Η ΕΚΤΡΩΣΗ, Η ΒΑΣΤΙΛΗ, Η ΒΑΝΔΕΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΝΤΕ ΣΑΝΤ: ΜΙΑ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ.

Άρθρο του Marco Respinti

Μετάφραση–επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

 

Το καλοκαίρι του 1994, το πλούσιο και ογκώδες  περιοδικό The Human Life Review, που εκδίδεται από το φημισμένο Human Life Foundation της Νέας Υόρκης, δημοσίευσε μία πραγματεία του John Attarian υπό τον τίτλο ‘Η έκτρωση και ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ’. O συγγραφέας ερευνά τη σχέση μεταξύ της σαδιστικής νοοτροπίας και των εκτρώσεων και επικεντρώνεται στη γνωστική απόρριψη της φυσικής νομοτέλειας και της αναπαραγωγής.

Ακόμη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Michelle Vovelle, ιστορικός της Γαλλικής Επανάστασης συνδεμένος με το κομμουνιστικό κόμμα της Γαλλίας, δήλωσε ότι, για τα γεγονότα της φημισμένης ‘Πτώσης της  Βαστίλης’ στις 14 Ιουλίου του 1789 είναι σωστό και αναγκαίο να μιλάμε μόνον για μία ‘συμβολική ερμηνεία’. Άφησε έτσι να διαφανεί η τεράστια προπαγανδιστική κατασκευή,  που διήρκησε περισσότερο από δύο αιώνες, λειτουργική στην ιακωβίνικη προοδευτική μυθολογία. «Εκείνη την ημέρα» γράφει ο Jean Dumont, στην αρχή του εξαιρετικού  έργου του Οι ψευδείς μύθοι της Γαλλικής Επανάστασης, «οι  ‘καταπιεσμένοι Παριζιάνοι’ από τους ‘σκοταδισμούς’ του Παλαιού Kαθεστώτος (L’ Ancien Régime) απουσίαζαν από την πλατεία και η επιχείρηση ολοκληρώθηκε από μια μισθωμένη τρομοκρατική ομάδα,  ενώ οι ‘μεγάλοι ηγέτες’ της Επανάστασης ήταν αλλού. Ο Bernand René Jourdan, μαρκήσιος του Launay, κυβερνήτης της Βαστίλης, συζητά, αποσύρει τα κανόνια, αφήνει έναν απεσταλμένο του Hôtel de Ville  να επισκεφθεί το παλιό φρούριο και προσκαλεί δύο αντιπροσώπους των πολιορκητών στο τραπέζι του». Στη συνέχεια ξέσπασε μια αψιμαχία, μετά την οποία ο De Launay παραδόθηκε. Ένας υπαξιωματικός των εξεγερμένων στρατιωτών υποσχέθηκε, στην τιμή του ως στρατιώτης, ότι δεν θα βλαφθεί κανένας. Παρόλα αυτά, ο Launay σφαγιάζεται και το σώμα του σύρεται στο δρόμο. Ένας  βοηθός  κουζίνας που ήξερε πως να ‘δουλεύει το κρέας’ κόβει το κεφάλι του, το τοποθετεί στην κορυφή ενός  μπαστουνιού και το περιφέρει στην πόλη μέχρι το βράδυ.

Η ΑΣΧΗΜΗ ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΗΘΙΚΗ

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση & σημειώσεις: Θεόδωρος Λάσκαρης

Πίνακας του Picasso

Ό, τι και να λένε κάποιοι σύγχρονοι διανοούμενοι με τους ομιχλώδεις στοχασμούς τους σχετικά με το τέλος της ωραίας τέχνης, η άσχημη τέχνη είναι μία αντίφαση, διότι η τέχνη είναι η έκφραση του συναισθήματος του ωραίου, το οποίο είναι έμφυτο και αποτελεί ένα από τα λίγα σίγουρα και βέβαια σημεία αναφοράς καθ’ όλη την επικίνδυνη πορεία της ανθρώπινης ζωής. Γι’ αυτό η άσχημη τέχνη είναι μία λογική αντίφαση: εάν είναι άσχημη, δεν είναι τέχνη. Ωστόσο, εάν υποθέσουμε ότι είναι δυνατόν να δεχτούμε μία ασχήμια ως τέχνη, αυτό ισοδυναμεί με μία ενέργεια που δεν είναι μόνον αντιαισθητική αλλά ακόμη και ανήθικη. Πράγματι, ο εορτασμός του άσχημου, του παραμορφωμένου, του παθολογικού, του αποτρόπαιου, του αηδιαστικού, όπως κάνουν πολλοί αυτοαποκαλούμενοι καλλιτέχνες, ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί, σημαίνει ότι πηγαίνουν σκόπιμα εναντίον ενός από τους λίγους φάρους που λάμπουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας της ύπαρξης, δηλαδή την αισθητική αίσθηση του ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα την ανάγκη του για το ωραίο. Η εσκεμμένη δημιουργία άσχημων και αποκρουστικών έργων, που όμως παρουσιάζονται -ιδιαίτερα από τους κριτικούς- ως καλλιτεχνικά, ωστόσο, πηγαίνει ενάντια στην ηθική και εμφανίζεται σαν κάτι το διαβολικό, με την κυριολεκτική έννοια του όρου: κάτι που σκοπεύει να αναδεύσει το λασπώδη και αποτρόπαιο πυθμένα που ευτυχώς βρίσκεται απομονωμένος και κοιμισμένος στα πιο σκοτεινά και αβυσσαλέα σπήλαια της ανθρώπινης ψυχής. 

H ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΩΝ ‘ΘΕΩΝ’, ΜΙΑ ΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ ΔΕΚΑ ΙΔΕΕΣ

Άρθρο του Pierluigi Panza                                                                                     

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Γύρω στο δέκα χιλιάδες πριν από το Χριστό, οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες προγονοί μας άρχισαν να εγκαθίστανται σε χωριά ψαράδων, να εκτρέφουν ζώα, να καλλιεργούν το σιτάρι και να υπερασπίζονται  εδάφη που περιβάλλοταν από μία περίφραξη. Έτσι, ξεκίνησε μία ιδέα οργάνωσης που τελειοποιόταν με την ανάπτυξη της γραφής, που μας παράδωσε πάνω σε πέτρες ή ρολά τα ονόματα των θεών, των μύθων και των νόμων της κοινότητας. Οι θεοί -κάθε πολιτισμός είχε τους δικούς του αλλά είναι συγκρίσιμοι- μπορεί να ερμηνευθούν ως αρχέτυπα που συνθέτουν ταυτότητες, νόμους, ήθη και παραδόσεις των εγκατεστημένων κοινωνιών και δείχνουν τα ανυπέρβλητα όρια της γνώσης και των τεχνικών εφαρμογών, πέραν των οποίων υπάρχει η Ύβρις, δηλαδή η αλαζονική πρόκληση στο άπειρο. 

Η ερώτηση που το τελευταίο βιβλίο του Marcello Veneziani θέτει είναι η ακόλουθη: με ποια χαρούμενη ασυνειδησία η σύγχρονη κοινωνία εγκατέλειψε αυτή τη μορφή ανθρώπινης ανάπτυξης που άρχισε πριν από 12 χιλιάδες χρόνια. Αυτό το δοκίμιο πάνω στα ‘ουσιαστικά και αποφασιστικά πράγματα’, συνοψίζει σχεδόν όλη τη διαδρομή του κριτικού της κουλτούρας Marcello Veneziani. Για το συγγραφέα, η παράδοση, η κοινότητα και η πνευματική αξία της ζωής είναι συνθήκες – συμβολισμένες  από τους θεούς- οι οποίες τίθενται ως επαναστατικές για τη σύγχρονη, μηδενιστική, πραγματιστική και ατομικιστική κοινωνία, η οποία κρατιέται ενωμένη μόνο από το εργαλείο της παγκοσμιοποίησης, το χρήμα. Όποιος δεν πιστεύει στις ίδιες αξίες πιστεύει στο χρήμα ως το ενοποιητικό μέσο ανταλλαγής, περισσότερο από τις θρησκείες και τις αυτοκρατορίες. Οι ‘θεοί’, δηλαδή οι δέκα λέξεις-κλειδιά του Δεκάλογου στις οποίες ο Veneziani κοιτά με νοσταλγία, είναι μίσχοι που μπορούν να προσανατολίσουν μία μελλοντική αρχαία ανάπτυξη του κόσμου.

Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ ΟΓΔΟΟΥ ΑΙΩΝΑ

Άρθρο του Michele Fabbri

Μετάφραση & σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης

Για να κατανοήσουμε τις απόκρυφες πλοκές που θεμελιώνουν τις δομές της εξουσίας στον σύγχρονο κόσμο, είναι απαραίτητο να μελετήσουμε την ιστορία του Τεκτονισμού. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα γεγονότα στην Γαλλία του 18ου αιώνα. Το 1715,  πεθαίνει ο Λουδοβίκος ΙΔ, υπό την ηγεσία του ‘Βασιλιά Ήλιου’ η Γαλλία είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της ισχύς της: το έθνος είχε καταφέρει μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και είχε γίνει ο πολιτιστικός φάρος της Ευρώπης, με μία πνευματική τάξη που εμπνεόταν από τη χριστιανική αισιοδοξία. Επίσης, η γαλλική οικονομία είχε αναπτυχθεί χάρη στα προστατευτικά μέτρα του υπουργού των οικονομικών Colbert. Ο ‘Βασιλιάς Ήλιος’ ωστόσο, εξαιτίας της αυταρχικής του συμπεριφοράς, δεν ήταν αρεστός στους ευγενείς και μετά το θάνατό του αρχίζει να διαδίδεται στην Γαλλία ένα νέο πολιτιστικό κλίμα. Το φαινόμενο που αρχίζει να σχηματίζεται στη Γαλλία είχε το προηγούμενο του στην Αγγλία, όπου  η αριστοκρατία είχε διώξει τους  Stuarts και τον θρόνο είχαν καταλάβει οι Hanoverians. Ενώ στο μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών εθνών το φεουδαρχικό σύστημα κρατούσε ακόμη διατηρώντας έτσι τον αποφασιστικό ρόλο των αντιστοίχων ηγεμόνων, στην Αγγλία άρχισαν να διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις της μαζικής δημοκρατικοποίησης. 

Ο ΣΟΡΟΣ, Η ΕΣΠΕΡΑΝΤΟ, ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να φέρει στο φως τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τις δραστηριότητες του πολύ γνωστού ιουδαϊκής καταγωγής πολυεκατομμυριούχου Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος απασχολεί τη διεθνή κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Ο Τζωρτζ Σόρος πρεσβεύει μία πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία η οποία συνοψίζεται από τον ίδιο ως εξής: «… Επιπλέον, η ‘ανοιχτή κοινωνία’ ως παγκόσμια έννοια υπερβαίνει όλα τα σύνορα. Οι κοινωνίες αντλούν τη συνοχή τους από κοινές αξίες. Αυτές οι αξίες έχουν ρίζες στην κουλτούρα, τη θρησκεία, την ιστορία και την παράδοση. Όταν μία κοινωνία δεν έχει σύνορα, πού βρίσκονται οι κοινές αξίες; Πιστεύω ότι υπάρχει μόνο μία πιθανή πηγή: η έννοια της ανοιχτής κοινωνίας. » (George Soros, The Capitalist Threat, The Antlatic, February 1997). Ο Σόρος πιστεύει ότι δεν υπάρχουν αξιωματικές αλήθειες, ότι ουδείς γνωρίζει την αλήθεια, οπότε για να απαλειφθούν οι συγκρούσεις μεταξύ των διαφορετικών κοσμοθεωρήσεων, για να επικρατήσει η κοινωνική ειρήνη, πρέπει να ισχύσει ο απόλυτος υποκειμενισμός και η ανοχή σε κάθε διαφορετική ιδέα, άποψη και στάση ζωής: Η μονή αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια. Το πρόβλημα με τον Σόρος έγκειται στο γεγονός ότι αυτό τον οραματισμό του προσπαθεί να τον εφαρμόσει πρακτικά στην ανθρωπότητα, χρησιμοποιώντας ως μέσον την τεράστια οικονομική δύναμη που διαθέτει.

Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

 Αφιερωμένο από το Θεόδοτο στη Μακεδονία...

Άρθρο του Roberto Pecchioli                                                           
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

σκηνή από την ταινία

Στην ταινία με τίτλο Smila’s Sense of Snow, η δολοφονία ενός παιδιού αποκαλύπτεται στην πρωταγωνίστρια, μέσα από την ικανότητά της να καταλάβει ότι τα ίχνη του μικρού παιδιού στο χιόνι ήταν η ένδειξη του φόβου και όχι ενός παιχνιδιού. Η εμπειρία της ζωής και οι βαθιές ρίζες στο περιβάλλον είχαν μεταμορφωθεί σε δύναμη, σε εμπειρία και σε βάθος κατανόησης.

Στον κόσμο μας υπάρχει μία ακατανίκητη αίσθηση που μετατρέπεται σε γοητεία για ό,τι είναι ισχυρό. Αυτό είναι κάτι που εκδηλώνεται κυρίως υπό την υλική έννοια, καθώς θαυμάζουμε και ζηλεύουμε τη φυσική δύναμη, αλλά επίσης ελκυόμαστε από πράγματα και πρόσωπα που μεταδίδουν αποφασιστικότητα και εγκυρότητα· και αυτό παρά το γεγονός πως η εποχή μας είναι επιρρεπής στην αδύναμη σκέψη, στον ανούσιο προβληματισμό και στο σχετικισμό. Υπάρχει στο μέσο άνθρωπο ο φόβος να πάρει συγκεκριμένη θέση για οτιδήποτε, αλλά ο ισχυρός ελκύει και κατακτά. Χρειάζεται λοιπόν να τον επαναφέρουμε στο προσκήνιο για να του αποδώσουμε τη θετική λειτουργία του. Διότι μόνο δυνατές ιδέες που μεταφέρονται από ισχυρές προσωπικότητες μπορούν να μεταμορφώσουν ένα πλήθος σε έναν λαό και να του δώσουν έναν κοινό στόχο.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

  

Άρθρο του Ιωάννη Αυξεντίου

Τα μαντεία είναι βουβά

 Καμία φωνή ή ψίθυρος τρομακτικός 

            Καταλήγει μέσα από αψιδωτές οροφές σε απατηλές λέξεις 

  Ο Απόλλων απ’ το ιερό του Δεν μπορεί πια νa προφητεύη 

 Αφήνοντας με μάταιη κραυγή τους απόκρημνους Δελφούς   

        Ούτε νυκτερινές εκστάσεις ή μαγεμένες πνοές  

 Εμπνέουν απ’ το προφητικό κελί τον ιερέα με τα χλωμά μάτια 

 Διαμέσου των μοναχικών βουνών Και των αντηχούντων ακτών   

Ακούγεται μία κλαμένη φωνή και οξύς θρήνος  

 Απ’ τις στοιχειωμένες πηγές, απ’ τις κοιλάδες περιβλημένες με κιτρινισμένες λεύκες

                                                                   Το Πνεύμα πρέπει να φύγει αναστενάζοντας το αντίο…

   

                                                                 John Milton, On the Μorning of Christ’s 

                                                               Nativity. (Κατά την πρωία της γέννησης του Χριστού)

 

                   

H Ανατροπή του Απόλλωνα και Παγανιστικών Θεών

161 μ.Χ. : Ο Μάρκος  Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος γίνεται αυτοκράτορας της Ρώμης.

313 μ.Χ. : Ο Μέγας Κωνσταντίνος υπογράφει το Διάταγμα των Μεδιολάνων.

Η περίοδος ανάμεσα σε αυτές τις δύο χρονολογίες χαρακτηρίστηκε από τον Ιρλανδό φιλόλογο Eric R. Dodds ως η Eποχή της αγωνίας. Στην πραγματικότητα, τα πρώτα σημεία αυτής της ιδιαίτερης εποχής είχαν αρχίσει να διαφαίνονται μετά την κατάκτηση των βασιλείων της ελληνιστικής  Ανατολής από τη Ρώμη το 146 π.Χ. Όλη η δομή του αρχαίου κόσμου είχε υποστεί βαθιές αλλαγές, η πόλις-κράτος δεν υπήρχε πλέον, και κατά συνέπεια, η πολιτιστική παράδοση που με αυτή ήταν άμεσα συνδεδεμένη είχε αλλοιωθεί. Ταυτόχρονα, παρατηρούνται έντονη πληθυσμιακή κινητικότητα και μεταναστευτικές ροές, το εισόδημα των κατωτέρων κοινωνικών τάξεων ελαχιστοποιείται, μειώνονται οι γεννήσεις, οι βαρβαρικές επιδρομές δημιουργούν συνεχείς πολέμους και ξεσπούν επιδημίες. Τα μαντεία έχουν από καιρό σιωπήσει και ο Πλούταρχος, ιερέας του Απόλλωνος στους Δελφούς, προσπαθώντας να δικαιολογήσει αυτή τη σιωπή, την αποδίδει στη φθορά του χρόνου, στο τέλος ενός κύκλου, αν και παραδέχεται ότι σαφή εξήγηση δεν έχει. 

ΜΑ ΤΙ ΔΙΑΒΟΛΟ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

    

