ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΠΩΛΕΣΑΜΕ

Κάνουμε μια παύση από την περιγραφή της γελοιότητας που ζούμε τις τελευταίες ημέρες για να παρουσιάσουμε ένα ιδιαίτερα σοβαρό θέμα που αφορά την ταυτότητα του σύγχρονου ελληνισμού. Ο Ελληνοχριστιανισμός, μπορεί ανέκαθεν να ήταν μια ιδιάζουσα ταυτότητα με αρκετά σοβαρά προβλήματα, αλλά υπήρξε το συγκολλητικό στοιχείο των Ελλήνων για αιώνες. Το παρόν άρθρο περιγράφει με αντικειμενικό τρόπο, πέρα απο εκθειασμούς και αναθεματισμούς, το τι ήταν αυτή η ταυτότητα και το πως οι προβληματικές πτυχές της μπορούν να ξεπεραστούν. Οι θέσεις που παρουσιάζονται στο άρθρο, δεν σημαίνει πως είναι και οι επίσημες θέσεις του μπλογκ. Θεωρούμε όμως πως ο Ελληνοχριστιανισμός είναι ένα θέμα που πρέπει να εξετασθεί και μελετηθεί.

Θεόδοτος

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Υπερ Πίστεως και Πατρίδος

Όλοι οι λαοί που θέλουν να υπάρχουν και να ζουν, πρέπει να έχουν μία ταυτότητα η οποία να τους επιτρέπει να υπάρχουν. Δηλαδή το παρελθόν και το τώρα να έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Ο Ελληνοχριστιανισμός ήταν η ταυτότητα που ως λαό μας έβγαλε από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να τον ορίσει, έπειτα να αναδείξει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του και τέλος να ερευνήσει άμα οι αδυναμίες γίνεται να ξεπεραστούν.

Ο Ελληνοχριστιανισμός είναι η ταυτότητα η οποία θεωρεί πως Έλληνας είναι ο χριστιανός, ο οποίος υπάγεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, κατοικεί εντός των ορίων της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, ομιλεί την ελληνική ως πρώτη γλώσσα και διακατέχεται από ελληνικό αίσθημα. Η ταυτότητα αυτή μπορεί να λύσει (και για αιώνες το είχε καταφέρει) το φυλετικό (με την έννοια των Ελληνικών φύλων και όχι της ράτσας) θέμα της Ελλάδος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψευδολογούμε, ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει η χώρα είναι πως ο Έλληνας δεν χαρακτηρίζεται από έναν καθαρό φαινότυπο (φαίνομαι+τύπος), λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης που έχει ως συνέπεια το δύσβατο ηπειρωτικό (δε νοείται ο νομός) περιβάλλον και τα πολλά νησιά. Από αυτό το ατυχές φαινόμενο, φυσικό είναι να δημιουργείται η βάση για μίας εξαιρετικά σκληρής μορφής τοπικισμού. 

ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗN ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Το εισαγωγικό σημείωμα που ακολουθεί, ισχύει για όλα τα άρθρα του Θεόδοτου: Όταν παρουσιάζουμε το κείμενο ενός διανοούμενου , ενός φιλοσόφου κλπ, δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλες τις απόψεις του και το σύνολο του έργου του. Εγκρίνουμε μόνον το συγκεκριμένο απόσπασμα που κάθε φορά δημοσιεύουμε. Για παράδειγμα, πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στον Rene Guenon τον οποίο θεωρούμε έναν  κορυφαίο και απαράμιλλο στοχαστή, αλλά ταυτόχρονα, διαφωνούμε με κάποιες από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Ο πραγματικός ερευνητής πρέπει να χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία που του παρέχονται, εάν θέλει να κατανοήσει τα διάφορα φαινόμενα. Εάν ένας άθεος μου προσφέρει μία βίδα, θα την μεταχειριστώ. Εάν ένας μουσουλμάνος ή ινδουιστής μου προσφέρει ένα κατσαβίδι, δεν θα το πετάξω. Εάν ένας κομμουνιστής μου δώσει ένα τρυπάνι, θα το  χρησιμοποιήσω. Εάν ένας ναζιστής που δώσει έναν διαβήτη, θα τον εκμεταλλευτώ. Παραμένοντας  σταθεροί  στα  πιστεύω  και  στις  αρχές μας, πρέπει να ομοιάσουμε  με έναν  ιδιότροπο, επιλεκτικό και ευαίσθητο  ΣΥΛΛΕΚΤΗ.

Γράφει ο  Θεόδωρος Λάσκαρης

Όταν κάποιος που υποφέρει από έναν κακοήθη όγκο επισκεφθεί έναν γιατρό, αυτός οφείλει να του πει όλη την αλήθεια για την ασθένεια του, καθώς και ότι η θεραπεία της  θα είναι επώδυνη. Αν δεν του τα πει αυτά, και απλώς με ένα κτύπημα στον ώμο  τον χαιρετήσει λέγοντας του: «δεν είναι τίποτα, θα περάσει», τότε ο ασθενής την επόμενη ημέρα μπορεί να πεθάνει.

