ΤΑ ΚΕΚΡΥMΜΕΝΑ

Ο Θεόδοτος αποφάσισε να δώσει στους αναγνώστες του ορισμένα ντοκουμέντα, τα οποία αν και παρουσιάζουν μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον, ωστόσο το δημοσιογραφικό κατεστημένο αλλά και οι ιστορικοί του συστήματος, τα αποσιωπούν  στην Ελλάδα και στο  Εξωτερικό. 

                                                ΠΡΩΤΟ  ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Να κάνουμε ως υπόθεση εργασίας, ότι την περίοδο του ’30 επωάστηκε ένα 'αυγό' μέσα από το οποίο ξεπήδησε ο Ναζισμός; Αν κάνουμε αυτήν την υπόθεση, τότε τίθεται ένα βασικό ερώτημα: Ποιος ή Ποιοι ''κλώσησαν'' αυτό το αυγό; Η απάντηση έρχεται από μία μη αναμενόμενη πηγή (συχνό φαινόμενο στην ιστορική έρευνα). Όσοι  ασχολούνται με την ιστορία της αριστερής δημοσιογραφίας και των μαρξιστικών εκδόσεων, ασφαλώς θα γνωρίζουν το περιοδικό με την ονομασία The New Masses ήταν το όργανο του Αμερικανικού Κομμουνιστικού κόμματος την περίοδο 1926-1948. Οι περισσότεροι εκδότες του, όπως ο Mike Gold (Itzok Isaac Granich) ήταν εβραϊκής καταγωγής. Σε αυτό έγραφαν πολλοί γνωστοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες της εποχής , όπως ο Ernest Hemingway, ο Max Forrester Eastman, ο William Carlos Williams κλπ. Στις 29 Φεβρουαρίου του 1935, ο μαρξιστής δημοσιογράφος του περιοδικού John L. Spivak, δημοσίευσε μία εκτενή έρευνα για τους χρηματοδότες του ναζιστικού κινήματος τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική, καθώς  και  για τους  χρηματοδότες της αντι-σημιτικής προπαγάνδας εκείνης της εποχής. Πριν ο αναγνώστης μελετήσει το παρακάτω ντοκουμέντο, είναι χρήσιμο να κάνουμε μερικές επισημάνσεις: Α) Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τα γεγονότα που περιγράφονται στο άρθρο, από την ερμηνεία που δίνεται σε αυτά. Ο John L. Spivak ως μαρξιστής, ερμηνεύει τα πάντα με τις γνωστές απλοϊκές θεωρίες οικονομιστικού τύπου, δηλαδή: ''κάποιοι καπιταλιστές  των οποίων οι πράξεις είχαν μόνον οικονομικά κίνητρα'' κλπ.(δεν μπορεί, δηλαδή,  να διακρίνει την βαθύτερη  στρατηγική σκέψη  που κρυβόταν πίσω από τις ενέργειες των συγκεκριμένων παραγόντων). Β) Το γεγονός της χρηματοδότησης του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος από κάποιους παράγοντες που ήταν ''εκ φύσεως'' αντίθετοι με την ιδεολογία του, δεν σημαίνει ότι οι ηγέτες του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος είχαν γνώση των  όσων διαδραματίζονταν  πίσω από τις πλάτες τους , καθώς  και ποιοι ήταν οι ανομολόγητοι σκοποί  αυτών των παραγόντων. Θέλουν  λοιπόν οι  αγαπητοί  δημοσιογράφοι  και  ιστορικοί,  να  μάθουν  τα ονόματα και τα επίθετα  αυτών που την δεκαετία του ’30 κλώσησαν ''το αυγό του φιδιού»''; Ιδού ο ρόλος της Αμερικανικής  Εβραϊκής  Επιτροπής [American Jewish Committee],  (Οι σελίδες  1, 2, 13, αρίθμηση του PDF) παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Μετάφραση-σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου

             

