ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΜΕΤΩΠΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ

Γράφει ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας 

Κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τα προγράμματα των κομμάτων και σε συνδυασμό με την βράβευση του Αντετοκούνμπο τέθηκε και το ζήτημα του νόμου περί ιθαγένειας. Έτσι λοιπόν, δράττομαι της ευκαιρίας με στόχο να καταδείξω γιατί τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι αριστεροί είναι εκδηλώσεις του αρνητικού κατεστημένου που επιδιώκει να καταπνίξει τις αρχέγονες δυνάμεις των αυτοχθόνων  ευρωπαϊκών πληθυσμών.

Οι απόψεις των αριστερών κομμάτων είναι γνώστες επί του ζητήματος και είναι όλες υπέρ του jus soli (δίκαιο του εδάφους), το οποίο σήμερα ισχύει σε χώρες όπως οι Η.Π.Α. και ο Καναδάς. Ωστόσο, με φανερό πλέον τρόπο και η ΝΔ εξέφρασε προσφάτως μια θέση που είναι πολύ κοντά στην αρχή που υποστηρίζουν τα κόμματα της Αριστεράς. Ο Αντιπρόεδρός της, ο οποίος υποτίθεται εκφράζει τους πιο δεξιούς ψηφοφόρους της και καλεί σε αντικομουνιστικό μέτωπο, υπερηφανεύθηκε που ο  Αντετοκούνμπο έλαβε την Ελληνική ιθαγένεια επί κυβέρνησης Αντώνη Σαμαρά. Επίσης, ομολογεί ότι δεν ψήφισε τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για την ιθαγένεια επειδή έδινε ανεξέλεγκτα προς όλους όσους γεννιούνταν στην Ελλάδα την ιθαγένεια, χωρίς όμως να διαφωνεί επί της αρχής του Jus soli. 

Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

Άρθρο του Roberto Pecchioli

Μετάφραση: Iωάννης Αυξεντίου

Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία είναι το τελευταίο a priori αποδεχόμενο από τον πολιτισμό μας. Είναι προφανές πως οι υποστηρικτές της είναι οι ιδιοκτήτες του κόσμου, αυτοί που κατέχουν τα μέσα επικοινωνίας, πληροφόρησης, ψυχαγωγίας και κουλτούρας.

Ένας από τους μηχανισμούς της κυρίαρχης θέασης είναι η ανατροπή κάθε φυσικής τάξης, τόσο που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι ο σύγχρονος δυτικός κόσμος είναι σε συνεχή ανταγωνισμό με τη φύση και τους νόμους της. Διατηρεί ωστόσο ένα ταμπου, την οικονομική ιδεολογία και το υπαρξιακό της πλαίσιο, πρόκειται για την τελευταία Θούλη ενός κόσμου που έχει ως ‘δημιουργό’ (θηλυκή θεότητα) του την Αγορά. Αυτή η ‘δημιουργός’ έχει και μία απόστολο, που περιδιαβαίνει τη γη, την κατανάλωση. Πρόκειται για μια κατάσταση που διαρκεί από τη δεκαετία του 1970 και η οποία επιταχύνεται από την είσοδο των ασιατικών μαζών στο λεγόμενο πολιτισμό της κατανάλωσης. Θα χρειαζόταν δύο πλανήτες για να αντέξουν τον ρυθμό εκείνου που αποκαλείται εξέλιξη και να υποστηρίξουν το επίσης αδιαμφισβήτητο δόγμα της ανάπτυξης. Όλη η δημιουργία και κάθε ζωντανό ον γίνονται αντιληπτά ως τίποτε άλλο πέρα από εμπορεύματα προς εκμετάλλευση, κατανάλωση και εξάντληση. Μας έχουν πείσει ότι αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό και το προφανές και πως το ανθρώπινο ον είναι καταναλωτής, που ανταλλάσει, αγοράζει και πουλά, χρησιμοποιεί και πετάει. Πρόκειται για τον πολιτισμό των αποβλήτων.

CARL SCHMITT: Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                        

Μετάφραση: Ελευθέριος Αναστασιάδης

Ο. Spengler

Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα που έρχεται στο προσκήνιο με τη Γαλλική Επανάσταση, ειδικά στην ιακωβινική φάση της. Ηττήθηκε οπουδήποτε εμφανίστηκε, ξεκινώντας από το 1848, ωστόσο η αστική κοινωνική βάση αυτού του συστήματος δεν σταματά να εξαπλώνεται. Φαίνεται να θριαμβεύει το 1919, πάνω στις στάχτες των παλαιών μοναρχιών, αλλά, ξανά, καταρρέει παντού, τα χρόνια μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων: φθάνοντας στο πιο χαμηλό σημείο το 1939, απαξιωμένη και εγκαταλειμμένη παντού. Κι όμως, όπως ο μυθολογικός φοίνικας αναγεννιέται  το  1945, με την ένοπλη δύναμη των νικητριών δυνάμεων. 

Ο Oswald Spengler και ο Carl Schmitt υπήρξαν μεταξύ των πιο αυστηρών κριτικών της. Για τον Spengler, η δημοκρατία είναι εκείνο το πολιτικό σύστημα που εδραιώνεται όταν η μάζα, κατευθυνόμενη από τα μέσα πληροφόρησης, καταλήγει να πιστέψει εκείνο που την έκαναν να πιστέψει, και περνά αυτή την  χειραγώγηση ως άσκηση της ελεύθερης βούληση της. Η κριτική του Spengler αφορά την ίδια την ουσία της δημοκρατίας που, στην εποχή της τηλεόρασης, φαίνεται ακόμη πιο δικαιολογημένη από όσο ήταν στην εποχή των εφημερίδων. Σήμερα, ο έλεγχος της λεγόμενης κοινής γνώμης είναι ακόμη πιο διαδεδομένος και συστηματικός.  

ΠΩΣ Η ΚΑΜΠΑΛΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ Ή ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

C.D.Friedrich, Τοπίο με  Κουκουβάγια, Τάφος και Φέρετρο.

Ρομαντισμός ονομάστηκε εκείνο το καλλιτεχνικό και φιλοσοφικό ρεύμα που ξεκίνησε από τη Γερμανία του 18ου αιώνα και μετά διαδόθηκε στην Αγγλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι του Ρομαντισμού υπήρξαν ο Νοβάλις, ο Φρήντριχ Χαίλντερλιν, ο Φρήντριχ Σίλερ, ο  Γκαίτε, ο Λόρδος Βύρων κλπ. Ο Isaiah Berlin γράφει το εξής για το ρεύμα αυτό:  «Η σπουδαιότητα του ρομαντισμού έγκειται στο γεγονός ότι είναι το μεγαλύτερο πρόσφατο κίνημα που μετέβαλε άρδην τη ζωή και τη σκέψη του Δυτικού Κόσμου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη στροφή που σημειώθηκε ποτέ στη συνείδηση της Δύσης». Πως μπορούν να περιγραφούν οι φαινομενικές εκδηλώσεις του ρομαντισμού; «…είναι το πρωτόγονο και το ανεπιτήδευτο, είναι η νιότη και ο συναρπαστικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη ζωή ο φυσικός άνθρωπος• είναι όμως και ωχρότητα, πυρετός, αρρώστια, παρακμή (…) Είναι το παράξενο, το εξωτικό, το γκροτέσκο, το μυστηριώδες, το υπερφυσικό, τα ερείπια, τα μαγεμένα κάστρα, είναι η διάχυση μέσα στο αιώνιο συμπαντικό πνεύμα.»

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΣΚΑΪ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

 

Δεν ξέρω εάν το γνωρίζατε, αλλά στην Αθήνα, εδώ και καιρό, έχει ανοίξει μία σπουδαία φιλοσοφική σχολή, της οποίας το βασικό πρόγραμμα σπουδών, αποτελείται από όλα τα ρεύματα του φιλελευθερισμού, δηλαδή το οικονομικό, το φιλοσοφικό, και το κοινωνικό. Τα μαθήματα παραδίδονται εξ αποστάσεως, όπως εξάλλου συμβαίνει με πολλά σύγχρονα “πανεπιστήμια”. Ο “διευθυντής” και “πρύτανης” της “σχολής” ονομάζεται Αλαφούζος. Δεν γνωρίζω (και άρα δεν το υιοθετώ), εάν το επίθετο του έχει κάποια  σχέση  με όσα διάβασα στο εβραϊκό περιοδικό “Χρονικά”, τεύχος Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010, σελίδα 8: «….υπάρχουν πολλά εβραϊκής προέλευσης προσωπικά ονόματα, όπως Σαμπάτης (Σαμπεθάι), Αβράμης (Αβραάμ), δάβος (δαβίδ), Αρώνης (Ααρών), Λεβής (Λεβύ) καθώς και Μπενιζέλος (Μπεν Ζελόν), ίσως και Αλαφούζος. Φυσικά πολλά από τα προαναφερθέντα ονόματα δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως προσωπικά, έχουν όμως επιβιώσει σε επώνυμα…». Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και εάν το επίθετό του δεν έχει σχέση με τα  παραπάνω,  υπάρχει  η  παροιμία που λέει: άλλος έχει τ’ όνομα (ή τη φήμη) και άλλος τη χάρη…

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ: Η ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΑ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου
                                                        
                                                                                        Ο φιλελεύθερος είναι ο εκκοσμικευμένος 
                                                                                        προτεστάντης που ερμηνεύει το βιβλίο της
                                                                                        ζωής κατά το δοκούν. 

John Locke, o 'πατέρας' του φιλελευθερισμού

Φιλαλήθεια: να υιοθετήσουμε αυτό τον όρο στην πολιτική μας φιλοσοφία, ώστε να πάψει επιτέλους να έχει το μονοπώλιο του πολιτικού λόγου ο όρος 'φιλελευθερισμός'. Εκείνο δηλαδή το αριστερό ρεύμα που ονομάστηκε φιλελευθερισμός, του οποίου οι ρίζες βυθίζονται στα γνωστικά κινήματα του 14ου, 15ου, 16ου και 17ου αιώνα και το οποίο επισημαίνει τη φιλία προς την ελευθερία, χωρίς όμως να δίνει σαφή απάντηση στα κάτωθι κεφαλαιώδη ερωτήματα:

Α) Eλευθερία για να κάνω τι;
Β) Eλευθερία από τι; 
Γ) Eλευθερία και Αλήθεια, ποια η σχέση τους;

Είναι αξιοσημείωτο, ότι μετά την είσοδο των κοινωνιών στη νεωτερική εποχή, δύο ήταν οι ιδέες που επικράτησαν στην πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία: από τη μία πλευρά η ιδέα της ελευθερίας και από την άλλη η ιδέα της κοινοκτημοσύνης. Αντίθετα, η ιδέα της Αλήθειας (και ένας όρος που να την εκφράζει πολιτικά και ιδεολογικά) εξαφανίστηκε από το προσκήνιο και διαγράφηκε πλήρως. Μάλιστα έγινε συνώνυμο του σκοταδισμού, του μη-προοδευτισμού, της οπισθοδρόμησης. Με άλλα λόγια, η φιλοσοφία του Πόντιου Πιλάτου: ‘Τί ἐστιν ἀλήθεια;’ έγινε η κυρίαρχη φιλοσοφία. Αντιθέτως, το υπέρτατο αγαθό της κλασικής φιλοσοφίας, δηλαδή η Αλήθεια, κατέληξε στο περιθώριο.

Οι φιλελεύθεροι και γενικότερα οι αριστερόστροφοι πάσης φύσεως, συνηθίζουν να ταυτίζουν το ζήτημα της Αλήθειας με τη θρησκεία, οπότε μιλούν για την ανάγκη της ελευθερίας από τους ‘θρησκευτικούς απολυτισμούς’. Συνεπώς, δεν θα τους κάνω εδώ τη χάρη να αναφερθώ στη θρησκευτική–μεταφυσική αλήθεια, αλλά θα κατέλθω στο πεδίο τους, δηλαδή στην κοσμική διάσταση και έτσι θα εξετάσουμε εάν μέσα σε αυτή τη διάσταση υπάρχουν αντικειμενικές αλήθειες.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Άρθρο του d. Curzio Nitoglia                                                                                    

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Το Αγγλικανικό Σχίσμα 

Οι Προτεστάντες της Αγγλίας, μετά το σχίσμα του Ερρίκου του Η', αποτελούνταν από ένα δίκτυο οικογενειών οι οποίες είχαν κατορθώσει να γίνουν πολύ ισχυρές οικονομικά και πολιτικά. Αυτό ασφαλώς οδήγησε σε μια κοινωνική και πολιτική κατάσταση που θα άλλαζε τη φύση του χριστιανισμού στην Αγγλία. Πριν τη Μεταρρύθμιση, τα δύο διακριτά χαρακτηριστικά του χριστιανισμού ήταν τα εξής: α) η πρωτοκαθεδρία του πνευματικού επί  του κοσμικού, δηλαδή της Εκκλησίας επί του κράτους και β) η εναντίωση της Εκκλησίας στην τοκογλυφία και στις χρηματιστηριακές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια, ο χωρισμός της Βασιλείας από την Εκκλησία και η επιθυμία άντλησης κέρδους από την τοκογλυφία, έγιναν από τα βασικά κίνητρα για τον Αγγλικανικό επαναστατικό αγώνα. Πράγματι, ο Αγγλικανισμός, δεν μπορεί να αποκαλεστεί θρησκεία, με την ακριβή έννοια του όρου, καθώς είναι γεννημένος από την απληστία του βασιλιά Ερρίκου του Η' και από εκείνους του ευγενείς που ήθελαν να πλουτίσουν απαλλοτριώνοντας τις εκκλησιαστικές γαίες. Οι οικογένειες αυτές αργότερα θα αποτελούσαν τη συντηρητική ελίτ της Μεγάλης Βρετανίας. 

Ο ΟΛΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Γράφει ο  Ελευθέριος  Αναστασιάδης

 
 

Μαρξισμός, κομμουνισμός, ανατρεπτικά-ψυχεδελικά κινήματα του ‘60, σοσιαλισμός του΄80, χριστιανοδημοκρατία ή συντηρητική ''δεξιά'', όλα αυτά ξεχάστε τα. Επιτέλεσαν τον σκοπό για τον οποίο είχαν δημιουργηθεί, και τώρα πλέον έχουν τεθεί και τακτοποιηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Σήμερα το σύστημα έχει ομοφωνήσει ως προς το ποιο θα είναι το νέο μοντέλο του: Ο 'Ολικός Φιλελευθερισμός', δηλαδή, ο οικονομικός, σεξουαλικός και φυλετικός ελευθεριασμός. Αυτός είναι ο εχθρός μας και πρέπει να τον στοχοποιήσουμε με ακρίβεια. (όσον αφορά την χώρα μας, η μείξη μπολσεβικισμού και φιλελευθερισμού αποτελεί… ελληνική πρωτοτυπία). Στην οικονομία, κανένας φραγμός  στις καπιταλιστικές διαδικασίες και στην κερδοσκοπία των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων. Τα σεξουαλικά παραβατικά ήθη αφήνονται σε πλήρη ασυδοσία και μάλιστα αυτή η ασυδοσία  θεσμοθετείται. Οι διάφορες ανθρώπινες φυλές έχουν όχι μόνον την πλήρη ελευθερία να αναμιγνύονται μεταξύ τους, αλλά διευκολύνονται με κάθε τρόπο  για να επιτευχτεί αυτή η ανάμειξη.

JERΕMY BENTHAM: Ο ''ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΣ'' ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο συνεισφέρει στην διάγνωση της πνευματικής ασθένειας που ονομάστηκε ''φιλελευθερισμός''.

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Jeremy Bentham

Ο ''ωφελιμισμός'' (μία φιλελεύθερη σέκτα) είναι, πιθανόν, η φιλοσοφία που περισσότερο από όλες πλησιάζει στην άρνηση του εαυτού της και στην πλήρη, συνεπή και αυτάρεσκη ανατροπή εκείνης της Αιώνιας Σοφίας που, από την αυγή της ανθρώπινης σκέψης, επιδίωξε την αναζήτηση της Αλήθειας νοούμενης ως  ολότητα, και την σύνδεσή της με το  Καλό και το Ωραίο. Υπό αυτή την έννοια, ο ωφελισμός μπορεί να θεωρηθεί ως ο θρίαμβος του μοντέρνου πνεύματος έναντι αυτών των τελευταίων. Οι μεγαλύτεροι εκπρόσωποι του ωφελισμού: Ο Adam Smith (1723-90), ο Jeremy Bentham (1748-1832) και ο  John Stuart Mill (1806-1873).

Γι’ αυτούς, ένα πράγμα είναι ''καλό'' ή και σωστό, εάν μπορεί να αυξήσει την ευτυχία των όντων-και όχι μόνον των ανθρώπων• ''κακό'', εάν την μειώνει.Όσον αφορά την δυσκολία να καθοριστεί τι είναι η ευτυχία, κανένα πρόβλημα: αυτοί θεωρούν ότι είναι σε θέση όχι μόνον να την ορίσουν, αλλά και να την ποσοτικοποιήσουν, και ρυθμίζονται με αυτό τον τρόπο: κρίνουν ότι το όφελος είναι το μέτρο της ευτυχίας  ενός  όντος. 

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Επειδή ο όρος «αριστερά» έχει ταυτιστεί με τις ιδεολογίες κομμουνιστικής-σοσιαλιστικής προέλευσης, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο που έχει ως στόχο να ξεκαθαρίσει, μια για πάντα, την πραγματική σημασία αυτού του όρου.

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Hieronymus Bosch, o Ταχυδακτυλουργός

Ίσως, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, είναι η ''διαδεδομένη κατάσταση Σύγχυσης'': σύγχυση στις ιδέες, στους όρους, στους σκοπούς, στις έννοιες  κλπ. Έτσι λοιπόν,  το γεγονός ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία εντάχθηκε στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία, είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της σύγχυσης.

Είναι γνωστό ότι, κατά την διάρκεια της σύγκλησης της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 1789, οι φιλελεύθεροι αστοί δεν κάθισαν στα Δεξιά του Προέδρου, αλλά στα Αριστερά. Η γενικότερη στάση τους, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτική, οικονομική, ήταν εντελώς εχθρική έναντι της Παραδόσεως. Πως λοιπόν φθάσαμε να αποκαλούμε Δεξιούς τους φιλελεύθερους, και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αντιμετωπίζουν εχθρικά την αριστερά, στην  οποία  φιλοσοφικά ανήκουν; Ωραίο μπέρδεμα, θα αναφωνήσετε! Ας το ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

ΚΑΡΛ ΠΟΠΠΕΡ: Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Ο Καρλ Πόππερ ήταν ένας από τους πατέρες του σύγχρονου φιλελεύθερου κινήματος. Στα νιάτα του υπήρξε μαρξιστής και από μερικούς θεωρείται μέλος της σχολής της Φραγκφούρτης. Σε αυτόν, ουσιαστικά, βασίζεται η σύγχρονη πολιτική που ακολουθείται στη Δύση. Μεταξύ άλλων δίδαξε τον Τζορτζ Σόρος όταν αυτός σπούδαζε στο London School of Economics. Τα ιδρύματα της «ανοικτής κοινωνίας» τα οποία ο Σόρος μετά μανίας ανοίγει βασίζονται στις θεωρίες του Πόππερ.

Παρακάτω θα εξετάσουμε τα βασικά σημεία της σκέψης τους.

Ενάντια στην Ιστορία:

Ο Iστορικισμός είναι μία μέθοδος επαγωγής, βάσει της οποίας μπορεί κάποιος να κατανοήσει το παρόν και να κάνει προβλέψεις για το μέλλον, συγκεκριμένα για την ανθρώπινη κοινωνία. Ουσιαστικά πρόκειται για παρατήρηση των ανθρωπίνων κοινωνιών, μέσα στην ιστορία, ώστε να κατανοηθεί ο τρόπος λειτουργίας τους. Ο Πόππερ βρίσκεται φανατικά απέναντί του. Η κριτική του βασίζεται στην πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων κοινωνιών και τη δυσκολία λειτουργίας κοινωνικού πειράματος, καθώς και ότι η επαγωγή δεν συμβαδίζει με την επιστημονική μέθοδο, θεωρώντας όλα τα γεγονότα της ιστορίας μεμονωμένα, αποτελέσματα της τύχης και άρα ασύνδετα μεταξύ τους.

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

 

Άρθρο του  Don Curzio Nitoglia
Μετάφραση  Ιωάννης  Αυξεντίου

Μελετώντας τις ρίζες της νέο-φιλελεύθερης ιδεολογίας συναντάς, κατά την πορεία της ανθρώπινης σκέψης, διάφορα κινήματα, που χαρακτηρίζονται από την εξύψωση της ελευθερίας νοούμενης ως τελικός και απόλυτος σκοπός, και όχι ως μέσον.

Σε προηγούμενα άρθρα εξέτασα τον νομιναλισμό του Όκαμ, την Σχολή της Οξφόρδης, που άρχισε με τον Μπέικον την παράδοση του εμπειρισμού, η οποία  επικράτησε στην Αγγλία και γέννησε την Βρετανική Διαφωτιστική αισθησιαρχία του 18ου αιώνα (Locke, Hume, Berkeley, A. Smith, Bentham, Stuart Mill, Ricardo), άμεσος πρόγονος του φιλοσοφικού  φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα και του οικονομικού φιλελευθερισμού του εικοστού αιώνα.

Από το ελεύθερο πνεύμα\σκέψη\έρωτα στον φιλελευθερισμό. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ: 1) στο ''ελεύθερο πνεύμα'' 2) στην ''ελεύθερη σκέψη'' 3) στον ελευθεριασμό 4) στον ''ελεύθερο έρωτα'', για να φθάσω 5) στον κοινωνικό –οικονομικό\φιλελευθερισμό. Βλέποντας τα καλύτερα το ένα μετά το άλλο, θα ανακαλύψουμε ότι ελεύθερο πνεύμα\σκέψη\έρωτας  και ελευθεριασμός είναι η πηγή και η ψυχή του φιλελευθερισμού και του Αμερικανικού νέο-συντηρητισμού, οι οποίοι δεν έχουν τίποτα κοινό με την υγιή σκέψη, την ορθή φιλοσοφία, την ορθόδοξη θεολογία, την παραδοσιακή πολιτική φιλοσοφία και την Θεϊκή αποκάλυψη, που περιέχεται στην Αποστολική παράδοση και την Αγία Γραφή, ερμηνευμένες από την Εκκλησία.

Ο ΜΑΝΙΧΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ "ΚΥΡΩΣΕΩΝ" ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

                 

Γράφει  ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Το φαινόμενο είναι πλέον σύνηθες:  Μόλις μία χώρα τολμήσει να πράξει ή να σκεφθεί διαφορετικά από αυτό που επιθυμεί η γνωστική-φιλελεύθερη Δύση, αμέσως της επιβάλλονται κυρώσεις διαφόρων μορφών (οικονομικές, διπλωματικές, πολιτικές κλπ).Εκτός από την αυτονόητη πίεση που αυτά τα μέτρα θα δημιουργήσουν στην χώρα θύμα, υπάρχει και ένας άλλος λόγος, πιο κρυφός,  για τον οποίο γίνεται η πομπώδης, σχεδόν τελετουργική ανακοίνωση, ότι σε αυτήν την χώρα θα επιβληθούν  "κυρώσεις" : η γνωστική πολιτική ήταν πάντα μανιχαϊστική• δημιουργούσε (και δημιουργεί)  άξονες του "καλού" και του "κακού", συνασπισμούς του "φωτός" και συνασπισμούς του "σκότους".

           

Τι συμβαίνει όταν ο πιστός μιας θρησκείας παραβεί τους κανόνες που αυτή θέτει;  Ο Ιερέας επιβάλλει έναν «κανόνα», τον οποίο ο αμαρτήσας πρέπει να τον εφαρμόσει, εάν θέλει να λάβει την συγχώρεση και να επιστρέψει στην κοινότητα των «κεκαθαρμένων». Έτσι λοιπόν, ο μέγας ιερέας του γνωστικισμού (οι ΗΠΑ ή η ΕΕ) μόλις αντιληφθούν ότι κάποια χώρα αμαρτήσει, δηλαδή: δεν επιτρέπει τους γάμους γκέι, δεν κάθεται να υποστεί γεωπολιτικές ήττες, δεν εφαρμόζει τον φιλελευθερισμό, δεν δέχεται την πολιτική ορθότητα, τότε αμέσως, όλα τα  τηλεοπτικά κανάλια , όλες οι εφημερίδες, όλα τα κυβερνεία, εξαγγέλλουν : «Θα επιβληθούν κυρώσεις…»

ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 Γράφει ο Αναστάσιος  Γιαννάς

Μέσα στην αναμπουμπούλα των καθημερινών μας προβλημάτων, κουρασμένοι από την διαχείριση και την επεξεργασία χιλιάδων πληροφοριών, ίσως να χάνουμε την αίσθηση ότι εμπρός μας και εμπρός από τα παιδιά μας, εμφανίζεται ένα νέος κόσμος· θα έλεγα με περισσότερη ακρίβεια, ότι παρουσιάζεται η αντιστροφή του κόσμου που έως σήμερα γνωρίζαμε. Πριν από λίγες ημέρες διάβαζα ότι για πρώτη φορά στην ιστορία, στο Λονδίνο ο λευκός πληθυσμός αποτελεί πλέον την μειοψηφία(45%).Το ίδιο φυσικά θα συμβεί σε λίγο καιρό και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Μία Βαβέλ από εθνότητες, συνήθειες, θρησκείες, έθιμα, και ψυχοβιολογικές ιδιοσυγκρασίες, θεμελιώνεται πάνω σε όλη την Ευρώπη. Την ίδια στιγμή, στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες θεσμοθετείται ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και επιτρέπεται ακόμη και να υιοθετήσουν παιδιά. Αυτό, αν και αποτελεί ένα γεγονός κολοσσιαίας σημασίας για τον δυτικό πολιτισμό, όμως πέρασε έτσι, σαν… ένα από τα πολλά νέα νομοθετήματα. Νομίζω ότι ακόμη πολλοί από εμάς, δεν έχουν αντιληφθεί την σοβαρότητα αυτού του φαινομένου, ότι δηλαδή αποτελεί μία προσπάθεια αντιστροφής, όχι πλέον μόνον των ηθικών και θρησκευτικών κανόνων αλλά και των ίδιων των κανόνων της φύσης, μια που, εκτός των άλλων, πλέον ένα παιδί θα μπορούν να το ανατρέφουν γονείς του ιδίου φύλου. Αυτή η προσπάθεια αντιστροφής ή παρέμβασης πάνω στους φυσικούς κανόνες, συμβαίνει και σε άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως στην γεωργία και την κτηνοτροφία, με την χρήση των γενετικών μεταλλάξεων ή των ορμονικών ουσιών. Στον τομέα της εργασίας, τα παλιά  επαγγέλματα, με τα οποία ο άνθρωπος έβγαζε το ψωμί του με την χειρονακτική εργασία ή την τέχνη του, μια τέχνη που παραδιδόταν από γενιά σε γενιά, έχουν πλέον χαθεί. Η τεχνολογία είχε ως αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάσει την επαφή του με αυτό που θα αποκαλέσω με τον όρο υλοζωισμό : Ο παλιός τεχνίτης ερχόταν σε επαφή με την «πνοή δημιουργίας » που υπάρχει μέσα στο σίδερο, στο ξύλο, στην πέτρα, στο δέρμα. Αυτή η επαφή τον συντόνιζε με τα κοσμικά αρχέτυπα χαρίζοντας του έναν πλούσιο εσωτερικό κόσμο. Προσέξτε, για παράδειγμα, πόση σοφία  έχουν οι άνθρωποι που ασχολούνται ακόμη με επαγγέλματα όπως αυτό του  ξυλουργού, του σιδερά κλπ. Μία σοφία που ελάχιστοι απόφοιτοι πανεπιστημίων έχουν. 

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΟΥΝ ΩΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

Γράφει ο Αναστάσιος Γιαννάς

       Εμείς, σε αυτό εδώ το μπλογκ, καλά τα λέμε μεταξύ μας. Όμως σκεφτήκατε, εάν είναι ποτέ δυνατόν, να καταλάβουν οι  πλατιές λαϊκές μάζες, ότι τα δύο αυτά ιδεολογικά ρεύματα, ουσιαστικώς, είναι δύο αιρετικά γνωστικά κινήματα;  

Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται πρακτικά αδύνατον. Και όμως! υπάρχει ένας τρόπος για να το καταλάβουν. Τα διάφορα γνωστικά ρεύματα, από τους Καθαρούς του 11ου αιώνα στις Γαλλικές επαρχίες έως τους Dukhobors του 17ου  αιώνα στην Ρωσική ύπαιθρο, πόνταραν πάντα στην οικονομία. Με άλλα λόγια, προσπαθούσαν να πείσουν τα φτωχά λαϊκά  στρώματα ότι αυτοί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα φέρουν την ισότητα και την οικονομική δικαιοσύνη. Αυτό ήταν το μόνιμο και σταθερό μοτίβο τους. Το ίδιο και σήμερα: ο μεν φιλελευθερισμός προπαγανδίζει την ‹‹δημιουργική δύναμη›› του καπιταλισμού, η δε αριστερά βάλλει εναντίον του φιλελευθερισμού, υπερασπιζόμενη τις φτωχές λαϊκές τάξεις. Έτσι, πάντα με την δικαιολογία της οικονομικής καλυτερεύσεως, αυτές οι δύο  ιδεολογίες περνούν  την γνωστική πολιτική τους και διαμορφώνουν αιρετικές κοινωνίες. 

 Τι πρέπει λοιπόν να κάνει η Παραδοσιακή Δεξιά; A) Πρώτα απ’ όλα πρέπει να σχηματιστεί μία παράταξη που να αξίζει αυτή την ονομασία, και αυτό μπορεί να γίνει μόνον εάν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του πατριωτικού –εθνικού χώρου ενωθούν και παραμερίσουν διαφωνίες και εμμονές. Β) Μετά θα πρέπει η παράταξη αυτή να  διατυμπανίσει, με τρόπο ξεκάθαρο και σαφή, ότι είναι μία αντί-καπιταλιστική δύναμη η οποία, όταν θα έλθει στην εξουσία, θα αφαιρέσει όλα τα μέσα παραγωγής από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, θα δημιουργήσει έναν μεγάλο σύγχρονο παραγωγικό ιστό και θα ασκήσει  μία  σοσιαλιστική οικονομική πολιτική, διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα την δημιουργική ελευθερία του πολίτη.