Αποφασίσαμε λοιπόν να δημοσιεύσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, Η παρακμή του αστικού πολιτισμού, στο οποίο η ασθένεια της Νέο-ελληνικής νοοτροπίας περιγράφεται με σαφήνεια και χωρίς υπεκφυγές:

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

Αυτές τις ημέρες σκεφτόμουν τι θα απαντούσα, αν κάποιος με ρωτούσε  τι ήταν αυτό που ξεχώριζε τους Έλληνες, πριν σαράντα χρόνια, από τους άλλους λαούς. Ίσως η  παιδεία  και το μορφωτικό τους επίπεδο; Δεν θα το έλεγα. Μήπως η ευγένεια τους; Ούτε αυτό. Η συναισθηματική θερμότητα τους; Αυτό το χαρακτηριστικό το συναντούμαι και σε άλλους νότιους πληθυσμούς. Και όμως, είχαν κάτι, που αν και είναι δύσκολο να το προσδιορίσεις με ακρίβεια, τους έκανε πολύ διαφορετικούς από τους άλλους λαούς, στα μάτια ενός ευαίσθητου παρατηρητή. Προσπαθώντας λοιπόν να εντοπίσω και περιγράψω αυτό το χαρακτηριστικό, το ονόμασα: ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΒΑΘΟΥΣ. Ναι, αυτή η ιδιόμορφη αίσθηση είναι που έκανε τον Έλληνα διαφορετικό. Όταν συζητάς με έναν Άγγλο, έναν Ιταλό, ή ένα Γερμανό, σου δημιουργούν την εντύπωση ότι ζουν σε ένα «επίπεδο κόσμο», ή αν θέλετε, είναι σαν να βρίσκονται μέσα σε ένα πίνακα ζωγραφικής ο οποίος δεν έχει χρωματική προοπτική (βάθος). Εκείνη την συγκεκριμένη και ταυτόχρονα απροσδιόριστη αίσθηση, που μας δημιουργεί η θέα της θάλασσας μακριά στον ορίζοντα, εκεί που χάνονται τα κύματα, οι ξένοι την έχουν μόνον όταν αντικρίζουν αυτήν την εικόνα. Ο Έλληνας αυτή την αίσθηση  την είχε για καθετί, τον συνόδευε στην καθημερινή ζωή του. Για τον ευρωπαίο τα πάντα συντελούνται «εδώ και τώρα». Αυτοί, όταν παρατηρούν αυτό «που υπάρχει», δεν μεταθέτονται σε κάτι άλλο που σχετίζεται με αυτό αλλά το  ξεπερνά. Αντίθετα, όταν ο Έλληνας, για παράδειγμα, συναντούσε τον φίλο του, δεν τον συναντούσε «τώρα», ήταν «ο από πάντα φίλος», ήταν η ίδια «η φιλία» που ήλθε να τον συναντήσει. Όταν ο  Έλληνας έβλεπε τις ροδιές μέσα στο περιβόλι του, δεν έβλεπε τις ροδιές που φύτεψε πριν κάποιο καιρό. Αντίκριζε τα παιδιά που η πανάρχαια  ροδιά γέννησε και εναπόθεσαι στο περιβόλι του. Όταν ο παππούς έλεγε στον εγγονό του να «είσαι  πάντα  φιλότιμος», δεν του έλεγε αυτό που απαιτούσε η ηθική ή η κοινωνία, αλλά αυτό που γνώριζε ότι αποτελεί αξία από πολύ παλιά, τόσο παλιά που και ο ίδιος δεν θυμόταν πότε και που.

Η ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου   

    "Όσοι απομείναμε πιστοὶ στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αυτοὺς που θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ένα λουλούδι  χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ο καιρὸς θα δείξει ποιος έχει δίκιο, αν και δε  χρειάζεται ολότελα αυτὴ η απόδειξη."

                                                                  Φώτης Κόντογλου  
                    

Σε αυτό το μπλογκ έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο γεγονός ότι ο γηγενής πληθυσμός αυτής της χώρας ,σε  κάποιο  ποσοστό, το  μέγεθος του οποίου είναι απροσδιόριστο, αλλά πάντως δεν είναι ευκαταφρόνητο, έχει υποστεί σοβαρή αλλοίωση στην αρχετυπική απεικόνιση του ψυχικού του εικονοστασίου. Έτσι, δεν θυμίζει  σε τίποτα ότι προέρχεται από εκείνη την Παράδοση  που ο Φώτης Κόντογλου είχε αποκαλέσει: Η πονεμένη ρωμιοσύνη: «Οι λαοί που ζούνε με πόνο και με πίστη τυπώνουνε πιο βαθειά τον χαραχτήρα τους στον σκληρό βράχο της ζωής, και σφραγίζονται με μια σφραγίδα που δεν σβήνει από τις συμφορές κι από τις αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιο άσβηστη. Με μια τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη. Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα και μ' αγωνία, πλουτίζονται με πνευματικές χάρες που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τους λαούς και τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, που δεν τ' αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης.» Σε πόσους αλήθεια νέο-Έλληνες ταιριάζει αυτή η περιγραφή; Μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι μάλλον πρέπει να είναι  απόγονοι…του Αχιλλέα; μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Καμίνη στην Αθήνα, μάλλον απόγονοι του… Οδυσσέα; ή σε αυτούς που δίνουν το 20% στον Τσίπρα, μάλλον απόγονοι…του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

H ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔA

Πρόσφατα το μπλογκ ενεπλάκει σε μια ανούσια συζήτηση περί της γενετικής καταγωγής ενός αρχαίου ήρωα καθώς και κατ' επέκταση στην ατελείωτη συζήτηση για την καταγωγή των Ελλήνων. Το επίμαχο άρθρο που αναφερόταν στο θέμα αφαιρέθηκε από το μπλογκ και εκ των υστέρων συμπεράναμε πως δεν έπρεπε να δημοσιευθεί ποτέ καθώς α) ενίσχυε τα χαρακτηριστικά του Δεξιού χώρου με τα οποία βρισκόμαστε σε άμεση ρήξη (ανόητη προγονολατρεία, εμμονές σε ανούσια και δύσκολα αποδείξιμα γενετικά ζητήματα κλπ), και β) διότι βρίσκουμε ιδιαίτερα κουραστικό να διαβάζουμε κατηγορίες περί κρυπτο-ιουδαϊσμού επειδή διαφωνούμε με τα συμπεράσματα και κυρίως τη μεθοδολογία διαφόρων ιστοριοδιφών. Για να ξεκαθαρίσουμε την θέση μας επί του θέματος λοιπόν δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο που θεωρούμε πως βάζει τα πράγματα στη θέση τους μια και καλή. Το παρόν άρθρο (αναγκαστικά μακροσκελές) θεωρούμε πως θα πρέπει να διαβαστεί σε συνδυασμό με το προηγούμενο άρθρο του μπλογκ μας: Αριστεροί Εθνικιστές και η Δεξιά της Παράδοσης ώστε ο αναγνώστης να έχει μια πληρέστερη αντίληψη του θέματος. 

Γράφει ο Alex Synodinos

Ο Δευκαλίων και η Πύρρα

Το ζήτημα της φυλετικής καταγωγής των συγχρόνων Ελλήνων και η σχέση τους με τους αρχαίους είναι κάτι που απασχολεί τον σύγχρονο ελληνισμό από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους. Η πίστη στην άμεση καταγωγή μας από τους αρχαίους Έλληνες μαζί με την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία αποτέλεσαν τους δύο πυλώνες της εθνικής μας ταυτότητας. Για αυτό και όποια επίθεση ενάντια στον έναν από τους δύο ανέκαθεν αντιμετωπιζόταν από τους συντηρητικούς ανθρώπους, που παραδοσιακά υπήρξαν αυτό που ονομάζουμε «παλαιά δεξιά», ως ένα είδος ιεροσυλίας (και ως ένα σημείο η αντίδραση αυτή ήταν δικαιολογημένη). 

Στο παρακάτω κείμενο θα προσπαθήσω να εξηγήσω πως το θέμα αυτό (ασχέτως ποιά ειναι η απάντηση του) ελάχιστη σημασία έχει πλέον και η διαρκής αναμόχλευση του εξυπηρετεί μόνο τον εγκλωβισμό της Δεξιάς σκέψης σε αβλαβή προς το σύστημα μοτίβα και δράσεις.

Πριν ξεκινήσω την ανάλυση μου να πω πως προσωπικά πιστεύω πως φυλετική σχέση του σύγχρονου ελληνικού πληθυσμού με του αρχαίου υπάρχει σε κάποιο βαθμό. Δεν θεωρώ πως είμαστε όλοι απόγονοι του Λεωνίδα και του Αλέξανδρου αλλά βρίσκω και εξίσου, εάν όχι περισσότερο, αστεία την αντίληψη πως οι σύγχρονοι Έλληνες είναι αποκλειστικά συνοθήλευμα Σλάβων και Αλβανών όπως προσπαθεί να παρουσιάσει η Αριστερά. Λες και δηλαδή οι γηγενεις Έλληνες κάποια στιγμή εξαερώθηκαν και την θέση τους κατέλαβαν άλλοι πληθυσμοί. 

Υπάρχουν γενετικές μελέτες που δείχνουν πως το ελληνικό στοιχείο είναι φυλετικά υπαρκτό στα περισσότερα (όχι όμως και σε όλα) γεωγραφικά μέρη της Ελλάδας, στα παράλια της Μικράς Ασίας, στους πληθυσμούς στα βόρεια σύνορα της χώρας αλλά και στη Κάτω Ιταλία και Σικελία. Όσοι τώρα «καίγονται» τόσο για αυτό το θέμα υπάρχει και το διεθνής εμβέλειας ανθρωπολογικό μπλογκ Dienekes οπου θα βρουν τις όποιες απαντήσεις επιθυμούν και τις γενετικές μελέτες στις οποίες αναφέρομαι.

Όμως όλα αυτά δεν έχουν απολύτως καμμία σημασία στις μέρες μας...

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; Β΄

Γράφει ο Δημήτριος Τσεργίνης

Είναι πολύς καιρός αφότου έγραψα το πρώτο μέρος αυτού του –ας το πούμε έτσι- δοκίμιου. Με άλλα λόγια, καθυστέρησα πολύ να δώσω συνέχεια σε ό,τι είχα αρχικώς πει. Και τούτο, διότι ήθελα να επικρατήσει κατά πρώτο λόγο κατάσταση νηφαλιότητας στο μπλογκ και, κατά δεύτερο, να μάθω περισσότερα, για όσα θέματα θεωρώ κρίσιμα, ακριβώς από σας, τους αναγνώστες μας. 

 Σας εκπλήσσει αυτό; Κακώς! Όλοι μας γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι  και, όπως λέει και ένας φίλος του Θεόδοτου, κάθε χρόνο ο σωστός άνθρωπος εκπλήσσεται με το πόσο ανόητος υπήρξε τον προηγούμενο. Έτσι κι εγώ τώρα… θα σας παρουσιάσω σκέψεις  που έχουνε ωριμάσει αυτές τις ώρες, τώρα, υπό τις τωρινές συνθήκες· και επειδή τίποτα δεν είναι τέλειο σε αυτόν τον κόσμο, προτείνω αυτά που τώρα θα σας πω να συζητηθούν – ιδίως από τους νεότερους και πάντοτε, βέβαια, στα πλαίσια της δεοντολογίας που έχει θεσπιστεί από τη  διεύθυνση του μπλογκ.

       Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη μας, μπορούμε να αρχίσουμε.

1. Το κυρίως πρόβλημα

 Το κύριο ή, μάλλον, θεμελιακό πρόβλημα της Ελλάδας και, ευρύτερα, της σημερινής Ευρώπης είναι η γενικώς η δημοκρατία και ειδικότερα η κοινοβουλευτική της μορφή. Ο κοινοβουλευτισμός, πράγματι, στηρίζεται στη διαφθορά και, στην ουσία, αποκλειστικώς  σε αυτήν. Εάν, κατά συνέπεια, δεν καταργηθεί ο κοινοβουλευτική δημοκρατία, η διαφθορά δεν πρόκειται να εξαλειφθεί ποτέ. 

 Ελπίζω, κατά συνέπεια, ότι οι αναγνώστες του Θεόδοτου είναι αρκετά ευφυείς, ώστε να διαισθάνονται ότι όλη αυτή η φασαρία γύρω από τον Παπακωνσταντίνου και όλους τους άλλους της «Λίστας Λαγκάρντ» δεν πρόκειται να καταλήξει πουθενά. Θα γίνεται, με λίγα λόγια, σαματάς για ένα διάστημα, ο κουρασμένος και λυωμένος από τις φροντίδες μέσος άνθρωπος θα «εκτονωθεί» διαβάζοντας τις εφημερίδες και τα «σπαρακτικά» δελτία ειδήσεων των καθεστωτικών ΜΜΕ και, μετά μόλις το κοινοβουλευτικό σύστημα πειστεί πως η κοινή γνώμη βρίσκεται σε κατάσταση κορεσμού, μεγάλη σιωπή θα τυλίξει τα πάντα.

TI NA KANOYME A΄

Γράφει ο Δημήτριος Τσεργίνης

Το άρθρο αυτό σχεδίαζα να το γράψω από καιρό· και αυτό, διότι όπως σωστά έχει επισημάνει κάποιος αναγνώστης του Θεόδοτου, οι ιστορικές αναλύσεις πρέπει να οδηγούν στο δέον γενέσθαι. Εάν, πράγματι, από την ανάλυση δεν προκύπτει το τι πρέπει να γίνει, τότε η ανάλυση δεν έχει νόημα.

 Το πρώτο όμως που πρέπει εδώ και τώρα να τονιστεί είναι ακριβώς η σημασία της ανάλυσης. Το παρόν στηρίζεται στο παρελθόν, ενώ παράλληλα διαμορφώνει το μέλλον. Η αντίληψη, κατά συνέπεια, την οποία έχουμε όσον αφορά το παρελθόν έχει καθοριστικό ρόλο ως προς τη διαμόρφωση του μέλλοντος. Όλα τα κινήματα, άλλωστε, μικρά και μεγάλα, επιτυχή και αποτυχημένα, ιδεολογικά, πολιτικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά ακόμη έτσι αρχίσανε: με νέα ερμηνεία του παρελθόντος. Ο Χριστιανισμός π.χ. ερμήνευσε την αρχαία θρησκεία ως «έργο δαιμόνων», που έπρεπε να καταλυθεί, ο Εθνικοσιαλισμός/Φασισμός θεώρησαν το παρελθόν ως διαρκή πτώση του ανθρώπου, ο Μαρξισμός είδε την Ιστορία ως «σκηνή δρωμένων» πάνω στην οποία ένα και μόνο έργο σταθερώς παίζεται: η «πάλη των τάξεων» κ.ο.κ. Έτσι λοιπόν και εμείς,  του Θεόδοτου, δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά, διότι δεν είναι νοητό να γίνει διαφορετικά. Οφείλουμε να θεμελιώσουμε την παρουσία μας και τον λόγο μας πάνω σε ερμηνεία του παρελθόντος διαφορετική από όσες ισχύουν μέχρι σήμερα. Αλλιώς τι λόγο ύπαρξης θα είχαμε;

Η ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΩΝ

                    

Γράφει ο Αναστάσιος  Γιαννάς

         Από αρκετό καιρό είχα στο μυαλό μου να γράψω αυτό το άρθρο, αλλά συνεχώς το ανέβαλλα, σκεπτόμενος ότι ίσως να υπερβάλω  στις εκτιμήσεις μου. Τελικά όμως βλέπω ότι δεν πάει άλλο, και ορισμένα πράγματα πρέπει να ειπωθούν ως έχουν. Οι συμπεριφορές, ο τρόπος σκέψης και οι επιλογές ενός μη ευκαταφρόνητου αριθμού  νέο-Ελλήνων, δείχνουν πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι διακατέχονται από έντονα προβλήματα ψυχιατρικής φύσεως. Μερικά από τα συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται αυτή η υποβόσκουσα ψυχοπαθολογία είναι:  Α) Αδυναμία  υπέρβασης του προσωπικού ιδεόκοσμου και πλήρης άρνηση για την  εξερεύνηση και λήψη εμπειριών από άλλους συνανθρώπους τους. (Δηλαδή αυτό που κοινώς  λέμε  με την φράση : «είναι χαμένος στον κόσμο του».)  Β) Αδυναμία στην αντίληψη των ενδιάμεσων καταστάσεων, δηλαδή μία μανιχαϊστική τάση: λευκό ή μαύρο. Αδυνατούν να δουν τις ενδιάμεσες αποχρώσεις, να ελιχθούν διανοητικά: Η τάδε ιδέα είναι απόλυτα  σωστή, ενώ η άλλη ιδέα είναι απόλυτα λάθος. Γ) Μία μανία σύγκρισης με τους άλλους, για να διαπιστώσουν ποιος είναι ο καλύτερος, ο ικανότερος, ο εξυπνότερος κλπ. Δ) Μία υποβόσκουσα επιθετικότητα που αν εκραγεί μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Ε) Μία χαώδης  και  ασυνάρτητη σκέψη. Ζ) Αύξηση της ομοφυλοφιλίας, και κατά περίεργο τρόπο, της ενεργητικής  της  μορφής. Εν ολίγοις μου έρχεται να αναφωνήσω: Τ' EINAI ΤΟΥΤΟ;

