χορό των δις με τις διάφορες εταιρείες ασφαλείας και όλων των σχετικών).

Φυσικά, αυτό είναι απλά το προσκήνιο. Στα παρασκήνια, οι ηθοποιοί βγάζουν τις μάσκες και παίρνουν οδηγίες από το σκηνοθέτη τους.

Ο Αμερικανός συγγραφέας Webster Griffin Tarpley, στο βιβλίο του 9/11 Synthetic Terror: Made in USA γράφει: «Η τρομοκρατία, στην σύγχρονη εποχή, είναι το μέσον με το οποίο οι εκφυλισμένες ελίτ εξαπολύουν εναντίον των λαών μυστικούς πολέμους, που θα ήταν πολιτικά αδύνατο να τους κάνουν φανερά».

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ 2001-2017

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου    

 

Θυμάστε το τρομοκρατικό κτύπημα στην πόλη Νίκαια της Γαλλίας, όταν ένα φορτηγό παρέσυρε και σκότωσε 84 ανθρώπους; Κτύπημα του οποίου την ευθύνη ανέλαβε, όπως συνήθως, το ISIS. Εάν ανακαλύψουμε κάποιες ενδείξεις όσον αφορά τους πραγματικά υπεύθυνους γι’ αυτό το κτύπημα, νομίζω ότι τότε θα καταλάβουμε ποιοι είναι οι κρυφοί εντολείς και των υπόλοιπων κτυπημάτων στην Γαλλία, στην Γερμανία και σε άλλες χώρες που κόστισαν τις ζωές εκατοντάδων αθώων Ευρωπαίων.

Μια καλή αρχή θα ήταν να βρούμε ποιος βιντεοσκόπησε το φορτηγό την ώρα που έπεφτε πάνω στους αθώους περαστικούς, εκείνο το βίντεο που όλοι είδαμε στις τηλεοράσεις μας: ονομάζεται Richard Gutjahr και είναι ένας παράξενος Γερμανός πολυτεχνίτης και δημοσιογράφος. Ο ίδιος, αφηγείται σε μία συνέντευξη που έδωσε, πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα: βρισκόταν σε 'διακοπές' στην Νίκαια για να βιντεοσκοπήσει τους εορτασμούς για την 'Ημέρα της Βαστίλης' (κάτι που ποτέ άλλοτε δεν είχε κάνει). Ενώ λοιπόν ήταν στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου -για να κινηματογραφήσει τα εορταστικά πυροτεχνήματα- αυτός ο τυχερός άνθρωπος, αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με εκείνο το φορτηγό και αρχίζει να τραβά την σκηνή. Φανταστείτε πόση τύχη έχει αυτός ο Γερμανός: 

ΤΟ ΓΕΛOΙΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Ἀρθρο του Manuel Freytas  

Μετάφραση-επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου

Ήταν αναγκαίο να δημιουργήσουν μία νέα εκδοχή της 11ης Σεπτεμβρίου. Αυτή την φορά έπρεπε να την δημιουργήσουν στην Ευρώπη, για να ανακάμψουν από την στρατιωτική ήττα που τους επέφερε η Ρωσία,  καταστρέφοντας την τρομοκρατία στην Συρία. Η τρομοκρατική επιχείρηση που διαδόθηκε διαμέσου των μέσων ενημέρωσης και που αναπτύσσεται στην Γαλλία, τους χρησιμεύει για να συνεχίζουν να τροφοδοτούν το κλίμα φόβου έναντι της τρομοκρατίας, σε παγκόσμιο επίπεδο . Αυτό το κλίμα χρησιμεύει για να καθιστά  επίκαιρο τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας ως στρατηγική της εισβολής και της κατάκτησης, με στρατιωτικές σφαγές δικαιολογημένες από τον ''διεθνή  τρομοκρατικό κίνδυνο.”

ΠΕΡΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ...

                  

Γράφει ο  Ιωάννης  Αυξεντίου.

