Δεξιοί
αντι-στοχασμοί….
Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης
Επτά χρονών, αρχή
φθινοπώρου• πάει πολύς καιρός από τότε, αλλά, που και που, σαν όνειρο μου
έρχεται στο μυαλό: Σε μια γειτονιά πολύ διαφορετική από την σημερινή, όταν ο
δρόμος εμπρός από το σπίτι ήταν στρωμένος με χώμα, έπαιζα μόνος μου. Μόλις είχε
σταματήσει η βροχή, δεν είχε ακόμη σουρουπώσει, και στον δρόμο, κοντά στο
πεζοδρόμιο, είχαν σχηματιστεί μικρά ρυάκια. Κυλούσε γοργά το νερό περνώντας
πάνω ή κάτω από μικρά λοφάκια, έκανε στροβιλισμούς όταν συναντούσε μερικές
τρυπίτσες στο έδαφος και συνέχιζε το ταξίδι του. Ένας κόσμος μερικών πόντων
πλάτους και μερικών μέτρων μάκρους, που όμως στην δική μου φαντασία φαινόταν
σαν τον ποταμό Αμαζόνιο, και τα
λοφάκια από χώμα σαν τα ψηλά βουνά μιας άγνωστης ηπείρου. Τι
απόλαυση, τι έξαψη να παρακολουθείς το νερό να ταξιδεύει και να χάνεται στην στροφή του δρόμου. Αμέσως
ένοιωθα την ανάγκη να ταξιδέψω και εγώ
περνώντας δίπλα από τα λοφάκια, τις λακκούβες, μέσα από τα
μικρά υπόγεια τούνελ. Όμως μη μπορώντας να γίνω τόσο δα μικρός, έφτιαχνα μικρά
χάρτινα ή ξύλινα καραβάκια και τα άφηνα
μέσα στο ρυάκι• έτσι ήταν σαν να ταξίδευα και εγώ μέσα σε αυτά.
Τι παράξενες αισθήσεις, τι μυστήριο και τι
ερωτηματικά γέμιζαν το αθώο μυαλό μου.
Έτσι ξεκίνησαν τα πρώτα μου ταξίδια στους μακρινούς και μυστικούς κόσμους, ήταν
τότε που άρχισα να αφουγκράζομαι τους
ψιθύρους της πλάσης, να νοιώθω ότι κάπου, ίσως εκεί που
τέλειωνε το ρυάκι, ίσως πίσω από το δένδρο, ίσως μέσα στην μικρή λακκούβα,
υπήρχε ένα ανείπωτο μυστικό. Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ, δεν μπορούσα να
υποψιαστώ καν, πόσο πόνο, πόση απόγνωση,
πόση θλίψη, πόση κούραση θα είχε αυτό το ταξίδι όταν πλέον θα γινόταν πραγματικό.