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΣΤΕΣ Ή ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;

Ο Θεόδοτος με μεγάλη χαρά δημοσιεύει το ακόλουθο δοκίμιο και παρακαλεί όλους τους φίλους του να το προσέξουν ιδιαιτέρως, γιατί υποδεικνύει λύση σε καταστροφικά ψευτοδιλήμματα της εποχής και του τόπου μας.                  

               

                                                      

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

Oι μέλισσες συλλέγουν το νέκταρ από όλα τα λουλούδια

     Η ανάλυση που ακολουθεί δεν αναφέρεται στις προσωπικές επιλογές και περιπλανήσεις του καθενός, που είναι απόλυτα σεβαστές,αλλά στις οργανωμένες προσπάθειες για την αναβίωση κάποιων καταστάσεων.

Κατά καιρούς, σαν την εποχιακή γρίππη, εμφανίζονται σε διάφορους κύκλους, διλήμματα του τύπου: Χριστιανισμός ή αρχαιελληνισμός; Και αρχίζουν τα όργανα...

    Ένα από τα χαρακτηριστικά της αδυναμίας αντίληψης του κοσμικού γίγνεσθαι, είναι η μανιχαϊκή σκέψη:  Λευκό ή μαύρο; Αδυνατεί να δει τους ενδιάμεσους χρωματισμούς, να ελιχθεί, να καταλάβει τις λεπτομέρειες, να βρει το ουσιαστικό. Δυστυχώς, και λόγω της κατάντιας της σύγχρονης παιδείας στην Ελλάδα, αυτή η μανιχαϊκή νοοτροπία έχει επικρατήσει μέσα στους εγκεφάλους πολλών Νεοελλήνων. Ας ξεκινήσουμε με κάτι που συνήθως λέγεται και είναι μια απλοποίηση : «το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα». Αυτή η φράση  από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα. Πρέπει, πράγματι, να ξεκαθαρίσουμε για ποιο ακριβώς πνεύμα ακριβώς  μιλάμε. Του Επίκουρου  ή του Ηράκλειτου; Του Δημόκριτου ή του Πλάτωνα, που ήθελε να κάψει τα βιβλία του Δημόκριτου; Των στωικών ή των σοφιστών φιλοσόφων που διέφεραν μεταξύ τους έτη φωτός; Της πόλης των Αθηνών ή της Σπάρτης;  Του Σωκράτη ή του Αριστοφάνη που γελοιοποιούσε τον Σωκράτη  συνεχώς;

Όλα μαζί δεν μπορούμε να τα θέλουμε. Πρέπει να επιλέξουμε τι είναι για τον καθένα από εμάς το Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα. Και νομίζω ότι κάθε σώφρων άνθρωπος  δεν θα πει «διαλέγω αυτούς και πετάω τους υπόλοιπους», αλλά θα συλλέξει το καλύτερο που ο καθένας από τους παραπάνω έδωσε.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΤΖΑ ΚΙΤΑΠ ΒΑΡΜΙ;

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012.  Το παρουσιάζουμε εδώ λόγω της πληθώρας των πληροφοριών που παρουσιάζει, καθώς Α) Εξηγεί ότι η οικογένεια Καραμανλή καταγόταν από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας και είχαν ως  γλώσσα την  τουρκική, ο δε πατέρας του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή υπήρξε δάσκαλος της τουρκικής. Β) Διευκρινίζει ότι πάρα πολλοί από τους Χριστιανούς πρόσφυγες που ήλθαν εδώ από την Τουρκία κατά τα έτη 1922-1923 όχι μόνο είχαν αλλά και διατήρησαν ως μητρική γλώσσα τα τουρκικά. Κατά συνέπεια, άργησαν πολύ να αφομοιωθούν από τους αυτόχθονες της Ελλάδος και αυτό εν μέρει εξηγεί τα όσα έγιναν στη χώρα μας κατά την περίοδο 1944-1949. Γ) Επισημαίνει ότι οι τουρκόφωνοι Χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν επιρρεπείς στην αμερικανική θρησκευτική και πολιτική επιρροή – κάτι που επίσης μπορεί να εξηγήσει όσα γίνονται στην Ελλάδα από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 και μετά.                                                                                              

