Ο ΜΑΡΞ ΝΙΚΗΣΕ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Άρθρο του Marcello Veneziani

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο Μαρξ είναι ο φιλόσοφος που περισσότερο επηρέασε την ιστορία του 20ου αιώνα, κατέκτησε όχι μόνο την Ευρώπη αλλά και τη Λατινική Αμερική, την Ασία καθώς και μέρος της Αφρικής. Για δεκαετίες θεωρήθηκε σχεδόν σαν το Χριστό, συμπύκνωσε τις ελπίδες των μαζών και τον τρόμο των καθεστώτων, στο όνομα του έγιναν πόλεμοι, επαναστάσεις, εξολοθρεύσεις, γκούλαγκ και σχολές διανοουμένων. Μετά γκρεμίστηκε στην αποτυχία του κομμουνισμού, έδυσε με τη σοβιετικη αυτοκρατορία, επιβίωσε υβριδικός στη Μάο-καπιταλιστική Κίνα και εμφανίστηκε στα μάτια του κόσμου ως ο μεγάλος ηττημένος του Ψυχρού Πολέμου.

Είναι όμως άραγε αυτή η αλήθεια; Από χρόνια υποστηρίζω μία άλλη άποψη, αντίθετη στην κυριαρχούσα, που την παρουσίασα στο πορτραίτο που του αφιέρωσα στο βιβλίο μου ‘Ασυγχώρητοι’. Κατά τη γνώμη μου, ο Μαρξ νίκησε και κατοικεί ανάμεσά μας και αυτό δεν πρόκειται για κάτι παράδοξο. Ο Μαρξισμός, χωρισμένος από τον κομμουνισμό, είναι το κυρίαρχο πνεύμα του καιρού. Η πραγματοποίηση του σε προ-μοντέρνες χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, η Καμπότζη ή η Κούβα δεν ήταν παρά μια παρέκκλιση. Ο Μαρξισμός δεν πραγματοποιήθηκε στις χώρες που υπέστησαν τον κομμουνισμό, όπου αντίθετα απέτυχε και διατηρήθηκε μέσω της αστυνομικής και ολοκληρωτικής επιβολής. Αντίθετα, πραγματώθηκε στο πνεύμα του, εκεί που γεννήθηκε και απευθύνθηκε, δηλαδή στη Δύση του προηγμένου καπιταλισμού. Δεν ανέτρεψε το καπιταλιστικό σύστημα αλλά υπήρξε ο κοινωνικός και πολιτιστικός βοηθός στο πέρασμα από την παλαιά αστική-χριστιανική κοινωνία στο νέο-καπιταλισμό, μηδενιστικό και παγκοσμιοποιημένο. Η κοινωνία των επιθυμιών και των εικονικών κόσμων πραγματοποίησε την αποστολή και τον ορισμό που ο Μαρξ έδινε στον κομμουνισμό: “είναι το πραγματικό κίνημα που καταργεί την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων”. Στη ‘Γερμανική Ιδεολογία’, ο Μαρξ δηλώνει ότι ο υπέρτατος σκοπός του κομμουνισμού είναι η "απελευθέρωση κάθε ξεχωριστού ατόμου" από τους τοπικούς και εθνικούς, οικογενειακούς, θρησκευτικούς και οικονομικούς περιορισμούς. Όχι τις κοινωνίες αλλά τα άτομα. Ο νεαρός Μαρξ τιμά μόνον έναν άγιο και μάρτυρα στο ημερολόγιο του: τον Προμηθέα, τον απελευθερωτή της ανθρωπότητας.

ΠΩΣ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΑΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης     

Όποιον άνθρωπο και να ρωτήσουμε στην εποχή μας, εάν αισθάνεται ήσυχος, ήρεμος, θα μας απαντήσει, αυθόρμητα, πως όχι, θα μας πει ότι νοιώθει πως ‘έχασε την ησυχία του’. Με αυτή την απάντηση εννοεί πολλά: το αίσθημα ανασφάλειας, το καθημερινό άγχος, την οικονομική αβεβαιότητα, το φόβο για το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά του και τα πρότυπα ζωής που λαμβάνουν, τους γρήγορους ρυθμούς, την ίδια την υπαρξιακή ανησυχία. Πως φθάσαμε σε αυτή την κατάσταση; Πότε για πρώτη φορά ο δυτικός άνθρωπος άρχισε να “χάνει την ησυχία του”; Αυτά είναι τα θέματα που θα εξετάσουμε ακολούθως.