Alessandro Barbero

Όταν οι, κατά κανόνα, ηλίθιοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί, θέλουν να στηλιτεύσουν κάποιο  συμβάν που το θεωρούν ''μη προοδευτικό'', σαν παπαγάλοι λένε την φράση: «Ούτε να είμαστε στον μεσαίωνα», «αυτές είναι μεσαιωνικές καταστάσεις» κλπ.  Γενικότερα έχει επικρατήσει μέσα στην κοινωνία, μία εντελώς αρνητική άποψη για την Μεσαιωνική περίοδο, και αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η μεγαλύτερη δε παραπληροφόρηση και διαστροφή της ιστορικής πραγματικότητας γίνεται σε θέματα εργασιακών σχέσεων, όπου κυριαρχεί η άποψη ότι ο μέσος άνθρωπος στο μεσαίωνα ήταν χειρότερα από δούλος και εργαζόταν αδιάκοπα και προς όφελος τρίτων. Τέτοιου είδους παρανοήσεις αν και έχουν αποδειχθεί ψευδείς κατ΄επανάληψη συνεχίζουν να αναμασόνται καθότι συμφέρουν το καθεστώς της μοντερνικότητας και του οικονομισμού που ο καπιταλισμός/φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός δεν είναι παρά οι δύο διαφορετικές του όψεις. Eπι αυτού του τελευταίου όμως θα επιστρέψουμε με ιδιαίτερο άρθρο.

ΕΡΓΑΣΙΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Κείμενο βασισμένο σε εργασίες  του  Massimo Fini  και του Αναστασίου  Γιαννά

Μπορείτε να κατανοήσετε πόσο σημαντική αξία θεωρείται η εργασία στην σύγχρονη εποχή, εάν σκεφτείτε ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες,  όπως η Ιταλία, που το Σύνταγμα τους αρχίζει με μία φράση γεμάτη επισημότητα: ''Η Ιταλία είναι μία δημοκρατία βασισμένη στην εργασία''. Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Στην προ- βιομηχανική εποχή η εργασία ήταν εάν όχι ακριβώς μία απαξία, τουλάχιστον ένας δυσάρεστος ιδρώτας στο μέτωπο.Σε άλλους πολιτισμούς  η εργασία δεν υπήρξε ποτέ μία αξία και σε μερικούς, εκείνους που γλύτωσαν από την επίθεση της οικονομίας μας, δεν το έγινε ποτέ. Στην Ευρώπη η εργασία ανάγεται σε αξία μόνον με την βιομηχανική επανάσταση. Τόσο για τους φιλελεύθερους όσο και για τους μαρξιστές. Για τον Μαρξ  είναι η ''ουσία της αξίας'' (δεν είναι τυχαίο ότι ο Stakhanov υπήρξε ένας ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης), για τους φιλελεύθερους είναι εκείνος ο παράγοντας που, συνδυαζόμενος με το κεφάλαιο, δίνει την φημισμένη ''υπεραξία''

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ

Γράφει ο Δημήτριος Τσεργίνης

Να αρχίσουμε από τον Ιουστινιανό (527-565); Ναι, ναι, τον Αυτοκράτορα που έκτισε την Αγιά-Σοφιά, διαχρονικό σύμβολο του Ελληνικού Έθνους κ.τ.λ., κ.τ.λ.; Λοιπόν, ιδού το πορτραίτο του: Ὁ Ἰουστινιανὸς ἐγεννήθη... ἐν Δαρδανίᾳ καὶ ὁ μἐν πατὴρ αὐτοῦ ὠνομάζετο Ἰστόκ... αὐτὸς οὗτος δὲ Οὐπράβδα, εἶχον δηλαδὴ ὀνόματα καθ’ὅλας τὰς πιθανότητας σλαυικά, τὰ ὁποῖα... ἐπὶ τὸ λατινικώτερον διεμορφώθησαν, τὸ μὲν Ἰστὸκ εἰς Σαββάτιον... τὸ δὲ Οὐπράβδα εἰς Ιουστινιανόν. 

Ποιος τα λέει αυτά; Πράκτορας των «Σκοπιανών» θα μου πούν οι κρυπτοϊουδαίοι... Ε, όχι, βρε παιδιά! Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος τα έγραψε, ο  εθνικός μας ιστορικός. Και να για να ολοκληρωθεί το ψηφιδωτό, σας πληροφορώ ότι η δυναστεία του Ιουστινιανού, η τελευταία βυζαντινή δυναστεία που βασίλευσε σε ολόκληρη σχεδόν τη Μεσόγειο, είχε ιδρυτή της κυριολεκτικώς και γνησίως  «Σκοπιανό», τον Ιουστίνο Α΄, θείο και προκάτοχο δηλαδή του Ιουστινιανού, που ακριβώς είχε γεννηθεί «σε χωριό κοντά στα Σκόπια». Θα μπορούσε λοιπόν να ισχυριστεί κανείς πως η ανέγερση της Αγιά-Σοφιάς δεν ήτανε τίποτα άλλο, στην ουσία, παρά ενέργεια και έργο της προπαγάνδας των Σκοπιανών.