                                                                                                                                                                                 Θεόδοτος

 Μιχαλόπουλου Δημήτρη

Η πόλη Κaraman, πρωτεύουσα της επαρχίας Κaraman

Τά Καραμανλίδικα τά ξέρετε; Εἶναι κείμενα τουρκικά, γραμμένα ὅμως μέ ἑλληνικό ἀλφάβητο. Πρόκειται γιά βιβλία, τυπωμένα ἤ χειρόγραφα, πού προωρίζονταν γιά χρήση τῶν Ἑλληνοορθόδοξων τῆς Καραμανιᾶς, δηλαδή τῶν ἠπειρωτικῶν περιοχῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἤ, κατά ἄποψη περισσότερο εὔληπτη, τῆς lato sensu Καππαδοκίας. Ἀκόμα καί σήμερα, τό κέντρο τῆς μικρασιατικῆς χερσονήσου καλεῖται Καραμανιά στήν κυπριακή διάλεκτο• καί -ἐξυπακούεται- Καραμανλής/Καραμανλῆς εἶναι ὅποιος κατάγεται ἀκριβῶς  ἀπό ἐκεῖ. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς τί ἀνοησίες λέγονταν σχετικῶς μέ τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, ὅταν ὀπαδοί τῶν  ἀντιπάλων του  ὑποστήριζαν –μέ graffiti καί σέ ἀθηναϊκούς δρόμους μάλιστα!- πώς τό ἔτυμον τοῦ ἐπιθέτου τοῦ μεγάλου μας πολιτικοῦ ἐντοπίζεται στό Καρά-ἀμάν-Ἀλῆς ἤ  καί σέ ἄλλα, συναφῆ καί ὁμόηχα. Αὐτά μόνο στή δική μας χώρα μποροῦν νά λέγονται. Ἡ οἰκογένεια Καραμανλῆ, πράγματι, εἶχε μεταναστεύσει –ἐξακολουθεῖ νά παραμένη ἄγνωστο τό πότε ἀκριβῶς- ἀπό τά βάθη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στή Μακεδονία, στό  Κιούπκιοϋ(<Küpköy=τό χωριό μέ τά πιθάρια), ὅπου ὁ Γεώργιος Καραμανλῆς, πατέρας τοῦ μετέπειτα ἱδρυτῆ τῆς Ε.Ρ.Ε. καί Προέδρου τῆς  Δημοκρατίας μας, πράγματι διέπρεψε ἐπί σειράν ἐτῶν ὡς διδάσκαλος τῆς τουρκικῆς γλώσσας. Ἀλλά  αὐτά εἶναι μιά ἄλλη ἱστορία...

 ... Ἐνῶ αὐτό πού μᾶς ἐνδιαφέρει σήμερα εἶναι τό σχετικό βιβλίο τῆς κας Εὐαγγελίας Μπαλτᾶ, στελέχους τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν,  ἐρευνητικό πεδίο τῆς ὁποίας εἶναι τά

ἐν λόγῳ  καραμανλίδικα κείμενα. Πρόσφατα λοιπόν ἐκδόθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό ἔργο τῆς κας Μπαλτᾶ, Reliques de l’Empire ottoman. Eugène Dalleggio à la recherche de publications karamanlies,  Isis, 2011 (171 σελ.) Πρόκειται γιά τά  ἡμερολόγια τῶν ἐξορμήσεων τοῦ Eugène Dalleggio στήν Εὔβοια τό 1956, στήν Τουρκία τό 1957 καί στήν Κοκκινιά τοῦ Πειραιᾶ τό 1958 μέ σκοπό τήν ἀνεύρεση καί, συνακολούθως, ἐπισήμανση ἤ καί  ἀγορά κειμένων καραμανλίδικων.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: «ΨΥΧΑΡΙΑ» ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ

        

Ευσταθίου Κυριώτη

Αυτή τη φορά θα αναλύσουμε το επίθετο Ψυχάρης. Όλοι θα έχουνε μάθει ότι ο κ.Ανδρέας Ψυχάρης, γιος του κ. Σταύρου Ψυχάρη, κληρονόμου του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, πλασσαρίστηκε δίπλα στον κ. Αντώνη Σαμαρά και έχει βάλει πλώρη για βουλευτής, υπουργός και (γιατί όχι;) πρωθυπουργός. Εάν υπάρχουν άτομα που ακόμα αναρωτιούνται: «Μα καλά, πώς γίνεται αυτό, αφού ο ένας είναι αριστερός (ο Ψυχάρης) και ο άλλος δεξιός (ο Σαμαράς);» εντάξει, τον λόγο τον έχει ο αρμόδιος ψυχολόγος. Καλύτερα λοιπόν ούτε αυτός να διαβάσει τι θα πούμε στη συνέχεια ούτε εμείς να απαντήσουμε στις –εκ προοιμίου ανόητες-  ερωτήσεις του. Αυτό που θα τονίσουμε εξαρχής όμως δεν είναι αυτό που ακόμα λέγεται «όλοι ίδιοι είναι»  ή, όπως έλεγε παλιά η εφημερίδα Στόχος, «δεξιοί κι αριστεροί όλοι ίδιοι στο φαΐ». Όχι, δεν είναι έτσι. Απλώς, όλοι τους μα όλοι τους είναι αριστεροί, έχουνε από πίσω τους τις τράπεζες που τους χρηματοδοτούνε και το παίζουνε, όποτε και εάν χρειαστεί κεντροδεξιοί ή και «δεξιοί» ακόμα, για να ξεγελάνε τους αφελείς. Ο Μαύρος Τζαφέρ είναι η περισσότερο κραυγαλέα περίπτωση – αλλά όχι η μόνη. Μόλις του Τζαφέρ του δώσανε το σύνθημα, έριξε τη μάσκα και εκδηλώθηκε: Πιο πασόκος από τους πασόκους! ΠΑΣΟΚ-ΛΑ.Ο.Σ. στην εξουσία, που λέει και ο Σπύρος Χατζάρας.
    Το ίδιο στυλ είναι και ο Σταύρος Ψυχάρης, του Δ.Ο.Λ. (Όπως λέει) κατάγεται από τη Μεσσηνία, άρα (θεωρητικώς πάλι) πρέπει να έχει γνωριμία με τον Α. Σαμαρά. Το θέμα είναι γιατί τον θυμήθηκε  τώρα τον κ. Σαμαρά και του πλασσάρισε τον γιο του; Γιατί, να πούμε, δεν τον βοήθησε προηγουμένως με την ΠΟΛΑΝ (τη θυμάστε;) ή τον καιρό της σύγκρουσης του Σαμαρά με τον Μητσοτάκη; Ε, μην το ψάχνετε: Τώρα τα αφεντικά του Σταύρου Ψυχάρη τού έδωσαν το ελεύθερο. Και κυττάει, σαν καλός πατέρας, να βολέψει το στερνοπαίδι του, ο οποίος, όπως λέγανε και οι παλιότεροι, «δεν έχει δα ανακαλύψει και την πυρίτιδα». Μην ξεχνάτε ότι ο Σταύρος Ψυχάρης έχει και άλλο γιο, που ήδη είναι βαθύπλουτος, για αυτό και κανένας δεν μιλάει για αυτόν. Ο μικρός είναι το πρόβλημα, για αυτό και πάει να τον κάνει βουλευτή, να τον βολέψει άπαξ διά παντός. Έτσι είναι... Ξαναπαντρεμένος ο κ. Σταύρος Ψυχάρης (όχι με τη μητέρα του Ανδρέα βέβαια), με διάφορα στην πλάτη του, πάει τώρα να κάνει βουλευτή το στερνοπαίδι του, για να τον ευγνωμονεί (το στερνοπαίδι του). Αμέ!  Να τι σημαίνει Ελληνική Δημοκρατία! Όποιος δεν το κατάλαβε και συνεχίζει να πιστεύει και να λέει ανοησίες του τύπου: «Λαϊκή κυριαρχία», «Ευρωπαϊκό Ιδεώδες», «η χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία και ο Πολιτισμός», καταντάει γραφικός πέρα και πάνω από κάθε ανεκτό όριο και πρέπει να τον πάνε σηκωτό στον πλησιέστερο ψυχίατρο.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: ΤΖΑΦΕΡ(ΗΣ) Ο ΜΕΛΑΣ