Ότι είχε απομείνει από τη ‘μεσαιωνική ησυχία’, τελείωσε οριστικά όταν ‘εκείνοι’ κάθισαν, το έτος 1789, ‘εξ αριστερών΄ της Αντικειμενικής Αλήθειας. Λίγο πρωτύτερα, ‘εξ αριστερών’ της Αντικειμενικής Αλήθειας είχε καθίσει και ο προτεσταντισμός, χαρίζοντας μας τον καπιταλισμό και την ανησυχία. Έτσι κυλούσαν οι ημέρες της μεσαιωνικής ησυχίας: δεν υπήρχε ποτέ βιασύνη στην εργασία, δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον στο να παραχθεί ένα αντικείμενο σε σύντομο χρόνο ή και πολλά να παραχθούν σ’ ένα ορισμένο χρόνο. Η διάρκεια της περιόδου παραγωγής καθοριζόταν από δύο παράγοντες: α) απ’ τις ανάγκες της ανθεκτικότητας και της ποιότητας του προϊόντος και β) από τις φυσικές ανάγκες του εργαζόμενου. Η παραγωγή ήταν δραστηριότητα προσώπων των οποίων η ύπαρξη πραγματωνόταν στην εργασία γι’ αυτό και αυτή (η παραγωγή) ακολουθούσε τους νόμους υπάρξεων με σώμα, όπως η διαδικασία ανάπτυξης ενός δένδρου βρίσκει σκοπό και μέτρο στις εσωτερικές ανάγκες αυτών των ζωντανών υπάρξεων. Το μέγιστο ιδανικό εκείνης της εποχής, ήταν η ατομική ψυχή που αναπαύεται επάνω στον εαυτό της και απ’ το βάθος της πραγματικότητάς της τείνει προς τον Oυρανό, ως οργανικό συστατικό της ζώσας ανθρωπότητας. Σε αυτό το ιδανικό προσαρμόζεταν κάθε ανάγκη και κάθε μορφή ζωής.

Η ΓΚΡΙΖΑ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΗ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ

Μείναμε χωρίς μύθους και ήρωες. Για πρώτη φορά στην ιστορία, δεν έχουμε μία αληθινή θέαση του κόσμου.

Άρθρο του Marcello Veneziani

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ηρακλής, Νέσσος & Δηιάνειρα, G.Diziani

Κάθε πολιτισμός εμψυχώνεται και στηρίζεται από μία θέαση του κόσμου, η οποία εκφράζεται μέσω κάποιων μύθων που αφηγούνται τη θεμελίωση του. Η Weltanschauung (ελ. κοσμοθέαση) είναι μία αντίληψη της ζωής σε σχέση με τον Κόσμο, με τα ορατά και τα αόρατα, τα συγκεκριμένα και τα πνευματικά πράγματα. Προέρχεται από τη θρησκευτική αίσθηση, αντλεί από την τέχνη και από τη σκέψη, συνδέεται με τους χαρακτήρες, με τα έθιμα και τις παραδόσεις, αναγνωρίζεται στην ιστορία και εκφράζεται σε μία πυραμίδα μύθων.

Το όραμα του κόσμου λειτουργεί ως μοντέλο, θεμελιωτική ιδέα, κοινοτική αναφορά και προσανατολισμός για τη ζωή. Αποτελεί το σημείο συνοχής κάθε πολιτισμού. Για πρώτη φορά στην ιστορία η κοινωνία μας φαίνεται να χαρακτηρίζεται από την απουσία ενός οράματος του κόσμου ή μάλλον για το ανάποδό του. Πράγματι, η παγκοσμιοποίηση είναι θέαση του κόσμου ως μια μηχανιστική διαδικασία, χωρίς ένα όραμα του συνόλου. Στο παρελθόν, μικροί κόσμοι τροφοδοτούνταν από μεγάλα οράματα του κόσμου. Αντιθέτως, ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος είναι τυφλός, στερημένος από ένα οργανικό όραμα. Η μεταφυσική αρχή του είναι η ελευθερία, ο ορίζοντας του είναι η τεχνική, το παράδειγμα του είναι η χρηματοπιστωτική αγορά, η κυρίαρχη ιδέα του είναι το άτομο, ανεξάρτητο από την κοινότητα στην οποία βρίσκεται. Η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία γυρίζει την πλάτη στον Πλάτωνα, απορρίπτει το όραμα, απορρίπτει έναν πατέρα ή ένα παράδειγμα, απορρίπτει έναν άξονα ή έναν κανόνα αναφοράς.

Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΣΜΟΣ

                  
Άρθρο του Michele Fabbri                                                                         

Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

  

Ο Emmanuel Malynski, συγγραφέας του φημισμένου βιβλίου La Guerra Occulta (Ο μυστικός πόλεμος), αφιέρωσε την πνευματική του δραστηριότητα στις πλεκτάνες που λαμβάνουν χώρα στα παρασκήνια της επίσημης ιστορίας. Mεταξύ των έργων του εξίσου σημαντικό είναι και αυτό που παρουσιάζουμε εδώ και φέρει τον τίτλο Il Proletarismo (O προλεταρισμός).

 Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 1926 με  τον τίτλο  L’Empreinte d’Israël (Το αποτύπωμα του Ισραήλ) και αναφέρεται στον κεντρικό ρόλο του εβραϊκού λόμπυ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πρόκειται για ένα έργο αντικαπιταλιστικού χαρακτήρα που εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Πράγματι, o Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ανέδειξε τη συνεργασία μεταξύ καπιταλισμού και  κομμουνισμού, ενώ οι πρόσφατες εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης δεν κάνουν άλλο από το να επιβεβαιώνουν κάθε ημέρα τη στενή συγγένεια μεταξύ δύο κοινωνικών συστημάτων που έχουν κοινή καταγωγή και αφετηρία την οικονομίστικη αντίληψη της ζωής. 

