Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Περί Επιστήμης». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Περί Επιστήμης». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Γιώργος Παξινός: «Δεν υπάρχει ψυχή, όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο»

 Γιώργος ΠΑΞΙΝΟΣ

[Δεν υπάρχει ψυχή, όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο λέει ο κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμονας...]

Συνοπτικά...

-Όλα ρυθμίζονται από τον εγκέφαλο; Δεν υπάρχουν συναισθήματα;

[...] Συναισθήματα έχουμε. Εάν μου πατήσεις το πόδι, αισθάνομαι πόνο, εάν μου πεις ότι πέθανε κάποιος συγγενής μου θα έχω μία θλίψη, μπορεί να πέσω και σε κατάθλιψη, αγαπάω, παίρνω τα εγγόνια μου και τα βάζω στην κούνια και ευχαριστιέμαι που τα βλέπω, όταν τα αγκαλιάζω ή με αγκαλιάζουν με ευχαριστεί. Αυτά υπάρχουν.

Η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα. Αυτό που δεν ξέρουμε όμως είναι τι είναι αυτό που δημιουργεί την αγάπη, την ζήλεια, το μίσος, την βαρεμάρα. Αλλά ο εγκέφαλος ευθύνεται για αυτά και τίποτα άλλο. Δεν χρειάζεται να επικαλεστείς τίποτα άλλο.

-Τελικά δεν υπάρχει ψυχή ή δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει ψυχή;

Δεν μπορούμε να αποδείξουμε εάν υπάρχει ή όχι ψυχή.

Αλλά η ευθύνη είναι σε αυτόν που ισχυρίζεται ότι υπάρχει ψυχή να δείξει τουλάχιστον μία ένδειξη.

Έχει πεθάνει τόσος κόσμος, τόσες ψυχές θα έπρεπε να είναι εδώ πέρα.

Δεν παρουσιάστηκε μία!

-Ένας άνθρωπος πεθαίνει και πολλοί λένε ότι αισθάνομαι ότι η ψυχή του είναι εδώ.

Κοίταξε να δεις.

Πολύς κόσμος αισθάνεται πολλά πράγματα, λίγοι είναι αυτοί που τα βλέπουν και τεκμηριωμένα ψυχολογικά κανένας.

Οι ψυχολόγοι ούτε καν ασχολούνται με αυτά τα φαινόμενα.

Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν υπάρχουν ψυχές αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι υπάρχουν.

Κανείς δεν σου δίνει χρηματοδότηση στο εξωτερικό να μελετήσεις τέτοια θέματα. Είναι αστείο πλέον.

Θα σου πω το εξής:

Εάν σου δώσω αυτή τη στιγμή ηρωίνη ή μορφίνη και εσένα η καρδιά σου, ο εγκέφαλός σου θα φτερουγίζουν, θα βλέπεις όνειρα μπροστά σου…

Η ηρωίνη και η μορφίνη δεν λειτουργούν επάνω στην ψυχή, λειτουργούν επάνω στον εγκέφαλο.

Δεν είναι ανάγκη να επικαλεστείς κάτι άλλο.

Ο εγκέφαλος είναι αρκετός.

Αυτό το είπε και ο Ιπποκράτης εδώ και 2.500 χρόνια.

Η χαρά, η ευχαρίστηση, το γέλιο, ο πόνος, η θλίψη, τα δάκρυα προέρχονται από τον εγκέφαλο και μόνο[...]

Πηγή: https://www.lifo.gr/podcasts/akou-tin-epistimi/giorgos-paxinos-den-yparhei-psyhi-ola-pigazoyn-apo-ton-egkefalo

Γιώργος Παξινός: «Δεν υπάρχει ο όρος ψυχή, στον εγκέφαλο οι ερεθισμοί γίνονται αισθήσεις και πλάθεται η αγάπη»

...