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                       

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου 

Έργο του Iman Maleki

Μερικές φορές, αναζητoύμε τις απαντήσεις στα βιβλία ή στη φιλοσοφία ή ποιός ξέρει που άλλού, ενώ αυτές υπάρχουν μπροστά μας, κάτω από τη μύτη μας. Επίσης, σκεπτόμαστε πάντα ότι οι απαντήσεις σε μία δύσκολη ερώτηση πρέπει να είναι, και αυτές, εξαιρετικά δύσκολες. Ενώ αντίθετα, μπορεί οι απαντήσεις να είναι απλές. Ακριβώς επειδή κανείς δεν σκέφτεται ότι έτσι μπορεί να είναι, όλοι περνούν δίπλα τους χωρίς να τις αντιληφθούν, χωρίς να καταδέχονται να τους ρίξουν ένα βλέμμα, αν και βρίσκονται ακριβώς εκεί, καθαρές και προφανείς. Φθάνει μόνο να βγάλουν τον κεφαλόδεσμο από τα μάτια τους. Διότι είναι ο κεφαλόδεσμος που έχουμε στα μάτια μας που δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Πρόκειται για το “νοητικό μπλοκάρισμα” από το οποίο υποφέρουμε και μας εμποδίζει να εξάγουμε τα λογικά συμπεράσματα από όλα εκείνα τα γεγονότα που το μυαλό μας είναι σε θέση να καταγράψει. Με άλλα λόγια, έχουμε υποστεί μια κατάσταση σε βαθμό εξάρτησης που μας κάνει να μην σκεπτόμαστε με το μυαλό μας, αλλά να αφήνουμε σε κάποιους άλλους να σκέπτονται για εμάς. Προγραμματιστήκαμε ώστε να βλέπουμε μόνο τα πράγματα που είναι βολικά σε κάποιους άλλους και να μην βλέπουμε καθόλου τα πράγματα που θα ήταν ωφέλιμα σε εμάς. Κοπιάζουμε για να καταλάβουμε την ιστορική στιγμή που ζούμε, ωστόσο συνεχώς δεν πετυχαίνουμε το στόχο μας αυτό, γιατί δεν έχουμε το κλειδί ή για να είμαστε πιο ακριβείς, διότι το χάσαμε.

2100 Μ.Χ.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Δίας και Ευρώπη

Όσοι από εμάς είναι κάποιας ηλικίας, αντιλήφθηκαν και με έντονο τρόπο το πέρασμα από τη νεωτερική στη μετανεωτερική εποχή. Βλέπουμε, ακούμε και βιώνουμε πράγματα και καταστάσεις που στην εποχή της νεότητάς μας θα φαίνονταν αδιανόητα, σχεδόν τρελά. Ας φέρουμε μερικά παραδείγματα: εάν κάποιος, τη δεκατία του 1970, έλεγε ότι σε λίγα χρόνια, δύο άνδρες (ή δύο γυναίκες) όχι μόνο θα μπορούν να παντρεύονται μεταξύ τους αλλά και να υιοθετούν παιδιά· εάν έλεγε στους συγχωριανούς του ότι κάτοικοι της Κίνας σε λίγο καιρό θα έχουν ανοίξει μαγαζί στην πλατεία του χωριού· πως στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου την ελληνική σημαία θα την κρατάει μια μουσουλμάνα ή αν ισχυριζόταν ότι γκέι αστυνομικοί θα παρελαύνουν στους δρόμους της Αθήνας, ο άνθρωπος αυτός ή θα γινόταν ο “τρελός του χωριού” ή θα τον πέρναγαν για χρήστη ισχυρότατων ψυχοτρόπων ουσιών…

Με ποιο τρόπο λοιπόν, θα μπορούσαμε σήμερα να φανταστούμε πως θα είναι και πως θα εξελιχθεί η βαθειά μετανεωτερικότητα; Μόνο με ένα τρόπο, με το να γίνουμε οι “τρελοί του χωριού” και να αρχίσουμε να αφηγούμαστε τις εξωφρενικές φαντασίες μας.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΣΙΜΕΝΤΟΛΙΘΟΥΣ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ...

 

Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Έτυχε μια μέρα, να παρακολουθήσω στην τηλεόραση κάποιες συνεντεύξεις των γενικών γραμματέων του ΚΚΕ, της πρώην δηλαδή της Παπαρήγα και του νυν δηλαδή του Κουτσούμπα. Ενώ λοιπόν παρακολουθούσα αυτούς τους δύο πολιτικούς να μιλούν, μου ήλθε στο μυαλό η ιδέα να προσπαθήσω να αισθανθώ με τι θα μπορούσα να παρομοιάσω τη μορφή τους (με τον όρο Μορφή δεν αναφέρομαι μόνον στη φυσική τους εικόνα αλλά και στη Μορφή της “οντολογικής τους ουσίας”). Σχεδόν αμέσως λοιπόν μου ήλθε στο μυαλό η εικόνα ενός τσιμεντόλιθου... Ήταν σαν να έβλεπα δύο τσιμεντόλιθους με γυαλιά.

Διερωτήθηκα γιατί μου δημιούργησαν αυτή την αίσθηση και τότε ανακάλεσα στην μνήμη μου τις φράσεις του Γάλλου διανοούμενου René Guénon, όταν περιέγραφε τα στάδια της πολιτικής και ιδιαίτερα της πνευματικής εκτροπής της Δύσης. Έγραφε λοιπόν: «Η αντιπαραδοσιακή δράση έπρεπε ταυτοχρόνως να στοχεύσει αφ' ενός στο να αλλάξει τη γενική νοοτροπία και αφ' ετέρου στο να καταστρέψει όλα τα παραδοσιακά καθεστώτα της Δύσεως. Η εργασία λοιπόν που έγινε για την εκτροπή της νοοτροπίας φαίνεται πως  πραγματικά έχει ουσιωδέστατο χαρακτήρα, διότι απ' αυτήν εξαρτώνται οπωσδήποτε όλα τα άλλα. Επομένως, με αυτό το ζήτημα θα πρέπει να ασχοληθούμε ιδιαιτέρως. Είναι σαφές [βέβαια] ότι  αυτό το έργο δεν μπορούσε να γίνει μονομιάς· προξενεί μεγάλη κατάπληξη όμως η ταχύτητα με την οποία οι Δυτικοί έφθασαν σε σημείο να ξεχάσουν το κάθε τι που τους συνέδεε με την ύπαρξη ενός παραδοσιακού πολιτισμού. Αν αναλογιστούμε, την όσον αφορά το Μεσαίωνα, πλήρη έλλειψη κατανόησης που, από κάθε άποψη, χαρακτήρισαν τον 17ο και τον 18ο αιώνα, είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι μία τόσο πλήρης και τόσο απότομη μεταβολή δεν ήταν δυνατόν να έγινε αυτόματα και με φυσικό τρόπο. Οπωσδήποτε, στην αρχή το άτομο έπρεπε κατά κάποιο τρόπο ν' αναχθεί στον ίδιο τον εαυτό του· και, όπως εξηγήσαμε, αυτό ήταν κυρίως το έργο του ορθολογισμού, στα πλαίσια του οποίου δεν αναγνωρίζονται στο [ανθρώπινο] ον ούτε ικανότητες υπερβατικής τάξεως ούτε [φυσικά] η δυνατότητα αξιοποίησης τέτοιων ικανοτήτων.. 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της σύγχρονης εποχής δεν θα βρουν λύση, εάν δεν επιστρέψουμε στην "αλήθεια των πραγμάτων".

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου

Adaequatio rei et intellectus, που σημαίνει: "προσαρμογή του πράγματος και της νόησης" (δηλαδή, μία πρόταση είναι αληθής όταν η νόηση συλλαμβάνει στην πραγματικότητα αυτό που όντως υπάρχει σε αυτή και όχι κάτι άλλο). Με αυτή τη φράση, ο Πέρσης φιλόσοφος Αβικέννας θέλησε να συνοψίσει την αριστοτελική θεωρία για την αλήθεια. Άρα, είναι η νόηση που πρέπει να προσαρμοστεί στο πράγμα (υπό την έννοια να τεθεί στη σωστή σχέση αντιστοιχίας). Έτσι πίστευαν οι άνθρωποι ανέκαθεν είτε ήταν επαγγελματίες στοχαστές είτε κοινοί άνθρωποι. Για χιλιετίες επρόκειτο για κάτι διαισθητικά προφανές στους πάντες.

Μετά βέβαια ήρθε η μοντέρνα φιλοσοφία και η ανθρωπολογική επανάσταση της μοντερνικότητας. Έτσι, άξαφνα, κάποιος σκέφθηκε ότι δεν πρέπει η νόηση να συμμορφώνεται με τα πράγματα, αλλά τα πράγματα με τη νόηση. Ιδού, λοιπόν, το ιδιοφυές εύρημα της μοντέρνας σκέψης όσον αφορά το ''Είναι''. Δεν είναι πια το ''Είναι'' που γεννά τη σκέψη, αλλά η σκέψη που δημιουργεί το ''Είναι''.

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ Μ.Χ. ΕΠΟΧΩΝ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

                

 Γράφει  ο  Ιωάννης  Αυξεντίου    

     

                      

                                                             Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

Το αιθέριο, το πνευματικό, αναμειγνύεται με το γήινο, το χειροπιαστό, το συγκεκριμένο. Πνεύμα και ύλη δημιουργούν ιερές Μορφές: Η αυτοκρατορία, η εκκλησία, ο άγιος, ο ιππότης, ο  γάμος, η  τέχνη. Το ανώτερο κυριαρχεί επί του κατώτερου: ο έλεγχος των δυνάμεων του ασυνειδήτου, η συγκράτηση των παθών.

ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Εκ μέρους του Θεόδοτου ζητούμε συγγνώμη για την καθυστέρηση ανάρτησης νέου άρθρου. Υπήρχαν κάποια ζητήματα με τη σχηματοποίηση του διαγράμματος που ως φαίνεται και παρακάτω δεν ξεπεράστηκαν πλήρως. Παρόλα αυτά νομίζουμε πως η ουσία του άρθρου γίνεται εύκολα κατανοητή.

Γράφει  ο  Ιωάννης Αυξεντίου                    

                                                                                

Πως  θα  πάει  η  μέρα, από το πρωί φαίνεται: Ο Πλωτίνος, τον 3^ο αιώνα μΧ, θεώρησε σκόπιμο να αφιερώσει μία ολόκληρη  πραγματεία ''εναντίον των γνωστικών''. Εάν αυτό το θρησκευτικό-φιλοσοφικό κίνημα ήταν μία αμελητέα υπόθεση, σίγουρα δεν θα τον απασχολούσε σε τέτοιο βαθμό. Όμως  ο  μεγάλος  Πλατωνικός φιλόσοφος  διέβλεψε τον κίνδυνο που έκρυβε για τον δυτικό πολιτισμό,  ο  πρωτοεμφανιζόμενος  όφις.

Για να κατανοήσουμε την φύση αυτού του γνωστικού όφεως, πρέπει να  δούμε ποια ήταν η αντίληψη του για τον Κόσμο. Πριν όμως,  να  παρουσιάσουμε την εικόνα που είχε για τον κόσμο η αρχαία κοσμολογία. Για τους Πυθαγόρειους, η λέξη Κόσμος, σήμαινε  την τάξη και την αρμονία  της δημιουργίας. Έτσι  λοιπόν, για τους αρχαίους φιλοσόφους η Δημιουργία ήταν: «…ο Θείος ούτος κόσμος, πλήρης  κάλλους, εκτεινόμενος από της κορυφής της ουρανίας  αψίδος μέχρι των εσχάτων της γης, ο συντηρούμενος υπό της  αφθάρτου  Προνοίας του θεού…» Αλλά και για την Χριστιανική  Θεολογία  ο κόσμος αποτελεί  Θεία δημιουργία :« επειδή δι' αυτού [του Χριστού] εκτίσθησαν τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαί είτε εξουσίαι· τα πάντα δι' αυτού και εις αυτόν εκτίσθησαν·» (Απ.Παύλου, Κολ. 1:16). Αντιθέτως, για τους γνωστικούς, ο κόσμος είναι ένα ατελές και σκοτεινό δημιούργημα, που δεν προέρχεται από την Θεία θέληση αλλά από την επιθυμία ενός  κατώτερου δημιουργού . Εδώ όμως βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο της όλης υπόθεσης: ο κόσμος, η δημιουργία, δεν είναι ατελής επειδή  κάτι δεν λειτουργεί  σωστά στους κοσμικούς νόμους, αλλά  διότι  ο δημιουργός του κόσμου δεν επέτρεψε την εκπλήρωση του Ιουδαϊκού οράματος, της Ιουδαϊκής βασιλείας: ήταν, βλέπετε, ραβίνοι οι πρώτοι θεωρητικοί του γνωστικισμού, ραβίνοι που αποσκίρτησαν από την θρησκεία τους, μετά την καταστροφή του ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ

Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Είναι κάτι που κάνει εντύπωση: Αν σταματήσετε στο δρόμο εκατό ανθρώπους και συζητήσετε μαζί τους για θέματα υπαρξιακά, ηθικά και κοινωνικά, θα λάβετε εκατό διαφορετικές γνώμες. Όπως λέει η λαϊκή ρήση: ''ό,τι κατεβάσει η κούτρα τους''… Ο καθένας ζει μέσα στον δικό του μικρόκοσμο, τον οποίο διαμορφώνει ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και τις παραστάσεις που αποτυπώνονται στην ψυχονοητική σφαίρα του, παραστάσεις που προσλαμβάνει από τα μέσα ενημέρωσης, από τα βιβλία ή από τον περίγυρο του. Μέσα λοιπόν από αυτό το χάος διαφορετικών και αντικρουόμενων παραστάσεων–πληροφοριών, αλλά και μέσα από το προσωπικό εσωτερικό χάος, θα αναδυθεί ο ''ιδιώτης'': αυτός δηλαδή, που δεν βρίσκεται σε βαθιά Κοινωνία με τους άλλους, και  που, ακόμη πιο σημαντικό, δεν είναι Κοινωνός μιας αντικειμενικά ανώτερης διάστασης, η οποία να καθορίζει και να εμπνέει την ζωή του.

ΕΡΓΑΣΙΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Κείμενο βασισμένο σε εργασίες  του  Massimo Fini  και του Αναστασίου  Γιαννά

Μπορείτε να κατανοήσετε πόσο σημαντική αξία θεωρείται η εργασία στην σύγχρονη εποχή, εάν σκεφτείτε ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες,  όπως η Ιταλία, που το Σύνταγμα τους αρχίζει με μία φράση γεμάτη επισημότητα: ''Η Ιταλία είναι μία δημοκρατία βασισμένη στην εργασία''. Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Στην προ- βιομηχανική εποχή η εργασία ήταν εάν όχι ακριβώς μία απαξία, τουλάχιστον ένας δυσάρεστος ιδρώτας στο μέτωπο.Σε άλλους πολιτισμούς  η εργασία δεν υπήρξε ποτέ μία αξία και σε μερικούς, εκείνους που γλύτωσαν από την επίθεση της οικονομίας μας, δεν το έγινε ποτέ. Στην Ευρώπη η εργασία ανάγεται σε αξία μόνον με την βιομηχανική επανάσταση. Τόσο για τους φιλελεύθερους όσο και για τους μαρξιστές. Για τον Μαρξ  είναι η ''ουσία της αξίας'' (δεν είναι τυχαίο ότι ο Stakhanov υπήρξε ένας ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης), για τους φιλελεύθερους είναι εκείνος ο παράγοντας που, συνδυαζόμενος με το κεφάλαιο, δίνει την φημισμένη ''υπεραξία''

ΤΟ ΕΦΕΥΡΗΜA ΤΗΣ ‹‹ΠΡΟΟΔΟΥ››

Και επειδή υπάρχουν και στις μέρες μας διάφοροι που ακόμα «θαυμάζουν» τον Πικάσο, τον Σαγκάλ και τον Καντίνσκυ...

                          

Γράφει ο Αναστάσιος  Γιαννάς

«Της αριστεράς και της προόδου». Ασφαλώς θα το έχετε ακούσει το σλόγκαν. Η έννοια που  εκφράζει είναι πολύ παλιά ξέρετε. Έγινε ευρύτερα γνωστή στις ημέρες της Γαλλικής Επανάστασης, όταν στο café του  Palais  Royal  συγκεντρώνονταν οι φωτισμένοι μασόνοι για να προετοιμάσουν την...επέλαση της προόδου. Όμως αυτή η έννοια [της προόδου] εμφανίστηκε ακόμη πιο νωρίς. Δηλαδή στις απαρχές της νεωτερικής εποχής, μεταξύ του 1600 και 1700, όταν ο γνωστικισμός, υπό την μορφή του προτεσταντισμού και αργότερα του διαφωτισμού, άρχισε να εξαπλώνεται στην Ευρώπη. Στην αρχαιότητα αυτή η έννοια δεν υπήρχε. Η ιδέα των αρχαίων για την πνευματική εξέλιξη σε σχέση με το πέρασμα του χρόνου, ήταν το ακριβώς αντίθετο της προόδου: Ας θυμηθούμε τις πέντε εποχές του Ησίοδου, που ξεκινώντας από την χρυσή εποχή της πνευματικής τελειότητας, αρχίζει μία διαδοχική παρακμή με την έλευση των εποχών του αργύρου, του χαλκού, της εποχής των ηρώων  και στο τέλος, της εποχής του σιδήρου. Αλλά και η  χριστιανική ιδέα για την εξέλιξη του κόσμου  είναι αρνητική: Ο κόσμος οδεύει προς την καταστροφή και την έλευση του αντίχριστου. (Οι αρχαίοι είχαν μία κυκλική αντίληψη του χρόνου, ενώ ο Χριστιανισμός μία γραμμική). Πρόοδος λοιπόν! Όπως είχε πει ένας Ιταλός σκηνοθέτης: Η αναμονή καλύτερων εποχών που δεν θα έλθουν ποτέ. Εν ολίγοις , η ιδέα της ‹‹προόδου ›› δημιουργήθηκε και προπαγανδίστηκε για δύο βασικούς λόγους :

Α)Αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος της γνωστικής προσπάθειας για την αυτοθέωση του ανθρώπου και την απεξάρτησή του από τον Θεό της δημιουργίας.

Β) Ήταν ένα καλό προπαγανδιστικό σλόγκαν για να υπονοηθεί, ότι η αρχαιότητα και ο μεσαίωνας, ήταν ξεπερασμένες εποχές  εν σχέση με τις  μελλοντικές,  που θα έφερναν μία ανώτερη πνευματικότητα. Σκεφτήκαμε λοιπόν , να δείξουμε με τον δικό μας τρόπο, το πόσο ανώτερη ήταν αυτή η πνευματικότητα της σύγχρονης  προοδευτικής εποχής. Είναι γενικά αποδεκτό, ότι η τέχνη αντανακλά το πνεύμα που επικρατεί (ή προετοιμάζεται για να επικρατήσει) σε μια ορισμένη εποχή. Έτσι, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε μία μικρή έκθεση αντιπροσωπευτικών ζωγραφικών έργων, που ξεκινούν από το 1550 και φθάνουν  μέχρι σήμερα. Την αρχαία Ελληνική και βυζαντινή τέχνη τις παραλείπουμε γιατί είναι γνωστές σε όλους. Παρατηρήστε λοιπόν αυτή την «προοδευτική» στον χρόνο παρουσίαση των έργων, και θα διαπιστώσετε μία ριζική αλλαγή πνεύματος, λίγο πριν τις αρχές του 1900.

ΟΤΑΝ ΠΕΤΑΞΕΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

                                

Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

        Το «σύστημα», δηλαδή εκείνο το δίκτυο πολιτικών, οικονομικών και ψυχο-νοητικών διαδικασιών, που υφίσταται από την έναρξη της μοντέρνας εποχής και η ύπαρξη του οποίου συνεχίζεται και στην μετά-μοντέρνα εποχή, με διάφορες μεταμορφώσεις και παραλλαγές, είναι εξαιρετικά ανθεκτικό και αντέχει ακόμη και σε ισχυρούς κραδασμούς. Εξάλλου, αυτό είναι το χαρακτηριστικό κάθε ελαστικού μηχανισμού: Να απορροφά τους κραδασμούς, να αλλάζει την φορά τους και να παίρνει ενέργεια από αυτούς. Η ελαστικότητά του οφείλεται στην δικτυακή του δομή, η οποία του προσφέρει πολλαπλές επιλογές και μεθόδους ‹‹εξομάλυνσης››. Έτσι, όταν οι πολιτικές δομές βρίσκονται σε δύσκολη θέση, σώζονται από τις οικονομικές δυνάμεις· όταν το οικονομικό μοντέλο αποτυγχάνει, σώζεται από τους ψυχό-νοητικούς μηχανισμούς  των πολιτών, που,  προσκολλημένοι καθώς είναι σε καθιερωμένα μοντέλα, αντιδρούν προς όφελος του συστήματος. 

Ας πάρουμε για παράδειγμα την κατάσταση στην Ελλάδα: Το πολιτικό σύστημα και ταυτόχρονα το οικονομικό μοντέλο σε πλήρη αποτυχία. Τι τα σώζει και τα δύο; Οι ψυχο-νοητικοί μηχανισμοί των πολιτών που είναι προγραμματισμένοι να  λειτουργούν με  αριστερόστροφο ή φιλελεύθερο λογισμικό (software). Ένα σύστημα, κατά συνέπεια, μπορεί να καταρρεύσει ολοκληρωτικά, μόνον εάν χάσει την ελαστικότητά του και ταυτόχρονα δεχτεί μία αλληλουχία κραδασμών.

ΠΡΟΓΟΝΙΚΗ ΣΟΦΙΑ, ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

Γράφει ο Αναστάσιος  Γιαννάς

Έρημος και κενό. Έρημος και κενό. Σκοτάδια στο χείλος της αβύσσου.

Αυτά έγραφε ο  Τ. Σ. Έλιοτ.

Στην εποχή μας, αυτή  η  ευγενής απελπισία έγινε δυστυχώς καθημερινό και τραγικό βίωμα.

Όλοι ψάχνουν να βρουν τις αιτίες, και συνήθως περιστρέφονται γύρω από αυτές, χωρίς να μπορούν ή να θέλουν να τις αντικρίσουν κατάματα· αναλίσκονται σε φλυαρίες για την έλλειψη ηθικών κανόνων, τον καταναλωτισμό, τον ατομικισμό. Χωρίς λοιπόν  να  χάνουμε και εμείς τον καιρό μας με παρόμοιες  περιστροφές και κοινότυπες ηθικολογίες, ας διακηρύξουμε τη μία και μοναδική αιτία όλων των δεινών του  σημερινού ανθρώπου:

 Ο σύγχρονος πολιτισμός έχασε την αίσθηση εκείνων των μεγάλων αξιών που, στην αρχαία και μεσαιωνική εποχή αλλά ακόμη και στους πρώτους αιώνες της σύγχρονης εποχής, αποτελούσαν σημεία ουσιαστικής αναφοράς στον τρόπο ζωής και σκέψης.

Aριστοτέλης

    Ίσως το πιο έντονο χαρακτηριστικό της σημερινής παρακμής είναι ΤΟ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟ: Όλες οι δραστηριότητες του ανθρώπου, πολιτικές, οικονομικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές, ακόμη και ερωτικές, διακρίνονται ακριβώς από τον πρόσκαιρο χαρακτήρα τους. Όλα γίνονται για το τώρα. Η αίσθηση της αιωνιότητας έχει πλέον χαθεί. Αυτές λοιπόν οι μεγάλες αξίες των αρχαίων και μεσαιωνικών χρόνων, όλες μαζί, μπορούν να συνοψιστούν στις ακόλουθες φράσεις του Αριστοτέλη:

Δεν πρέπει, εξ άλλου, να υπακούουμε σ'εκείνους που μας παροτρύνουν να έχουμε ανθρώπινα φρονήματα, επειδή είμαστε άνθρωποι, ούτε να σκεπτόμαστε με τρόπο που ταιριάζει σε θνητούς, επειδή είμαστε θνητοί, αλλά πρέπει αντίθετα όσο μας είναι δυνατόν, να αποβάλλουμε την θνητή μας φύση και να αποβλέπουμε στην αθανασία και να προσαρμόζουμε όλες τις πράξεις της ζωής μας σ'εκείνο που είναι ανώτερο απ'όσα έχουμε μέσα μας, διότι αυτό είναι μικρό σε μέγεθος, όμως υπερέχει απ'όλα τα άλλα κατά πολύ σε δύναμη και αξία.(Εννοεί ο Αρχαίος Σοφός το Θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα στην ανθρώπινη φύση.)

     Με αυτό τον τρόπο, οι αποφάσεις μας, οι πράξεις μας, οι  κατακτήσεις  μας, δεν συμβαίνουν στο τώρα, αλλά, αντανακλώμενες πάνω στο Θείο κάτοπτρο, εκσφενδονίζονται  στα πέρατα του χρόνου και γίνονται αιώνιες. Αυτή η ώθηση προς την αιωνιότητα ήταν που δημιούργησε τον Παρθενώνα, αυτή επικράτησε στην μάχη των Θερμοπυλών, αυτή κρύβεται πίσω από τους καθεδρικούς ναούς, αυτή ζωγράφισε τα βιτρώ, αυτή έδωσε το κουράγιο στον ιππότη να αντέξει κάθε κακουχία, να υπερβεί το ανθρώπινο, να βρει το Γκράαλ.

Η ΕΝΤΕΧΝΗ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ

Γράφει ο Αναστάσιος  Γιαννάς           

                               

(Ειδικά αφιερωμένο στους φίλους φοιτητές, που είναι υποχρεωμένοι να ακούνε κάθε χαζομάρα)

       Στον τόπο μας , εκτός από το θετικό γεγονός της άνθησης της έντεχνης λαϊκής μουσικής, υπάρχει και το αρνητικό γεγονός της άνθησης της έντεχνης λαϊκής αποβλάκωσης. Αναφερόμαστε στις αναλύσεις που προτείνουν διάφοροι ακαδημαϊκοί πάνω σε δύο έννοιες που συχνά συζητούνται τώρα τελευταία : Την νεωτερικότητα και την μετά-νεωτερικότητα. Αυτοί οι ακαδημαϊκοί λοιπόν, είτε σε άρθρα τους που απευθύνονται στο ευρύ κοινό είτε με γραπτά τους που προορίζονται για τους φοιτητές τους, παρουσιάζουν αυτές τις έννοιες με περίτεχνους όρους και καλλωπισμένες εκφράσεις,  ώστε να συσκοτίζουν τα πνεύματα. 

Ο Νάρκισσος, ο νεωτερικός άνθρωπος λάτρεψε το Εγώ του

Έτσι, για την νεωτερικότητα διαβάζουμε  ότι είναι το: «Διαφωτιστικό όραμα του  ορθολογικού εκσυγχρονισμού και η υπόσχεση της καθολικής χειραφέτησης»· «η θεμελιώδης αρχή της νεωτερικότητας είναι η αυτονομία και η αυτοδιάθεση του υποκειμένου». Όσον αφορά πάλι τη μετά-νεωτερικότητα διατυμπανίζονται τα ακόλουθα: «Η μετά-νεωτερικότητα αντιπροσωπεύει κατά κάποιο τρόπο την αλλαγή προτεραιότητας και την πριμοδότηση του ετέρου, γιατί αντιστρέφοντας την ιεραρχία [του]εαυτού [του] και [του] άλλου ορίζει την υποκειμενικότητα λαμβάνοντας υπόψη την ετερότητα »· και παρακάτω: «Το κυριότερο, όμως, γνώρισμα της μετά-νεωτερικής σκέψης είναι η δυσπιστία απέναντι σε κάθε ολοκληρωτικό-οικουμενικό λόγο. Την αναζήτηση, δηλαδή, μιας οικουμενικής αλήθειας με βάση την οποία θα μπορούν να ερμηνεύονται όλα τα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα. Με ένα λόγο, η μετα-νεωτερική σκέψη, ως ένα σύνολο ιδεών, θέτει σε αμφισβήτηση τόσο την απεριόριστη πίστη στον ορθό λόγο και την πρόοδο, όσο και τις μεγάλες αφηγήσεις».

Αυτά τα ωραία και τρισχαριτωμένα...

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

σχολιασμός και μετάφραση του Αναστασίου  Γιαννά

René Guénon

     Σε αυτό το άρθρο θα παρουσιάσουμε ένα κείμενο του Γάλλου διανοούμενου René Guénon (1886–1951), το οποίο κατά την γνώμη μας έχει εξαιρετική σημασία, γιατί παρουσιάζει τεράστιο βάθος ανάλυσης. Κάθε πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι η εξωτερική έκφραση ενός πνεύματος, μιας μεταφυσικής. Έτσι , η εκτροπή πρώτα παρουσιάζεται σε αυτόν τον βαθύτερο πυρήνα και μετά  κάνει αισθητή την παρουσία της  στους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς.  Το εν λόγω κείμενο  αποκτά  ιδιαίτερη βαρύτητα, επίσης εάν λάβουμε υπόψιν μας, ότι ο συγγραφέας δεν υπήρξε απλώς ένας θεωρητικός ερευνητής, αλλά κατά την διάρκεια της ζωής του πέρασε μέσα από όλες τις  μασονικές  και αποκρυφιστικές οργανώσεις της Ευρώπης.
     Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτό το κείμενο εκμηδενίζει όλους τους επαγγελματίες ιστορικούς της κατεστημένης νεωτερικής και  μετανεωτερικής νοοτροπίας  και αποδεικνύει  την ρηχότητα  των ερμηνειών  τους.

                         

                      -------------------------------------------------

Απόσπασμα από το έργο : Le Règne de la Quantité et les Signes des Temps  (Η βασιλεία της ποσότητας και τα σημεία των καιρών.)

το εξώφυλλο του βιβλίου

       «Η αντιπαραδοσιακή δράση έπρεπε ταυτοχρόνως να στοχεύσει αφ' ενός  στο να αλλάξει την γενική νοοτροπία και αφ' ετέρου στο να καταστρέψει όλα τα παραδοσιακά καθεστώτα της  Δύσεως. Και τούτο, διότι σε αυτήν [τη Δύση] εξασκήθηκε αρχικά και άμεσα [η αντιπαραδοσιακή δράση], καραδοκώντας την περίσταση που θα της επέτρεπε να επεκταθεί πάνω σε όλον τον κόσμο με όργανά της τους Δυτικούς, τους οποίους θα είχε προηγουμένως  προπαρασκευάσει, ώστε να μεταβληθούν  σε εργαλεία επίτευξης των στόχων της. Άμα άλλαζε η νοοτροπία άλλωστε, όλα τα καθεστώτα που δεν θα ήσαν πια εναρμονισμένα με  αυτήν  φυσικό θα ήταν [πολύ] εύκολο να καταστραφούν. Η εργασία λοιπόν που έγινε για την εκτροπή της νοοτροπίας φαίνεται πως  πραγματικά έχει ουσιωδέστατο χαρακτήρα, διότι απ' αυτήν εξαρτώνται οπωσδήποτε όλα τα άλλα. Επομένως με αυτό το ζήτημα πρέπει να ασχοληθούμε ιδιαιτέρως.