ΤΟ ΝΤΟΒΛΕΤΙ

Γράφει ο Alex Synodinos

Τώρα και οι 'πατριώτες' στηρίζουν Τσίπρα...

Το παρόν κείμενο ξεκίνησε ως ένα απλό σύντομο σχόλιο το οποίο θα έμπαινε στον άτυπο χώρο ανακοινώσεων του Θεόδοτου, δηλαδή κάτω από την περιγραφή του μπλογκ. Τελικά όμως, η έκταση του δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο, οπότε ο διαχειριστής με ενημέρωσε να το προσαρμόσω ώστε να μπει ως άρθρο.

Πριν αναπτύξω όμως το παρόν θέμα θα ήθελα να τονίσω στους αναγνώστες μας να μην παραλείψουν να διαβάσουν με προσοχή την ιδιαίτερης σημασίας προηγούμενη δημοσίευση μας η οποία δυστυχώς εν μέρει επισκιάζεται από την παρούσα.

Αλλά ας έρθουμε στο θέμα μας. Έχω ξαναπεί πως προσωπικά αρνούμαι να δω τηλεόραση ή να χάσω μέρος του χρόνου μου παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές κοκορομαχίες πολιτικών ή τις 'αναλύσεις' των δημοσιογράφων. Προσπαθώ δε να αποφεύγω και ανθρώπους που βλέπουν τηλεόραση καθότι δεν σας κρύβω πως θεωρώ πως για να ενημερώνεται κάποιος από την νεοελληνική τηλεόραση μάλλον θα πρέπει να έχει σοβαρό διανοητικό πρόβλημα. Θα μου πείτε: «σου διαφεύγει Συνοδινέ πως η πλειοψηφία των νεοελλήνων ενημερώνεται από την τηλεόραση» και είμαι αναγκασμένος να σας απαντήσω πως αυτό δεν αλλάζει την προαναφερθείσα θέση μου.

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ...

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία, Σάββατο, 18 Αυγούστου.

Γράφει ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος

Δ.Μιχαλόπουλος

        ... Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Nicolae Iorga εἶχε πεῖ: «Τό Βυζάντιο μετά τό Βυζάντιο». (Byzance après Byzance.) Τό κλειδί γιά τήν κατανόηση καί τῶν δύο -φαινομενικῶς- παραδόξων;  Οἱ Φαναριῶτες! Τἰ ἄλλο;

         Νά μή τούς ξέρετε ἀποκλείεται. Ὅλη ἡ Ἑλλάδα τούς γνωρίζει. Τά συναισθήματα μάλιστα  ἐπί τῷ ἀκούσματι τοῦ ὅρου εἶναι διαχρονικῶς κοινά: Ὅλοι δυσπιστοῦσαν καί δυσπιστοῦν ἀπέναντί τους καί ὅλοι ἔσπευδαν καί σπεύδουν  νά ἀποσιωπήσουν τήν δυσπιστία τους ἀφ’ἑνός καί, ἀφ’ἑτέρου, νά ἐξάρουν τή συμβολή τους στήν πολιτική καί πολιτιστική ἐξέλιξη τῶν Βαλκανίων γενικῶς καί τῆς Ἑλλάδας ἰδιαιτέρως. Ὁπότε τό ἐρώτημα πού ἀμειλίκτως ἀναδύεται εἶναι  τό ἑξῆς: Μά τί τελικῶς ὑπῆρξαν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι;

             Λοιπόν, λόγος ἀνησυχίας πιά δέν ὑφίσταται· ἡ ἀπάντηση ὑπάρχει: Ἐμπεριέχεται στή θαυμάσια ἀγγλική μετάφραση καί ἔκδοση τοῦ -γραμμένου κατά τό 1785- θεατρικοῦ ἔργου τοῦ Γεωργίου Ν. Σούτσου Ἀλεξανδρόβοδας ὁ ἀσυνείδητος, ἀπό τήν κα. Ἄννα Σταυρακοπούλου.

