Ο ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου θα μπορούσε επίσης να ήταν: ''Κριτική στο βιβλίο του James Hadley Billington, ''Fire in the Minds of Men: Origins of the Revolutionary Faith''. (Σημ.Μετ. το βιβλίο βρίσκεται διαθέσιμο σε pdf στο διαδίκτυο).

Ο James Hadley Billington καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Harvard,  συνέγραψε αυτό το βιβλίο το 1980 και σήμερα πλέον θεωρείται ένα από τα κλασικά πονήματα όσον αφορά το θέμα που εξετάζει: Την προέλευση της πίστης από μέρος των διανοουμένων του 18^ου αιώνα, στην πολιτική επανάσταση ως μέσον για την δημιουργία ενός ''νέου κόσμου'', μιας ''νέας εποχής''.

Το βιβλίο αναπτύσσει μία ιστορική ερμηνεία η οποία, συνοψίζοντας, θα λέγαμε ότι αποτελείται από δύο θέσεις, από τις οποίες την πρώτη την θεωρούμε σωστή και  άριστα εμπεριστατωμένη, ενώ την δεύτερη θα την χαρακτηρίσουμε ως ελλιπή και επιφανειακή.

Η WALL STREET ΔΗΜΙΟΥΡΓEI ΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

 γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

                                                             

                                                                    Η   ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
 

Η Wall Street συγχαίρει τον Μάρξ

   Κατά τα έτη 1970-1980, κάτω από την πίεση   νέων αποκαλύψεων, η ιστορική άποψη για την   επανάσταση των Μπολσεβίκων υπέστη διορθώσεις. Ακούστηκαν δημοσίως πολλές σημαντικές φωνές. Έτσι, ο ποιητής Naum Korjanin έγραψε: ‹‹Εάν η συμμετοχή των Ιουδαίων στην επανάσταση  γίνει  ταμπού, δεν θα μπορεί πια να μιλάμε καθόλου για την αυτήν [την επανάσταση]. Ένα καιρό οι Ιουδαίοι ήταν   υπερήφανοι για αυτήν τη συμμετοχή τους. Οι Ιουδαίοι [πράγματι] πήραν μέρος στην επανάσταση και [μάλιστα] σε  ποσοστά αφύσικα μεγάλα››. Από την πλευρά του, ο M. Agurski έγραψε: «Η συμμετοχή των Ιουδαίων στην επανάσταση και στον εμφύλιο πόλεμο δεν περιορίστηκε σε μία πολύ μεγάλη δραστηριότητα  στους κόλπους του  κρατικού μηχανισμού, αλλά υπήρξε απείρως ευρύτερη».  Με τον ίδιο τρόπο ο Ιουδαίος σοσιαλιστής S.Tsyrulnikov δήλωσε: «Στην αρχή της επανάστασης οι Ιουδαίοι υπήρξαν η βάση του νέου καθεστώτος».

Ας ξεκινήσουμε  λοιπόν από τα γεγονότα  της προεπαναστατικής  περιόδου.

    Είναι γνωστό ότι ο καλύτερος τρόπος για την δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και χάους, είναι η τρομοκρατία. Αυτή η μέθοδος, αν και τις περισσότερες φορές δεν έχει σημαντικά  αποτελέσματα στην πράξη, ωστόσο  προκαλεί στις μάζες μία ψυχολογική κατάσταση αναμονής: Κάτι πρόκειται να συμβεί, κάτι έρχεται. Έτσι, μετά το 1780  άρχισαν με ιδιαίτερη ένταση τρομοκρατικά  κτυπήματα στην Ρωσία: Το 1789 ο Ιουδαίος  G. Davidovich Goldenberg δολοφονεί τον πρίγκιπα Κραπότκιν. Τον  Μάρτιο του 1881 μία ομάδα τρομοκρατών  υπό την ηγεσία της Ιουδαίας Fignez Jesse Helfmann και του Nikolai Sablin δολοφονούν τον Τσάρο Αλέξανδρο  Β'. Ήταν όμως το κτύπημα του 1911  που είχε καθοριστική σημασία για το μέλλον της Ρωσίας.  Ο  Ιουδαίος  Bogrov (Mordekhai Gershkovich) δολοφονεί τον πρωθυπουργό  Pyotr  Arkadyevich  Stolypin,   o οποίος είχε αποφασίσει να προωθήσει μία αγροτική μεταρρύθμιση, με σκοπό την άμβλυνση της  δυσαρέσκειας του  αγροτικού  πληθυσμού. Επίσης προσπάθησε να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των βιομηχανικών εργατών στις πόλεις και να αυξήσει τη δύναμη των τοπικών κυβερνήσεων. Σκόπευε, με λίγα λόγια, να δημιουργήσει μία αγροτική τάξη οικονομικώς αυτάρκη, η οποία θα λειτουργούσε ως στήριγμα της κοινωνικής τάξης και γαλήνης. Γι’ αυτό οι Ιουδαίοι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης ήταν αντίθετοι με αυτή την αγροτική μεταρρύθμιση. Η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια γράφει:

H ΠΡΩΤΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ (ILLUMINATI)

Το παρόν άρθρο είναι μια σύντομη περίληψη στα ελληνικά από εκτενέστερο αφιέρωμα που θα δημοσιευθεί σε μελλοντικό τεύχος του επίσημου περιοδικού της Academy of Social and Political Research, Ab Aeterno. Αποτελεί ευγενή συνεισφορά του συγγραφέα προς το μπλογκ μας.

