ΟΙ "ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΟΙΞΕΙΣ" ΣΕ ΠΡΑΓΑ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ

«Με τον όρο Άνοιξη της Πράγας χαρακτηρίζονται οι προσπάθειες του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας, υπό την ηγεσία του Alexander Dubček, να εφαρμόσει, το 1968, ένα πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού. Οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες συνδιαμορφώθηκαν και ενισχύθηκαν από την ταυτόχρονη ραγδαία ανάπτυξη του κριτικού πνεύματος στην τσεχοσλοβακική κοινή γνώμη». Με αυτό τον τρόπο περιγράφει η επίσημη ιστοριογραφία τα γεγονότα που συνέβησαν στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και είχαν ως αποτέλεσμα την εισβολή των σοβιετικών δυνάμεων. Όμως η πραγματικότητα, ως συνήθως, είναι εντελώς  διαφορετική…

Η ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ 

 

Άρθρο του Claudio Mutti                                                              

Μετάφραση–Σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης

 

Στις  20 Αυγούστου του 1967,  τα νερά του ποταμού Βλτάβα επέστρεφαν το πτώμα του Charles Jordan. Ο Jordan, διευθυντής της American Joint Distribution Committee, (η μεγαλύτερη ιουδαϊκή “ανθρωπιστική” οργάνωση) είχε πάει στην Πράγα για να εργαστεί πάνω σε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης, το οποίο είχε επεξεργαστεί η ισραηλινή κατασκοπεία. Είναι αβέβαιο εάν ο θάνατος του Jordan πρέπει να αποδοθεί στους Σοβιετικούς (που τον παρακολουθούσαν από το 1952) ή στην ίδια τη CIA, που ανησυχούσε για το γεγονός ότι η KGB ίσως γνώριζε για τη συνεργασία που είχαν οι Αμερικάνοι μαζί του. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, το επεισόδιο φανέρωσε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: το γεγονός ότι η Πράγα είχε γίνει η έδρα του κέντρου επιχειρήσεων των σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών για την Ανατολική Ευρώπη.

TΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ (1942-1944)

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στην Κατοχή που ξεκίνησε με προηγούμενο άρθρο μας. Αυτή τη φορά θα εξετάσουμε τη συμπεριφορά των νεοελλήνων που βρέθηκαν εντός Γερμανίας την περίοδο 1942-1944. Στο μέλλον θα ακολουθήσει και άρθρο το οποίο θα ασχοληθεί με το πολυθρύλητο "κατοχικό δάνειο", το οποίο -αν και οι Γερμανοί φορολογούμενοι έχουν δώσει δις στην Ελλάδα μέσω της ΕΕ- οι νεοέλληνες ακόμα επιμένουν να απαιτούν...

Γράφει ο Ιωάννης Μπότσικας

Όπως όλοι πια ξέρουνε, την άνοιξη του 1943 ο «Ελληνικός Λαός ξεσηκώθηκε στην Αθήνα και σε μεγάλα επαρχιακά κέντρα» και ματαίωσε το σχέδιο της κατοχικής κυβέρνησης να επιβάλει πολιτική επιστράτευση και να στείλει μπουλουκηδόν Έλληνες εργάτες στη Γερμανία. Αυτό το επίτευγμα μόνο στη δική μας χώρα έγινε – και απόδειξη οι αριθμοί: Δύο περίπου εκατομμύρια ξένοι εργάτες είχαν δουλειά στη Γερμανία στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και από αυτούς οι Έλληνες δεν ήταν περισσότεροι από 2.500. Άρα –τεκμαίρεται αβιάστως- η Ελληνική Αντίσταση κατά του κατακτητή υπήρξε μεγαλειώδης, μοναδική και ανεπανάληπτη. Για να δούμε λοιπόν ακριβώς τι έγινε.

Ότι είχαν θάρρος οι χιλιάδες που διαδήλωναν την άνοιξη του 1943 στα μεγάλα αστικά κέντρα κατά της πολιτικής επιστράτευσης είναι γεγονός που δεν χωράει αμφιβολία. Μόνο να βλέπει κανείς, όντας άοπλος, τους Γερμανούς φαντάρους με τα κράνη κ.τ.λ. και τους έφιππους Ιταλούς καραμπινιέρους ήταν αρκετό για να τον πιάσει τρόμος. Από την άλλη όμως πλευρά, και οι Γερμανοί και οι Ιταλοί απέφυγαν τη σύγκρουση με τα πλήθη των διαδηλωτών: Κατά κανόνα πυροβολούσαν στον αέρα και συχνά, στις πόλεις της Θεσσαλίας π.χ., μετά τη διάλυση των διαδηλωτών, μόνο και μόνο για να αποτρέψουν νέες «συγκεντρώσεις». Το κυριότερο όμως είναι το εξής: Εντάξει, πέρα από το θάρρος και την αποτελεσματικότητα των οργανωτών των διαδηλώσεων (δηλαδή του Ε.Α.Μ.), μπορεί κανείς να πιστέψει ότι οι δυνάμεις Κατοχής φοβήθηκαν τους άοπλους διαδηλωτές;  Στην ανάγκη μάλιστα, μπορούσαν να επιβάλουν «δια νόμου» την αναγκαστική πολιτική επιστράτευση και αντί να μαζέψουν 50.000 κόσμο π.χ., θα μάζευαν 10-15.000 και θα τους έστελναν στη Γερμανία. Οι υπόλοιποι θα κρύβονταν, θα έβγαιναν «στο βουνό» όπου ούτως ή άλλως ήδη κυριαρχούσε το Ε.Α.Μ., αλλά αυτό που ήθελαν οι Γερμανοί θα γινόταν: Μερικές, λίγες έστω, χιλιάδες Έλληνες εργάτες θα πήγαιναν στη Γερμανία. Άρα άλλος υπήρξε ο βαθύτερος λόγος της επιτυχίας των διαδηλώσεων – συγκεκριμένα:

TO ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1942-1944)

To παρόν άρθρο στάλθηκε από φίλο και αναγνώστη του μπλογκ, τα όσα αναφέρει είναι σίγουρο πως θα ξενίσουν πολλούς αλλά καθότι αποτελούν εξακριβωμένα στοιχεία θεωρούμε απαραίτητο να κοινοποιηθούν. Τα όσα περιγράφονται στο άρθρο, για την άθλια συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στους ίδιους τους ομοεθνείς τους, αλλά και απέναντι στους Γερμανούς, δεν ακυρώνουν κάποια περιστατικά ακραίας συμπεριφοράς από πλευράς των γερμανικών δυνάμεων κατοχής. Περιστατικά όμως που αποτελούν πταίσματα μπροστά στα οργανωμένα εγκλήματα και αίσχη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μεταξύ 1943-1949 για τα οποία ασφαλώς δεν μιλάει κανείς...

Το άρθρο που θα διαβάσετε καλύπτει γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Ελλάδα, θα ακολουθήσει άλλο άρθρο που θα αναφέρεται εκτενώς στη συμπεριφορά των Ελλήνων που πήγαν ως εργάτες στη Γερμανία την ίδια περίοδο...

Γράφει ο Ιωάννης Μπότσικας

H Aκρόπολη στα 1940

Τα σχετικά με το δράμα του Ελληνικού Λαού την περίοδο 1941-1942 λέγονται και ξαναλέγονται και συνεχώς επαναλαμβάνονται. Η νέα δε κυβέρνηση έχει βάλει και "ενημερωτικά βιντεάκια" να παίζουν στο μετρό. Τα μόνα βέβαια που δεν λέγονται σχετικώς είναι τα πραγματικά αίτια της τραγωδίας αυτής και οι πραγματικοί υπεύθυνοι. Για να δούμε λίγο τα γεγονότα λοιπόν… έτσι, μπας και ξεφύγουμε από τον καταιγισμό των οργάνων της καθεστωτικής προπαγάνδας.