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤA & Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ ΤΗΣ “ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ”

                               ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑ  ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Πριν κάποιες ημέρες, τα τρέχοντα θέματα δημόσιας συζήτησης ήταν τα εξής: η απόφαση της κυβέρνησης να επιλέγονται οι σημαιοφόροι των δημοτικών σχολείων με κλήρωση και οι νέες κυρώσεις που οι ΗΠΑ επέβαλλαν στη Ρωσία. Ίσως να είναι χρήσιμο να πούμε δύο λόγια για καθένα από αυτά τα δύο ζητήματα.

                                             Η ΚΛΗΡΩΣΗ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ

«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατa συντηρητική, 

ούτε η Ελλάδα, η μεταμνημονιακή, να είναι του Πατρίς 

Θρησκεία Οικογένεια και του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»,

  δήλωσε ο κάπελας  του  ΣΥΡΙΖΑ και μετά έριξε

 και  άλλο κοκκινέλι στην καράφα.

 

Ακούστηκαν κραυγές, διαμαρτυρίες και ειπώθηκαν πολλά, αλλά μάλλον ουδείς θέλησε να αποκρυπτογραφήσει τον πυρήνα του ζητήματος. Είναι σημαντικό να αρχίσουμε τη συζήτηση από την έννοια που προσδίδει η διαδικασία της κλήρωσης σε διάφορες καταστάσεις και αυτές είναι κυρίως δύο. Κατά πρώτον, επιλύει ένα ζήτημα επιλογής μεταξύ διαφορετικών υποκειμένων, όταν δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά που τα διαφοροποιούν το ένα από το άλλο. Για παράδειγμα, υπάρχουν δύο στρατιώτες και ένας από αυτούς πρέπει να σταλεί σε μία επικίνδυνη αποστολή. Έχουν την ίδια ηλικία, την ίδια ικανότητα, έχουν και οι δύο σύζυγο και παιδιά. Αναγκαστικά γίνεται κλήρωση μεταξύ ίσων. Η δεύτερη περίπτωση είναι όταν η κλήρωση γίνεται ακριβώς για να επιβάλλει την ισότητα εκεί που δεν υπάρχει. Αυτό δηλαδή που γινόταν σε κάποιες αρχαίες δημοκρατίες στις οποίες δεν υπήρχε το αξιακό σύστημα των αρίστων αρχόντων, αλλά η ιδέα (μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα) της κοινωνικής ισότητας. Η περίπτωση της επιλογής σημαιοφόρων με κλήρωση εντάσσεται σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση.

Ο ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΕΝΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΡΑΦΑΗΛΙΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Άρθρο του Luca Leonello Rimbotti

Mετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Ήταν καλλιτέχνες και ποιητές, αγαπούσαν την καθηλωτική ομορφιά, την πολύτιμη λεπτομέρεια, την εκλεπτυσμένη φροντίδα του περιβάλλοντος. Αντιπροσώπευαν μία φύση που ήταν ταυτόχρονα φανταστική και ρεαλιστική, περιγράφοντας με έντονα και υπέροχα χαρακτηριστικά τις πιο ονειρεμένες εκφράσεις του ανθρώπινου προσώπου. Επρόκειτο για  τα μέλη της αδελφότητας των Προραφαηλιτών, μιας ένωσης γεννημένης στο Λονδίνο στα μέσα του 19ου αιώνα. Ήταν καλλιεργημένοι αισθητικοί, εχθροί της Βικτωριανής μετριότητας, ενάντιοι σε εκείνο το χυδαίο κόσμο των επιχειρήσεων και του πλουτισμού, που προσλάμβανε γύρω από αυτούς τα χαρακτηριστικά της θριαμβευτικής πλέον καπιταλιστικής μάστιγας. 

Ονειρεύονταν την επιστροφή στο ιταλικό 1300 και 1400, στον Beato Angelico, στο Luca Signorelli, στο Filippino Lippi, στη μεσαιωνική πόλη, σε μία κοινωνία στην οποία επικρατεί τάξη και γαλήνη, σε ένα κόσμο ρυθμισμένο πάνω στον άνθρωπο, στην αγάπη για το ωραίο. Ήθελαν να επιστρέψουν σε εκείνες τις λεπτές Μαντόνες της Φλωρεντίας με τις αρμονικές αναλογίες και τα χαριτωμένα χαρακτηριστικά, που στην πράξη ήταν οι γυναίκες της καθημερινότητας, που οι ζωγράφοι μας μπορούσαν να συναντήσουν στο δρόμο. Φιγούρες του λαού, αλλά ενός λαού ευγενούς, σοβαρού μα και παιχνιδιάρικου, φιγούρες ανθρώπων με μία έμφυτη αίσθηση της αρμονίας. Και σκέπτονταν εκείνη τη φύση του φόντου, διαυγή, φωτεινή, εμπλουτισμένη από το παιχνίδι των γλυκών προοπτικών: τα φόντα ενός Benozzo Gozzoli, οι λόφοι και τα δένδρα ενός Perugino, η γη μας, η ύπαιθρός μας, ακόμη αναγνωρίσιμη με την πρώτη ματιά. Με λίγα λόγια, η ζωγραφική πριν από τον Raffaello (εξ ου και το όνομα της αδελφότητας), πριν να οδηγηθεί στην αμετροεπή θριαμβολογία της ύστερης Αναγέννησης.

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ: Η ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΑ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου
                                                        
                                                                                        Ο φιλελεύθερος είναι ο εκκοσμικευμένος 
                                                                                        προτεστάντης που ερμηνεύει το βιβλίο της
                                                                                        ζωής κατά το δοκούν. 

John Locke, o 'πατέρας' του φιλελευθερισμού

Φιλαλήθεια: να υιοθετήσουμε αυτό τον όρο στην πολιτική μας φιλοσοφία, ώστε να πάψει επιτέλους να έχει το μονοπώλιο του πολιτικού λόγου ο όρος 'φιλελευθερισμός'. Εκείνο δηλαδή το αριστερό ρεύμα που ονομάστηκε φιλελευθερισμός, του οποίου οι ρίζες βυθίζονται στα γνωστικά κινήματα του 14ου, 15ου, 16ου και 17ου αιώνα και το οποίο επισημαίνει τη φιλία προς την ελευθερία, χωρίς όμως να δίνει σαφή απάντηση στα κάτωθι κεφαλαιώδη ερωτήματα:

Α) Eλευθερία για να κάνω τι;
Β) Eλευθερία από τι; 
Γ) Eλευθερία και Αλήθεια, ποια η σχέση τους;

Είναι αξιοσημείωτο, ότι μετά την είσοδο των κοινωνιών στη νεωτερική εποχή, δύο ήταν οι ιδέες που επικράτησαν στην πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία: από τη μία πλευρά η ιδέα της ελευθερίας και από την άλλη η ιδέα της κοινοκτημοσύνης. Αντίθετα, η ιδέα της Αλήθειας (και ένας όρος που να την εκφράζει πολιτικά και ιδεολογικά) εξαφανίστηκε από το προσκήνιο και διαγράφηκε πλήρως. Μάλιστα έγινε συνώνυμο του σκοταδισμού, του μη-προοδευτισμού, της οπισθοδρόμησης. Με άλλα λόγια, η φιλοσοφία του Πόντιου Πιλάτου: ‘Τί ἐστιν ἀλήθεια;’ έγινε η κυρίαρχη φιλοσοφία. Αντιθέτως, το υπέρτατο αγαθό της κλασικής φιλοσοφίας, δηλαδή η Αλήθεια, κατέληξε στο περιθώριο.

Οι φιλελεύθεροι και γενικότερα οι αριστερόστροφοι πάσης φύσεως, συνηθίζουν να ταυτίζουν το ζήτημα της Αλήθειας με τη θρησκεία, οπότε μιλούν για την ανάγκη της ελευθερίας από τους ‘θρησκευτικούς απολυτισμούς’. Συνεπώς, δεν θα τους κάνω εδώ τη χάρη να αναφερθώ στη θρησκευτική–μεταφυσική αλήθεια, αλλά θα κατέλθω στο πεδίο τους, δηλαδή στην κοσμική διάσταση και έτσι θα εξετάσουμε εάν μέσα σε αυτή τη διάσταση υπάρχουν αντικειμενικές αλήθειες.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Άρθρο του d. Curzio Nitoglia                                                                                    

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Το Αγγλικανικό Σχίσμα 

Οι Προτεστάντες της Αγγλίας, μετά το σχίσμα του Ερρίκου του Η', αποτελούνταν από ένα δίκτυο οικογενειών οι οποίες είχαν κατορθώσει να γίνουν πολύ ισχυρές οικονομικά και πολιτικά. Αυτό ασφαλώς οδήγησε σε μια κοινωνική και πολιτική κατάσταση που θα άλλαζε τη φύση του χριστιανισμού στην Αγγλία. Πριν τη Μεταρρύθμιση, τα δύο διακριτά χαρακτηριστικά του χριστιανισμού ήταν τα εξής: α) η πρωτοκαθεδρία του πνευματικού επί  του κοσμικού, δηλαδή της Εκκλησίας επί του κράτους και β) η εναντίωση της Εκκλησίας στην τοκογλυφία και στις χρηματιστηριακές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια, ο χωρισμός της Βασιλείας από την Εκκλησία και η επιθυμία άντλησης κέρδους από την τοκογλυφία, έγιναν από τα βασικά κίνητρα για τον Αγγλικανικό επαναστατικό αγώνα. Πράγματι, ο Αγγλικανισμός, δεν μπορεί να αποκαλεστεί θρησκεία, με την ακριβή έννοια του όρου, καθώς είναι γεννημένος από την απληστία του βασιλιά Ερρίκου του Η' και από εκείνους του ευγενείς που ήθελαν να πλουτίσουν απαλλοτριώνοντας τις εκκλησιαστικές γαίες. Οι οικογένειες αυτές αργότερα θα αποτελούσαν τη συντηρητική ελίτ της Μεγάλης Βρετανίας. 

