Με
ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζουμε το παρακάτω κείμενο (για πολύ επίκαιρο θέμα)
επίλεκτου συνεργάτη μας και καλούμε τους αναγνώστες μας να το περιβάλουν με
ιδιαίτερη προσοχή.
Θεόδοτος
Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς
Ως συνήθως, όταν στη εποχή μας γίνεται μία κριτική ανάλυση ενός φαινόμενου,
σχεδόν πάντα αυτή η κριτική είναι
επιφανειακή και ασχολείται με τις δευτερεύουσας σημασίας όψεις του φαινομένου.
Έτσι, για τους Ολυμπιακούς αγώνες διαβάζουμε πάντα τις ίδιες τετριμμένες
κριτικές, που, έστω και ακουσίως, έχουν ως αποτέλεσμα την απόκρυψη του
πραγματικού προβλήματος. Διαβάζουμε λοιπόν ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες έχουν
εξελιχθεί σε ένα εμπορικό πανηγύρι, ότι οι αθλητές είναι επαγγελματίες που
κυνηγάνε μόνο το χρήμα, τα διάφορα (συναρπαστικά ή μη) με το πρόβλημα του
ντόπινγκ κλπ. Εντάξει όλα αυτά, αλλά νομίζω ότι το σημαντικότερο θα ήταν να
βρούμε, με ακρίβεια, τόσο το πνεύμα που διέπει αυτούς τους αγώνες όσο και τα
κίνητρα του ιδρυτή τους, δηλαδή του Pierre de Coubertin.
Πρώτα απ' όλα, ας αρχίσω με μία
βασική επισήμανση: Οι Ολυμπιακοί αγώνες στην εποχή μας προς ποιου την τιμή
γίνονται; Στην αρχαιότητα τελούνταν προς τιμή του Δία, δηλαδή, ήταν καθαρά
ένας θρησκευτικός εορτασμός. Ο Ολυμπιακός ύμνος λέει ότι γίνονται για να
τιμηθεί το «Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο...». Ομολογουμένως λίγο αόριστη αφιέρωση, αλλά
και παράξενη, μια που σε αυτούς συμμετέχουν λαοί που με το αρχαίο Ελληνικό
πνεύμα ( όπως και εάν αυτό νοείται από τους σύγχρονους ιδρυτές των αγώνων), δεν
έχουν τίποτα το κοινό. Οι αρχαίοι Έλληνες, λοιπόν, δεν τους αφιέρωναν σε κανένα
«πνεύμα», αλλά όπως είπαμε, σε συγκεκριμένο Θεϊκό πρόσωπο , στον Δία, δηλαδή
στον Ουράνιο Πατέρα: «Ο νικητής των αγώνων είχε συνείδηση ότι η στέψη του,
ήταν η μυστική ένωσή του με τον ίδιο τον θεό, στον οποίο από εκείνη την στιγμή
ανήκε ως εκλεκτός του. Οι αγώνες είχαν
στην Ολυμπία ιερό χαρακτήρα περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ήταν
θρησκευτική πράξη σε ένα ιερό τόπο προς τιμή του θεού. Δεν είναι
υπερβολή να πει κανείς ότι ολόκληρο το ιδεολογικό οικοδόμημα του αρχαίου
αθλητισμού στηριζόταν στο θρησκευτικό συναίσθημα». Φυσικά, στους Ολυμπιακούς αγώνες περιβάλλονταν με τιμή και η αγωνιστική θέληση
όπως και το σωματικό κάλλος. Άρα στο πρώτο συμπέρασμα που καταλήγουμε
είναι ότι οι σύγχρονοι αγώνες δεν έχουν
τα τέσσερα κύρια χαρακτηριστικά των αρχαίων αγώνων – και συγκεκριμένα: Α)Δεν
γίνονται σε ιερούς τόπους. Β) Δεν αποτελούν θρησκευτική πράξη. Γ) Σε αυτούς
συμμετέχουν λαοί οι οποίοι με το αρχαίο
πνεύμα, όπως τέλος πάντων γενικά νοείται αυτό, δεν έχουν τίποτα κοινό. Δ) Και
τέλος, δεν τηρείται η Ολυμπιακή εκεχειρία.