Κατά συνέπεια, έχουμε και λέμε:

ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΠΩΛΕΣΑΜΕ

Κάνουμε μια παύση από την περιγραφή της γελοιότητας που ζούμε τις τελευταίες ημέρες για να παρουσιάσουμε ένα ιδιαίτερα σοβαρό θέμα που αφορά την ταυτότητα του σύγχρονου ελληνισμού. Ο Ελληνοχριστιανισμός, μπορεί ανέκαθεν να ήταν μια ιδιάζουσα ταυτότητα με αρκετά σοβαρά προβλήματα, αλλά υπήρξε το συγκολλητικό στοιχείο των Ελλήνων για αιώνες. Το παρόν άρθρο περιγράφει με αντικειμενικό τρόπο, πέρα απο εκθειασμούς και αναθεματισμούς, το τι ήταν αυτή η ταυτότητα και το πως οι προβληματικές πτυχές της μπορούν να ξεπεραστούν. Οι θέσεις που παρουσιάζονται στο άρθρο, δεν σημαίνει πως είναι και οι επίσημες θέσεις του μπλογκ. Θεωρούμε όμως πως ο Ελληνοχριστιανισμός είναι ένα θέμα που πρέπει να εξετασθεί και μελετηθεί.

Θεόδοτος

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Υπερ Πίστεως και Πατρίδος

Όλοι οι λαοί που θέλουν να υπάρχουν και να ζουν, πρέπει να έχουν μία ταυτότητα η οποία να τους επιτρέπει να υπάρχουν. Δηλαδή το παρελθόν και το τώρα να έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Ο Ελληνοχριστιανισμός ήταν η ταυτότητα που ως λαό μας έβγαλε από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να τον ορίσει, έπειτα να αναδείξει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του και τέλος να ερευνήσει άμα οι αδυναμίες γίνεται να ξεπεραστούν.

Ο Ελληνοχριστιανισμός είναι η ταυτότητα η οποία θεωρεί πως Έλληνας είναι ο χριστιανός, ο οποίος υπάγεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, κατοικεί εντός των ορίων της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, ομιλεί την ελληνική ως πρώτη γλώσσα και διακατέχεται από ελληνικό αίσθημα. Η ταυτότητα αυτή μπορεί να λύσει (και για αιώνες το είχε καταφέρει) το φυλετικό (με την έννοια των Ελληνικών φύλων και όχι της ράτσας) θέμα της Ελλάδος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ψευδολογούμε, ένα σοβαρό πρόβλημα που έχει η χώρα είναι πως ο Έλληνας δεν χαρακτηρίζεται από έναν καθαρό φαινότυπο (φαίνομαι+τύπος), λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης που έχει ως συνέπεια το δύσβατο ηπειρωτικό (δε νοείται ο νομός) περιβάλλον και τα πολλά νησιά. Από αυτό το ατυχές φαινόμενο, φυσικό είναι να δημιουργείται η βάση για μίας εξαιρετικά σκληρής μορφής τοπικισμού. 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Πρώτος ο Πλάτωνας το είχε διαπιστώσει: Οι δημοκρατίες ευθύνονται για την γέννηση των τυραννιών, δηλαδή, των δικτατοριών. Αφού λοιπόν τις γεννήσουν, μετά κλαίγονται ότι η δημοκρατία…''απέθανε''.  Όμως  ένα άλλο χαρακτηριστικό των δημοκρατιών, είναι να φέρονται οι ίδιες δικτατορικά, όταν δουν ότι απειλούνται τα συμφέροντα τους. Θα προσπαθήσουμε  λοιπόν να περιγράψουμε τι συνέβη στην Ελλάδα αυτές τις ημέρες. Πρώτα όμως θέλουμε να επισημάνουμε, ότι όσα θα γράψουμε δεν αποτελούν υπεράσπιση του κόμματος της Χρυσής Αυγής, μια που δεν έχουμε σχέσεις με κανένα πολιτικό κόμμα ή οργάνωση, και κάθε φαινόμενο που εξελίσσεται εντός του Ελλαδικού και Ευρωπαϊκού μετανεωτερικού χωροχρόνου, ο Θεόδοτος το αντιμετωπίζει με κριτική ματιά. 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΩΣΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην Παλαιά Βουλή, στις 16 Μαΐου 2013, με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του "Με τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα. Ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης και η Ελευθερία των Ελλήνων, 1800-1834"

Κυρίες και Κύριοι,

το εξώφυλλο του βιβλίου

          Ξέρετε, οποιοσδήποτε ανεβαίνει σε βήμα για να μιλήσει σε εκδήλωση όπως η σημερινή αντιμετωπίζει δίλημμα: Τι πρέπει να κάνει;

Να προσπαθήσει να κερδίσει τις καρδιές των ακροατών; Ή, αντίθετα, να πει την αλήθεια αδιαφορώντας για τις συνέπειες;

          Ως γνωστόν, η επιλογή των πολιτικών ανδρών σταθερώς είναι η πρώτη· και, όταν τώρα αναφέρομαι σε «πολιτικούς», δεν εννοώ μόνο τους τωρινούς, εδώ, στη δική μας χώρα, αλλά και σε προσωπικότητες μεγάλου διανοητικού και ηθικού διαμετρήματος, οι οποίοι όμως απέκρυψαν μεγάλα κομμάτια της πραγματικότητας, προκειμένου να ενωθούν με τον Λαό τους και να γίνουνε η ψυχή του. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, εγώ δεν είμαι πολιτικός· ή, αν προτιμάτε, προσπαθώ μεν να είμαι  πολιτικός αλλά του στυλ που καθιέρωσαν ο  Πλάτωνας π.χ. και ο Αριστοτέλης· με άλλα λόγια, θεωρώ ότι το Κράτος και η Κοινωνία οφείλουν, πριν και πάνω από όλα, να εκπαιδεύουνε τον Λαό – και, κατά συνέπεια, εκείνο που αδηρίτως προέχει είναι η ανακάλυψη και προβολή της Αλήθειας. Εν ολίγοις, μας χρειάζονται όχι δημαγωγοί αλλά Δάσκαλοι· και τον ρόλο του Δασκάλου θα αναλάβω για λίγο, εδώ και τώρα, και εγώ.

          Το τι γίνεται, το ακούσαμε στο μήνυμα του Αλέξανδρου Ντούγκιν. Εγώ, δεδομένου ότι συμφωνώ με αυτά, θα σας το κάνω λιανά, διότι παντού και πάντοτε η Αλήθεια ελευθερώνει:  γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. Θα αρχίσω λοιπόν με τέσσερις διαπιστώσεις των αντιπάλων μας, δηλαδή των φιλελεύθερων και πλουτοκρατικών Δυνάμεων του Δυτικού κόσμου, που μας έχουνε φέρει σήμερα στην τραγική κατάσταση που όλοι μας βιώνουμε:

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 (ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Με την ευκαιρία της γνωστής επετείου, ο Θεόδοτος δημοσιεύει αποσπάσματα των πρώτων κεφαλαίων σχετικής μελέτης (με έμφαση στην εξωτερική πολιτική του στρατιωτικού καθεστώτος των ετών 1967-1974) του κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλου. Η μελέτη αυτή ήταν να κυκλοφορήσει με το φύλλο της Παρασκευής, 19ης Απριλίου, του Ελεύθερου Κόσμου, μα λόγω απροσδόκητων αλλαγών στον προγραμματισμό της εφημερίδας  δημοσίευσή του αναβλήθηκε για τον προσεχή Ιούνιο.