O Aldo Moro

Το φαινόμενο της τρομοκρατίας πρέπει να εξετάζεται και να ερμηνεύεται ανάλογα με την ιστορική περίοδο, την ιδιομορφία της χώρας στην οποία εμφανίζεται, αλλά και τις γεωπολιτικές συνθήκες που επικρατούν σε εκείνη την δεδομένη στιγμή. Σε αυτό το άρθρο και σε συνέχεια προηγούμενου άρθρου του Θεόδοτου (βλ. εδώ) θέλουμε να παρουσιάσουμε και να αναλύσουμε ποιοι είναι τρόποι με τους οποίους στην εποχή μας δημιουργείται αυτό το φαινόμενο, παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα. Πρώτα από όλα πρέπει να τονιστεί ότι πολύ σπάνια οι τρομοκρατικές οργανώσεις ξεφεύγουν από τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών , ιδιαίτερα εκείνων των κρατών που έχουν ιδιαίτερη παράδοση σε αυτόν τον τομέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συνέβη με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες (Brigate Rosse) στην Ιταλία: Όπως προκύπτει από τα δικαστικά έγγραφα η ισραηλινή Μοσάντ είχε έλθει σε επαφή με έναν από τους αρχηγούς των Ερυθρών Ταξιαρχιών, λέγοντας του ότι: «Αν θέλετε μπορούμε να σας βοηθήσουμε διότι η ύπαρξη σας μας βολεύει, μας εξυπηρετεί.» (Για μία εμπεριστατωμένη ανάλυση του συμβάντος εδώ και εδώ ). Ανεξάρτητα από το εάν οι Ερυθρές ταξιαρχίες δέχτηκαν ή όχι αυτή την βοήθεια, το κρίσιμο στην όλη ιστορία είναι ότι οι υπηρεσίες του Ισραήλ και άρα της Αμερικής γνώριζαν πολύ καλά ποια ήταν τα μέλη των ερυθρών ταξιαρχιών και τα άφηναν ανενόχλητα να δρουν για όσο καιρό τους  βόλευε. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη μορφή τρομοκρατίας, όταν δηλαδή μία μυστική υπηρεσία γνωρίζει τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης και τα αφήνει να δρουν επειδή εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά της σχέδια και επίσης, γνωρίζοντας τα μπορεί να τα εκβιάζει και να τα κατευθύνει. 

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ιταλία, δεκαετία 1970

Οι πολιτικοί αναλυτές και οι ιστορικοί γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη στην Ιταλία την δεκαετία του 1970: Με την βοήθεια νατοϊκών και σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών, η τρομοκρατία άνθησε και  η χώρα έφτασε στα  πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου, με  απώτερο σκοπό η Ιταλία να μην αλλάξει γεωπολιτικό στρατόπεδο. Δηλαδή, να μην παραβιαστεί ο κανόνας της «ισορροπίας μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων» που επί πολλά χρόνια είχε επιβάλλει στον κόσμο το Προτεσταντικό-σιωνιστικό establishment. 

Βέβαια αυτές οι εποχές πέρασαν, αλλά οι μέθοδοι έλεγχου των κοινωνιών δεν αλλάζουν. Στις ημέρες μας η Ελλάδα δεν βρίσκεται μόνον μέσα σε ένα κυκλώνα οικονομικών δυσχερειών αλλά και στην αρχή, για πρώτη φορά από την μεταπολίτευση, πολύ σημαντικών ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό, με την σχεδόν εξαφάνιση κάποιων κομμάτων και την ταυτόχρονη εμφάνιση σχηματισμών, που όπως οι ίδιοι δηλώνουν, είναι αντισυστημικοί, δηλαδή θέτουν τον εαυτό τους εκτός του καθιερωμένου δυτικού αστικού-πολυπολιτισμικού μοντέλου. Εν τω μεταξύ, σε όλη την Ευρώπη παρατηρείται μία άνοδος των εθνικιστικών κομμάτων ή άλλων σχηματισμών που εναντιώνονται στο προαναφερθέν πολυπολιτισμικό μοντέλο.