 Ἡ μεταφράστρια-ἐκδότρια τοῦ ἐν λόγῳ ἔργου εἶναι καθηγήτρια τοῦ τμήματος Θεάτρου τῆς Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν τοῦ  Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί ὑποδιευθύντρια τοῦ Ἱδρύματος Ὠνάση στίς Η.Π.Α. Τὸ ἔργο της κυκλοφορήθηκε ἀπό τόν ἐκδοτικό Οἶκο Isis, στήν Κωνσταντινούπολη. (Georgios N. Soutsos, Alexandrovodas the Unscrupulous [1785], 2012, 123 σελ. [μέ γλωσσάρι, εὑρετήριο καί βιβλιογραφία].)

ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΤΖΑ ΚΙΤΑΠ ΒΑΡΜΙ;

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία το Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012.  Το παρουσιάζουμε εδώ λόγω της πληθώρας των πληροφοριών που παρουσιάζει, καθώς Α) Εξηγεί ότι η οικογένεια Καραμανλή καταγόταν από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας και είχαν ως  γλώσσα την  τουρκική, ο δε πατέρας του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή υπήρξε δάσκαλος της τουρκικής. Β) Διευκρινίζει ότι πάρα πολλοί από τους Χριστιανούς πρόσφυγες που ήλθαν εδώ από την Τουρκία κατά τα έτη 1922-1923 όχι μόνο είχαν αλλά και διατήρησαν ως μητρική γλώσσα τα τουρκικά. Κατά συνέπεια, άργησαν πολύ να αφομοιωθούν από τους αυτόχθονες της Ελλάδος και αυτό εν μέρει εξηγεί τα όσα έγιναν στη χώρα μας κατά την περίοδο 1944-1949. Γ) Επισημαίνει ότι οι τουρκόφωνοι Χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν επιρρεπείς στην αμερικανική θρησκευτική και πολιτική επιρροή – κάτι που επίσης μπορεί να εξηγήσει όσα γίνονται στην Ελλάδα από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 και μετά.                                                                                              

                                                                                                                                                                                 Θεόδοτος

 Μιχαλόπουλου Δημήτρη

Η πόλη Κaraman, πρωτεύουσα της επαρχίας Κaraman

Τά Καραμανλίδικα τά ξέρετε; Εἶναι κείμενα τουρκικά, γραμμένα ὅμως μέ ἑλληνικό ἀλφάβητο. Πρόκειται γιά βιβλία, τυπωμένα ἤ χειρόγραφα, πού προωρίζονταν γιά χρήση τῶν Ἑλληνοορθόδοξων τῆς Καραμανιᾶς, δηλαδή τῶν ἠπειρωτικῶν περιοχῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἤ, κατά ἄποψη περισσότερο εὔληπτη, τῆς lato sensu Καππαδοκίας. Ἀκόμα καί σήμερα, τό κέντρο τῆς μικρασιατικῆς χερσονήσου καλεῖται Καραμανιά στήν κυπριακή διάλεκτο• καί -ἐξυπακούεται- Καραμανλής/Καραμανλῆς εἶναι ὅποιος κατάγεται ἀκριβῶς  ἀπό ἐκεῖ. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς τί ἀνοησίες λέγονταν σχετικῶς μέ τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, ὅταν ὀπαδοί τῶν  ἀντιπάλων του  ὑποστήριζαν –μέ graffiti καί σέ ἀθηναϊκούς δρόμους μάλιστα!- πώς τό ἔτυμον τοῦ ἐπιθέτου τοῦ μεγάλου μας πολιτικοῦ ἐντοπίζεται στό Καρά-ἀμάν-Ἀλῆς ἤ  καί σέ ἄλλα, συναφῆ καί ὁμόηχα. Αὐτά μόνο στή δική μας χώρα μποροῦν νά λέγονται. Ἡ οἰκογένεια Καραμανλῆ, πράγματι, εἶχε μεταναστεύσει –ἐξακολουθεῖ νά παραμένη ἄγνωστο τό πότε ἀκριβῶς- ἀπό τά βάθη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στή Μακεδονία, στό  Κιούπκιοϋ(<Küpköy=τό χωριό μέ τά πιθάρια), ὅπου ὁ Γεώργιος Καραμανλῆς, πατέρας τοῦ μετέπειτα ἱδρυτῆ τῆς Ε.Ρ.Ε. καί Προέδρου τῆς  Δημοκρατίας μας, πράγματι διέπρεψε ἐπί σειράν ἐτῶν ὡς διδάσκαλος τῆς τουρκικῆς γλώσσας. Ἀλλά  αὐτά εἶναι μιά ἄλλη ἱστορία...