Ο ΒΑΛΤΟΣ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ

Άρθρο του Alexander Dugin
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο 'βάλτος' [Σημ. Μετ. πρόκειται για αναφορά στο σύνθημα "Drain the Swamp" του Trump] θα γίνει το νέο όνομα της παγκοσμιοποιητικής σέκτας που την αποτελούν οι οπαδοί της ανοικτής κοινωνίας, οι μανιακοί LGBT, ο στρατός του Soros, οι μετά-ανθρωπιστές και ούτω καθεξής. Η αποξήρανση του βάλτου δεν είναι μία επιτακτική ανάγκη μόνον για την Αμερική. Πρόκειται για μία πρόκληση που αφορά όλους μας. Σήμερα κάθε λαός έχει τον βάλτο του που τον καταπιέζει. Εμείς, όλοι μαζί, πρέπει να ξεκινήσουμε τον αγώνα εναντίον του ρωσικού βάλτου, του γερμανικού βάλτου, του ιταλικού βάλτου, του ελληνικού κλπ. Έφθασε η στιγμή να απελευθερώσουμε τις κοινωνίες μας από την επίδραση του βάλτου.

Οι Ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις, καθώς και ένα μέρος της ρωσικής ελίτ (ακόμα φιλελεύθερο), θα πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό που είναι: μία συμμορία διεφθαρμένων, διεστραμμένων, άπληστων τραπεζιτών, καταστροφείς του πολιτισμού και των ταυτοτήτων. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αποξηράνουμε τον ευρωπαϊκό βάλτο. Αρκετά με τον Ολάντ, την Μέρκελ και τις Βρυξέλλες, η Ευρώπη στους Ευρωπαίους! Ο Σόρος και η σέκτα του θα πρέπει να καταδικαστούν δημοσίως ως εγκληματίες.

ΟΙ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΝΟΗΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ - ΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ένα  εκπληκτικό άρθρο που αποδεικνύει ότι  η γένεση  σημαντικών κοινωνικών φαινομένων δεν είναι αυθόρμητη.

Μετάφραση- επιμέλεια:  Ελευθέριος  Αναστασιάδης

Ε.L. Bernays

Ο  E. L. Bernays γεννήθηκε στην Βιέννη από εβραίους γονείς και ήταν ανιψιός του Σ. Φρόυντ. To 1892 η οικογένεια  του μεταφέρθηκε στην Νέα Υόρκη, χωρίς όμως να διακόψει τις επαφές της με τον θείο Φρόυντ. Στην Νέα Υόρκη, ο πατέρας Bernays κατόρθωσε να γίνει ένας πλούσιος έμπορος σιτηρών, και ενθάρρυνε τον γιό του να σπουδάσει γεωπονική στο πανεπιστήμιο Cornell. Πράγματι, ο υιός Bernays  το 1912 παίρνει το πτυχίο του αλλά δεν θα ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. Αρχίζει να δουλεύει ως δημοσιογράφος και διαφημιστής. 

Συνδυάζοντας τις θεωρίες του Gustave Le Bon (συγγραφέα του γνωστού βιβλίου: ''Η ψυχολογία του όχλου'') και του Wilfred Trotter, μελετητή παρόμοιων θεμάτων, με τις ψυχολογικές θεωρίες που επεξεργάστηκε ο θείος του ο Φρόυντ, ο Bernays υπήρξε ένας από τους πρώτους που εμπορευματοποίησε τις μεθόδους για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί η ψυχολογία του ασυνειδήτου ως μέσο χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Αυτός δημιούργησε τους όρους ''συλλογικός νους'' και ''κατασκευή της συναίνεσης'', σημαντικές έννοιες για την πρακτική εργασία της προπαγάνδας. 

Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

       

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Η αριστερά είναι χρήσιμη; Θα έλεγα, εξαιρετικά! Η χρησιμότητά της είναι διαχρονική και πολυδιάστατη. Θα ξεκινήσω αμέσως με μερικές ιστορικές αναφορές:  Το μεγάλο κεφάλαιο, οι ελίτ  που σχεδιάζουν τις γεωστρατηγικές μεταβολές, αλλά και τα συμφέροντα μιας φυλής ''εκλεκτών'',  χρησιμοποίησαν την αριστερά το 1917 για να εντάξουν την Ρωσία σε μία νέα γεωπολιτική κατάσταση. Είναι γνωστές οι παρεμβασεις της αγγλοσαξονικής καπιταλιστικής προτεσταντικής ελίτ με την συνεργασία των ''εκλεκτών'', στην δημιουργία της επανάστασης των Μπολσεβίκων. (επ αυτού διαβάστε σχετικό άρθρο του Θεόδοτου) 

Σήμερα γνωρίζουμε πλέον, ότι οι ελίτ της παγκοσμιοποίησης προωθούν τις μαζικές μεταναστευτικές  ροές. Το 1988 στο φεστιβάλ της ιταλικής αριστερής εφημερίδας «Unita»( Κάτι αντίστοιχο με το δικό μας φεστιβάλ του «οδηγητή») που έγινε κοντά στην  Φλωρεντία,  οι ομιλητές είχαν δηλώσει: «θα φροντίσουμε να φθάσουν μαζικά μετανάστες, θα μας χρησιμέψουν για να αναβιώσουμε την πάλη των τάξεων, και να εξαρθρώσουμε το δυτικό σύστημα και τη χριστιανική εκκλησία». Τα ίδια έκαναν και στην Αγγλία οι τροτσκιστές (σχετικό άρθρο μας εδώ).

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ: ΚΕΫΝΣΙΑΝΙΣΜΟΣ & ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, ΤΑ ΔΥΟ ΡΕΥΜΑΤΑ.

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Εισαγωγή:

Το οικονομικό κομφούζιο:να σώσω ή να ξοδέψω;

Το άρθρο αυτό θα είναι μεγάλο και διπλό. Ο λόγος για αυτό είναι πως για να ασκήσει κάποιος κριτική στον καπιταλισμό είναι μεν ιδιαίτερα εύκολο, εάν όμως θέλει αυτή η κριτική να έχει και κάποια ουσία η ευκολία εκλείπει. Για αυτό το λόγο πρωτού ξεκινήσουμε να διερευνούμε τα προβλήματα των δύο κύριων ρευμάτων αυτού του οικονομικού συστήματος, θα πρέπει πρώτα να γίνουν κάποιες απαραίτητες, κυρίως ιστορικού χαρακτήρα, παραδοχές που συχνά παιρνούν απαρατήρητες :

1. Ο καπιταλισμός εδώ και περίπου εκατό χρόνια ΔΕΝ εφαρμόζεται αυτούσιος.
2. Το σύστημα αρχικά προέκυψε μόνο του και δεν ήταν αποτέλεσμα ακαδημίας.
3. Στη σύγχρονη εποχή τον ορίζουν δύο ρεύματα οικονομικής σκέψης.
4. Κανένα από τα δύο αυτά ρεύματα δεν εφαρμόζεται μόνο του, δηλαδή ο Φιλελευθερισμός και ο Κεϋνσιανισμός.
5. Ο Κεϋνσιανισμός προηγείται του Φιλελευθερισμού.
6. Ο Φιλελευθερισμός ήταν αντίδραση στον Κεϋνσιανισμό.
7. Ο πρωταρχικός καπιταλισμός των οπαδών της ελεύθερης αγοράς (laissez-faire) δεν υπάρχει πια.

ΕΝ ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ…

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ο τρόπος που κυλά η καθημερινότητα, οι ειδήσεις που μεταδίδονται πάντα περιβαλλόμενες από ένα πλαίσιο πρακτικής χρησιμότητας, η βιασύνη, δεν μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε την βαθύτερη σημασία κάποιων γεγονότων, την εσχατολογική τους διάσταση. 

Εφημερίδα Ημερήσια ( Μάιος 2015):  DER SPIEGEL

Την κατάργηση των χαρτονομισμάτων ζητούν μεγάλοι οικονομολόγοι. 

Ο Γερμανός καθηγητής Οικονομίας και μέλος της λεγόμενης Επιτροπής Σοφών της γερμανικής κυβέρνησης Πέτερ Μπόφινγκερ τάχθηκε υπέρ της κατάργησης των χαρτονομισμάτων σε συνέντευξή του στο περιοδικό Der Spiegel.

«Με τις τρέχουσες τεχνικές δυνατότητες τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα είναι ουσιαστικά αναχρονισμός», δήλωσε ο Μπόφινγκερ, ενώ την ίδια άποψη μοιράζεται και ο καθηγητής του Χάρβαρντ Κένεθ Ρόγκοφ.

ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Εκ μέρους του Θεόδοτου ζητούμε συγγνώμη για την καθυστέρηση ανάρτησης νέου άρθρου. Υπήρχαν κάποια ζητήματα με τη σχηματοποίηση του διαγράμματος που ως φαίνεται και παρακάτω δεν ξεπεράστηκαν πλήρως. Παρόλα αυτά νομίζουμε πως η ουσία του άρθρου γίνεται εύκολα κατανοητή.

Γράφει  ο  Ιωάννης Αυξεντίου                    

                                                                                

Πως  θα  πάει  η  μέρα, από το πρωί φαίνεται: Ο Πλωτίνος, τον 3^ο αιώνα μΧ, θεώρησε σκόπιμο να αφιερώσει μία ολόκληρη  πραγματεία ''εναντίον των γνωστικών''. Εάν αυτό το θρησκευτικό-φιλοσοφικό κίνημα ήταν μία αμελητέα υπόθεση, σίγουρα δεν θα τον απασχολούσε σε τέτοιο βαθμό. Όμως  ο  μεγάλος  Πλατωνικός φιλόσοφος  διέβλεψε τον κίνδυνο που έκρυβε για τον δυτικό πολιτισμό,  ο  πρωτοεμφανιζόμενος  όφις.