Το παρον άρθρο εστάλθει από αναγνώστη μας, κάτοικο εξωτερικού, το δημοσιεύουμε καθότι ασχέτως από τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει, η γλωσσολογική ερμηνεία που παρουσιάζει είναι αδιαμφησβήτητη.

 Ευσταθίου Κυριώτη
 

Ο Μέγας Βεζύρης Jafar, καρτούν του Ωόλτ Ντίσνεϋ

Αυτή τη φορά ερευνάμε την περίπτωση του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη, ανθρώπου ευσεβή και φιλόχριστου που έχει σχέσεις με όλους σχεδόν τους παπάδες και επισκόπους της ελληνικής επικράτειας – και πολλούς έξω από αυτήν. Διατυμπανίζει επιπλέον την πελοποννησιακή του καταγωγή. Πρόκειται δηλαδή για άτομο του οποίου οι οικογενειακές ρίζες μάλλον φτάνουνε μέχρι τους 300 του Λεωνίδα. Κάποιος θα σώθηκε στις Θερμοπύλες, όπως θα μας εξηγήσει και η «λαχταριστή» γραμματέας του (κατά πολλούς πραγματικό «ξερολούκουμο»), που πρόσφατα βραβεύθηκε για τις υπηρεσίες της προς την Ελλάδα γενικώς και τον κ. Καρατζαφέρη ιδιαιτέρως, γύρισε στην Αρχαία Σπάρτη και από αυτόν κατάγεται ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. Αυτός λοιπόν είναι ο Παράκλητος που θα σώσει την Ελλάδα μας. Άλλωστε αυτό έχει βεβαιώσει και ο ίδιος ο Θεός. Όπως θα θυμάστε, όταν είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη πριν από χρόνια για να παραστεί στην τελετή των Θεοφανείων, το περιστέρι που εξαπέλυσε η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος πήγε και έκατσε ακριβώς πάνω στο κεφάλι του κ. Καρατζαφέρη. Έτσι συμβαίνει με τους πραγματικά Εκλεκτούς του Θεού. Τι ήταν ο ίδιος ο Χριστός μπροστά στον κ. Καρατζαφέρη; Σχεδόν τίποτα! Η περιστερά δεν πήγε να καθήσει πάνω στο κεφάλι του Χριστού, ενώ το γεγονός διαδραματιζόταν μπροστά στον Ιωάννη τον Βαπτιστή, νηστικό, αναμαλλιάρη και ρακένδυτο, και όχι μπροστά στον ίδιο τον Πατριάρχη ολόκληρης της Οικουμένης!

          Αμέ! Έτσι έχουν τα πράγματα και όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να δει το βίντεο με το περιστέρι και τον κ. Βαρθολομαίο. Και το λέω αυτό, γιατί πολλοί ευλαβείς Νεοέλληνες, εντυπωσιασμένοι από την προτίμηση του ίδιου του Θεού, είχαν μαγνητοσκοπήσει ολόκληρη τη φάση. Δεν είναι λοιπόν καθόλου δύσκολο να το βρει κανείς.