 ... Ἐνῶ αὐτό πού μᾶς ἐνδιαφέρει σήμερα εἶναι τό σχετικό βιβλίο τῆς κας Εὐαγγελίας Μπαλτᾶ, στελέχους τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν,  ἐρευνητικό πεδίο τῆς ὁποίας εἶναι τά

ἐν λόγῳ  καραμανλίδικα κείμενα. Πρόσφατα λοιπόν ἐκδόθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό ἔργο τῆς κας Μπαλτᾶ, Reliques de l’Empire ottoman. Eugène Dalleggio à la recherche de publications karamanlies,  Isis, 2011 (171 σελ.) Πρόκειται γιά τά  ἡμερολόγια τῶν ἐξορμήσεων τοῦ Eugène Dalleggio στήν Εὔβοια τό 1956, στήν Τουρκία τό 1957 καί στήν Κοκκινιά τοῦ Πειραιᾶ τό 1958 μέ σκοπό τήν ἀνεύρεση καί, συνακολούθως, ἐπισήμανση ἤ καί  ἀγορά κειμένων καραμανλίδικων.

ΟΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

 Αναστασίου  Γιαννά            

      

       Εδώ και πολλές δεκαετίες, οι πολιτικοί αναλυτές ασχολούνται με τα προβλήματα που δημιουργεί ο τουρκικός εθνικισμός στις γειτονικές  της Τουρκίας χώρες αλλά και στις μειονότητες που κατοικούν στο  εσωτερικό της ίδιας της Τουρκίας. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι το πως και από ποιους δημιουργήθηκε αυτή η εθνικιστική ιδεολογία.

       Μας το αποκαλύπτει ο καθηγητής Bernard  Lewis στο βιβλίο του  «Το Ισλάμ στην Ιστορία». Στην οθωμανική αυτοκρατορία δεν υπήρχαν εθνικιστικές -φυλετικές ιδεολογίες. Η κυρίαρχη ιδεολογία ήταν η πίστη στο Ισλάμ. Γιαυτό και σέβονταν τους Άραβες που είχαν υπαχθεί στην οθωμανική κυριαρχία. Τα πράγματα όμως άρχισαν να αλλάζουν μετά το 1800 εξαιτίας τριών Εβραίων. Ο πρώτος ήταν ο Arthur L. David (1811-1832), Άγγλος υπήκοος, ο οποίος ταξίδεψε στην Τουρκία και έγραψε ένα  βιβλίο με τίτλο «Προκαταρκτικές ομιλίες». Με αυτό προσπάθησε να αποδείξει ότι η Τούρκοι είναι μία ξεχωριστή φυλή και ανώτερη από τους Άραβες και τους άλλους ανατολικούς  λαούς. Το βιβλίο του  Arthur L. David μεταφράστηκε στα Τουρκικά και έτσι άρχισαν να κυκλοφορούν οι πρώτες  ιδέες για την ανωτερότητα της «Τουρκικής  φυλής». 