            Να πάμε και στα πιο παλιά, δηλαδή τα Αρχαία; No problem, κατά πως συνηθίζεται να λένε σήμερα. Να λοιπόν τι λέει εν προκειμένω ο εθνικός μας ιστορικός: Ο Μέγας Αλέξανδρος προσπάθησε μεν να συγκεράσει τα δύο φύλα, τους Μακεδόνες δηλαδή και τους Έλληνες, με αποτέλεσμα ἐπὶ Ἀλεξάνδρου καὶ ἐπὶ μικρὸν μετὰ τὸν θάνατον αὐτοῦ, οἱ Μακεδόνες νὰ ἀσπασθώσι τὴν πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἰσότητα, ἀλλ΄ἀφοῦ ἐξέλιπεν ἡ  πίεσις τοῦ ἰσχυροῦ ἐκείνου βραχίονος [του Μεγάλου Αλεξάνδρου δηλαδή], να εμφανισθεί ξανά ἡ μεταξὺ τῶν δύο φύλων ἀντιζηλία καὶ ἀντίπραξις. Να γιατί, κατά συνέπεια,  οι δημοκρατικοί Αθηναίοι κυρίως προσκάλεσαν τους Ρωμαίους να δώσουν τέλος στη μακεδονική κυριαρχία στην Ελλάδα. Δεν ανέχονταν να έχουν άλλο «στο κεφάλι τους» τους Μακεδόνες.

ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

Η ιστορική έρευνα έχει αφιερώσει πολλές χιλιάδες σελίδες στην έρευνα των αιτιών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Κατά περίεργο τρόπο, δεν συνέβη το ίδιο με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Έχει σχεδόν ξεχαστεί , ενώ τα αποτελέσματά του είχαν καθοριστική σημασία για την παγκόσμια γεωπολιτική αλλά και πολιτιστική εξέλιξη. Πρώτα από όλα, χωρίς τις ανακατατάξεις που προκάλεσε, δεν θα ήταν δυνατό το ξέσπασμα του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Σημαντικά γεγονότα, όπως η διάλυση της Αυστροουγγαρίας και η επανάσταση των μπολσεβίκων στην Ρωσία, θα είχαν ίσως αποφευχθεί. Διαφορετικό θα ήταν επίσης, το γενικό πολιτικό και ιδεολογικό κλίμα της Ευρώπης. Σε αυτή λοιπόν την σύντομη μελέτη, θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως σε εκείνες τις πτυχές του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, που η «επίσημη» ιστοριογραφία αποκρύπτει.

 

Xιουμοριστικός χάρτης της Ευρώπης λίγο πριν τον Α' ΠΠ

     Όταν τον Αύγουστο του 1914 άρχισε ο πόλεμος ,οι περισσότεροι αναλυτές, λογικά σκεπτόμενοι, πίστευαν ότι θα διαρκούσε το πολύ 3-4 μήνες. Θεωρούσαν ότι η Ρωσία θα είχε τεθεί γρήγορα εκτός μάχης, ενώ στην Δύση το αποτέλεσμα θα ήταν αβέβαιο, ίσως με μια ελαφριά υπεροχή της Γερμανίας. Οι Δυτικές δυνάμεις,   βρίσκοντας άσκοπο το  να υποστούν αμέτρητες  απώλειες για να υπερασπίσουν την ακεραιότητα της Ρωσίας, θα μπορούσαν να   διαπραγματευτούν με τη Γερμανία, η οποία  μη έχοντας επαρκείς λόγους για να  θέσει αξιώσεις στην Δύση, θα μπορούσε να αποζημιωθεί εκατονταπλάσια στην Ανατολή. Έτσι μία ειρήνη που θα συνέφερε όλα τα μέρη θα μπορούσε να συμφωνηθεί, χωρίς νικητές και νικημένους, με την  εξαίρεση της Ρωσίας, ένα μέρος της οποίας θα χωριζόταν  σε ζώνες επιρροής  που θα  εκχωρούνταν  σε καθένα από τα  εμπόλεμα μέρη. (Η εξουσία του Τσάρου όμως έμελλε να διατηρηθεί.)