Η γεωπολιτική σημασία του ελλαδικού χώρου

Harold Mackinder

Η κατανόηση της Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας είναι τελείως αδύνατη, εάν δεν επιχειρηθεί πάνω στη βάση του δόγματος Mackinder: Εάν η Δύναμη η οποία κατέχει την καρδιά της Ευρασίας (=Ευρώπη+Ασία) επιτύχει πρόσβαση στα παράλια ειδικώς της Μεσογείου, τότε αυτομάτως αποκτάει ικανότητα παγκόσμιας κυριάρχησης. Τέτοια Δύναμη είναι κυρίως η Ρωσία… ‘Καθήκον’ κατά συνέπεια των φιλελεύθερων, δημοκρατικών Δυνάμεων της Δύσης…είναι να αποτρέψουνε αυτήν την κάθοδο. Και μια ματιά στον χάρτη είναι αρκετή, για να γίνει αντιληπτή η τεράστια, κολοσσιαία στην ουσία σπουδαιότητα του ελλαδικού χώρου όσον αφορά την εφαρμογή του δόγματος αυτού… Η Δύση, πράγματι [ελέγχοντας την Ελλάδα], είχε καταφέρει να κρατήσει τη Ρωσία μακρυά από τη Μεσόγειο. Η κατάσταση όμως έμελλε δραματικώς να μεταβληθεί το έτος 1967.

                         Η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση και οι επιπτώσεις της

…Το ενδεχόμενο νέας σύρραξης μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών Κρατών της περιοχής ήτανε ορατό ήδη από το 1966. Και το ενδεχόμενο αυτό έπαιρνε διαστάσεις παγκοσμίως δραματικές, δεδομένου ότι η «δημοκρατική Δύση» υποστήριζε το Ισραήλ, ενώ αντίθετα η Σοβιετική Ρωσία τις αραβικές χώρες…

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΑΪΜΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Λάβαμε το παρακάτω ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο από φίλο αναγνώστη και το δημοσιεύουμε. Θα θέλαμε επίσης να τονίσουμε πως η περίοδος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης θεωρείται από τους "προοδευτικούς" και κυρίως από αυτούς που βρίσκονται πίσω από τους "προοδευτικούς" ως από τις πλέον θαυμάσιες περιόδους της ιστορίας καθότι η αχαλινωτη ελευθεριότητα και η γενικευμένη ηθική παρακμή γνώρισαν τη περίοδο εκείνη πρωτόγνωρη άνθιση. Η αντικειμενική ιστορική μελέτη της περιόδου αυτής καταδεικνύει τι δυστοπικά οράματα έχουν για την κοινωνία οι δυνάμεις της "προόδου". 

Γράφει ο Θωμάς Παππάς

τα δύο πρόσωπα της Δ. της Βαϊμάρης: πείνα και πλήρης ηθική παρακμή

Τον τελευταίο καιρό συναντάμε συχνά άρθρα  που αναφέρονται στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης και πόσο εκείνη η ιστορική εποχή περιέχει κοινά σημεία με την σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ο σκοπός των άρθρων αυτών θεωρούμε πως είναι διπλός. Κυρίαρχος από τους δυο λόγους  είναι η κατάδειξη του αποτελέσματος της καταστροφή και του θανάτου ως συνεπακόλουθο της επιλογής του φασισμού από τον λαό που στο σημερινό ανάλογο αποσκοπεί στην επιδίωξη αποδυνάμωσης της σημαντικής δυναμικής που αναπτύσσει η Χρυσή Αυγή.

Ο δεύτερος λόγος αφορά κυρίως επικουρικά την ανάδειξη των αριστερών/προοδευτικών/δημοκρατικών αρθρογράφων ως ενός είδους διανοούμενων που ανακαλύπτουν από τα σκονισμένα κιτάπια της Ιστορίας εκείνο ειδικά το ιστορικό παράδειγμα το οποίο πρέπει να αποφύγει η Ελλάς προκειμένου να γλιτώσει την επερχόμενη καταστροφή και τον όλεθρο. Κατά συνέπεια διακριτικά αυτοανακηρύσουν την προοδευτική/δημοκρατική Αριστερά,  και μαζί και τους ίδιους ως μέρος του συστήματος φυσικά, ως τους πραγματικούς Σωτήρες σε αντιδιαστολή πάντα με το αντίπαλο δέος που υψώνεται πλέον ανοιχτά από την Χρυσή Αυγή. 

OI ΑΛΗΤ' ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΕΛΙΤ

Το παρόν άρθρο είναι από το βιβλίο του κ. Θωμά Θεολόγη και γράφτηκε το 2010

   Ἀλητεία, ὅπως θά γνωρίζετε, εἶναι ἡ περιπλάνηση κι ἀλήτης ὁ περιπλανώμενος πού δέν διαθέτει μόνιμη κατοικία. Ἡ λέξη ἐλίτ εἶναι ξενόφερτη καί ἡ καταγωγή της πολύ παλιά. Ἐπειδή οἱ ἀνήκοντες στή συνο­μοταξία τῶν ἀλητῶν δέν ἀποτελοῦσαν νο­μεν­κλατούρα, ἔψαξαν καί βρῆκαν μιά ἀόρα­τη ἀνεμόσκαλα πού τούς ἀναβάθμισε, μετα­τρέποντάς τους ἀπό «ἀλῆτ’» σέ «ἐλίτ»! Τά πράγ­ματα συνέβησαν κάπως ἔτσι:

Ὁ Ἕλληνας, σκέφτηκαν, δέν παραδέχε­ται πώς ὑπάρχει στόν κόσμο κάτι πού αὐτός νά ἀγνοεῖ! Ἀνοῖξτε κουβέντα γιά τούς πυραύλους S300 στή Λαϊκή ἤ στό καφενεῖο τοῦ πιό ἀπο­μονωμένου χωριοῦ καί πεῖτε μου ποιός, ἐκτός ἀπό τόν μουγγό, δέν θά ἔχει ἄποψη! Ἔτσι, σιγά – σιγά, γελοιοποίησαν τήν ἑλληνική γλῶσσα. Προτίμησαν τό πλαφόν ἀντί τῆς ὀροφῆς, ἐπει­δή τό πλαφόν μπορεῖς νά τό ἀνεβοκατεβάσεις καί νά ἐμπαίξεις τό φορολογούμενο, π.χ., ἐνῶ τήν ὀροφή δέν εἶναι δυνατόν νά τήν μετα­τοπίσεις, χωρίς νά γκρεμίσεις ἤ νά προσθέσεις λίγο τοῖχο. Καταλάβατε; Ἔτσι καί πεῖς συ­σκότιση, προδόθηκες ὅτι μιλᾶς γιά «μαυρίλα», ἐνῶ μέ τό μπλακάουτ καθαρίζεις μέ τήν πρώ­τη!..

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ & ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

H Ομιλία του Θωμά Θεολόγη στην εκδήλωση που έγινε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου , με θέμα «Απόψεις  για τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο», στην αίθουσα της Παλαιά Βουλής, στις 14 Οκτωβρίου 2012.

Κυρίες και Κύριοι,

Τα Βαλκάνια κατά του Οθωμανού τυρράνου

Από τα πρώτα χρόνια του 20^ού αιώνα, η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Οι βαλκανικοί λαοί που για αιώνες στέναζαν κάτω από τον τουρκικό ζυγό, αποφάσισαν να παλέψουν για την ανεξαρτησία τους κι άρχισαν ένα υπέροχο αγώνα κατά του κατακτητού. Έτσι, στις 4 Οκτωβρίου 1912, ξεκίνησε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος με την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο, ενωμένες κατά της Τουρκίας.