                                                                                                                                              Θεόδοτος                                                                                  

Γράφει ο Alex Synodinos
                                                                "Πρίγκιπες και έθνη θα εξαφανισθούν από προσώπου γης...
                                                              και αυτή η επανάσταση θα είναι το έργο μυστικών εταιρειών."
                                                                                                                                   Adam Weishaupt

                                                                    Εισαγωγή

Σύμβολο των Πεφωτισμένων

Το άρθρο αποζητά να ερευνήσει την ιδεολογία του Τάγματος των Πεφωτισμένων: Τι πρέσβευαν σε σχέση με την κοινωνία, τη θρησκεία και την καθεστικυία τάξη της εποχής. Οι κύριες πηγές που χρησιμοποιούνται είναι τα ίδια τα κείμενα του Τάγματος αυτού, η αλληλογραφία μεταξύ των μελών του καθώς και μαρτυρίες μελών του που τελικώς δέχτηκαν να συνεργαστούν με τις αρχές της Βαυαρίας εναντίον του Τάγματος. Το Τάγμα των Πεφωτισμένων και η ιδεολογία του στην πραγματικότητα εξέφραζαν συγκεκριμένες ριζοσπαστικές ιδέες του Διαφωτισμού, οι οποίες είχαν σαφέστατο πρωτο-κομμουνιστικό χαρακτήρα. Αν και είναι σχεδόν βέβαιο πως το Τάγμα διαφαίνεται να είχε προκατόχους συνωμοσιολογικής φύσης (δηλ. άλλες μυστικές οργανώσεις που τού προλείαναν το έδαφος) και προφανώς συνέχισε να υπάρχει μετά την φαινομενική του διάλυση κατά το 1786, ο χώρος εδώ δεν επιτρέπει ευρύτερη ανάλυση της γενικότερης επιρροής και των μετέπειτα διακλαδώσεων  των Πεφωτισμένων.

                                                           Iστορία πέρα από τον μύθο

Αdam Weishaupt (ψευδ. Σπάρτακος)

Ιστορικά οι Πεφωτισμένοι ξεκινούν το 1776 στη Βαυαρία με τον καθηγητή Εκκλησιαστικού Δικαίου και πρώην Ιησουίτη Adam Weishaupt. Mέλη της υπήρξαν στελέχη της εκφυλισμένης αριστοκρατίας και των διανοουμένων της εποχής - αρχικά στα διάφορα γερμανικά κρατίδια και στη Γαλλία• στη συνέχεια το Τάγμα ξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες. Τα μέλη επιλέγονταν βάσει αυστηρής διαδικασίας πολλών φάσεων, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται τόσο η εχεμύθεια όσο και η αφοσίωσή τους. Κάθε νέο μέλος γινόταν αντικείμενο εξονυχιστικής παρακολούθησης από τους ανωτέρους του και τον επιλεγμένο «καθοδηγητή» του. Η επιλογή των μελών γινόταν μέσα από τις τεκτονικές στοές οι οποίες την εποχή εκείνη αποτελούσαν κέντρα διακίνησης ιδεών συχνά τέτοιων που εκτός στοών θα χαρακτηρίζονταν ως αιρετικές (θεολογικώς) ή και παράνομες (πολιτικώς). Έτσι πρακτικά τα μέλη ήταν εξοικειωμένα  με τις βασικές αρχές συνωμοτικότητας και μυστικότητας.

Όπως θα δούμε παρακάτω, ο σκοπός της οργάνωσης ήταν η πλήρης διάλυση όλων των θεσμών του τότε δυτικού πολιτισμικού οικοδομήματος και η δημιουργία ενός παγκόσμιου κράτους μέσω της καταστροφής της θρησκείας, των κρατών και κάθε είδους διακυβέρνησης και θεσμών.
Τα μέλη της οργάνωσης, υιοθετούσαν ψευδώνυμα ιστορικών μορφών και τα χρησιμοποιούσαν για τις επικοινωνίες μεταξύ τους. Έτσι ο Weishaupt λεγόταν Σπάρτακος, ο Βαρώνος Knigge λεγόταν Φίλων, ο δικηγόρος Zwack αποκαλούνταν Κάτων κλπ. Αντίστοιχα οι περιοχές δράσης τους πήραν ονόματα περιοχών της κλασσικής αρχαιότητας: το Μόναχο π.χ. λεγόταν Αθήνα, η Βιέννη  Ρώμη, η Βαυαρία Αχαΐα κ.ο.κ.