Για να κατανοήσουμε την φύση αυτού του γνωστικού όφεως, πρέπει να  δούμε ποια ήταν η αντίληψη του για τον Κόσμο. Πριν όμως,  να  παρουσιάσουμε την εικόνα που είχε για τον κόσμο η αρχαία κοσμολογία. Για τους Πυθαγόρειους, η λέξη Κόσμος, σήμαινε  την τάξη και την αρμονία  της δημιουργίας. Έτσι  λοιπόν, για τους αρχαίους φιλοσόφους η Δημιουργία ήταν: «…ο Θείος ούτος κόσμος, πλήρης  κάλλους, εκτεινόμενος από της κορυφής της ουρανίας  αψίδος μέχρι των εσχάτων της γης, ο συντηρούμενος υπό της  αφθάρτου  Προνοίας του θεού…» Αλλά και για την Χριστιανική  Θεολογία  ο κόσμος αποτελεί  Θεία δημιουργία :« επειδή δι' αυτού [του Χριστού] εκτίσθησαν τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαί είτε εξουσίαι· τα πάντα δι' αυτού και εις αυτόν εκτίσθησαν·» (Απ.Παύλου, Κολ. 1:16). Αντιθέτως, για τους γνωστικούς, ο κόσμος είναι ένα ατελές και σκοτεινό δημιούργημα, που δεν προέρχεται από την Θεία θέληση αλλά από την επιθυμία ενός  κατώτερου δημιουργού . Εδώ όμως βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο της όλης υπόθεσης: ο κόσμος, η δημιουργία, δεν είναι ατελής επειδή  κάτι δεν λειτουργεί  σωστά στους κοσμικούς νόμους, αλλά  διότι  ο δημιουργός του κόσμου δεν επέτρεψε την εκπλήρωση του Ιουδαϊκού οράματος, της Ιουδαϊκής βασιλείας: ήταν, βλέπετε, ραβίνοι οι πρώτοι θεωρητικοί του γνωστικισμού, ραβίνοι που αποσκίρτησαν από την θρησκεία τους, μετά την καταστροφή του ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους.

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Μετάφραση  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Από το βιβλίο της Juliet B. Schor (καθηγήτριας  κοινωνιολογίας και οικονομικών στο Boston College και στο πανεπιστήμιο του Harvard) ) 'The Overworked American: The Unexpected  Decline  Of  Leisure' ( O υπερεργαζόμενος Αμερικάνος: η  μη αναμενόμενη  μείωση του ελεύθερου χρόνου)

η μεσαιωνική εποχή

"Ο εργαζόμενος θα αναπαυθεί για αρκετό χρόνο το πρωί• μεγάλο μέρος της ημέρας θα περάσει πριν να έλθει στην εργασία του• μετά πρέπει να  πάρει το πρωινό του σαν να μην το είχε πάρει στην συνηθισμένη ώρα του ή διαφορετικά θα υπάρχουν μούτρα και γκρίνια• όταν φθάσει η ώρα θα εγκαταλείψει το φορτίο του στην μέση του δρόμου και οτιδήποτε κάνει θα το αφήσει όπως είναι, παρόλο που πολλές φορές χαλάει πριν να επιστρέψει• δεν μπορεί να αγνοήσει το γεύμα του, οποιοσδήποτε κίνδυνος και αν απειλεί το έργο του. Το μεσημέρι πρέπει να πάρει έναν υπνάκο, και το απόγευμα ένα ποτάκι, που θα διαρκέσει μεγάλο μέρος της ημέρας• και όταν το βράδυ έρχεται η ώρα, πετά τα εργαλεία του και αφήνει την εργασία σε οποιαδήποτε κατάσταση ή ανάγκη βρίσκεται." James Pilkington, επίσκοπος του Durham, 1570.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

Για τις επερχόμενες εκλογές δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι. Οι τακτικοί αναγνώστες  του Θεόδοτου έχουν την γνώση και την ωριμότητα, για να κάνουν αυτό που θεωρούν πιο σωστό...

 
                             
Γράφει ο  Ελευθέριος Αναστασιάδης

Στην Ελλάδα, ήδη από το 1999, γίνεται προσπάθεια για την ανάπτυξη ενός νέου πολιτικού ρεύματος, τα χαρακτηριστικά του οποίου δεν έχουν αναλυθεί και επισημανθεί όσο θα έπρεπε. Η πρώτη του εμφάνιση,  υπό μορφή κόμματος, έγινε όπως προαναφέραμε το 1999, με την ίδρυση του κόμματος των «φιλελευθέρων» και αργότερα, το 2009, την «Δράση», πάντα από τον Στέφανο Μάνο. Ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη του κόμματος «Δράση» ήταν ο ιστορικός Θάνος Βερέμης, ο Γ.Μπουτάρης, ο Ν. Δήμου και άλλοι παρόμοιας ιδιοσυστασίας. Σήμερα εμφανίζεται και μία παραλλαγή αυτού του ρεύματος, αναφέρομαι στο κόμμα με την ονομασία «Ποτάμι». Μάλιστα ο Σ. Μάνος δήλωσε δημοσίως ότι το «Ποτάμι» έχει τις ίδιες θέσεις που έχει και η «Δράση» Βέβαια, παραπόταμοι αυτού του ιδεολογικού ρεύματος υπάρχουν μέσα στην Νέα  Δημοκρατία αλλά και στο Πασοκ (η Ελιά).

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε, ότι η Δεξιά ουδεμία σχέση έχει με το πνεύμα του καπιταλισμού, και ότι ο όρος Δεξιά χρησιμοποιείται σφετεριστικά στην εποχή μας από τον φιλελευθερισμό: ο φιλελεύθερος αυτoπροσδιορίστηκε δεξιός επειδή ο κομμουνιστής λέγεται αριστερός. Βέβαια, αυτή η συμπεριφορά των φιλελεύθερων, εκτός των άλλων,  περιέχει και ένα ιστορικό ατόπημα αφού το 1789 κατά την διάρκεια της Γαλλικής εθνοσυνέλευσης, οι φιλελεύθεροι κάθισαν στα αριστερά έδρανα, ενώ οι πραγματικά συντηρητικοί στα δεξιά. Έτσι λοιπόν, οι αστοί ήδη από το 1789 είχαν ταχθεί  στα  ΑΡΙΣΤΕΡΑ.

Όμως υπάρχει και ένα άλλο σημαντικό θέμα προς εξέταση: το πνεύμα του καπιταλισμού (η πνευματική, δηλαδή, ροπή προς την συσσώρευση κεφαλαίων και την εκμετάλλευση τους) προήλθε από την Δεξιά ή από την Αριστερά; Είναι γνωστό ότι, σε γενικές γραμμές, η καπιταλιστική νοοτροπία ήταν άγνωστη στον χριστιανικό μεσαίωνα, και η εμφάνιση της έγινε με την έλευση του θρησκευτικού κινήματος του πουριτανισμού, όπως έξαλλου απέδειξε ο Μax  Weber. Στην συνέχεια, άλλοι ερευνητές επισήμαναν την στενή σχέση του πουριτανισμού με τον Ιουδαϊσμό, και αργότερα διαπιστώθηκε και η ισχυρή παρουσία γνωστικών στοιχείων σε αυτόν (τον πουριτανισμό). 

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Το παρόν άρθρο, γραμμένο από τον καθηγητή Fabio Calabrese, εκτός των πολύ κατατοπιστικών πολιτικών και ιστορικών αναλύσεων, περιέχει και μία συγκλονιστική πληροφορία  που έχει άμεση σχέση με το μεταναστευτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη.

 Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου

Το 1991, ακριβώς είκοσι δύο χρόνια πριν, διαλυόταν η Σοβιετική Ένωση. Από τότε εισήλθαμε σε μια νέα εποχή, όπου δεν υπάρχει ένας διαιρεμένος κόσμος, όπου δεν υπάρχουν πια δύο υπερδυνάμεις που αντιπαραθέτονται σε πλανητικό επίπεδο κάθε μία με τους δορυφόρους της, αλλά υπάρχει μία δύναμη που κυριαρχεί στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είκοσι δύο  χρόνια είναι αρκετά για να κατανοηθεί το πρόσωπο αυτής της νέας εποχής. Λοιπόν, ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές, ότι αυτή παρουσιάζεται  με ένα τρόπο πολύ λιγότερο ρόδινο από εκείνον που ήταν λογικό να υποθέσει κανείς την επαύριον της πτώσης του τοίχους του Βερολίνου και μετά της εξαφάνισης της Σοβιετικής Ένωσης. Φυσικά δεν νοιώθουμε νοσταλγία για τις τυραννίες με το κόκκινο αστέρι, ωστόσο ένα πράγμα έγινε εμφανές σε αυτά τα είκοσι δύο χρόνια, ότι τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό οι δύο ηγεμονικές δυνάμεις της ανατολής και της δύσης  εξουδετέρωναν η μία την άλλη, και ο σοβιετικός μπολσεβικισμός είχε τουλάχιστον ένα μειονέκτημα σε σχέση με τον αμερικανισμό, τις εσωτερικές του αστάθειες και αντιφάσεις που τελικά προκάλεσαν την διάλυση του, ενώ σήμερα, χωρίς πλέον να περιορίζεται από έναν πραγματικό ανταγωνιστή η Αμερικανική ηγεμονία πάνω σε αυτό τον πλανήτη και ο δημοκρατισμός-αμερικανισμός ως ιδεολογία που την δικαιολογεί , είχαν ευρύ πεδίο για να αποδείξουν ότι είναι μία από τις χειρότερες καταστροφές που η ανθρωπότητα έχει ποτέ συναντήσει στην ιστορία της. "Η δημοκρατία" της οποίας την επιβολή σε παγκόσμιο επίπεδο, οι μεγαλύτεροι αμερικανοί ηγέτες έχουν επανειλημμένως διακηρύξει ότι  την έχουν αναλάβει ως αποστολή, εκπληρώνει τον ίδιο ρόλο ιδεολογικής δικαιολόγησης της ηγεμονίας της εναπομείναντας υπερδύναμης όπως ο κομμουνισμός είχε την λειτουργία της δικαιολόγησης της Σοβιετικής ηγεμονίας.