- Οι επιστημονικές σας αναζητήσεις σας κρατούν αρκετά χρόνια μακριά από την Ελλάδα. Ποιοι ήταν οι βαθύτεροι λόγοι που σας ώθησαν να παραμείνετε στο εξωτερικό;

Υπέθετα ότι στην Ελλάδα δεν θα τα κατάφερνα. Μην έχοντας οικονομικούς πόρους, δεν προσπάθησα να δώσω Πανελλαδικές Εξετάσεις, για να μπω στο Πανεπιστήμιο, αφού ήμουν από επαρχία και δεν είχα την απαιτούμενη φροντιστηριακή βοήθεια. Φεύγοντας να σπουδάσω, σκεφτόμουν τα Μαθηματικά. Προχωρώντας, το ενδιαφέρον μου πήγε στην Ψυχολογία και προσδοκούσα να πάρω ένα μάθημα επιλογής με το θέμα αυτό. Από τότε και μετά, τα Μαθηματικά δεν με συγκινούσαν. Μέχρι και σήμερα η Ψυχολογία παραμένει το μάθημα που αγαπώ και το οποίο με οδήγησε να ασχοληθώ με τη Νευροανατομία και τις Νευροεπιστήμες. Μάλιστα, σε όλα μου τα μυθιστορήματα η Ψυχολογία είναι αυτή που με ώθησε να τα γράψω και όχι η Νευροανατομία.

Απρόσμενα, σε μικρή ακόμη ηλικία, έπεσε στην αντίληψή μου μία ζωγραφιά ενός παιδιού με έναν εγκέφαλο. Αμέσως πίστεψα ότι, όπως το παιδί είχε ζωγραφίσει τον εγκέφαλο με διαφορετικά χρώματα, έτσι θα μπορούσα και εγώ με μία χρώση να καταφέρω να φτιάξω άτλαντες του εγκεφάλου. Έτσι και έγινε. Ο πρώτος μου χάρτης εγκεφάλου προερχόταν από τον αρουραίο, ενώ πριν μελετήσω τον εγκέφαλο του ανθρώπου, μελέτησα τον πίθηκο και τα πτηνά.

- Υπήρξε κάποιο άτομο στη ζωή σας, το οποίο αποτέλεσε το ερέθισμα, για να ξεκινήσετε να ασχολείστε με την Ψυχολογία;

Ένας χαρισματικός καθηγητής, που ξεσκόνισε όλες τις αράχνες του εγκεφάλου μου σχετικά με την τηλεπάθεια και όλα τα παραψυχολογικά ζητήματα. Μου είπε καθαρά και ξάστερα: Η Ψυχολογία έχασε την ψυχή της το 1930. Δεν υπάρχει φάντασμα μέσα στον άνθρωπο, που να το δείχνει ένα μηχάνημα εξέτασης. Να θεωρείτε τον όρο σαν ένα προϊόν δύο συνιστωσών: Του γενετικού προικίσματος, που προήλθε από τους γονείς του και του περιβάλλοντος, που λάξευσε αυτό το γενετικό προίκισμα. Δηλαδή, όπως ο Φειδίας από ένα παριανό μάρμαρο λάξευσε τον Απόλλωνα στον ναό του Διός στην Ολυμπία, έτσι και το περιβάλλον λαξεύει και διαμορφώνει τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

- Το 1983 ο Howard Gardner διατυπώνει τη Θεωρία της Πολλαπλής Νοημοσύνης, που υποστηρίζει πως η νοημοσύνη είναι προϊόν μακράς και συμμετοχικής αλληλεπίδρασης μεταξύ φύσης και ανατροφής. Η θεωρία αυτή αποτελεί έναν αντίλογο στην άποψη ότι ο άνθρωπος γεννιέται με μία νοημοσύνη, την οποία δεν έχει τη δυνατότητα να αλλάξει. Ποια θεωρία προσεγγίζει με μεγαλύτερη επιτυχία για εσάς την ανθρώπινη νοημοσύνη;

Δεν νομίζω ότι κανένας ψυχολόγος θα υποστήριζε τη δεύτερη άποψη, ότι είναι, δηλαδή, κρυσταλλιασμένη η νοημοσύνη και ότι δεν μπορεί να διαμορφωθεί περαιτέρω. Μάλιστα, ο όρος που χρησιμοποιείται σήμερα στην Ψυχολογία για την περιγραφή της νοημοσύνης, που είναι βασικό στοιχείο της προσωπικότητας ενός ατόμου, είναι η φύση μέσω της ανατροφής. Τα μεγάλα μυαλά, όπως ο Νεύτωνας και ο Αϊνστάιν, δεν γεννήθηκαν στην Αφρική για ευνόητους λόγους.