       Όμως η λογική ανάλυση μπορεί  να βγάλει συμπεράσματα όταν έχει όλα τα δεδομένα· και τα φανερά και τα κρυφά .

Thomas Woodrow Wilson

      Όσοι πιστεύουν ότι η αιτία αυτού του μεγάλου πολέμου ήταν οι οικονομικοί και γεωστρατηγικοί  ανταγωνισμοί δεν κάνουν λάθος. Κάνουν λάθος όμως  εάν πιστεύουν ότι αυτοί οι ανταγωνισμοί ήταν καθοριστικοί για το ξέσπασμα  και την εξέλιξη του πολέμου. Η πραγματική αιτία του πολέμου ήταν η θέληση για την εσωτερική αλλαγή των κοινωνικών δομών και για την επέκταση της παγκόσμιας  ανατροπής, με άλλα λόγια,  ένα μεγάλο κτύπημα σε βάρος της παραδοσιακής, χριστιανικής Ευρώπης. Τις παρασκηνιακές δυνάμεις  που κατεύθυναν τα γεγονότα δεν τις απασχολούσε καθόλου το να δοθούν  Αλσατία και η Λωρραίνη στη Γαλλία, το Τρεντίνο στην Ιταλία ή το να  ανταμειφθεί η Αγγλία με έναν μεγαλύτερο αριθμό Νέγρων «υπηκόων» της Αυτού Μεγαλειότητος. Αυτές τις επιδιώξεις τις άφηναν στους τυφλούς εθνικισμούς. Η μεγάλη τους έγνοια ήταν να εξαφανίσουν τα τελευταία οχυρά που αποτελούσαν ένα εμπόδιο για την «πρόοδο της δημοκρατίας», όπως άλλωστε έμελλε να δηλώσει αργότερα οι ίδιος ο πρόεδρος  των ΗΠΑ, Τόμας  Γούντροου  Ουίλσον [i] .

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ;

 Το παρακάτω κείμενο είναι η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην εκδήλωση που έγινε την Κυριακή 29 Απριλίου στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, με θέμα την παρουσίαση της νέας έκδοσης του βιβλίου του άνωθεν συγγραφέα με τίτλο Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ: Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

Πάτερ Στυλιανέ,

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Δ. Μιχαλόπουλος

            Τὸ βασικὸ ἐρώτημα στὸ ὁποῖο ἀπόψε ὀφείλει κανεὶς νὰ δώση ἀπάντηση εἶναι τὸ ἀκόλουθο:

            Γιατί γράφουμε Ἱστορία;

Τί σημασία ἔχει ἡ συνεχής, συστηματικὴ ἀναμόχλευση τοῦ παρελθόντος καὶ ἡ ἀέναη προσπάθεια ἀποκατάστασης μιᾶς περασμένης πραγματικότητας τὴν ὁποία λίγοι πιὰ θυμοῦνται καὶ ἀκόμα λιγότεροι θέλουνε  νὰ ἀποκατασταθῆ; 

Τί εἶναι μὲ λίγα λόγια αὐτὸ ποὺ ἔσπρωξε τὸν Θουκυδίδη νὰ γράψη τὴν ἱστορία τοῦ  γενικευμένου δράματος τῆς ἐποχῆς του - ἀφήνοντας κατὰ μέρος τὴν προσωπική του τραγωδία;

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε τὸν Πολύβιο νὰ ἀφήση κατὰ μέρος τὴ δική του πατρίδα καὶ νὰ  ἀνιχνεύση τὴν ὁδὸ ποὺ ἀκολούθησε ἡ Ρώμη, ὥστε αὐτὴ νὰ ἀναχθῆ σὲ Δύναμη οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας;

Γιατί καὶ ὁ Πλούταρχος καὶ ὁ Λουκιανὸς ἀλλὰ καὶ ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανὸς  ἐτόνισαν  ὅτι ὑπέρτατο καθῆκον τοῦ ἱστορικοῦ εἶναι νὰ λέη τὰ σῦκα σῦκα καὶ τὴ σκάφη σκάφη;

            Γιατί ἡ Ἄννα Κομνηνὴ μᾶς ἄφησε ὡς παρακαταθήκη τὴν ἐντολὴ ὅτι, καθὼς ἀρχίζουμε νὰ γράφουμε Ἱστορία, ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀποβάλουμε τὴν καθημερινότητα καὶ νὰ περιβληθοῦμε τὸ τῆς Ἱστορίας ἦθος;