Κατά την περίοδο εκείνη ο ανταγωνισμός των μεγάλων Δυνάμεων και της Ρωσίας στην περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης ήταν μεγάλος. Η Βουλγαρία και η Σερβία υπολόγισαν πώς οι συνθήκες ήταν κατάλληλες για κοινή δράση κατά της Τουρκίας και στις 19 Φεβρουαρίου 1912 υπέγραψαν μυστική Συνθήκη Συμμαχίας. Αργότερα προσετέθη και το Μαυροβούνιο. Μ’ αυτή τη μυστική συμφωνία ζωτικά ελληνικά εδάφη θα περιέρχονταν στους συμμαχήσαντες.

Η αγγλική διπλωματία που πληροφορήθηκε τα ανωτέρω, ενημέρωσε τον Βασιλέα Γεώργιο. Όχι, βέβαια, από αγάπη για την Ελλάδα, αλλά για να τεθεί φραγμός στην κάθοδο των Ρώσων στη Μεσόγειο. Έχοντας το Γιβραλτάρ, την Μάλτα, την Κύπρο και το Σουέζ στα χέρια τους, οι Άγγλοι ήταν κύριοι της Μεσογείου. Τους χρειαζόταν, όμως και η Κρήτη κι αυτός ήταν ο λόγος που χρησιμοποίησαν τον Βενιζέλο κατά του πρίγκιπος Γεωργίου- τον οποίο οι ίδιοι είχαν τοποθετήσει ως ύπατο Αρμοστή στη Μεγαλόνησο. Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα δεν τους βόλευε και γι’ αυτό υποστήριζαν τον Βενιζέλο που ήταν υπέρ της ανεξαρτησίας του νησιού.

AΛΛ' ΟΥΔΕΝ ΕΡΠΕΙ ΨΕΥΔΟΣ ΕΙΣ ΓΗΡΑΣ ΧΡΟΝΟΥ

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία, Σάββατο, 11 Αυγούστου.

                                                                                                                     

 

Γράφει ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος 

Ελευθέριος Βενιζέλος

«Τό Γενικό Ἐπιτελεῖο καί [γενικῶς] οἱ στρατιωτικοί στήν Ἑλλάδα δέν θέλουν πόλεμο, διότι εἶναι πεπεισμένοι ὅτι στίς δύο τελευταῖες ἐκστρατεῖες [τους] ὑπῆρξαν περισσότερο τυχεροί παρά ἄξιοι. Τή γνώμη αὐτήν [τή] συμμερίζεται καί ὁ Βασιλιάς. Παραλλήλως, βέβαια, [ὁ μονάρχης] ἐμφορεῖται [ὅσον ἀφορᾶ τή στάση του αὐτήν] καί ἀπό τούς δεσμούς του, δυναστικούς καί προσωπικούς, μέ τόν Αὐτοκράτορα τῆς Γερμανίας... Ὁ Βενιζέλος [ἀπό τήν ἄλλη πλευρά], ἔχοντας [ἁπλῶς] τήν ὑποστήριξη ἑνός [ἤδη] ἐξασθενημένου κόμματος, εἶναι ὁ μόνος πού ἀντιμετωπίζει τήν προοπτική τοῦ πολέμου. Οἱ στρατιωτικοί καί ὁ Βασιλιάς ὅμως ἔχουν τήν ὑποστήριξη, στήν κατά τοῦ Βενιζέλου ἀντίθεσή τους, τῶν ἀντιπάλων καί ἀνταγωνιστῶν αὐτοῦ τοῦ τελευταίου, οἱ ὁποῖοι εἶναι καί ἰσχυροί καί πολυάριθμοι. Δέν μπορεῖ, κατά συνέπεια, νά πιστέψη κανείς πώς ὁ Βενιζέλος εἶναι σέ θέση νά παρασύρη τήν Ἑλλάδα στόν πόλεμο.»

            Μετά ἀπό τήν ἀνάγνωση τῆς περικοπῆς αὐτῆς εὐλόγως διερωτᾶται κανείς τί περισσότερο θά μποροῦσε νά γραφῆ γιά τήν Ἑλληνική Ἱστορία κατά τή διάρκεια τῆς ταραχώδους δεύτερης δεκαετίας τοῦ Κ΄ αἰώνα. Μέσα σέ λίγες γραμμές, πράγματι, ἔχουν ἐπιτυχῶς ἐκτεθῆ καί ἀναλυθῆ σχεδόν τά πάντα· καί συγκεκριμένα:

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΝΕΦΙΚΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ

To παρόν κείμενο μας το έστειλε ένας καλός φίλος του μπλογκ από το Παρίσι. Αποτελεί μία ψυχολογική/ψυχοϊατρική προσπάθεια κατανόησης (και θεραπείας) των δεινών μέσα στα οποία  βωλοδέρνει η σημερινή Ελλάδα.

                                                                                                                                                               Θεόδοτος

Γράφει ο L.V.F.

       Οι απανταχού της Ευρώπης Εθνικοσιαλιστές υπήρξαν ανέκαθεν σαφείς: Πολιτική είναι η τέχνη του ανέφικτου. Αυτό, άλλωστε,  είναι αυταπόδεικτο: Την πολιτική τη χρειαζόμαστε, για να επιτευχθεί εκείνο που είναι ανέφικτο για εμάς, τα μεμονωμένα άτομα. Και τούτο, επειδή ό,τι είναι εφικτό το κατορθώνουμε και μόνοι μας. Ακριβώς εκείνο που δεν μπορούμε να κατορθώσουμε μόνοι μας το επιδιώκουμε μέσω της πολιτικής.

Raymond Aron

          Την -εμφανώς- ανόητη διατύπωση, πως πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, την είχε ξεφουρνίσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Πότε όμως; Όταν, αφού επιχείρησε να εγκαθιδρύσει, με τη βοήθεια του Στρατού, αυταρχικό καθεστώς στην Ελλάδα κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960 και απέτυχε (επειδή κινήθηκε εναντίον του ο τότε βασιλιάς), έφυγε στο Παρίσι  και εκεί άρχισε εντατική εκπαίδευση και δια βίου μάθηση. Δάσκαλός του ήταν ο Raymond Aron, ιουδαίος φυσικά (τι άλλο θα ήταν;) ο οποίος υπήρξε και δάσκαλος του Henry Kissinger. Την πιάσατε τώρα την αόρατη γραμμή μεταξύ Kissinger και Καραμανλή; 

          Εσείς πάντως, εκεί στην Ελλάδα, πρέπει να ξέρετε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν πολύ πιο καλός και στοργικός μαθητής από τον Kissinger. Μόλις ο Raymond Aron χρειάστηκε να μπει σ’ένα νοσοκομείο στο Παρίσι, ο Καραμανλής (ο εθνάρχης ντε!) κάθε μέρα στο πλευρό του! Στο κρεβάτι ο Aron, στο προσκέφαλό του ο θεμελιωτής της Δημοκρατίας μας! Και να κάτι ανθοδέσμες τόσο μεγάλες (μετά συγχωρήσεως), ένα μέτρο η κάθε μια! Πολλή στοργή σας λέω! Ακόμα έχουν να το λένε εδώ, στο Παρίσι, πόσο καλός και επιμελής μαθητής του Aron ήταν ο εθνάρχης σας!

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: O ΚΟΙΝΩΝΙΚOΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΩΝ (1916-1920)

Επειδή τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύς λόγος για τον «Ναζισμό», τη «χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία», τον «διάλογο μεταξύ αντιμαχομένων πολιτικών παρατάξεων» κ.λπ., κ.λπ., Ζητήσαμε από τον κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλο, επίλεκτο συνεργάτη του, άδεια δημοσίευσης άρθρου του με τίτλο: «Λησμονημένη Επανάσταση: Ο πολιτικός και κοινωνικός Αγώνας των Ελλήνων Επιστράτων (1916-1920)». Παρ΄όλο που το άρθρο αυτό έχει έντονο επιστημονικό χαρακτήρα με αποτέλεσμα να είναι μακρύ και –πιθανόν- δύσκολο στην ανάγνωση, συνιστούμε σε όλους τους φίλους μας να το διαβάσουν προσεκτικά. Και τούτο, διότι μπορεί, πράγματι, η δημοκρατία να γεννήθηκε στην Αρχαία Αθήνα, αλλά βέβαιο παραμένει ότι η Δεξιά, και μάλιστα στην ιδεατή της μορφή, εμφανίστηκε και καρποφόρησε ακριβώς στη  Σύγχρονη  Ελλάδα.

                                                                                                                                                         Θεόδοτος

Λόγω μεγέθους (36 σελίδες) το άρθρο βρίσκεται ανεβασμένο στο scribd εδώ όπου μπορείτε να το διαβάσετε. Επίκειται δημοσίευση του εντός της επόμενης βδομάδας σε ακαδημαϊκό περιοδικό. Επί του παρόντος το κείμενο στο scribd έχει μόνο δυνατότητα ανάγνωσης, μετά την δημοσίευση του θα ενεργοποιήσουμε και την δυνατότητα κατεβάσματος του.

MΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

 Όπως είχαμε προβλέψει υπήρξαν αντιδράσεις στο τελευταίο άρθρο του κ. Κυριώτη με κύριο θέμα το τελευταίο "φιλελληνικό" hit και κάποια θέματα ονοματολογίας μεγάλων Ελλήνων. Ο κ.Κυριώτης αποφάσισε να απαντήσει σε έναν ανώνυμο αναγνώστη που οι αντιδράσεις του ήταν κάπως έντονες, αλλά καθώς η απάντηση είναι μακροσκελής, δημοσιεύεται σε μορφή άρθρου.

                                                                                                                                                      Θεόδοτος

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης 

Κύριε Ανώνυμε (Apr 26, 2012 04:53 PM & Apr 26, 2012 05:22 PM στο άρθρο Ι AM HELLENE...) που κόπτεσθε υπέρ των «αρχαίων σας προγόνων», θα προσπαθήσω να κωδικοποιήσω τις απόψεις και τα επιχειρήματά σας.

 
    1. Η Επανάσταση του 1821 είχε χαρακτήρα πριν και πάνω απ’όλα θρησκευτικό. Οι Χριστιανοί εξεγέρθηκαν εναντίον των Μουσουλμάνων που τους καταπίεζαν. Πρώτα πήραμε τα όπλα υπέρ Πίστεως και μετά υπέρ Πατρίδος, όπως έλεγε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Αυτό ήταν φυσικό, διότι το αντίστοιχο της «εθνικής ιδέας» κατά τον Μεσαίωνα είχε αναπτυχθεί πάνω σε αποκλειστικώς θρησκευτική βάση. Όποιος ήταν Χριστιανός αυτομάτως αποκτούσε την ιδιότητα του υπηκόου του βυζαντινού αυτοκράτορα. Σας υπενθυμίζω εδώ ότι η μονή Κουτλουμουσίου στο Άγιον Όρος έχει ιδρυθεί από εκχριστιανισμένο... Τούρκο, ότι η πολιτική γραμμή της Αυτοκρατορίας επί Μανουήλ  Κομνηνού χαραζόταν επίσης από Τούρκο, τον Αξούχο (Αξούχ), ότι Τούρκοι υπερασπίστηκαν τα θαλάσσια τείχη της Βασιλεύουσας τον Μάιο του 1453 (και ήταν οι μόνοι που αυτοκτόνησαν, όταν τα στρατεύματα του Μωάμεθ μπήκαν στην Πόλη). Απόγονοι εκχριστιανισμένων Τούρκων (από την εποχή της Φραγκοκρατίας) είναι σήμερα ορισμένοι από τους παλαιότερους κατοίκους της Ηλείας, ενώ, για να πάμε και στους γείτονές μας, οι φανατικότεροι Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Ρουμανίας είναι Τούρκοι, οι Γκαγκαούζοι (Γκαγκαούζηδες), που φυσικά μιλούν τουρκικά και αρνούνται κατηγορηματικώς να εγκατασταθούν σε έδαφος της εκκοσμικευμένης Τουρκικής Δημοκρατίας. Γιατί δεν διαβάζετε (εφόσον τόσο πολύ ενδιαφέρεστε για την Ιστορία) το τελευταίο βιβλίο του κ. Σπύρου Χατζάρα που λέει αρκετά και ωραία για τους «αυτόχθονες» της «ελληνικής γης»;

    2. Όσον αφορά τα ονόματα, έχετε δίκιο αλλά μόνο εν μέρει. Το σφάλμα σας είναι ότι γενικεύετε. Όταν κάποιος κατά τους αποστολικούς χρόνους και μέχρι την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου γινόταν Χριστιανός,  βαφτιζόταν μεν, αλλά κρατούσε το παλιό του όνομα. Έτσι, υπάρχουν και κληρικοί ακόμα με ονόματα τελείως ειδωλολατρικά, Διόδωρος π.χ. (παλαιός Πατριάρχης Ιεροσολύμων), Αθηναγόρας (παλαιός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως) κ.λ.π.  Πράγματι επίσης, πολλά ονόματα χριστιανικά έχουν εβραϊκή προέλευση, όπως π.χ. Μιχαήλ, Γαβριήλ, Σεραφείμ κ.λ.π. Όλα όμως έχουν τα όριά τους: τα ονόματα Σολομών (που έχει θεωρηθεί όχι δίκαιος όπως λέτε αλλά σοφός), Αβραάμ και Μωυσής είναι εβραϊκά και, όσο τουλάχιστον είναι γνωστό στην Ελλάδα, χρησιμοποιούνται μόνο από Ιουδαίους.  Προσωπικώς, είχα δει κάποτε ένα Γύφτο (Τσιγγάνο), που λεγόταν Αβραάμ, και ένα καλόγερο που ονομαζόταν Μωυσής. Αυτά όμως δεν είναι παρά εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Θέλετε κι άλλο επιχείρημα; Το όνομα Αζώρ είναι από την Παλαιά Διαθήκη και, μάλιστα, ο Αζώρ θεωρείται «πρόγονος του Χριστού». Εγώ δεν ξέρω κανένα Έλληνα όμως να ονομάζεται Αζώρ – και,επιπλέον, παλιότερα, όταν ήμουν κι εγώ νέος, Αζώρ ονομάζονταν αποκλειστικώς οι σκύλοι. Είναι λάθος λοιπόν να βάζετε  φύρδην-μίγδην όλα μαζί τα εβραϊκής προέλευσης ονόματα.

Ι AM HELLENE...ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ

Το παρόν κείμενο γνωρίζουμε πως μπορεί να ενοχλήσει κάποιους αναγνώστες μας, το δημοσιεύουμε όμως καθότι πιστεύουμε πως με «χαϊδέματα» δεν «ξύπνησε» ποτέ κανείς...

                                                                                                                                                   Θεόδοτος

Κατερίνα Μουτσάτσου, σε στιγμές πατριωτικής έξαψης και ρίγους...

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης


  Εσείς δεν τον ξέρετε τον Norman Mailer. Ήταν ένας Αμερικανοϊουδαίος συγγραφέας του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα που, όπως συνήθως γίνεται, είχε φήμη αρκετά μεγαλύτερη από την αξία του. Πολλά πάντως από αυτά που έγραψε ήταν σωστά. Σε ένα βιβλίο του λοιπόν έγραφε (αυτός ήταν, εάν θυμάμαι καλά) για κάποιον πλούσιο Αμερικανό που είχε έρθει στην Ελλάδα και είχε βρει μια ντόπια καλλονή που τον περίμενε ξαπλωμένη στα «ονειρεμένα ακρογιάλια της γαλανής μας πατρίδας» σαν «μπριζόλα απλωμένη πάνω σε βράχια καφτά».

Ο Ν.Μailer σε εξώφυλλο του LIFE

  Όταν το πρωτοδιάβασα, δεν κατάλαβα τι «εννοούσε ο ποιητής». Καμιά από τις Ελληνίδες που γνώριζα εγώ και οι γονείς μου δεν «περίμενε» ποτέ της κάποιον Αμερικανό «ξαπλωμένη σαν μπριζόλα σε καφτά βράχια». Μετά περάσανε τα χρόνια και βλέποντας από ‘δω κι από ‘κει διάφορες «Ελληνίδες» των ανώτερων και κατώτερων κοινωνικών τάξεων κατάλαβα πως μάλλον δίκιο είχε ο Mailer. Πείστηκα όμως τελείως, μόλις είδα το σποτάκι αυτής της απίθανης Κατερίνας Μουτσάτσου... Ναι, αυτής της καλλίγραμης και διακριτικώς ημίγυμνης που σειέται, λυγιέται και φοβερίζει το σύμπαν, εάν δεν σπεύσει (το σύμπαν) να «μας πληρώσει και τα σώβρακα, επειδή διδάξαμε (στο σύμπαν) τη ... δημοκρατία και την... ελεύθερη αγορά».

  Πίσω της, εάν παρατηρήσατε προσεχτικά το σποτάκι, φαίνονται άλλες δύο επίσης –αν και όχι και τόσο διακριτικώς- ημίγυμνες καλλονές που από ξαπλωμένες «σαν μπριζόλες πάνω σε καφτά βραχάκια» έχουν μπει σε βαρκάκια, τεντώνουν τα κάλλη τους προς τους γαλανούς ουρανούς και περιμένουν τον –όποιο ματσωμένο- Αμερικανό, να του διδάξουν και «τα υπόλοιπα» της ελεύθερης αγοράς.

TO ΟΝΟΜΑ ΩΣ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΒΑΖΟΥΝ ΕΣΑΣ ΝΑ «ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ»

Γράφει ο Ευστάθιος Κυριώτης

Όπως έχουνε πια όλοι καταλάβει, ιδίως οι αναγνώστες των τεσσάρων τευχών της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (Το Βήμα, Τα Νέα, Η Καθημερινή και Ελευθεροτυπία), σε λίγο θα έχουμε εκλογές στη δημοκρατική μας χώρα. Για να δούμε όμως, μία προς μία, τις δημοκρατικές προσωπικότητες που θέλουν την ψήφο του Ελληνικού Λαού, ώστε να τον πατήσουν τελείως, να τον αποτελειώσουν έτσι, που να μην του μείνει (του Λαού) ούτε ανάσα. Εντάξει; Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

    1. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. 

K.Mητσοτάκης

Αυτός, παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να ρυθμίζει πολλές καταστάσεις. Έχει εδώ και δυο χρόνια όμως αποδειχτεί ότι η οικογένεια Μητσοτάκη είναι ιουδαϊκής καταγωγής. Βρέθηκε συγκεκριμένα έγγραφο στο οποίο πρόγονός της αναγράφεται με δύο ονόματα, το Μωρίς, δηλαδή Μωυσής, και ένα χριστιανικό, όπως κάνανε πολλοί Ιουδαίοι οι οποίοι μεταπηδούσαν στον Χριστιανισμό, για να μην ξεχνάνε την ιουδαϊκή καταγωγή τους και να είναι διακριτοί από τους ομοίους τους.(Γεωργίου Γ. Αϋφαντή, Ο ιστορικός εμπαιγμός..., σελ. 63-66. Για την αντικατάταση του ονόματος Μωυσής από το  Μωρίς, βλ. Χρονικά. Όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδος, τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 1998, σελ. 6.)

 

    2. Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Ε.Βενιζέλος

Ο Μητσοτάκης πρέπει να αφήσει διάδοχο στη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα. Η κόρη του φαίνεται ότι δεν μπορεί να αναλάβει πλήρως αυτόν τον ρόλο. Επίσης δεν μπορεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (γιος της αδελφής του κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες). Έτσι, όπως παλιά η οικογένεια Μητσοτάκη είχε σε βαθμό καθοριστικό προωθήσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο (Δ. Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός 2012, σελ. 33), στη σημερινή εποχή  έχει οπωσδήποτε βοηθήσει και  τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Η αναζήτηση μαρτυριών από πρώην συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ίσως έφερνε στο φως σχετικά στοιχεία με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον...
    Αυτός, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι που καθιέρωσε τον όρο «Θεσσαλονίκη, η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» (Χρονικά του Κ.Ι.Σ., τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1998, σελ. 15), και αυτή η «κίνησή» του διασφάλισε την πολιτική του άνοδο. Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή, διότι τα πράγματα είναι τελείως ξεκαθαρισμένα. Το όνομα Βενιζέλος είναι εβραϊκό (Δημήτρη Μιχαλόπουλου, Ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση, Πελασγός 2012, σελ. 33). Σύμφωνα βέβαια με αμερικανικό έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (αλλά και κατά πώς λέει η αγγλική Wikipedia) αυτός ο Βενιζέλος, ο Ευάγγελος, δεν λεγόταν Βενιζέλος αλλά Τούρκογλου (Türkoğlu) και ονομάστηκε Βενιζέλος, γιατί θαύμαζε   το εθνοσωτήριο έργο του Βενιζέλου Α΄.  Εγώ δεν ξέρω, τι να σας πω, ούτε στα οικογενειακά των Μητσοτάκηδων είμαι ούτε στα των Βενιζέλων. Ένα ξέρω: Τούρκογλου=γιος του Τούρκου. Πώς θέλετε λοιπόν να λέγεται ο νέος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ; Βενιζέλος; Είναι εβραϊκό. Τούρκογλου; Είναι αυτό που δηλώνει. Μπορείτε λοιπόν να τον ψηφίσετε, ο Θεόδοτος ούτε μπορεί αλλά ούτε και θέλει να παρακωλύσει το δημοκρατικό σας δικαίωμα της ψήφου, αλλά κανένας από εδώ και πέρα δεν θα μπορεί να πει πως «δεν ήξερε τι ψήφιζε» και τα λοιπά.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Eπειδή πολλοί αναγνώστες μας αγνοούν –κυρίως λόγω ηλικίας- τι ακριβώς έχει γίνει με τον Α. Λιάκο και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Θεόδοτος αναδημοσιεύει το παρόν κείμενο, η πρώτη δημοσίευση του οποίου έχει γίνει στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, την Κυριακή, 25^η Μαρτίου 2012.

         Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη  θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση  κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή  έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής έκθεσης που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή  και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος.

Ο Δ. Μιχαλόπουλος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, όπως ήταν εύλογο. Η εκδίκαση της υπόθεσης και η έκδοση της σχετικής  απόφασης καθυστερούσε  αρκετά. Στο μεταξύ, λόγω της καθυστέρησης, αυτής ο Α. Λιάκος είχε ήδη προαχθεί  στη βαθμίδα του καθηγητή. Τελικά όμως ο Δ. Μιχαλόπουλος, έστω και αργά, δικαιώθηκε με την με αριθ. 3138/1996 απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας.  Η απόφαση αυτή, μεταξύ των άλλων, τόνιζε ότι «η εκλογή του [κ. Α. Λιάκου] σε θέση της βαθμίδας του καθηγητή είναι συνέπεια της κρίσεως και εξελίξεώς του στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή και συνεπώς έχει ως προϋπόθεση το νόμιμο διορισμό του στην τελευταία αυτή θέση». Αυτό άλλωστε πιστοποιείται και από την παρ. 5 του άρθρου 14 του Νόμου 1268/1982 και την παρ. 1 του άρθρου 7 του Νόμου 2083/1992. Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο της Επικρατείας ζητούσε την ακύρωση της εκλογής του Α.Λιάκου, λόγω του παρανόμου της διαδικασίας με την οποία είχε εκλεγεί αναπληρωτής καθηγητής. Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών λοιπόν όφειλε να εφαρμόσει αυτήν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Έχει, μάλιστα, σημασία το ότι ο τότε Πρόεδρος αυτού του Τμήματος, για να είναι τελείως κατοχυρωμένος, απηύθυνε (μετά την έκδοση της απόφασης) σχετικό ερώτημα στον Προϊστάμενο του Δικαστικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνο Ντούση. Ο Κ. Ντούσης  με το υπ’ αρ. 1150/11-3-1997 έγγραφό του υποδείκνυε την έκπτωση του Α. Λιάκου στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή και την επανάληψη της κρίσης των Α. Λιάκου και Δ. Μιχαλόπουλου, με σκοπό την πλήρωση θέσης αναπληρωτή καθηγητή.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ: Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΤΤΕΡΝΙΧ

Με την ευκαιρία της Θρησκευτικής και Εθνικής Εορτής, ο Θεόδοτος δημοσιεύει σήμερα το κείμενο διάλεξης που δόθηκε σχετικώς πριν από λίγες ημέρες από τον κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλο στη Χριστιανική Στέγη Ιλίου «Η Οδός».

Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε γεγονός κορυφαίο όσον αφορά τη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ήτανε μεγαλύτερη από εκείνη των γεγονότων των ετών 1789-1792 στη Γαλλία. Και τούτο, διότι η πτώση της γαλλικής μοναρχίας δεν επέφερε καμία ευρύτερης σημασίας αλλαγή στον χάρτη της Ευρώπης, ενώ, αντίθετα, η Ελληνική Επανάσταση προξένησε αλλαγές ο αντίκτυπος των οποίων συνεχίζεται έως τις ημέρες μας. Ό,τι λοιπόν έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η επισήμανση των παραγόντων η δράση των οποίων κυοφόρησε τη Μεγάλη Αλλαγή του 1821.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Απεικόνιση του Θ.Κολοκοτρώνη

Ποιοι ήταν οι παράγοντες αυτοί; Η συμβατική ιστοριογραφία σαφώς  εμμένει στις επί τέσσερις, περίπου, αιώνες (1453-1821) συνεχείς προσπάθειες των Ελλήνων να αποτινάξουνε τον οθωμανικό ζυγό. Σήμερα, η άποψη αυτή τείνει να θεωρηθεί  έωλη – αλλά αυτό είναι λάθος. Πράγματι το ελληνικό στοιχείο ξεσηκωνόταν κάθε τόσο με σκοπό να αποτινάξει την κυριαρχία της Υψηλής Πύλης, αλλά –δυστυχώς!- οι ξεσηκωμοί αυτοί δεν μπορούσανε να γενικευθούν: Οι εξεγέρσεις, πράγματι, γίνονταν κυρίως λόγω της  υποκίνησης ευρωπαϊκών Δυνάμεων, της Βενετίας και, ακόμη, της Ισπανίας αρχικώς και της Ρωσίας στη συνέχεια. Η κατάσταση, από την άλλη πλευρά, των Ελλήνων, ιδίως στις άγονες αγροτικές περιοχές, ήταν οικτρή: Όσον αφορά αυτό, μετά τη δημοσίευση εγγράφων που βρίσκονται σε μεγάλες αρχειακές συλλογές της Δυτικής Ευρώπης, αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει. Κατά πόσον, όμως, οι Έλληνες, έστω και καταβάλλοντας το τίμημα της ίδιας τους της ζωής, ήτανε σε θέση να ελευθερωθούν – ε, αυτό είναι κάτι που εκ των πραγμάτων παρέμενε βυθισμένο σε αμφιβολία φριχτή.

          Στην πραγματικότητα, το πρώτο επαναστατικό κίνημα που αυθορμήτως και οργανωμένα ξέσπασε στην Ελλάδα ήταν εκείνο των Κολοκοτρωναίων στον Μοριά κατά τα πρώτα έτη του 19^ου αιώνα. Η σύνδεση του κινήματος αυτού με  γενικευμένη προσπάθεια επικεφαλής της οποίας ήτανε ήδη ο Ιωάννης Καποδίστριας καθόλου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το κίνημα όμως των Κολοκοτρωναίων  είχε σαφή χαρακτηριστικά που ήδη έδιναν τον τόνο στην τάση ανεξαρτοποίησης του Ελληνικού Λαού. Τα χαρακτηριστικά αυτά υπήρξανε τα ακόλουθα:

Η σημαία του Π.Ν. της Ρωσίας

          Α. Ο ψυχικός δεσμός με τη Ρωσία, ο οποίος έγινε εμφανής ευθύς μόλις οι Κολοκοτρωναίοι υψώσανε τη σημαία με τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα, που, ως γνωστόν, ήταν το έμβλημα του πολεμικού Ναυτικού της αυτοκρατορικής Ρωσίας.

          Β. Η έμπρακτη καταφορά κατά των στοιχείων εκείνων –ακόμη και κληρικών- του πληθυσμού της Πελοποννήσου μας τα οποία είχανε αποδειχτεί ερείσματα της οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα.

          Γ. Συνέπεια όμως της καταφοράς αυτής υπήρξε –δυστυχώς!- η συμμετοχή του χριστιανικού πληθυσμού του Μοριά στην καταδίωξη των Κολοκοτρωναίων από τις

Η ΑΘΕΑΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

Το παρόν άρθρο, αν και στο σύνολο του ακριβές, περιέχει μια πληροφορία που δεν έχει υποστηριχθεί με στοιχεία. Πρόκειται για τη θέση πως ο Μεταξάς ήταν ιουδαϊκής καταγωγής. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως απλά προσωπική άποψη του αρθρογράφου την οποία δεν ασπάζεται το μπλογκ.

                                                                                                                    Εκ της διαχείρισης

Γράφει ο Δημήτριος Τσεργίνης

Εάν υπάρχουν ακόμη Έλληνες που πιστεύουν ότι ψηφίζουν στις εκλογές και η ψήφος τους καθορίζει το ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον τόπο, καλύτερα να μην προχωρήσουν στην ανάγνωση αυτού του άρθρου. Υπάρχουν –το ξαναλέμε- ένα σωρό μπλογκς όπου διατυμπανίζεται το «δημοκρατικό έλλειμμα» της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, το «μεγαλείο της Φυλής», τα «ελαττώματα των Αρχαίων προγόνων μας που τα κληρονομήσαμε εμείς» και ένα σωρό άλλες συναφείς ανοησίες. Σήμερα εμείς, του Θεόδοτου, θα προσπαθήσουμε να σας δώσουμε μια ιδέα του τι γινόταν και συνεχίζεται να γίνεται σε αυτόν εδώ τον –δήθεν ευλογημένο- τόπο.

