Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ ΟΓΔΟΟΥ ΑΙΩΝΑ

Άρθρο του Michele Fabbri

Μετάφραση & σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης

Για να κατανοήσουμε τις απόκρυφες πλοκές που θεμελιώνουν τις δομές της εξουσίας στον σύγχρονο κόσμο, είναι απαραίτητο να μελετήσουμε την ιστορία του Τεκτονισμού. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα γεγονότα στην Γαλλία του 18ου αιώνα. Το 1715,  πεθαίνει ο Λουδοβίκος ΙΔ, υπό την ηγεσία του ‘Βασιλιά Ήλιου’ η Γαλλία είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της ισχύς της: το έθνος είχε καταφέρει μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και είχε γίνει ο πολιτιστικός φάρος της Ευρώπης, με μία πνευματική τάξη που εμπνεόταν από τη χριστιανική αισιοδοξία. Επίσης, η γαλλική οικονομία είχε αναπτυχθεί χάρη στα προστατευτικά μέτρα του υπουργού των οικονομικών Colbert. Ο ‘Βασιλιάς Ήλιος’ ωστόσο, εξαιτίας της αυταρχικής του συμπεριφοράς, δεν ήταν αρεστός στους ευγενείς και μετά το θάνατό του αρχίζει να διαδίδεται στην Γαλλία ένα νέο πολιτιστικό κλίμα. Το φαινόμενο που αρχίζει να σχηματίζεται στη Γαλλία είχε το προηγούμενο του στην Αγγλία, όπου  η αριστοκρατία είχε διώξει τους  Stuarts και τον θρόνο είχαν καταλάβει οι Hanoverians. Ενώ στο μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών εθνών το φεουδαρχικό σύστημα κρατούσε ακόμη διατηρώντας έτσι τον αποφασιστικό ρόλο των αντιστοίχων ηγεμόνων, στην Αγγλία άρχισαν να διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις της μαζικής δημοκρατικοποίησης. 

ΠΟΣΟ “ΛΙΓΗ” ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ “ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ” Ή ΑΛΛΙΩΣ ΟΤΑΝ Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ “ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ”.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

 

Θα έχετε παρατηρήσει ασφαλώς  ότι όταν οι διάφοροι δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί και κάποιοι παρλαπίπες καθηγητές πανεπιστημίων, αναφέρονται σε πολιτικούς όπως η Μαρίν Λε Πεν  ή  ο Νόρμπερτ Χόφερ, τους αποκαλούν ακροδεξιούς. Δεν βρέθηκε λοιπόν ούτε ένα από αυτά τα “φωτισμένα” μυαλά που κάθε ημέρα φλυαρούν στις τηλεοράσεις, να κάνει μία απλή ερώτηση στην ομήγυρη του: «Μπορείτε, παρακαλώ, να μου πείτε, με ακρίβεια, τους λόγους για τους οποίους αποκαλείτε ακροδεξιούς αυτούς τους πολιτικούς;»

Ουδέποτε τα αυτιά μου άκουσαν αυτή την ερώτηση. Ας δούμε λοιπόν, σε γενικές γραμμές, τι δεν πρεσβεύουν αυτοί και άλλοι παρόμοιοι πολιτικοί, που το σύστημα βαφτίζει ακροδεξιούς.

Α) Τοποθετούνται ενάντια στον κοινοβουλευτισμό και την αστική δημοκρατία; Όχι
Β) Εναντιώνονται στην καπιταλιστική οικονομία; Όχι.
Γ) Μήπως θέλουν να θεσπίσουν νόμους φυλετικής καθαρότητας; Όχι.

Τότε γιατί τους αποκαλούν ακροδεξιούς; Μπορείτε να μου λύσετε αυτό το αίνιγμα; 

Ο ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου θα μπορούσε επίσης να ήταν: ''Κριτική στο βιβλίο του James Hadley Billington, ''Fire in the Minds of Men: Origins of the Revolutionary Faith''. (Σημ.Μετ. το βιβλίο βρίσκεται διαθέσιμο σε pdf στο διαδίκτυο).

Ο James Hadley Billington καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Harvard,  συνέγραψε αυτό το βιβλίο το 1980 και σήμερα πλέον θεωρείται ένα από τα κλασικά πονήματα όσον αφορά το θέμα που εξετάζει: Την προέλευση της πίστης από μέρος των διανοουμένων του 18^ου αιώνα, στην πολιτική επανάσταση ως μέσον για την δημιουργία ενός ''νέου κόσμου'', μιας ''νέας εποχής''.