- Ο Αλκμαίων στην Αρχαιότητα είναι ο πρώτος που εντοπίζει τη σχέση μεταξύ του νου και του εγκεφάλου. Σαφώς από τότε διεξάγονται πολυεπίπεδες και διαρκείς έρευνες, οι οποίες, όμως, δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητές στο ευρύ κοινό. Είναι, τελικά, ο εγκέφαλος η έδρα της νοημοσύνης και ποια η σχέση που τα συνδέει;

Δεν υπάρχει αμφιβολία στους επιστήμονες ότι η καρδιά δεν σχετίζεται με τον έρωτα. Οι Αιγύπτιοι έδιναν μεγάλη σημασία στις νεκρικές τιμές τους στην καρδιά, πετώντας απερίσκεπτα το κεφάλι, στέλνοντας, έτσι, γενεές Φαραώ χωρίς εγκέφαλο στη μεταθανάτια ζωή. Το νήμα πέρασε από το Κροτόνε της Ιταλίας, όπου ζούσε ο Αλκμαίων, στην περίφημη Κω και τον πατέρα της Ιατρικής, τον Ιπποκράτη. Ο Ιπποκράτης ξεστόμισε τον μεγαλύτερο ύμνο για τον εγκέφαλο, λέγοντας πως οι άνθρωποι οφείλουν να γνωρίζουν ότι από τον εγκέφαλο και μόνο από αυτόν πηγάζουν η ευχαρίστηση, η χαρά, το γέλιο και η λύπη, ο πόνος και τα δάκρυα.

- Τις τελευταίες δεκαετίες η Παγκόσμια Ιατρική Κοινότητα εκφράζει την έντονη ανησυχία της σχετικά με διάφορες νευροεκφυλιστικές νόσους, για τις οποίες, όμως, η Θεραπευτική Ιατρική δεν έχει βρει λύση. Μία από αυτές είναι και η άνοια, που στατιστικώς βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει φάρμακο που θα ανοσοποιήσει την ασθένεια, πώς ο άνθρωπος θα χτίσει την άμυνά του απέναντί της;

Πριν απαντήσω στο ερώτημα αυτό, πρέπει να σκεφτούμε ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει αυξηθεί και, έτσι, έχουν αυξηθεί και οι μεγαλύτερες ηλικίες. Αν κάτι μπορεί να σου πει αν έχεις άνοια, αυτό είναι σίγουρα η ηλικία. Ωστόσο, αν ψάξεις να βρεις το ποσοστό που αναλογεί στους ανθρώπους που έχουν άνοια στα 80 τους στη σημερινή εποχή συγκριτικά με το παρελθόν, θα δεις ότι είναι μικρότερο. Αυτό οι νευροεπιστήμονες το αποδίδουν στους καρδιολόγους, οι οποίοι παροτρύνουν τον κόσμο να προσέχει διάφορα πράγματα για την υγεία της καρδιάς. Όμως, ό,τι ευνοεί την καρδιά, ευνοεί και τον εγκέφαλο. Έτσι, επειδή δεν υπάρχει φάρμακο για τη θεραπεία της άνοιας, το μόνο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, για να προστατευτεί, είναι να καθυστερήσει την έλευσή της με την καθημερινή άσκηση και τη σωστή διατροφή.

- Στη σημερινή εποχή, η τεχνολογία έχει διεισδύσει σε κάθε κομμάτι της σύγχρονης πραγματικότητας, ενώ γίνεται λόγος για την προσφιλή σε πολλούς τεχνητή νοημοσύνη. Ποιες είναι οι αλλαγές που μπορεί να επιφέρει στη ζωή του ανθρώπου και στη μεταμόρφωση της κοινωνίας;

Για να είμαστε ρεαλιστές, δεν πιστεύω ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποκτήσει ποτέ αντίληψη και συνείδηση. Δεν έχω δει κάποιο ρομπότ να ερωτεύεται κάποιο άλλο, ούτε έναν υπολογιστή έναν άλλον! Μπορεί να διευκολύνουν ή και να δυσκολέψουν τη ζωή των ανθρώπων στο μέλλον. Ένα παράδειγμα που με ενδιαφέρει πολύ είναι το περιβάλλον. Οι επιστήμονες πίστευαν πως η τεχνολογία θα καταφέρει να λύσει το περιβαλλοντικό πρόβλημα, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις, γι’ αυτό και όσα δεδομένα υπάρχουν δείχνουν ότι η τεχνολογία μάλλον έχει δράσει αρνητικά στο κομμάτι αυτό. Άρα, είναι στο χέρι του ανθρώπου το πώς και κατά πόσο θα φανεί η τεχνολογία χρήσιμη ή επικίνδυνη για τη ζωή του.