            Γιατί, τέλος,  ὁ Γίββων, ὁ Βρεταννὸς ἱστορικὸς τοῦ Βυζαντίου, ὅταν τελείωσε τὸ μνημειῶδες βιβλίο του γιὰ τὴν Παρακμὴ καὶ Πτώση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, βγῆκε στὸν κῆπο του καὶ κύτταζε γιὰ ὥρα πολλὴ τὰ «ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ»;

            Διότι, Κυρίες καὶ Κύριοι, καθὼς  αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ γράψη Ἱστορία κάθεται στὸ τραπέζι του καὶ ἑτοιμάζεται νὰ ἀρχίση τὴ δουλειά του, ἐν τῇ ἀπερισπάστῳ ἡσυχίᾳ τοῦ γραφείου ὅπως ἔλεγε καὶ παλιὸς καθηγητής μας στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, οἱ τάφοι γύρω του ἀνοίγουν, οἱ νεκροὶ βγαίνουν ... καὶ ἀρχίζουν νὰ τοῦ μιλοῦν. Μιλᾶνε καὶ λένε καὶ λένε καὶ λένε... καὶ γεμίζει ὁ χῶρος γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι ὅπου ὁ ἱστορικός μας  γράφει καὶ αἵματα καὶ  πόνο καὶ  τραγωδίες καὶ θλίψη  ἀπέραντη... ἕνα ἀτέλειωτο, συνεχὲς δρᾶμα, μὲ λίγα λόγια, μέσα στὴ ροὴ τοῦ ὁποίου οἱ στιγμὲς τῆς ὅποιας εὐτυχίας εἶναι τόσο σπάνιες ὅσο καὶ τὰ διαμάντια  μέσα στὸν βοῦρκο τῶν ποταμῶν τῆς Ἀφρικῆς. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ ὁ ἱστορικὸς ἀρχίζει νὰ παλεύη μὲ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Διότι οἱ νεκροὶ φωνάζουν, κραυγάζουν, χειρονομοῦν καὶ ἀπαιτοῦν ἕνα καὶ μόνο : τὴν Ἀλήθεια – καί, βεβαίως, μέσω τῆς Ἀλήθειας τὴ Δικαίωση.

ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΣΥΣΚΟΤΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

  Στις σύντομες ιστορικές αναλύσεις που παρουσιάσαμε σε αυτό το ιστολόγιο, θελήσαμε να δείξουμε ότι η Iστορία όπως διδάσκεται στα πανεπιστήμια και καταγράφεται στα ακαδημαϊκά βιβλία, δεν είναι τίποτε άλλο από μία παρουσίαση εξωτερικών γεγονότων και καταστάσεων. Δεν λαμβάνει καθόλου υπ' όψιν της τον μεταφυσικό παράγοντα· είναι μία υλιστική ερμηνεία των συμβάντων του κόσμου μας. Αλλά ακόμη και αυτή η υλιστική ερμηνεία είναι λανθασμένη, εφόσον είναι επηρεασμένη από τα ιδεολογικά-πολιτικά πιστεύω των νικητών, δηλαδή εκείνων των πολιτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών ομάδων που επικράτησαν μέσα στις χώρες της σύγχρονης εποχής .Εν ολίγοις, πρόκειται για μία παραποιημένη ιστορία. Για να επιτευχθεί αυτή η παραποίηση χρησιμοποιούνται τέσσερις βασικές μέθοδοι:

Α)Η αγιοποίηση του «αυθορμητισμού» : όλες οι πολιτικές και κοινωνικές μεταβολές πρέπει να φαίνονται σαν αποτελέσματα αυθόρμητων διαδικασιών, που ξεκινούν από απλές συγκρούσεις συμφερόντων ή από την πρωτοβουλία κάποιων ξεχωριστών προσωπικοτήτων. Μερικά παραδείγματα : ο Γαλλικός διαφωτισμός αναδύθηκε ξαφνικά, μέσα από την δραστηριότητα κάποιων ατόμων με ιδιαίτερα «ζωηρό» και «πεφωτισμένο» πνεύμα. Ήταν μία «αντίδραση» στην παλαιά τάξη πραγμάτων. Η επανάσταση των μπολσεβίκων ήταν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης του προλεταριάτου με την άρχουσα τάξη. Ο Μάιος του 1968 ήταν η εκδήλωση των ουτοπιστικών οραμάτων των Γάλλων φοιτητών κλπ.