Το βιβλίο αναπτύσσει μία ιστορική ερμηνεία η οποία, συνοψίζοντας, θα λέγαμε ότι αποτελείται από δύο θέσεις, από τις οποίες την πρώτη την θεωρούμε σωστή και  άριστα εμπεριστατωμένη, ενώ την δεύτερη θα την χαρακτηρίσουμε ως ελλιπή και επιφανειακή.

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΑΣΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ''ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ''

Γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης

Daniel Keller

O μασονικός οργανισμός ''Μεγάλη  Ανατολή της Γαλλίας'' μπορεί να θεωρηθεί, ίσως, η πιο χαρακτηριστικά γνωστική στοά της Ευρώπης, μια  που από τα τελετουργικά της έχει απαλείψει ακόμη και την αφιέρωση στον «Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος», φράση που στο παρελθόν έδειχνε την πίστη σε κάποια, έστω αόριστη, θεϊκή οντότητα (φυσικά μη-χριστιανική). Τώρα πλέον δεν θέλει να υπάρχει ούτε αυτή η αναφορά, αποδεικνύοντας έτσι την πλήρη εναντίωση της σε κάθε μορφή  Δημιουργού  και  Υπέρτατου Όντος.

 Μερικές από τις  θέσεις της Στοάς όσον αφορά τα κοινωνικά ζητήματα : υποστήριξε σθεναρά τον ομοφυλοφιλικό γάμο, και όσον αφορά την μετανάστευση, ο Μέγας διδάσκαλος Daniel Keller δήλωσε: «Οι μετανάστες, είναι μια ευκαιρία για την Ευρώπη. Η ιστορία της χώρας μας γίνεται μέσω της μετανάστευσης. Αυτό που κάνει τη Δημοκρατία, είναι η ικανότητα να ενσωματώνει νέους  πληθυσμούς. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την λέξη ένταξη, ακόμη και εάν η ένταξη περιλαμβάνει την κατασκευή δημόσιων πολιτικών που την συνοδεύουν. Όταν χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται σε κίνδυνο φθάνουν στη χώρα σας, πρέπει να υπάρχει μία ελάχιστη οργάνωση για να τους καλωσορίσει»

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΑΣΟΝΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΣΑΝ

Γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης             

Η αστική μασονική πολιτεία καθιέρωσε την νοοτροπία  της «ανεκτικότητας»: πρέπει να είμαστε «ανεκτικοί» στις ιδέες των άλλων, στη «διαφορετικότητα», και γιατί όχι ακόμη και στην παραβατικότητα. Ταυτόχρονα, ένα από τα βασικά διαφημιστικά σλόγκαν της είναι: «Δεχόμαστε όλες τις θρησκείες.» Βέβαια, όλα αυτά ισχύουν με έναν απαράβατο όρο· στην εξουσία να είναι αυτοί, οι φιλελεύθεροι αστοί, τα παιδιά των μασόνων. Όταν όμως  είναι εκτός εξουσίας, τότε την ανεκτικότητα την παίρνει…Ο διάβολος (μεταφορικά και ουσιαστικά).

Η ιστορία που θα σας διηγηθούμε διεξήχθη στο Εκουαδόρ το 1850.

Ο Gabriel Garcia Moreno

Αυτή η μικρή χώρα είχε προκύψει από τον διαμελισμό της Κολομβίας του Bolivar. Την προεδρία της χώρας είχε αναλάβει ο στρατηγός  Flores, έμπιστος του Bolivar, ο οποίος υπήρξε μασόνος 33^ο βαθμού και ανήκε στην φιλελεύθερη ελίτ που θέλοντας να αντιταχθεί στην Ισπανία, δημιούργησε τα επαναστατικά κινήματα στην νότια Αμερική. Ήταν η εποχή που οι επαναστατικοί εθνικισμοί εξυπηρετούσαν τα σχέδια της διεθνούς μασονίας. Φυσικά και ο στρατηγός Flores ήταν συνδεδεμένος με την μασονική στοά της Νέας Γρενάδας. Καθιέρωσε ένα σύνταγμα υπέρ-φιλελεύθερο (για τους μασόνους) και άκρως απαγορευτικό για την εκκλησία και τους χριστιανικούς θεσμούς. Το 1845, εξαιτίας της διαφθοράς και των βιαιοτήτων εναντίον του λαού, ξεσπά εμφύλιος πόλεμος ο οποίος κατέληξε στην ήττα του στρατηγού Flores. Αμέσως μετά τον διαδέχονται στην εξουσία ο πρόεδρος Roca και ο πρόεδρος Noboa. Αυτός ο τελευταίος εξορίζεται στο Περού το 1851 μετά από το πραξικόπημα ενός άλλου μασόνου, του στρατηγού Urbana.