- Έχετε υποστηρίξει πολλές φορές ότι ο άνθρωπος είναι δέσμιος του εγκεφάλου του, απορρίπτοντας κατά κάποιον τρόπο την ελεύθερη βούληση. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Φαίνεται παράδοξο να πεις ότι δεν έχουμε καμία ελευθερία και πως οι πράξεις μας καθορίζονται από το χθες. Ρώτησα μία φορά μία κυρία αν έχει ελεύθερη βούληση και μου είπε πως αυτή έχει, αλλά δεν είναι σίγουρη για τους υπόλοιπους. Στην πραγματικότητα, η Νευροεπιστήμη θεωρεί ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση, δηλαδή πως οι αποφάσεις μας σήμερα είναι καθορισμένες από το γενετικό μας προίκισμα και από τις εμπειρίες που είχαμε μέχρι χθες, κοινώς είμαστε σκλάβοι του παρελθόντος. Αν πάρουμε το παράδειγμα των Γερμανών, θα διαπιστώσουμε ότι η Ιστορία που γράφτηκε με τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους τους άλλαξε, καθώς σήμερα, παρότι έχουν τα ίδια γονίδια με το παρελθόν, έζησαν πράγματα που σήμερα τους έκαναν εξαιρετικούς πολίτες και φιλικά προσκείμενους προς το περιβάλλον. Ο εγκέφαλος δεν είναι αμετάβλητος, αλλάζει και αλλάζει με τις εμπειρίες.

- Ποια είναι η θέση της θρησκείας στη ζωή σας και πώς μπορεί να επηρεάσει τις Επιστήμες;

Πιο εύκολα να σου απαντήσω το δεύτερο. Το έργο της θρησκείας, με το να βοηθάει τον κόσμο σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους και να απαλύνει τον πόνο τους, έρχεται σε αντίθεση με το ότι η Εκκλησία δεν βρήκε κανένα εμβόλιο για την αντιμετώπιση του COVID-19. Δεν βλέπω κάποιο θετικό στη θρησκεία για τις επιστήμες, αν αναλογιστείς ότι και στην Ελλάδα έγιναν πολλές παραβιάσεις από ιερείς που ήταν πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει μεταδοτικότητα του ιού μέσα στην εκκλησία.

Καταναγκαστικά με έβαλαν στην κολυμπήθρα και φαινομενικά είναι μία παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Παραπονέθηκα τότε, όπως παραπονιούνται και όλα τα παιδιά που έχω δει! Σίγουρα μία τέτοια εμπειρία δεν με άλλαξε προς το κακό σαν άνθρωπο, ωστόσο, αν το επεκτείνουμε συνολικά στη ζωή του ανθρώπου, αυτός ευθύνεται για το αν μία κατάσταση θα τον αλλάξει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Τα παιδιά τα δικά μου από μόνα τους αποφάσισαν να βαφτιστούν, όταν ήταν σε ηλικία 15 χρονών. Όσον αφορά διάφορα κηρύγματα της σημερινής Εκκλησίας, με βρίσκουν αντίθετο, αλλά ο Ιησούς σαν άνθρωπο με εντυπωσίασε και ήταν και ο λόγος που με ώθησε να γράψω το τελευταίο μου μυθιστόρημα με τίτλο Ο Αμαζόνιος ανάμεσά μας. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο Ιησούς δεν έκανε ποτέ διακρίσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά ούτε και μεταξύ των ομοφυλόφιλων και των ετεροφυλόφιλων.