το έμβλημα της Αθηναϊκής Λέσχης

Ας αρχίσουμε λοιπόν από κάτι που όλοι θα θυμούνται. (Και λέω όλοι, γιατί όλοι είναι, σε καθημερινή βάση, στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις, να παρακολουθούν τα διάφορα «αποκαλυπτικά» «ανατρεπτικά» καθώς και τα άλλα, τα «κόντρα σε όλους» και λοιπά και λοιπά). Όταν λοιπόν, σε μία από τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις, ήταν σαφές ότι έβγαινε η «Νέα Δημοκρατία», κατέβηκε βολίδα ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών από το σπίτι του, στην πλατεία Μαβίλη, στο κέντρο της Αθήνας και συγκάλεσε «συνεδρίαση» όλων όχι των πολιτικών αρχηγών αλλά των πολιτικών παραγόντων στην Αθηναϊκή Λέσχη (πού αλλού;) επί της οδού Πανεπιστημίου, κοντά στο Σύνταγμα. Εν ριπή οφθαλμού, δημοκρατικοί  μου συμπολίτες, μαζεύτηκαν στην Αθηναϊκή Λέσχη  απαξάπαντες. Και εκεί, ο Αμερικανός τους εξήγησε ότι έπρεπε να βγει και να κυβερνήσει όχι η «Νέα Δημοκρατία» αλλά το ΠΑΣΟΚ. Και αυτό ακριβώς έγινε: Ενώ είχε αρχίσει η καταμέτρηση των ψήφων και ανακοινώνονταν τα αποτελέσματα, τα αποτελέσματα άλλαξαν και βγήκε το ΠΑΣΟΚ.

Το εκπληκτικό όμως δεν είναι αυτό. Το εκπληκτικό είναι ότι αυτό μαθεύτηκε από όλον τον κόσμο τη στιγμή ακριβώς που γινόταν. Και κανείς ούτε έκανε ούτε είπε τίποτα! Όλοι κάνανε το κορόϊδο... Χαζοί ήταν αυτοί να βγάλουνε το φίδι από την τρύπα; Όχι βέβαια! Ας κάτσουν οι «βλαμμένοι», οι «τρελοί» να διαμαρτυρηθούν! Και έτσι, αγαπητοί μου συμπολίτες, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Και έχουμε και αναγνώστες του Θεόδοτου ακόμα να μας κατηγορούν ότι ασχολούμαστε με «επιστημονικές αναλύσεις» και όχι με την εξεύρεση τρόπου εξόδου από την κρίση. Πώς όμως να βγούμε από την κρίση και πώς να σωθούν οι Έλληνες «από την πείνα», εφόσον αδιαμαρτύρητα κάθεται ο Ελληνικός Λαός και τρώει τέτοιες σφαλιάρες; Άξιος της τύχης του είναι και έχει ακριβώς την κυβέρνηση που του αξίζει. Γι’αυτό κι εμείς γράφουμε εδώ για τους λίγους, τους ελάχιστους που νιώθουνε στο πετσί τους τους εξευτελισμούς στους οποίους καθημερινώς μας υποβάλλει αυτός ο –δήθεν- «τόπος ηρώων, ημιθέων» κλπ. Γι’αυτούς και μόνο γι’αυτούς συνεχίζω εγώ και γράφω όσα ακολουθούν.

ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ

  Δημήτρη Μιχαλόπουλου

Κανένας δεν μπορεί να ασχοληθεί με την έκδοση των έργων της Αρχαίας Γραμματείας, χωρίς να πέσει πάνω στη ζωή και τον θάνατο του Ιωάννη Συκουτρή. Πρόσφατα δύο προσωπικότητες, ο Οδυσσέας Χατζόπουλος και ο Μελέτης Μελετόπουλος, που συστηματικώς καταγίνονται με τον Αρχαίο Ελληνισμό ο πρώτος και τον Σύγχρονο ο δεύτερος, εξέθεσαν σχεδόν με λυρισμό αλλά και επιστημονική δεοντολογία τον βίο και την πολιτεία του σοφού Νεοέλληνα φιλόλογου[i]. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν είναι περίπου τα ίδια. Ο Συκουτρής, Μικρασιάτης με καταγωγή από την Χίο, έκανε μια αριστοτεχνική έκδοση – και μετάφραση – του πλατωνικού Συμποσίου, επιχειρώντας να εγκαινιάσει, κατά τη Μεγάλη Τετραετία[ii] του Ελευθερίου Βενιζέλου τη νεοελληνική απόδοση όλων των έργων της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Ο κατά το 1937 μυστηριώδης και ξαφνικός θάνατός του επέφερε τη ματαίωση της όλης προσπάθειας· μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο κάτι ανάλογο επιχείρησε να κάνει και ο Σπύρος Μαρκεζίνης, αλλά αυτή η δεύτερη προσπάθεια ματαιώθηκε, προτού ακόμα να αρχίσει η πραγματοποίησή της. Το αποτέλεσμα; Ενώ στο εξωτερικό εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφορούν οι στερεότυπες εκδόσεις της Λειψίας και της Οξφόρδης καθώς και οι μεταφράσεις στα αγγλικά του οίκου Loeb  και στα γαλλικά της Association des Belles Lettres, στη δική μας χώρα το Κράτος δεν έστερξε να υποστηρίξει – εμμέσως έστω – τη μεταφρασμένη έκδοση των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μία σημαντική προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση έκανε ο «Πάπυρος»· σήμερα το βάρος ανάλογου εγχειρήματος έχει επωμιστεί ο «Κάκτος» του Οδυσσέα Χατζόπουλου. Με λίγα λόγια, ο Συκουτρής πέθανε λόγω του διωγμού που εξαπολύθηκε εναντίον του, επειδή ισχυροί κύκλοι του εξωτερικού με προσβάσεις – εξυπακούεται – στον ελλαδικό χώρο ήθελαν να αποτρέψουν την από τους Νεοέλληνες κατανόηση των επιτευγμάτων των Αρχαίων Ελλήνων. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν τόσο ο Οδυσσέας Χατζόπουλος όσο και ο Μελέτης Μελετόπουλος – αν και ο δεύτερος ιδιαιτέρως τονίζει, όπως  το συνηθίζει άλλωστε, τον ‘φθόνο’ και τις μικρότητες που έχουν εξελιχθεί σε ‘σταθερές’ της δημόσιας ζωής στον τόπο μας.

          Τίποτα από τα ανωτέρω δεν είναι παράλογο· το ό,τι κάτι συμβαίνει με τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς έχει γίνει πια σαφές· τα περί του φθόνου, της μικρότητας και της κακότητας των Νεοελλήνων είναι πασίγνωστα, μολονότι (και εδώ μπορεί κανείς να κάνει την πρώτη αντιρρητικού χαρακτήρα παρατήρησή του), δεδομένου ότι όλοι σχεδόν  οι άνθρωποι είναι δειλοί και ανόητοι, άρα και φθονεροί, εκδηλώνουν τον φθόνο τους, μόνο εάν δεν φοβούνται να τον εκδηλώσουν. Με άλλα λόγια, ο κάθε Συκουτρής είναι πάντοτε αντικείμενο φθόνου· για να μετατραπεί όμως ο φθόνος αυτός από λανθάνοντα σε φανερό και – κυρίως – έμπρακτο, πρέπει αυτοί που έχουν το εν λόγω συναίσθημα  να μη φοβούνται πια να το εκδηλώσουν· άρα η όσον αφορά τις ‘περιπτώσεις Συκουτρή’  προβολή του ‘φθόνου’, της ‘μικρότητας’ κτλ.ως γενεσιουργού αιτίας του δράματος αποτελεί τετριμμένη κοινοτυπία, που οπωσδήποτε αποπροσανατολίζει τους – έστω – ελάχιστους οι οποίοι, κατά καιρούς, θέλουν πραγματικά να καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους.