ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΣΚΑΪ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

 

Δεν ξέρω εάν το γνωρίζατε, αλλά στην Αθήνα, εδώ και καιρό, έχει ανοίξει μία σπουδαία φιλοσοφική σχολή, της οποίας το βασικό πρόγραμμα σπουδών, αποτελείται από όλα τα ρεύματα του φιλελευθερισμού, δηλαδή το οικονομικό, το φιλοσοφικό, και το κοινωνικό. Τα μαθήματα παραδίδονται εξ αποστάσεως, όπως εξάλλου συμβαίνει με πολλά σύγχρονα “πανεπιστήμια”. Ο “διευθυντής” και “πρύτανης” της “σχολής” ονομάζεται Αλαφούζος. Δεν γνωρίζω (και άρα δεν το υιοθετώ), εάν το επίθετο του έχει κάποια  σχέση  με όσα διάβασα στο εβραϊκό περιοδικό “Χρονικά”, τεύχος Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010, σελίδα 8: «….υπάρχουν πολλά εβραϊκής προέλευσης προσωπικά ονόματα, όπως Σαμπάτης (Σαμπεθάι), Αβράμης (Αβραάμ), δάβος (δαβίδ), Αρώνης (Ααρών), Λεβής (Λεβύ) καθώς και Μπενιζέλος (Μπεν Ζελόν), ίσως και Αλαφούζος. Φυσικά πολλά από τα προαναφερθέντα ονόματα δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως προσωπικά, έχουν όμως επιβιώσει σε επώνυμα…». Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και εάν το επίθετό του δεν έχει σχέση με τα  παραπάνω,  υπάρχει  η  παροιμία που λέει: άλλος έχει τ’ όνομα (ή τη φήμη) και άλλος τη χάρη…

JOURNOLIST: ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΣΤΑ ΜΜΕ

Γράφει ο Alex Synodinos

Ο Εzra Klein

Εάν σας έλεγα πως υπάρχουν διάφορα δίκτυα με μέλη εκατοντάδες ή και χιλιάδες "προοδευτικούς" δημοσιογράφους, αριστερούς ακτιβιστές, ακαδημαϊκούς, λομπίστες και άλλα άτομα με δύναμη στα ΜΜΕ και στην πολιτική, τα οποία στην καλύτερη περίπτωση παρέχουν αλληλοϋποστήριξη στα μέλη τους και στη χειρότερη ενορχηστρώνουν επιθέσεις σε πολιτικούς αντιπάλους, προωθούν πολιτικούς που επιθυμούν και 'θάβουν άλλους' κλπ θα με πιστεύατε;

Προφανώς, εσείς οι αναγνώστες του Θεόδοτου θα με πιστεύατε, εάν το λέγατε όμως σε κάποιον normie θα σας πίστευε; Προφανώς και όχι. Εάν δε αριστερίζει κιόλας θα σας έλεγε ότι αυτά είναι ‘θεωρίες συνωμοσίας’, ψεύδη και ανοησίες που γράφουν οι φασίστες κλπ κλπ.

Ασφαλώς μια τέτοια συνωμοσία ή για την ακρίβεια όπως θα δούμε παρακάτω πολλές αντίστοιχες υπήρξαν και αποκαλύφθηκαν.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

γράφει ο Alex Synodinos

Ζούμε σε μια εποχή που, λόγω της παγκοσμιοποίησης, το τι συμβαίνει σε μια χώρα έχει έμμεση ή και άμεση επιρροή σε όλες τις άλλες. Τώρα λογικά θα με ρωτήσετε: πως είναι δυνατόν μια σφαγή στο Νότιο Σουδάν, για παράδειγμα, να επηρεάζει την ελληνική πραγματικότητα; Η απάντηση είναι πως την επηρεάζει, έμμεσα μεν αλλά την επηρεάζει. Πως; Θα σας εξηγήσω αμέσως: έχετε στην οθόνη σας εικόνες με πτώματα, παιδάκια που κλαίνε, καμένα σπίτια, κατεστραμμένα χωριά και η δημοσιογράφος στην τηλεόραση αρχίζει να περιγράφει το δράμα των κατατρεγμένων Αφρικανών (οι οποίοι βέβαια σφάζονται από άλλους Αφρικανούς, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει). Είναι πρακτικά αδύνατο να μην συγκινηθείτε και αν το θέαμα αγγίζει εμάς τους "κακούς ρατσιστές", φανταστείτε τι συμβαίνει στο μυαλό και στην καρδιά του μέσου ατόμου και ειδικά ασφαλώς των γυναικών… Έχοντας βομβαρδιστεί με τις εικόνες αυτές είσαστε πλέον "ενήμεροι" για το δράμα της Αφρικής. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε πλεούμενα με υπο-σαχάριους Αφρικανούς να καταφθάνουν σε ευρωπαϊκές και ειδικότερα ελληνικές ακτές, στη μνήμη σας θα ανακληθούν οι εικόνες των Σουδανών. Το πιθανότερο είναι πως στα πλεούμενα αυτά δεν θα υπάρχουν άτομα από το Νότιο Σουδάν και ούτε και άτομα που έχουν γλιτώσει από γενοκτονία. Ο εγκέφαλος σας όμως θα συνδυάσει τα γεγονότα στο άκουσμα της λέξης "Αφρική", "γενοκτονία", "κατατρεγμένοι πρόσφυγες" κι αν δεν το κάνει, οι δημοσιογράφοι θα φροντίσουν να σας κάνουν άμεσα αυτή τη σύνδεση ώστε να εκβιαστείτε ψυχικά και είτε να σιωπάτε στο θέμα της εισβολής αλλοφύλων στη χώρα είτε και να την υποστηρίζεται ως κάτι αναγκαίο και ηθικό. 

ΓΙΑΤΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΙΖΕΙ;

Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Η πλειοψηφία των δημοσιογράφων στο δυτικό κόσμο αριστερίζει, είτε λιμπεραλιστικά (να υπενθυμίσουμε πως ο κλασσικός λιμπεραλισμός είναι αυτό που σήμερα ονομάζουμε φιλελευθερισμός-καπιταλισμός, ενώ ο μοντέρνος λιμπεραλισμός που κυρίως εκφράζεται από το δημοκρατικό κόμμα στις ΗΠΑ είναι κοινωνικά φιλελεύθερος αλλά οικονομικά υποστηρίζει το ισχυρό κράτος για να ταϊζει, μέσω φόρων, τις "αδύναμες" κοινωνικές ομάδες που είναι και οι ψηφοφόροι του), είτε μαρξιστικά. Σε Η.Π.Α. Βρετανία, Γερμανία και γενικά στο σύνολο του δυτικού κόσμου το δημοσιογραφικό μπλοκ είναι φιλελεύθερο. Στην Ελλάδα δε πάμε πολύ πίσω αλλά έχουμε και ισχυρότατο το παλαιοαριστερό και μαρξιστικό στοιχείο στη δημοσιογραφία.

Είναι όντως άξιο απορίας το γεγονός ότι στην τηλεόραση, τις εφημερίδες και τα κύρια σάιτ πληροφόρησης στο διαδίκτυο, προωθούνται ιδέες και αντιλήψεις που δεν χαρακτηρίζουν τη στάση της κοινωνίας προς αυτές και που έχουν ελάχιστη ανταπόκριση στην κοινωνία.

ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Το έναυσμα για να γράψω αυτό το άρθρο που το έδωσε ένα γεγονός που συνέβη πριν λίγο καιρό: Μία εισαγγελέας διέταξε να μην γίνει η παρουσίαση μίας δημοσιογραφικής εκπομπής του MEGA, που είχε για θέμα της όσα συνέβησαν στο Φαρμακονήσι  με το ναυάγιο των μεταναστών. Η εισαγγελέας λοιπόν αιτιολόγησε την απόφαση της λέγοντας, ότι υπήρχε ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν στοιχεία που αφορούν την ανακριτική διαδικασία. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε; Χαμός δηλώσεων και διαμαρτυριών από το δημοσιογραφικό σινάφι, από τα ''προοδευτικά κόμματα»'', από τους ''διανοούμενους'', εναντίον της απόφασης της εισαγγελέας που τόλμησε να θίξει τα  Άγια των Αγίων, την Υπέρτατη Αρχή , το Ύψιστο Δικαίωμα της ''δημοσιογραφικής ελευθερίας''. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι στην εποχή μας υπάρχουν τρία Άγια πράγματα, τρία Ιερά δόγματα, τα οποία απαγορεύεται κάποιος να θίξει στο ελάχιστο : Το "ολοκαύτωμα", την "δημοκρατία"(μας), και την  "ελευθερία του τύπου".(τώρα τελευταία ετοιμάζεται και μία τέταρτη αγιοποίηση: της ομοφυλοφιλίας.) Έτσι θα έχουμε  την … "αγία τετράδα" της θρησκείας της  Νέας Εποχής.

Η ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Μετάφραση-σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου

             

Alessandro Barbero

Όταν οι, κατά κανόνα, ηλίθιοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί, θέλουν να στηλιτεύσουν κάποιο  συμβάν που το θεωρούν ''μη προοδευτικό'', σαν παπαγάλοι λένε την φράση: «Ούτε να είμαστε στον μεσαίωνα», «αυτές είναι μεσαιωνικές καταστάσεις» κλπ.  Γενικότερα έχει επικρατήσει μέσα στην κοινωνία, μία εντελώς αρνητική άποψη για την Μεσαιωνική περίοδο, και αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η μεγαλύτερη δε παραπληροφόρηση και διαστροφή της ιστορικής πραγματικότητας γίνεται σε θέματα εργασιακών σχέσεων, όπου κυριαρχεί η άποψη ότι ο μέσος άνθρωπος στο μεσαίωνα ήταν χειρότερα από δούλος και εργαζόταν αδιάκοπα και προς όφελος τρίτων. Τέτοιου είδους παρανοήσεις αν και έχουν αποδειχθεί ψευδείς κατ΄επανάληψη συνεχίζουν να αναμασόνται καθότι συμφέρουν το καθεστώς της μοντερνικότητας και του οικονομισμού που ο καπιταλισμός/φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός δεν είναι παρά οι δύο διαφορετικές του όψεις. Eπι αυτού του τελευταίου όμως θα επιστρέψουμε με ιδιαίτερο άρθρο.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Πρώτος ο Πλάτωνας το είχε διαπιστώσει: Οι δημοκρατίες ευθύνονται για την γέννηση των τυραννιών, δηλαδή, των δικτατοριών. Αφού λοιπόν τις γεννήσουν, μετά κλαίγονται ότι η δημοκρατία…''απέθανε''.  Όμως  ένα άλλο χαρακτηριστικό των δημοκρατιών, είναι να φέρονται οι ίδιες δικτατορικά, όταν δουν ότι απειλούνται τα συμφέροντα τους. Θα προσπαθήσουμε  λοιπόν να περιγράψουμε τι συνέβη στην Ελλάδα αυτές τις ημέρες. Πρώτα όμως θέλουμε να επισημάνουμε, ότι όσα θα γράψουμε δεν αποτελούν υπεράσπιση του κόμματος της Χρυσής Αυγής, μια που δεν έχουμε σχέσεις με κανένα πολιτικό κόμμα ή οργάνωση, και κάθε φαινόμενο που εξελίσσεται εντός του Ελλαδικού και Ευρωπαϊκού μετανεωτερικού χωροχρόνου, ο Θεόδοτος το αντιμετωπίζει με κριτική ματιά. 

ΠΕΡΙ ΕΡΤ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣΑΣ, ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ...

To παρακάτω κείμενο γράφτηκε από πρώην συμβασιούχο της ΕΡΤ και προσωπικό φίλο κάποιων εκ των συντακτών του Θεόδοτου. Θεωρήσαμε για την δική του επαγγελματική πορεία (καθότι βρίσκεται σε έναν επαγγελματικό χώρο που αριστεροκρατείται) να μην το δημοσιεύσουμε με το όνομα του.  Αν και το μπλογκ μας δεν ασχολείται τόσο με την επικαιρότητα, συστήνουμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν το κείμενο με ιδιαίτερη προσοχή για να καταλάβουν τι γινόταν όλα αυτά τα χρόνια στην ΕΡΤ...

                                                                                                                                     Θεόδοτος

Γράφει ο Πρώην Συμβασιούχος

Υπήρξα πρώην συμβασιούχος της ΕΡΤ, στον τομέα της παραγωγής (δηλαδή δεν έσπρωχνα χαρτιά σε κάποιο γραφείο) για αρκετά χρόνια και τυγχάνει να γνωρίζω μέρος του τι γινόταν για δεκαετίες σε αυτό το «μαγαζί» . Ανήκω σε αυτή την κατηγορία συμβασιούχων που αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή του αντί να συνεχίσει να παραμένει ως συμβασιούχος με την ελπίδα μονιμοποίησης και σήμερα μάλλον τα γεγονότα δείχνουν να δικαίωσαν αυτή την απόφασή μου.

Αφού σας περιέγραψα τα βασικά για εμένα, ας πάμε τώρα στα περί ΕΡΤ. Όταν άκουσα την απόφαση κλεισίματος της δεν ήξερα τι θα έπρεπε να νοιώσω. Από τη μία είπα «επιτέλους αυτό το καρκίνωμα απεκολλήθηκε από τη σάρκα του ελληνικού λαού», από την άλλη η σκέψη μου πήγε σε κάποια άτομα που γνώρισα τα χρόνια που δούλευα εκεί και χάνανε τη δουλειά τους. Άτομα που δεν άνοικαν ούτε στους συριζοπασόκους συνδικαλιστές, ούτε στους χαραμοφάηδες που έβαλε το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80, ούτε στους «ειδικούς συμβούλους» με τους σχιζοφρενικούς μισθούς, ούτε στους αλητοδημοσιογράφους που έχουν κάνει επάγγελμα την παραπληροφόρηση και τη μαρξιστική πλύση εγκεφάλου των Ελλήνων.

Πολλοί φίλοι και γνωστοί λοιπόν γνωρίζοντας το παρελθόν μου στην ΕΡΤ θέλησαν να μάθουν την άποψη μου για το θέμα. Οι μισοί ούρλιαζαν περί «φασισμού» της κυβέρνησης, οι άλλοι μισοί χαίρονταν που δεν θα ξαναπληρώσουν το ευτελές ποσό προς ΕΡΤ στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Μεταξύ αυτών που ρώτησαν την αποψη μου είναι και ένας εκ των συντακτών του Θεόδοτου. Λοιπόν, επειδή είναι πολλά αποφάσισα να τα γράψω. Τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι τα όσα έμαθα και άκουσα δουλεύοντας για χρόνια στην ΕΡΤ, δεν ειναι ολόκληρη η ιστορία και πιστεύω πως από τα όσα θα διαβάσετε εδώ γίνονταν εκεί μέσα ΠΟΛΥ χειρότερα, αλλά επειδή πάντα ήμουν άτομο που «κοίταζε τη δουλεία του» ουδέποτε αποφάσισα να εμβαθύνω στα όσα λέγονταν, έπειτα επειδή είχα και τη στάμπα του «φασίστα» (δηλ. του μη-αριστερού στη μαρξιστική ορολογία, συχνά τις πολύ χοντρές κομπίνες μου τις αποκρύβαν επειδή αφορούσαν σχεδόν πάντα και τους αριστερούς συνδικαλιστές, από αυτούς που ουρλιάζουν σήμερα στα κανάλια για το «δίκιο» τους και το «ψωμάκι» τους που χάσανε). Επίσης οι διάφορες ανέκδοτες ιστορίες που έχω ακούσει και περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο τι γινόταν μέσα στην ΕΡΤ είναι πρακτικά αδύνατο να καταγραφούν σε ένα άρθρο, χρειάζονται μάλλον πολυσέλιδο έργο χωρισμένο σε τόμους...

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

Οι αναγνώστες μας ας διαβάσουν προσεκτικά το παρακάτω άρθρο και ας αναλογιστούν την δύναμη που έχει το επάγγελμα των δημοσιογράφων αφου αποτελεί τα μάτια και τα αυτιά του κοινού σχετικά με το τι γίνεται πέρα από το άμεσο περιβάλλον του.

                                                                                                                                 Θεόδοτος

 

γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

Αν κάποιος ρωτήσει ποιοι είναι οι πρώτοι υπεύθυνοι για την παρακμή των δυτικών κοινωνιών, οι πολιτικοί ή οι δημοσιογράφοι, χωρίς δεύτερη σκέψη η απάντηση είναι: οι δημοσιογράφοι.   Οι πολιτικοί λένε τις γνώστες τυποποιημένες και ξύλινες φράσεις τους, νομοθετούν, διαχειρίζονται. Οι δημοσιογράφοι κάνουν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και ριζικό: Συσκοτίζουν τα μυαλά των ανθρώπων, είναι οι διασπορείς όλων των παρακμιακών ιδεών, συνηθειών, νοοτροπιών. Είναι αυτοί που  διαμορφώνουν τα πολιτιστικά μοντέλα των δυτικών κοινωνιών, είναι αυτοί που χύνουν το  παρακμιακό δηλητήριο σταγόνα -σταγόνα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Αλλά είναι και αυτοί που ευθύνονται για την διατήρηση του καθεστώτος, μια που αν ήθελαν  να το κτυπήσουν, τότε αυτό θα κατέρρεε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Ποια είναι η προσωπικότητα του δημοσιογράφου στην  εποχή μας ; Έχει τελειώσει ένα πανεπιστήμιο ή μια άλλη σχολή, και το μυαλό του είναι πλήρως εναρμονισμένο με αυτά που διδάχτηκε στο πανεπιστήμιο της παρακμής και  της διαστρέβλωσης των ιδεών. Με άλλα λόγια, είναι ένας άνθρωπος χωρίς ικανότητα ουσιαστικής έρευνας και εμβάθυνσης  των  κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων, χωρίς ταλέντο στην φιλοσοφική και ερμηνευτική εργασία. Ταυτόχρονα, για να μπορέσει να διατηρήσει το επάγγελμα του και να είναι καλά αμειβόμενος, πρέπει να  υπακούει στους εργοδότες του, οι οποίοι συνήθως είναι καπιταλιστικά συγκροτήματα, ή το ίδιο το κράτος. Ακόμη και αυτοί  που αυτοαποκαλούνται ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, έχουν ανάγκη  από ένα ευρύ κοινό που πρέπει να τους διαβάζει ή να τους ακούει, και άρα είναι υποχρεωμένοι να γράφουν και να λένε αυτά που ξέρουν ότι είναι αρεστά στα αυτιά των μαζών. Και φυσικά όλα αυτά στην καλύτερη των περιπτώσεων, γιατί στην πραγματικότητα συμβαίνουν πολύ χειρότερα: εκβιασμοί, δωροδοκίες, εξυπηρετήσεις, κλπ.

ΥΠΟΒΟΛΕΣ ΨΥΧΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ

Γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης

 

Υπνωτιστής του 18 αιώνα επί το έργον

Υπάρχει η αντίληψη ότι τα διάφορα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα δημιουργούνται από κάποιους διανοούμενους, οι οποίοι επεξεργάζονται μία θεωρία και στη συνέχεια την προτείνουν σε ένα ακροατήριο, το οποίο, μετά από την εξέτασή της με λογικά και εμπειρικά κριτήρια, την αποδέχεται ή την απορρίπτει. Ακολούθως, εάν αυτή η θεωρία κριθεί θετικώς, θα βρεθούν εκείνα τα άτομα που θα δημιουργήσουν ένα κίνημα και μετά ένα κόμμα ή, ακόμη, θα εξαπολύσουν και μία επανάσταση, που θα έχει σκοπό την εφαρμογή αυτής τής πολιτικοκοινωνικής θεωρίας. 

Μέγα λάθος. Δυστυχώς  τα πράγματα δεν ακολουθούν αυτήν τη διαδρομή. Οι γνωστοί-άγνωστοι των παρασκηνίων, αυτοί που  διαμορφώνουν το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, έχουν ως πρωταρχικό τους όπλο, ως βασική τους στρατηγική  τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΨΥΧΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΣΟ ΣΤΙΣ ΜΑΖΕΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ. Γνωρίζουν, πράγματι, πολύ καλά πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός, τις αδυναμίες του, τα πάθη του, τους φόβους του· γνωρίζουν  ότι ο μέσος άνθρωπος δεν κατευθύνεται από τη λογική και την εμπειρία, αλλά από τις συγκινήσεις του, τον εγωισμό  και τα ένστικτά του. Αυτά λοιπόν θα ερεθίσουν, κατά  πρώτο λόγο και με τον κατάλληλο τρόπο, και μετά θα αφήσουν τις ορδές των διανοουμένων να δημιουργήσουν θεωρίες, κινήματα, κόμματα.