- Ποια πρέπει να είναι η στάση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον για να διατηρήσουμε την ελπίδα ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσουμε να ζούμε;

Χιουμοριστικά αναφέρει ότι πρέπει να είμαστε Άγιοι απέναντι στο περιβάλλον. Πρώτα θα πρέπει να ακούσουμε την Επιστήμη, αυτήν που αγαπά τον άνθρωπο και θέλει να τον προστατέψει και όχι εκείνους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να θησαυρίσουν. Στεκόμαστε σαστισμένοι απέναντι στο περιβάλλον και οφείλουμε να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντί του, για να καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον στα παιδιά μας.

- Αναφέρατε ότι η Ψυχολογία έχασε την ψυχή της το 1930. Επομένως, θα θεωρούσαμε ότι όλα όσα αποδίδουμε στον όρο ψυχή δεν υπάρχουν;

Η ψυχή είναι άχρηστη για την Ψυχολογία. Αν η ψυχή βρίσκεται εκεί που οι ερεθισμοί γίνονται αισθήσεις, που εδρεύει η λογική, που παίρνονται οι αποφάσεις, που πλάθεται η αγάπη και που αποθηκεύεται η μνήμη, τότε δεν υπάρχει λόγος να υποστηρίζουμε ότι υπάρχει ψυχή, γιατί υπάρχει ήδη ένα όργανο που εκτελεί αυτές τις λειτουργίες, ο εγκέφαλος.

- Μένοντας στην ακαδημαϊκή σας καριέρα, έχοντας πραγματοποιήσει σπουδαίες ανακαλύψεις δομών του εγκεφάλου, έχοντας τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με 9 διεθνή βραβεία, σας επηρέασε ποτέ αυτή η επιτυχία, και αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε;

Δεν με επηρέασε αρνητικά, γιατί έχω γαλουχηθεί από τη μητέρα μου, που, όταν της είπα ότι μελετώ τους αρουραίους, μου απάντησε: «Μα με ποντικούς, βρε Γιώργο μου; Ύστερα από τόσα χρόνια σπουδών;». Στην Επιστήμη μπορεί, όταν λάβεις ένα βραβείο, να δεχτείς συγχαρητήρια. Όμως, όταν λάβεις μεγάλη αναγνώριση, ο άλλος που δεν θεωρεί την εργασία σου σημαντική και θεωρεί ότι η δικιά του αξίζει να λάβει την αναγνώριση που εσύ έλαβες, ίσως σε επηρεάσει. Ωστόσο, δεν έμεινα σε αυτά. Η αναγνώριση που έλαβα στις Νευροεπιστήμες οδήγησε στο να έχω μεγάλη απήχηση και στη συγγραφική μου πορεία, μιλώντας για τα μυθιστορήματα που έγραψα, αφού ως βάση αυτών ήταν η Νευροεπιστήμη.

- Ποια είναι τα μελλοντικά βήματα του Γιώργου Παξινού;

Αυτή είναι μία ερώτηση που κάνω και εγώ συχνά στους μαθητές μου, γιατί σε βοηθάει να επαναπροσανατολιστείς και να δεις τι κάνεις σωστά και τι λάθος. Θέλω να συνεχίσω την πορεία μου στη Νευροανατομία και τις Νευροεπιστήμες, καθώς μετά από 45 περίπου χρόνια, πλέον καταλαβαίνω τι κάνω. Θέλω να συνεχίσω και με το κομμάτι της χαρτογράφησης του εγκεφάλου του ανθρώπου. Τον επόμενο καιρό θα έρθει ένας συνάδελφος, εδώ στην Ελλάδα, για να ολοκληρώσουμε τον χάρτη και να αποκτήσουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για το όργανο αυτό, που λέγεται εγκέφαλος. Δεν θα γράψω άλλο μυθιστόρημα. Έφερα όσα γνώριζα και έμαθα μέσα από το ταξίδι μου στη Nευροεπιστήμη και την Ψυχολογία και ο κύκλος αυτός έχει πια κλείσει για εμένα.