ΕΛΛΗΝ-ΡΩΜΙΟΣ & ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Θωμάς Θεολόγης

Ζαλισμένος από όσα διαβάζω στον τύπο ή παρακολουθώ στην τηλεόραση για εκμαυλισμένους εθνάρχες, μπαϊλντισμένος από τη σπατάλη των μαρμάρων για τους ανδριάντες κομπάρσων ευεργετών και ηρώων, απογοητευμένος από την κατάντια ενός λαού που από το θρόνο της δόξας κατέληξε στο ισόγειο, με πόνο ψυχής γράφω αυτές τις γραμμές, με την ελπίδα ότι θα ανακοπεί η πορεία μας  προς το πουθενά! …..

Τον Κοσμά τον Αιτωλό τον παρουσιάζουν ως καλόγερο και ιερομόναχο. Δεν ήταν ούτε τό ’να, ούτε τ’ άλλο ,αλλά ήταν ένας σπουδαίος χ ε ι ρ ο υ ρ γ ό ς, αφού πέτυχε να μεταμοσχεύσει την ελληνική συνείδηση στους «Ρωμιούς»! Βλέπετε, από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, το ιερατείο βάλθηκε να τυφλώσει το λαό, για να τον εκμεταλλεύεται κατά τη βούλησή του! Αφού κατέστρεψαν περίτεχνα μνημεία και σοφά βιβλία, προχώρησαν στην εξάλειψη του ονόματος « ΕΛΛΗΝ», ταυτίζοντάς το με το «ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ»! Μ’ αυτόν τον τρόπο τραυμάτισαν πισώπλατα τον ελληνικό πολιτισμό! Έτσι οι πρόγονοί μας αναγκάστηκαν να γίνουν «λαθρομετανάστες» και στεγάστηκαν κάτω από το «ΡΩΜΙΟΣ» που έγινε το καινούργιο τους όνομα !......

Ίσως, όμως, διερωτηθείτε, πού τη βρήκε την ελληνική συνείδηση ο Κοσμάς ο Αιτωλός και τη μεταμόσχευσε σε χιλιάδες λαού. Η απάντηση βρίσκεται σε μία από τις πολλές αλήθειες που οι επιτήδειοι απέκρυψαν από το λαό :

Η ευλογημένη περιοχή των Αγράφων, που μέχρι τον 8^ο αιώνα λεγόταν Δολοπία, δεν είχε υποκύψει στους Ρωμαίους, ούτε τους Αυτοκράτορες του Βυζαντίου αναγνώρισε. Όταν, κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, κατέσφαξαν τους εξάρχους που εισήλθαν στ’ Άγραφα απροσκάλεστοι- προφανώς για ν’ αμφισβητήσουν την αυτονομία τους,- ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ε΄(718-775) ουδέν  έπραξε εις ένδειξιν διαμαρτυρίας !

Προσέτι να μην ξεχνούμε πώς τ’ Άγραφα παρέμειναν ελεύθερα καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όπως, εξ’ άλλου, προβλέπεται ρητά από τη συνθήκη του Ταμασίου που οι Οθωμανοί υποχρεώθηκαν να υπογράψουν στις 10 Μαΐου 1525. Να γιατί οι Αγραφιώτες δεν χρειάστηκε να σκεπαστούν με τη βελέντζα των Ρωμιών !....

Ο ΦΑΓΩΜΟΣ, Η ΦΑΓΩΜΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΓΩΜΑ

Θωμᾶ Θεολόγη

                                                                                           

Σέ ἐφημερίδα ἑνός Συλλόγου Κρητῶν καί κάτω ἀπό τόν τίτλο «Ελευθέριος Βενιζέλος (1864 -1936)» διάβασα ἀνακρίβειες πού συντηροῦν καί διατηροῦν τήν ἀσθένεια πού κατέφαγε τήν Ἑλλάδα. Ἡ φαγωμάρα ἦταν, ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια, ἡ πλέον ἐνδημική καί φονική ἀσθένεια τῆς πατρίδος μας. Τότε, ὅμως, οἱ ἡττημένοι ἐξαφανίζονταν στό ἐξωτερικό γιά νά γλυτώσουν τό τομάρι τους! Αὐτό εἶχε δύο εὐεργετικές συνέπειες:

α. Ἡρεμοῦσαν τά πνεύματα στήν Ἑλλάδα.

β. Αὐξάνονταν οἱ ἀποικίες μακράν τῆς πατρίδος.

Ἡ μεταξύ Βενιζελικῶν καί Βασιλικῶν φαγωμάρα δέν σεβάστηκε τήν παραπάνω παράδοση κι αὐτή ἡ ἐξαίρεση εἶχε ὀδυνηρές ἐπιπτώσεις στήν πατρίδα μας τά τελευταῖα 100 χρόνια! Προσέξτε μερικά ἀπό τά ἀνακριβῆ καί παραπλανητικά στοιχεῖα τοῦ ἄρθρου:

1. Τήν Ἑλλάδα τῶν 2.632.000 κατοίκων καί τῶν 64.679 τ.χλμ. πού παρέλαβε ὁ Βενιζέλος τό 1910, μέσα σέ τρία χρόνια τήν ἔφτασε στά 5.050.000 καί 120.125 ἀντίστοιχα!

Αὐτό εἶναι ἀναληθές, ἀφοῦ οἱ Βαλκανικοί Πόλεμοι – ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων διπλασιάστηκε ἡ Ἑλλάδα – δέν ἀποφασίστηκαν ἀπό τόν Βενιζέλο, ἐνῶ ὁ ἀποκλεισμός τῆς Β. Ἠπείρου καί τῆς Δωδεκανήσου ὀφείλεται ἀ π ο κ λ ε ι σ τ ι κ ά  σ’αὐτόν, δεδομένου ὅτι: