ΟΙ ΕΡΕΘΙΣΜΕΝΟΙ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΕΣ....

Ίσως κάποιοι από εσάς να έχουν δει την ταινία με τον τίτλο : ‘Η Ατιμασμένη’ (Πρωτότυπος τίτλος: La Ciociara), είναι μία ιταλική δραματική ταινία παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Σοφία Λόρεν στο ρόλο της χήρας Τσεζίρα, ενώ στο ρόλο της κόρης της Ροζέτα εμφανίζεται η δωδεκάχρονη Ελεονώρα  Μπράουν. Η ερμηνεία της Λόρεν, της χάρισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών.. Η ταινία αφηγείται γεγονότα που σχετίζονται με την απόβαση των γαλλικών στρατευμάτων στην Σικελία το 1943, γεγονότα που ονομάστηκαν ‘Μαροκινάτες’. Τι ήταν αυτές, θα το διαβάσετε στο άρθρο που ακολουθεί.

Άρθρο του  Andrea Cionci                                                                                        

Μετάφραση & σχόλια:  Ιωάννης Αυξεντίου

 

Η εφημερίδα μας το είχε αναγγείλει στις 6 του περασμένου Μαΐου και η Ένωση  Θυμάτων  των  ‘Marocchinate’  υπό την προεδρία του Emiliano Ciotti κατέθεσε, μέσω του δικηγορικού γραφείου του δικόγορου Luciano Randazzo, μήνυση εναντίον της Γαλλίας για τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τις γαλλικές αποικιακές δυνάμεις εις βάρος των Ιταλών πολιτών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η μήνυση κατατέθηκε  στην εισαγγελία του Φροζινόνε και της  Λατίνα , στην στρατιωτική εισαγγελία της Ρώμης, στην Γενική Διοίκηση των Καραμπινιέροι και  στη γαλλική πρεσβεία. 

Υπήρξαν 300.000  βιασμοί Ιταλών γυναικών και παιδιών που έγιναν από το 1943 έως το 1944 από τα αποικιακά στρατεύματα του Cef (Corp Expeditionnaire Français) αποτελούμενα κατά  60% από αποικιακά στρατεύματα (Μαροκινούς, Αλγερινούς και Σενεγαλέζους) και το υπόλοιπο από Ευρωπαίους Γάλλους. Σε αυτούς τους βιασμούς προστέθηκαν συχνά αφάνταστα βασανιστήρια και στυγερές δολοφονίες, τόσο των θυμάτων όσο και όλων εκείνων που προσπάθησαν να αντισταθούν. Μετά εμφανίστηκαν πολλά αφροδίσια νοσήματα σε βαθμό που αποτέλεσαν υγειονομικό κίνδυνο, όπως προκύπτει από την κοινοβουλευτική ερώτηση της κομμουνίστριας βουλευτού Maria Maddalena Rossi τον Απρίλιο του 1952 [Σ.τ.Μ. Είχε ήδη ξεκινήσει ο Ψυχρός Πόλεμος οπότε προφανώς η αριστερή βουλευτής δεν είχε πρόβλημα να αναφερθεί στις βιαιότητες των πλέον ‘εχθρών’ δυτικών). 

ΣΚΑΣΤΕ, ΚΛΕΦΤΕΣ!

 Άρθρο  του  Francesco Lamendola                                                                 
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Μας έκλεψαν τα πάντα: την πατρίδα, την ταυτότητα, τα σύνορα, τις αξίες, την αγωγή, το γάμο, την οικογένεια, το σχολείο, την πληροφόρηση, τον πολιτισμό, τις αποταμιεύσεις, την εργασία, το μέλλον, την ελπίδα και τέλος την πίστη στο Θεό. Όλα αυτά τα πράγματα δεν τα χάσαμε, μας τα έκλεψαν. Εάν κάποιος εισέλθει σε ένα μαγαζί, πληρώσει ένα εμπόρευμα, βάλει το πορτοφόλι του πάνω στο πάγκο, και μετά βιαστικός, φύγει ξεχνώντας το πορτοφόλι, μπορούμε να πούμε ότι το έχασε λόγω της βιασύνης του και της απροσεξίας του. Αλλά εάν κάποιος ταξιδεύει μέσα σε ένα λεωφορείο και ένας πορτοφολάς του πάρει επιδέξια το πορτοφόλι από την τσέπη, χωρίς αυτός να τον αντιληφθεί, αυτό είναι κλοπή. 

Και αυτή ακριβώς είναι η παρούσα κατάσταση μας, μας έκλεψαν τα πάντα, τα αφαίρεσαν σιωπηλά σαν επιδέξιοι πορτοφολάδες και αυτό το έπραξαν κάτω από τη μύτη μας. Όταν δε το αντιληφθήκαμε, ήταν πλέον αργά. Είναι όμως και πολλοί αυτοί που δεν το αντιλήφθηκαν ούτε στη συνέχεια. Αυτοί οι συμπολίτες μας είναι πεπεισμένοι ότι τα πράγματα είναι ακόμα όπως ήταν πριν. Είναι αρκετοί αυτοί που δεν πιστεύουν αυτόν που καταγγέλλει την κλοπή, αλλά αντιθέτως, τα βάζουν μαζί του, τον κατηγορούν ότι ψεύδεται, ότι σπέρνει τον πανικό, ότι δεν καταλαβαίνει τους νέους καιρούς, τον κατηγορούν ότι είναι ένας κακός πολίτης και ένας κακός χριστιανός. 

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ: ΝΕΟ ΠΑΙΔΙ, Ο ΑΧΡΟΝΟΣ ΘΕΟΣ & Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΦΡΑΓΜΕΝΟΣ

ΝΕΟ ΠΑΙΔΙ, Ο ΑΧΡΟΝΟΣ ΘΕΟΣ
 

Ποίημα του Ρωμανού του Μελωδού 

Ο Δημιουργός της μητέρας Γιός της θέλησε κι έγινε.
ο προστάτης των βρεφών Βρέφος στη φάτνη πλάγιαζε.
και προσπαθώντας να τον καταλάβη Του ‘λεγεν η
Μητέρα Του:
«Πές μου, παιδί μου, πώς μέσα μου ήρθες;
Σε κοιτάζω, Σπλάχνο μου, και μένω κατάπληκτη,
γιατί Σε θηλάζω και γάμο δεν έκανα.
κι ενώ Σε βλέπω σπαργανωμένο
την παρθενίαν μου ακόμα απείραχτην θωρώ.
γιατί Εσύ την εφύλαξες πού διάλεξες κι έγινες
Νέο Παιδί, ο Άχρονος Θεός.

Υπέροχε Βασιλιά, ποια σχέση έχεις Εσύ μ’ εκείνους που
επτώχευσαν;
Δημιουργέ του ουρανού, γιατί στους χωματένιους ήρθες;
Αγάπησες το Σπήλαιο ή ζήλεψες τη Φάτνη;
Νά πού δεν βρίσκεται ούτε δωμάτιο για τή δούλη Σου
στόν χώρο πού ξεπεζέψαμε.
δέν λέω μόνο δωμάτιο μά ούτε και σπήλαιο,
γιατί κι αυτό εδώ ‘ναι ξένο.
και στη Σάρα σαν έγινε μητέρα
εδόθηκε κληρονομιά μεγάλη, σέ μένα όμως ούτε φωλιά.
Χρησιμοποίησα το Σπήλαιο πού θεληματικά κατοίκησες
Εσύ,

ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΑΝ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ ΜΑΣ

Άρθρο του Roberto Pecchioli                                                  

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου    

H Aθηνά αποκαλύπτει την Ιθάκη στον Οδυσσέα

Φανταστείτε την εξής εικόνα: ο σιδηροδρομικός σταθμός μιας πόλης της Παδάνιας, το βράδυ μιας ασφυκτικής καλοκαιρινής Κυριακής. Λίγοι επιβάτες κατεβαίνουν από το τρένο μιας δευτερεύουσας γραμμής, για να περιμένουν την ανταπόκριση. Στο εσωτερικό του σταθμού, το γραφείο εισιτηρίων είναι ήδη κλειστό, όπως και τα δύο ή τρία μαγαζιά, το μπαρ και το περίπτερο. Μεταξύ της εξόδου και των κήπων με θέα στην πλατεία υπάρχει μεγάλη αναταραχή και ένα πλήθος που αποτελείται από Αφρικανούς. Οι γυναίκες, από τη συμπεριφορά και την ενδυμασία είναι εμφανώς σε αναμονή για να αρχίσουν ένα αρχαίο, θλιβερό επάγγελμα στους δρόμους των κοντινών μεγάλων πόλεων. Μεταξύ των ανδρών επικρατούν κάποιοι τύποι που μοιάζουν με μπράβους, κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για τους εκμεταλλευτές των γυναικών. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι και οι νέοι άνδρες με κινητό τηλέφωνο, ακουστικά και καπέλο, όπου σταματάνε εμπρός από τα μαγαζιά ζητώντας ελεημοσύνη. Δείχνουν περίεργοι και αμήχανοι. Μία επιβάτης ανεβαίνει βιαστικά πάνω στο πεζοδρόμιο και μουρμουρίζει στο συνοδό της: “είμαστε στην Αφρική”.  

ΜΑΥΡΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Άρθρο του Marcello Veneziani                                                       
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Μπορείτε να μαντέψετε τι θέμα είχε το βιβλίο που κέρδισε χθες το βράδυ  το  βραβείο λογοτεχνίας; Μα το ναζισμό, φυσικά! Το ίδιο έγινε με το βραβείο Strega που το κέρδισε ένα βιβλίο με θέμα την αντιφασιστική ιστορία. Το ίδιο ισχύει και αλλού όπως στο σινεμά ή στο θέατρο. Στην πολιτική δε, μας επαναλαμβάνουν κάθε ημέρα πως επιστρέφει ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. 

Λοιπόν ας το θέσουμε έτσι: εάν είναι αλήθεια ότι επιστρέφει ο Φασισμός υπό το ένδυμα της εθνικής κυριαρχίας (ιτ. sovranismo), τότε είναι αλήθεια ότι επιστρέφει ο Κομμουνισμός υπό το ένδυμα του μεταναστευτισμού. Εάν ο Salvini και οι άλλοι είναι οι μικροί Μουσολίνι του σήμερα, τότε βρίθουν στην αριστερά οι μικροί Λένιν που βλέπουν στους μετανάστες το νέο προλεταριάτο, του οποίου θα ηγηθούν και το οποίο θα ανατρέψει τις κοινωνίες μας, τα θεμέλια τους και θα καταλύσει τα σύνορα τους. Θα εφοδιάσει δηλαδή την αριστερά με ‘υλικό’ προς πολιτική εκμετάλλευση. Ωμή απλοποίηση, θα πείτε, ωστόσο είναι συνεπής και αμφίπλευρη. Μάλιστα, η σειρά είναι ακριβώς αντεστραμμένη: η απειλή ενός νέου κομμουνισμού μέσω της ανεξέλεγκτης εισόδου αφρικανικού και ισλαμικού προλεταριάτου, γεννά την απειλή ενός νέου Φασισμού για να σταματήσει την εισβολή και την παρακμή της κοινωνίας μας. Χωρίς Κομμουνισμό δεν υπάρχει Φασισμός, αυτό διδάσκει η ιστορία.

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

  
 Άρθρο του Don Curzio Nitoglia        

Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, η Ευρώπη υπέστη δύο καταστροφικούς πολέμους, ονομαζόμενους παγκόσμιους, αλλά στην πραγματικότητα και ουσιαστικώς προπάντων ευρωπαϊκούς (ιδιαίτερα για τις καταστροφικές συνέπειες που είχαν πάνω στην παλαιά Ευρώπη). Ο πρώτος από το 1914 έως το 1918 και ο δεύτερος από το 1939 έως το 1945, με ένα διάλειμμα που διήρκησε περίπου είκοσι χρόνια, από το 1919 έως το 1939. Οι δύο πόλεμοι προκάλεσαν, προοδευτικά, μία διαδικασία μιας βαθιάς πνευματικής, ηθικής, καλλιτεχνικής και θρησκευτικής παρακμής της Ευρώπης. Τέλος, υπήρξε και μια τρίτη συμφορά, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, σύμφωνα με το σχέδιο Kalergi, προκάλεσε την παρακμή των δύο ευρωπαϊκών αγαθών που δεν είχαν κτυπηθεί μέχρι το 1945: α) εκείνο το οικονομικό/κοινωνικό, κάνοντας την Ευρώπη να βυθιστεί σε ένα επίπεδο ανεργίας, φτώχειας και βιομηχανικής πτώχευσης και β) εκείνο της εθνικής ταυτότητας, κατεστραμμένης (ακόμη όχι εντελώς) από μία εισβολή εκατομμυρίων ισλαμιστών προερχόμενων από την πρώην Γιουγκοσλαβία, από την Ασία και την Αφρική, έτοιμων να πυροδοτήσουν την Ευρώπη και να κάνουν να τρέξει νέο αίμα (που ήδη έχει αρχίσει να χύνεται). Λες και δεν έφθανε αυτό που χύθηκε στους δύο παγκόσμιους πολέμους.  

Η ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΥ

Άρθρο του Maurizio Blondet  

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της ευρωπαϊκής κουλτούρας υπήρξε η Εθνολογία, που μετά τελειοποιήθηκε στην Ανθρωπολογία και στην Πολιτισμική Ανθρωπολογία, δηλαδή την προσεκτική μελέτη των ηθών και των συμπεριφορών των διαφόρων λαών και εθνοτήτων, των θρησκειών τους, των τάξεων τους και της νοοτροπίας τους, της μαγείας κλπ. Υπήρξε ένα ωραίο άνθος, πρέπει να το παραδεχτούμε, της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Οι Άγγλοι, μαθαίνοντας, εις βάρος τους, τι κοστίζει η παραβίαση ορισμένων διατροφικών ταμπού των Sepoys, κατάλαβαν ότι δεν πρέπει  να ζητούν στους Ινδουιστές υπηρέτες να γυαλίζουν τα δερμάτινα παπούτσια τους, αλλά να δίνουν αυτή την εργασία στους μουσουλμάνους υπηρέτες. Έμαθαν ότι εκείνο που μπορούσαν να ζητήσουν από τους Σιχ, δεν μπορούσαν να το απαιτήσουν από τους μουσουλμάνους. Εκατοντάδες εξερευνητές, διαχειριστές σε αποστολές, υπάλληλοι, Αγγλικανοί ιεραπόστολοι και οι ανύπαντρες κόρες τους, στην Αφρική, συνέτασσαν αναφορές πάνω στα έθιμα των διαφόρων φυλών, τις εχθρότητες που προκαλούσαν τις συγκρούσεις μεταξύ τους και τις έστελναν στη Royal  Society, που τις συγκέντρωνε, τις συστηματοποιούσε και τις καταλογοποιούσε. Από μία αποικιακή αναγκαιότητα  εμφανίστηκαν πονήματα όπως ο Χρυσός Κλώνος του James Frazer ή τα διαφωτιστικά έργα του Mircea Eliade. Χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τον δικό μας μεγάλο Giuseppe Tucci. 

ΕΜΠΡΟΣ, ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ!

          

Το κάτωθεν έργο είναι ο πίνακας με τίτλο ‘Il quarto stato’ του ιταλού ζωγράφου Giuseppe Pellizza, ένα έργο, που για πολλά χρόνια, υπήρξε σύμβολο της αριστεράς. Όχι όμως πια, αυτό το έργο δεν μπορεί πλέον να το διεκδικεί η αριστερά. Οι άνθρωποι, που εικονίζονται στον πίνακα, δεν εντάσσονται πλέον στην αριστερά, δεν την αναγνωρίζουν αλλά και η αριστερά δεν αναγνωρίζει εκείνους. Γιατί; Διότι είναι οι παλαιοί άνθρωποι, οι ωραίοι άνθρωποι, αυτοί που είχαν οικογένειες, οικογένειες που αποτελούνταν από πατέρα και μητέρα, οικογένειες που πριν να κόψουν το ψωμί τους έκαναν το σταυρό τους. Ήταν άνδρες, γυναίκες, νέοι και παιδιά που αγαπούσαν την πατρίδα τους, την πόλη τους, το χωριό τους, τη γειτονιά τους· που ως άνθρωποι της εμπειρίας και του μόχθου, γνώριζαν ότι τον ξένο πρέπει να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία· δεν άνοιγαν την πόρτα τους στον οποιοδήποτε που δεν ήξεραν “από πού κρατάει η σκούφια του”. Ήταν οι παλαιοί άνθρωποι και ως εκ τούτου είχαν επίγνωση του πραγματικού. Δεν αλλοίωναν την πραγματικότητα για να την προσαρμόσουν στο μυαλό τους. Δεν ήταν δηλαδή αριστεροί. Φτωχοί άνθρωποι ήταν. 

Τούτος ο πίνακας,  είναι τώρα  δικός  μας!

ΤΟ 'ΜΑΥΡΙΣΜΑ' ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

Το παρόν άρθρο είναι ιδιαίτερα σοκαριστικό και ακόμα σοκαριστικότερες είναι οι αντίστοιχες φωτογραφίες που απεικονίζουν τις πρακτικές που περιγράφει το άρθρο. Αποφασίσαμε να μην διανθίσουμε το κείμενο με τέτοιες εικόνες. Ωστόσο, για όσους έχουν…γερό στομάχι, μπορούν να βρουν αρκετές αν βάλουν: ‘Nigerian ritualists’ σε οποιαδήποτε μηχανή αναζήτησης.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ας ξεκινήσουμε με μία ειδική αναφορά του Οργανισμού για τη Μετανάστευση και τους Πρόσφυγες του Καναδά. Ο (μεταφρασμένος) τίτλος της αναφοράς είναι: Νιγηρία: Η συχνότητα της τελετουργικής δολοφονίας και της ανθρωποθυσίας. Η αντιμετώπιση της αστυνομίας και του κράτους. (2009-2012). Το πλήρες κείμενο της αναφοράς μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Aκολουθεί μεταφρασμένο ένα απόσπασμα από την αναφορά. Από το απόσπασμα έχουν αφαιρεθεί οι εντός του κειμένου παραπομπές για να γίνει πιο ευανάγνωστο. Για όσους ενδιαφέρονται, στο σύνδεσμο που παρατέθηκε πριν περιέχονται πλήρεις όλες οι παραπομπές.

 1. Επισκόπηση
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, οι τελετουργικοί φόνοι στη Νιγηρία πραγματοποιούνται ώστε να αποκτηθούν μέρη του ανθρωπίνου σώματος και να χρησιμοποιηθούν σε τελετουργίες, μαγικά φίλτρα και ξόρκια. Η εφημερίδα του  Lagos, This Day εξηγεί ότι «οι ‘τελετουργοί’, γνωστοί και ως κυνηγοί κεφαλών, αναζητούν ανθρώπινα μέλη κατόπιν αιτήματος των βοτανοθεραπευτών, που τα ζητούν για τις θυσίες ή για την ετοιμασία των διαφόρων μαγικών φίλτρων». Κατά τον ίδιο τρόπο, η Daily Trust της Abuja αναφέρει ότι τα μέλη του ανθρωπίνου σώματος τα φέρνουν στους βοτανοθεραπευτές που τελούν τελετουργίες. Αυτές οι τελετουργίες έχουν ως κίνητρο την πεποίθηση ότι μπορούν να φέρουν δύναμη και πλούτο σε ένα άτομο. Οι πηγές δείχνουν επίσης ότι υπάρχει η πίστη ότι τα ξόρκια καθιστούν ανίκητο ένα πρόσωπο και το προστατεύουν απο αποτυχίες, ασθένειες, ατυχήματα και ‘πνευματικές επιθέσεις’.

ΤΑ ''ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ'' ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Σχολιασμός επικαιρότητας: Πρέπει να το εμπεδώσετε καλά, εξάλλου το δήλωσε και ο Netanyahu στη συνάντηση της Ομάδας του Βίσεγκραντ: «Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει να ζήσει και να ευημερήσει ή εάν θέλει να συρρικνωθεί και να αφανιστεί. Δεν είμαι πολύ πολιτικά ορθός. Γνωρίζω ότι είναι ένα σοκ για ορισμένους από εσάς. Αλλά η αλήθεια είναι αλήθεια, τόσο για την ασφάλεια της Ευρώπης όσο και για το οικονομικό μέλλον της. Και οι δύο αυτές ανησυχίες απαιτούν  μία διαφορετική πολιτική προς το Ισραήλ (…) Η ΕΕ υπονομεύει την ασφάλειά της, υπονομεύοντας το Ισραήλ. Η Ευρώπη υπονομεύει την πρόοδό της υπονομεύοντας τη σχέση της με την ισραηλινή καινοτομία» (διαβάστε όλο το άρθρο του Guardian για να καταλάβετε, αν και νομίζω ότι ήδη το “πιάσατε το υπονοούμενο”.) 

Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Αυτούς που πουλάνε προστασία στα μαγαζιά. Πρώτα τα καίνε, τα σπάνε και μετά πηγαίνουν στον ιδιοκτήτη και του λένε: «αν θέλεις το μαγαζάκι σου να μην έχει πρόβλημα  κάνε αυτό που θα σου πούμε».

 Ιδού λοιπόν για ποιο λόγο Eυρωπαίε πέθανες στα πεδία των μαχών το 1940, για να μαζεύεις σήμερα τα σφαγμένα παιδιά σου από τους δρόμους της Βαρκελώνης, του Παρισιού, του Λονδίνου, της Ρώμης…

Άρθρο του Mauro Indelicato

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο ορισμός της μεταμοντέρνας πολιτικής θα μπορούσε να είναι ο

 ακόλουθος. Εάν μία ίλη αρμάτων ισοπεδώσει ένα 

 χωριό, μπορεί να μην αντιδράσει κανείς διεθνής 

παράγοντας. Αν όμως δεν γίνουν δεκτά τα ''δικαιώματα''  

 του γκέι μπορεί να στείλουν ένα σμήνος βομβαρδιστικών 

να  ανατινάξει τους ''ομοφοβικούς''.

 

Πολιτισμός, πρόοδος, δικαιώματα κλπ είναι, χωρίς αμφιβολία, όμορφες λέξεις που παραπέμπουν σε  κάτι θετικό, που φορτίζουν άμεσα με θετικότητα όποιον τις ακούει. Όμως, στο βάθος, αυτές οι λέξεις σήμερα εκφράζουν το δράμα που ζει ο Δυτικός κόσμος, και πιο ειδικά η Ευρώπη. Η προνοητικότητα και η ικανότητα στην εκμετάλλευση αυτών των λέξεων, δίνει την ιδέα του πως από αρκετές δεκαετίες η κουλτούρα και η μαζική πληροφόρηση, βρίσκονται στα χέρια σκοτεινών κέντρων και σε εκείνα τα οικονομικά λόμπι που αναισθητοποιούν την νόηση του Ευρωπαίου ανθρώπου. Αυτές οι λέξεις έχουν γίνει τώρα πλέον αληθινές ασπίδες, πίσω από τις οποίες όποιος έχει το συμφέρον να μεταμορφώσει την κοινωνία με έναν ορισμένο τρόπο, το κάνει ανενόχλητος, περνώντας μάλιστα σχεδόν σαν ήρωας και σαν ένας “προοδευτικός” ή ένας υπέρμαχος των ατομικών, ηθικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όποιος δεν συμφωνεί με αυτή την οπτική, κινδυνεύει σοβαρά να περιθωριοποιηθεί από την κοινωνία και να κατηγορηθεί για επικίνδυνο αναχρονισμό…

ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΕΡΕΙΠΙΑ...

            

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                           

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Τοπίο με τα ερείπια του Στρογγυλού Ναού, του Hubert Robert

Ένας αγαπητός μου φίλος, γυρίζοντας από το Παρίσι, πόλη από την οποία λείπουμε εδώ και πολλά χρόνια, μας έκανε μία απογοητευτική περιγραφή της παρακμής και της διάλυσης της 'douce France' ('γλυκιάς Γαλλίας'). Δηλαδη της εξαφάνισης της ταυτότητας της μέσα στο μεγάλο καζάνι της αναγκαστικής παγκοσμιοποίησης. Όχι μόνον στις περιφέρειες, αλλά ακόμη και στις ιστορικές συνοικίες, όπως στη Montmartre, συναντάς πλέον ένα Γάλλο, μάλλον έναν λευκό, κάθε δέκα, είκοσι άτομα. Και αυτοί οι ξένοι μιλούν στη γλώσσα τους, ντύνονται σύμφωνα με τις συνήθειες τους, έχουν τα μαγαζιά τους, ζουν μία παράλληλη ζωή και απόλυτα μη ενσωματωμένη με εκείνη των γηγενών. Ακόμη περισσότερο, δεν δείχνουν καμία επιθυμία και κανένα ενδιαφέρον να ενσωματωθούν. Δεν αγαπούν τη Γαλλία, ούτε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Χωρίς αμφιβολία, αντιλαμβάνονται ότι, σε λίγα χρόνια, θα έχουν το πάνω χέρι χάρη στη γονιμότητα των γυναικών τους, όπως είχε προφητεύσει ο Αλγερινός Boumedienne και όπως επανέλαβε, μόλις προχθές, ο Τούρκος Ερντογάν. Ενώ την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να φτιάχνουν νόμους με τους οποίους είναι πιο εύκολο να δίνεται το διαζύγιο, να γίνονται εκτρώσεις, να αλλάζεις φύλο, να αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ευθανασία, να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι κλπ. 

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ 2001-2017

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου    

 

Θυμάστε το τρομοκρατικό κτύπημα στην πόλη Νίκαια της Γαλλίας, όταν ένα φορτηγό παρέσυρε και σκότωσε 84 ανθρώπους; Κτύπημα του οποίου την ευθύνη ανέλαβε, όπως συνήθως, το ISIS. Εάν ανακαλύψουμε κάποιες ενδείξεις όσον αφορά τους πραγματικά υπεύθυνους γι’ αυτό το κτύπημα, νομίζω ότι τότε θα καταλάβουμε ποιοι είναι οι κρυφοί εντολείς και των υπόλοιπων κτυπημάτων στην Γαλλία, στην Γερμανία και σε άλλες χώρες που κόστισαν τις ζωές εκατοντάδων αθώων Ευρωπαίων.

Μια καλή αρχή θα ήταν να βρούμε ποιος βιντεοσκόπησε το φορτηγό την ώρα που έπεφτε πάνω στους αθώους περαστικούς, εκείνο το βίντεο που όλοι είδαμε στις τηλεοράσεις μας: ονομάζεται Richard Gutjahr και είναι ένας παράξενος Γερμανός πολυτεχνίτης και δημοσιογράφος. Ο ίδιος, αφηγείται σε μία συνέντευξη που έδωσε, πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα: βρισκόταν σε 'διακοπές' στην Νίκαια για να βιντεοσκοπήσει τους εορτασμούς για την 'Ημέρα της Βαστίλης' (κάτι που ποτέ άλλοτε δεν είχε κάνει). Ενώ λοιπόν ήταν στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου -για να κινηματογραφήσει τα εορταστικά πυροτεχνήματα- αυτός ο τυχερός άνθρωπος, αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με εκείνο το φορτηγό και αρχίζει να τραβά την σκηνή. Φανταστείτε πόση τύχη έχει αυτός ο Γερμανός: 

Η ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Scots Greys εναντίον γαλλικού πεζικού

Τo είδος των γεγονότων που σήμερα παρατηρούμε στον κόσμο: οι πόλεμοι, η τρομοκρατία, οι οικονομικοί ανταγωνισμοί και οι κρίσεις, δεν αποτελούν φυσικά ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εποχής μας. Τα ίδια φαινόμενα υπήρχαν σε όλη την μακροχρόνια ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Απλά, ανάλογα με την κάθε εποχή, αλλάζουν τα αίτια των συγκρούσεων και οι δυνάμεις που σε αυτές τις συγκρούσεις πρωταγωνιστούν. Σήμερα ο εβραϊκός και ο αγγλοσαξονικός (WASP) παράγοντας,  εχθές ο οθωμανικός, προχθές οι  ενδο-ευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί μεταξύ των βασιλείων κ.λπ. Όπως λέει και το τραγούδι: «…νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Το θέμα είναι ότι στην εποχή μας, διαπιστώνουμε μία, εν μέρει, διάψευση των προαναφερθέντων στίχων, αφού, όντως, σημειώνεται μία ''αλλαγή στους καιρούς''. Δηλαδή, διαπιστώνουμε ότι υποκινούνται διαδικασίες που ποτέ πριν, στην μετά Xριστό εποχή, δεν συνέβησαν και αποτελούν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ του σημερινού κόσμου και του περασμένου. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο,οι ''πρωτάκουστες'' αυτές διαδικασίες, προσλαμβάνουν τον χαρακτήρα των ''σημείων των καιρών''.

Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΠΟΛΙΣΜΟΥ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΕ ΙΤΑΛΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Γράφει ο Γιώργος Παξινός

Μετά τις αμερικάνικες εκλογές, ο καθένας πλέον μπορεί να παρατηρήσει ότι η πολιτική και κοινωνική κατάσταση δεν έχει αλλάξει μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά. Τι ήταν αυτό που όμως άλλαξε;

Αυτό που βλέπουμε να έχει αλλάξει είναι η πόλωση που υπάρχει πλέον στην αμερικανική κοινωνία, η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί καθαρά σε δύο αντίθετες ομάδες: αυτούς που είναι υπέρ του σημερινού status quo της σύγχρονης εποχής (δηλ. πολυφυλετισμός, υπεράσπιση των συμφερόντων των εγχρώμων και των Σημιτών, υποβάθμιση των δυτικών αξιών, υποβάθμιση της φυλετικής και πολιτικής ιεραρχίας, της “αντικατάστασης” των λευκών δια της μετακίνησης έγχρωμων πληθυσμών και άνοδος του μητριαρχικού συμπλεγματικού αυτισμού) και αυτούς που ασυνείδητα ή και συνειδητά προσπαθούν να το διαλύσουν (δηλ. τους συνειδητούς ιδεολογικούς εχθρούς του συστήματος και τις όλο και πιο μεγάλες αλλά παθητικές μάζες των λευκών που επιδιώκουν και θέλουν ασυνείδητα μια άλλη διέξοδο προς μια πιο εθνοφυλετική πολιτική κατεύθυνση ενός έθνους-κράτους).

ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΤΕΙΧΗ

 
Το πρακτορείο ταξιδιών Momondo έκανε ένα βίντεο το οποίο, για να ωθήσει στο ταξίδι, δείχνει, με ένα τεστ DNA, ότι οι εθνικές ταυτότητες δεν υπάρχουν και ότι όλοι είμαστε 'ξαδέλφια'. Ο επίσημος ύμνος των Ολυμπιακών του Ρίο ήταν ένα μείγμα από τους εθνικούς ύμνους όλου του πλανήτη (περίεργη σύμπτωση, επιλέχθηκαν μόνο τα μέρη που μιλούν για 'πρόοδο'…) και με ένα μήνυμα στο τέλος που αναφερόταν στην 'αδελφοσύνη των εθνών'. Εν ολίγοις, η ιδεολογία 'no  borders' διαχέεται.

Κρίμα, γιατί τα σύνορα δίνουν αξία σε αυτό που περιέχουν, καθιστώντας το χαρακτηριστικό. Το άνοιγμα των συνόρων σημαίνει ομογενοποίηση, πτώχευση, ισοπέδωση...Σημαίνει θάνατο.
             
                                                                            

                                                                                        «Εσύ οριοθετείς τους λαούς και τις πόλεις και  
                                                                                          τα μεγάλα βασίλεια: χωρίς εσένα κάθε πεδίο

                                                                                                       θα είναι σε  διαμάχη».                        

                                                                                                              (Οβίδιος, Fasti, II, 659-660)

Άρθρο του Claudio Mutti                                                                                               

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Αφού διέσχισε την Ευρώπη σε αναζήτηση των βοδιών του Γηρυόνη, ο Ηρακλής έφθασε στην  νότιο Ιβηρία στην Ταρτησσό, όπου το Betis (το σημερινό Γουαδαλκιβίρ) εκβάλλει στον Ατλαντικό και εκεί τοποθέτησε, στη μνήμη της διάβασής του, δύο στήλες, την μία εμπρός από την άλλη, στα σύνορα της Ευρώπης και της Λιβύης. Ανακαλώντας το τελευταίο ταξίδι του Οδυσσέα, ο Δάντης θα επιβεβαιώσει την ιερότητα των ορίων που τοποθετήθηκαν από τον ήρωα στο δυτικό άκρο της Μεσογείου, ώστε «ο άνθρωπος πιο μακριά να μην πάει.»

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Το 1963 εκδόθηκε το ιστοριογραφικό αριστούργημα ενός εξαιρετικού ιταλού ερευνητή και συγγραφέα, του Franco Bandini, ο τίτλος του ήταν ''Η Τεχνική της ήττας'' και ήταν αφιερωμένο στις πρώτες σαράντα ημέρες της παρέμβασης στον πόλεμο της Ιταλίας το 1940, μέχρι την μάχη της Punta Stilo. Η θέση του Bandini, πολιτικά μη ορθή, είναι ότι ήταν η Μ.Βρετανία που ήθελε, με οποιοδήποτε κόστος, η Ιταλία να εισέλθει στο μέτωπο δίπλα στην Γερμανία, διότι μόνον έτσι, με την επέκταση της σύγκρουσης που θα προέκυπτε (Μεσόγειος, Βαλκάνια, βόρεια και ανατολική Αφρική) οι ΗΠΑ θα έσπαγαν την αδράνεια τους και θα παρατάσσνταν στο πλευρό της Αγγλίας. Η πρωτοτυπία της θέσης του Franco Bandini δεν σταματά εδώ, υποστηρίζει επίσης ότι η ιταλική στρατιωτική κάστα, και όχι μόνον εκείνη, έκανε τα πάντα για να χάσει τον πόλεμο και ότι με μία διαφορετική στρατηγική σχεδίαση των επιχειρήσεων, θα μπορούσε να επιφέρει εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα. Ο λόγος ήταν η επιθυμία να ανατραπεί ο Φασισμός, έτσι ώστε πολλοί εκπρόσωποι του οικονομικού και βιομηχανικού κόσμου να διασφαλίσουν τα εγωιστικά συμφέροντα τους και επίσης το γεγονός πως πολλοί στρατηγοί και ναύαρχοι ήταν φίλο-Βρετανοί.

Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΟ 'ΚΑΤΕΧΟΝ'

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Μέχρι σήμερα στον Θεόδοτο, έχουμε αναφερθεί διεξοδικά στην αντι-παραδοσιακή δράση και στις ενέργειες για την ανατροπή  των θεμελίων του δυτικού πολιτισμού, από μέρους των υφιστάμενων πολιτικών εξουσιών, πολιτικών οργανώσεων και συνασπισμών, καθώς και των διαφόρων φανερών ή κρυφών ομάδων και κέντρων. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στον ρόλο της σημερινής δικαστικής εξουσίας, αφού, πρακτικά, αυτή ορίζει και καθορίζει τις ζωές όσων δεν θέλουν να υποκύψουν, όχι στην 'νέα τάξη πραγμάτων', αλλά στην ''πρωτοφανή  αταξία  των  πραγμάτων''.

Ο μεγάλος Γερμανός  φιλόσοφος  του δικαίου Καρλ Σμιτ είχε δώσει τεράστια σημασία στην πολιτική και νομική ερμηνεία του «Κατέχον» (για την οποία έχουμε γράψει εδώ), δηλαδή εκείνης της μεταφυσικής υπόστασης που εμποδίζει την έλευση της οντολογικής ανομίας: το Κατέχον αντιπροσωπεύει, για τον Σμιτ, την διανοητικοποίηση της αρχαίας Χριστιανικής Αυτοκρατορίας, που με όλες τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις της επιδιώκει να επιβάλλει την ορθόδοξη  ηθική. Έγραφε ο Καρλ Σμιτ: «Πιστεύω στο 'Κατέχον': είναι για μένα ο μόνος δυνατός τρόπος για να κατανοήσουμε την χριστιανική ιστορία και να την βρούμε γεμάτη νόημα». Και  στην συνέχεια προσθέτει : «Κάποιος πρέπει να είναι σε θέση να αναφέρει το 'Κατέχον' για κάθε εποχή των τελευταίων 1948 χρόνων. Ο χώρος ουδέποτε υπήρξε κενός, αλλιώς δεν θα υπήρχαμε πλέον.»

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ

Το παρόν άρθρο έχει γραφτει βάσει των ιταλικών δεδομένων και του ιταλικού δείκτη νοημοσύνης (Δ.Ν. ή IQ), ο οποίος είναι, σύμφωνα με τις περισσότερες μετρήσεις, ο υψηλότερος στην Ευρώπη. Αντίστοιχες όμως συνέπειες με αυτές που αναλύονται στο άρθρο υπάρχουν για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ειδικότερα δε για αυτές με χαμηλό -για δεδομένα λευκού πληθυσμού- Δ.Ν. όπως η Ελλάδα. (Σημ. Διαχ. παρακαλούνται όσοι ενοχληθούν από αυτό το στοιχείο να μην αρχίσουν να διαμαρτύρονται ανοήτως. Πέρα από τις έρευνες υπάρχει και η εμπειρική δυνατότητα διαπίστωσης του: οι πολιτικές επιλογές των νεοελλήνων και η πλήρη κυριαρχία της αριστεράς στην Ελλάδα). 

Πηγή: identità 

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Η Ιταλία υπήρξε ανέκαθεν μία επικράτεια χωρίς πόρους στο υπέδαφος: δεν έχουμε πετρέλαιο, δεν έχουμε σημαντικές ποσότητες ορυκτών. Όλος ο πλούτος αυτής της χερσονήσου, από πάντα, εξαρτάται αποκλειστικά από τις ικανότητες των κατοίκων της.

Και η ικανότητα είναι η άμεση έκφραση  της ευφυΐας. Αυτό σημαίνει ότι εάν για έναν οποιοδήποτε λόγο, η συλλογική ευφυΐα όσων βρίσκονται στην Ιταλία -ο μέσος όρος μεταξύ των κατοίκων της- κατεβεί, ή ακόμη χειρότερα καταρρεύσει, θα διαπιστώσουμε μία κάμψη του μοναδικού πόρου που διαθέτουμε: της ευφυΐας. Και κατά συνέπεια του επιπέδου ευημερίας που έχουμε επιτύχει.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ...

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Η εποχή μας προοδεύει με μεγάλα άλματα. Τώρα πλέον δεν έχω καμία αμφιβολία, και αυτό το οφείλω σε μία εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης την οποία έτυχε να παρακολουθήσω πριν από κάποιο καιρό. Η δημοσιογράφος συζητούσε με έναν ιστορικό (καθηγητή πανεπιστημίου) ο οποίος έχει διοριστεί στο υπουργείο παιδείας. Αφού  μίλησαν για την άνοδο της ''ακροδεξιάς'' στην Ευρώπη και τους ''κινδύνους'' που  επιφέρει αυτό το γεγονός μια που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μπορεί να οδηγηθούν σε ''συντηρητικές συμπεριφορές'', αφού ανέπτυξαν και άλλες τέτοιες μπουρδολογίες με τις οποίες σήμερα κάποιος κτίζει καριέρες και μπορεί να γίνει ότι επιθυμεί, έφθασαν και στο θέμα του ''ρατσισμού'' και της ''ξενοφοβίας''. Σε αυτό το σημείο ο ''πεφωτισμένος'' καθηγητής λέει:  «Η ακροδεξιά μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ΒΙΟΠΟΙKIΛΟΤΗΤΑ της Ευρώπης», εννοώντας προφανώς ως ''βιοποικιλότητα'' την ύπαρξη πακιστανικών, μαροκινών, τουρκικών και αφγανικών ''βιολογικών στοιχείων'' στην ήπειρο μας. 

O ΧΑΡΟΣ ΒΓΗΚΕ, ΒΓΗΚΕ ΠΑΓΑΝΙΑ…

       

Γράφει ο  Ιωάννης  Αυξεντίου

Jean Francois Millet, "O  Θάνατος και ο ξυλοκόπος"

Και συνεχίζει το λαϊκό άσμα: « μεσ' στη δική μου γειτονιά κι από τον πολύ συλλογισμό έχασε το λογαριασμό.…». Έτσι ακριβώς! Τώρα πλέον έγινε καθημερινή συνήθεια το άκουσμα της είδησης, ότι δύο γεροντάκια βρήκαν φρικτό θάνατο στα χέρια αλλοδαπών κακοποιών. Ότι ολόκληρες οικογένειες βασανιστήκαν και ληστεύτηκαν από άτομα ξένης καταγωγής. Ουδείς συγκινείται! Άγνωστα άτομα κυκλοφορούν με καλάσνικοφ, πιστόλια, αυτόματα, χειροβομβίδες, στήνουν καραούλια και πυροβολούν όποιον έχουν βάλει στο μάτι για τον οποιοδήποτε λόγο. Πλέον συναγωνιζόμαστε το  Μεξικό.

Ο Αθηναίος δεν φεύγει το πρωί από το σπίτι του φορώντας κράνος, στολή παραλλαγής και ένα αυτόματο ανά χείρας για να πάει να πολεμήσει στην Συρία ή στο Αφγανιστάν, φεύγει απλώς  για να πάει στη δουλειά του. Δεν μπαίνει στο αυτοκίνητό του για να φθάσει σε καμιά μυστική συνάντηση με τον Αλ Καπόνε, αλλά για να πάει στον σινεμά. Και όμως, κάπου εκεί κοντά μπορεί να  τον περιμένει ένα αλβανικό καλάσνικοφ, ή  ένα γεωργιανό μαχαίρι για να τον στείλει στον άλλο κόσμο.