      

David Leon Cahun

       Ο δεύτερος Εβραίος ήταν ο  David Leon Cahun, Γάλλος υπήκοος. Το 1899 έγραψε το βιβλίο «Γενική εισαγωγή στην ιστορία της Ασίας», στο οποίο και αυτός εκθείαζε την ανωτερότητα της «Τουρκικής φυλής» και μιλούσε για τα «επικά κατορθώματά» της στο πέρασμα της ιστορίας. Θεωρείται ένας από τους εμπνευστές του παντουρκισμού. Ο τρίτος, και ίσως  αυτός που έπαιξε τον κυριότερο ρόλο στην ανάπτυξη του Τουρκικού εθνικισμού ήταν ο Ουγγροεβραίος Arminius Vambery, ιστορικός, γλωσσολόγος και κατάσκοπος για λογαριασμό των Άγγλων. Δημοσίευσε πολλές εργασίες   στις οποίες υποστήριζε την ανάγκη αναγέννησης του τουρκικού εθνικισμού και γενικότερα της τουρκικής «κουλτούρας». Ανέπτυξε στενές σχέσεις με την οθωμανική ελίτ και έγινε γραμματέας του Φουάτ Πασά.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ: ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εστία την 1η Ιανουαρίου 2011

τοῦ Δημήτρη Μιχαλόπουλου

 

Οἱ παλιότεροι σίγουρα θά θυμοῦνται τή σπαρακτική σκηνή πού περιγράφει μεγάλος Νεοέλληνας λογοτέχνης: Μετά τήν κατά τό 1881 ἐνσωμάτωση τῆς Θεσσαλίας στό Ἑλληνικό Κράτος, οἱ ἐκεῖ ἀγρότες, ἀγανακτισμένοι λόγω τῆς φαλαγγηδόν εἰσβολῆς «ἐπιστημόνων» (ἰδίως δικηγόρων)  πού ἄρχισαν νά τούς καταπιέζουν καί νά τούς ἀπομυζοῦν μέ μεθόδους τελειοποιημένες καί ὄχι ἀρχαϊκές, ὅπως ἐκεῖνες τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, νοστάλγησαν τήν όθωμανική κυριαρχία καί εὐχήθηκαν τήν ἀποκατάστασή της. Αὐτό, μέ τρόπο ‘βρεταννικοῦ ἐπιπέδου’, ἄρτιο, συνειρμικῶς ἐπαναφέρει στή μνήμη νέα (2011) ἔκδοση τοῦ Οἴκου Isis, στήν Κωνσταντινούπολη, μέ τίτλο: Α Plea for Turkey. England and the Ottoman Empire in the 1860’s.

                     Τό θέμα ἔχει ὡς ἑξῆς:  Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1863, ὁ ἡγεμόνας τῆς Σερβίας Μιχαήλ Ὀβρένοβιτς, ὑποτελής τοῦ σουλτάνου, ἔστειλε στό Λονδῖνο τή χαριτωμένη σύζυγό του, Ἰουλία, μέ σκοπό νά ἐξεγείρη τήν ἀγγλική κοινή γνώμη ὑπέρ τῆς σερβικῆς ἀνεξαρτησίας. Ὅπως καί πάλι θά θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι, οἱ Σέρβοι εἶχαν ξεσηκωθῆ τό 1809, πρίν ἀπό τούς Ἕλληνες δηλαδή. Ἡ ἐπανάστασή τους ὅμως κατέληξε στή δημιουργία Κράτους αὐτόνομου καί ὄχι ἀνεξάρτητου. Ἔτσι, ἡ παρουσία ὀθωμανικῆς φρουρᾶς στό φρούριο τοῦ Βελιγραδίου καί ἡ ἐκεῖ καθημερινή ἔπαρση τῆς τουρκικῆς σημαίας ἀποτελοῦσε, κατά τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ ΙΘ΄ αἰώνα, ἐμβληματική ἀπόδειξη τῆς ψιλῆς κυριαρχίας τοῦ παδισάχ. Ἔ, αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἀπόδειξη ἐπιδίωξε νά ἐξαλείψη ὁ ἡγεμών Μιχαήλ καί, εὐφυῶς ποιῶν, ἔστειλε τή γοητευτική Ἰουλία του νά ξεσηκώση τά πνεύματα στήν πρωτεύουσα τῆς Ἀγγλίας.