Πηγή: https://www.offlinepost.gr/2023/03/16/giorgos-paxinos-den-yparxei-o-oros-psyxh-ston-egkefalo-ginontai-oi-erethismoi-aisthseis-kai-plathetai-h-agaph/

ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ Ο ΙΔΙΟΣ. ΔΕΝ ΕΦΤΙΑΞΕ. ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΕ

Ἡ Ψυχή ἔχει τὴν ἴδια φύση μὲ τὴν νόηση,
ἀλλὰ ἡ πρόοδός της πραγματοποιεῖται
μὲ τὴν ἐννόηση τῆς νόησης,
ἐπειδὴ ἐκεῖ στρέφει τὸ βλέμμα της,
ἀλλὰ ὡς κάτι ποὺ δὲν εἶναι ἡ ἴδια.

Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2025

Η σκοτεινή πλευρά της προόδου

Ρίτα Ρεμανίνο - 22 Νοεμβρίου 2025

Η σκοτεινή πλευρά της προόδου


Πηγή: EreticaMente

Η σημερινή επικρατούσα «κουλτούρα της μετρησιμότητας» – η οποία αναδύθηκε με την επιστημονική επανάσταση του 16ου και 17ου αιώνα – βασίζεται στην ιδέα ότι τα φαινόμενα μπορούν να ποσοτικοποιηθούν, να μετρηθούν και να αναλυθούν μέσω μαθηματικών εργαλείων και μεθόδων. Εξ ου και η υπόθεση ότι η ανθρωπότητα υπάρχει μέσα σε ένα «Μεγάλο Αντικείμενο», δηλαδή ένα είδος μηχανικού σύμπαντος (δεν είναι σαφές από ποιον, ούτε τι να κάνει), την οποία ο Άγγλος επιστήμονας Ρούπερτ Σέλντρεϊκ σχηματοποίησε με παραδειγματικό τρόπο στο δοκίμιό του «Οι Ψευδαισθήσεις της Επιστήμης»:
- Η φύση συμπεριφέρεται σαν μηχανή
- το σύμπλεγμα ενέργειας-ύλης δεν μπορεί να αλλάξει, είναι αμετάβλητο
- οι νόμοι της Φύσης παραμένουν αμετάβλητοι
- η ύλη δεν έχει κανένα είδος συνείδησης
- η φύση δεν έχει σκοπό ή στόχο
- η βιολογική κληρονομικότητα μεταδίδεται στην ύλη
- αυτό που παραμένει στη μνήμη αφήνει υλικά ίχνη
- ο νους είναι προϊόν μόνο του εγκεφάλου
- τα ψυχικά φαινόμενα είναι ψευδαισθήσεις
- η μηχανιστική υλική ιατρική είναι η μόνη που λειτουργεί.
Κορυφαίες προσωπικότητες όπως ο Κοπέρνικος, ο Γαλιλαίος, ο Κέπλερ και ο Νεύτωνας έπεισαν την λεγόμενη Δυτική κοινωνία ότι το σύμπαν μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσω της λογικής και της συστηματικής παρατήρησης. Ένα όραμα που συμμεριζόταν ο Καντ (Κριτική του Καθαρού Λόγου, 1781), ο οποίος ανακήρυξε τη διάνοια ως τον «νομοθέτη της φύσης» και οργανωτή της εμπειρίας σύμφωνα με a priori κατηγορίες.
Σε αυτό το κλίμα «ριζοσπαστικής αισιοδοξίας», τόσο ο ουτοπικός σοσιαλισμός του 18ου και 19ου αιώνα (Ανρί ντε Σεν-Σιμόν, Σαρλ Φουριέ, Λουί Μπλαν) όσο και ο κομμουνισμός που γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1848 (Μαρξ και Ένγκελς, «Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο») διαμορφώθηκαν, προβάλλοντας και οι δύο προς την ιδέα ενός μέλλοντος απαλλαγμένου από τον μόχθο της εργασίας χάρη στον αυτοματισμό και απαλλαγμένου από τις ασθένειες χάρη στις νέες επιστημονικές «ανακαλύψεις».
Ακόμα περιμένουμε την πραγματοποίηση αυτών των ροζ προβλέψεων. Η μάταιη αναμονή, ωστόσο, δεν εμπόδισε διάφορους διανοούμενους να φανταστούν ιδανικές κοινωνίες βασισμένες στη συνεργασία και την τεχνολογική πρόοδο. Ένα όραμα που υιοθετήθηκε και επεκτάθηκε στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα από την έμμεση μετανθρωπιστική θρησκεία, και ιδιαίτερα από το ρεύμα που ονομάζεται «εξτροπιανισμός» (από την εξτροπία, την αντίθετη έννοια της εντροπίας), που ιδρύθηκε στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 από τον φιλόσοφο Μαξ Μορ, με τον οποίο άνοιξε μια νέα «πορεία προς τη σωτηρία», η οποία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:
1. Αντιεντροπική δυναμική.
Η εξτροπία πρέπει να επιδιωχθεί ως σύμβολο τάξης, νοημοσύνης και ανάπτυξης ενάντια στη φυσική υποβάθμιση (π.χ., Alcor και κρυογονική).
2. Τεχνολογική αισιοδοξία.
Η επιστήμη και η καινοτομία θα λύσουν πανάρχαια προβλήματα όπως ο θάνατος, οι ασθένειες και η έλλειψη πόρων.
3. Αυτοκατεύθυνση:
Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να τροποποιεί τον εαυτό του κατά βούληση, χωρίς ηθικούς ή/και βιολογικούς περιορισμούς (π.χ., εργατισμός, θεωρίες φύλου).
4. Αέναος Αυτομετασχηματισμός:
Οι βιολογικοί περιορισμοί μπορούν να ξεπεραστούν μέσω της βιοτεχνολογίας, της κυβερνητικής και της Τεχνητής Νοημοσύνης.
5. Επέκταση στο Σύμπαν: Ο
αποικισμός του διαστήματος θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός μετα-ανθρώπινου πολιτισμού σε άλλους πλανήτες (π.χ., τον Άρη).

Αναπτυσσόμενο με τεχνοκεντρικό τρόπο, το Εξτροπιανό Μανιφέστο βασίζεται στην ιδέα ότι η τεχνολογική πρόοδος, καθοδηγούμενη από τις αρχές της ορθολογικότητας και της αέναης επέκτασης, τελικά θα ξεπεράσει όλα τα όρια. Με αυτόν τον τρόπο, η βελτίωση του ατόμου (σωματική, γνωστική και συναισθηματική) θα εγγυηθεί από τη συνεργιστική πρόοδο της βιοτεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης, της κρυοσυντήρησης και της νανοτεχνολογίας.
Πέρα από τις ουτοπίες, η θεωρία του Μορ -ένα μείγμα παράδοσης του Διαφωτισμού και αμερικανικής επιστημονικής φαντασίας- είχε την προνοητικότητα να κατανοήσει ότι το παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα κινούνταν προς την πολυπολικότητα, και έτσι έστρεψε το βλέμμα του στην Ανατολή. Από τον Ταοϊσμό, άντλησε την ιδέα της βελτιστοποίησης της ζωτικής ενέργειας (τσι), προσαρμόζοντάς την στην έννοια της ευφυούς αυτοβελτίωσης. Από τον Βουδισμό (ειδικά το Ζεν και τη Βατζραγιάνα) έκανε παραλληλισμούς μεταξύ της υπερνίκησης των βιολογικών περιορισμών και της απελευθέρωσης από τον κύκλο της σαμσάρα (αναγέννησης). Από τον Ινδουισμό (και τη Γιόγκα) πήρε την έννοια της μόκσα (απελευθέρωσης), η οποία αργότερα θα οδηγούσε σε τεχνικές για την υπέρβαση των φυσικών περιορισμών μέσω της τεχνολογίας (βιοχάκινγκ).
Εκτός από την προληπτική πτυχή της εξωτροπιανιστικής προσέγγισης (ενεργητική τροποποίηση της πραγματικότητας), η οποία είναι ξένη προς τις ανατολικές παραδόσεις που αντίθετα ευνοούν την αποδοχή και την αποστασιοποίηση, δεν υπάρχουν πραγματικές καινοτομίες σε αυτό το ρεύμα, αλλά μάλλον επανεξετάσεις της αρχαίας γνώσης. Από την άλλη πλευρά, όμως, όπως έγραψε ο Fritjof Capra στο διάσημο δοκίμιό του Το Τάο της Φυσικής (1975): οι «εκπληκτικές ανακαλύψεις» της φυσικής στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα (κυρίως αγγλοαμερικανικές) αποτελούν επανεπεξεργασίες αρχαίων ευρασιατικών αντιλήψεων για τον κόσμο.
Επομένως, γινόμαστε μάρτυρες μιας «επιστροφής του αποικισμού»:
• Θεωρία Χορδών/Πολυσύμπαντα ↔ Βουδιστικό «Δίκτυο του Ίντρα» (κοσμήματα που αντανακλούν άπειρα).
• Ολογράμματα και Κβαντικές Πληροφορίες ↔ πραγματικότητα ως προβολή (μάγια στην Advaita Vedanta).
• Οικο-τρανσουμανισμός ↔ ανιμιστικά και πανθεϊστικά οράματα (από τον Σιβηρικό σαμανισμό μέχρι τον Ηράκλειτο, μέχρι τον Σπινόζα), με τους μόνους πρόσθετους κινδύνους να καλύπτονται από «μέτρα διάσωσης του πλανήτη» (π.χ., υψηλής τεχνολογίας greenwashing και γεωμηχανική).
• Ηθική της Τεχνητής Νοημοσύνης και της μεταφόρτωσης του νου ↔ ερωτήματα που υπάρχουν ήδη στη συζήτηση «αρχαίος υλισμός έναντι πλατωνικού ιδεαλισμού»: «Μπορεί ο νους να μηχανοποιηθεί;»

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χιγκς δεν ανακάλυψε τον Θεό, ούτε ο Δαρβίνος μπόρεσε να αποδείξει την ανυπαρξία του. Με άλλα λόγια (και για να παραφράσω τον Μαξ Πλανκ): για δεκαετίες, η ανθρωπότητα προχωρά «από κηδεία σε κηδεία». Αντί να προχωράμε προς ένα καλύτερο μέλλον (όπως πιστευόταν στην αρχή του Διαφωτισμού και του Θετικισμού), έχουμε αφιερωθεί στην παραγωγή έτοιμων ιδεών και στην πώληση μεταχειρισμένων ελπίδων, αφήνοντας χώρο για νέες απογοητεύσεις.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η σύγχρονη επιστήμη δεν έχει αναπτύξει ένα βαθύτερο όραμα για το άπειρο από αυτό που κατείχε ο αρχέγονος άνθρωπος, αλλά αντίθετα έχει επιτρέψει στην επιστημονική κουλτούρα να μετατραπεί σε μια ακμάζουσα βιομηχανία. Ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή η μεταπολεμική Ευρώπη ήταν πολύ απασχολημένη μαζεύοντας τα ερείπια και ξεκαθαρίζοντας λογαριασμούς με τις ιδεολογίες που κληρονόμησε από τον ναζισμό-φασισμό, τις οποίες δεν είχε ακόμη καταφέρει να ξεπεράσει.
Η κινεζική κοινωνία έχει αποδειχθεί πιο επιφυλακτική (χάρη στην κομφουκιανή έννοια του zhōngyōng), επενδύοντας τεράστια κεφάλαια στην τεχνολογία χωρίς να εγκαταλείψει την παραδοσιακή κουλτούρα ή να διακόψει τους δεσμούς της με το παρελθόν της. Στη Δύση, θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει το ίδιο: ήταν προβλέψιμο ότι η επιστημονική γνώση δεν θα ήταν αρκετή για να σώσει την ανθρωπότητα από τον εαυτό της.
Ο κόσμος μας, ωστόσο, έχει παραμείνει μπλεγμένος στη σύγκρουση μεταξύ της τεχνικής νοημοσύνης της ανθρωπότητας και της ανωριμότητάς της. Το θανατηφόρο θέαμα που προσφέρει η επίσημη επιστήμη το μαρτυρά αυτό, μεταφρασμένο ως μια επαναλαμβανόμενη προβολή πλαισίων που ανήκουν σε μια αναχρονιστική νοοτροπία χωρισμένη σε προκαθορισμένες κατηγορίες (π.χ., «υποκείμενο/αντικείμενο», «φύση/κοινωνία»).
Εν τω μεταξύ, η κριτική σκέψη μαραζώνει και οι πολιτιστικές ελίτ έχουν εξουδετερωθεί από τον νεοφιλελευθερισμό και το διαδίκτυο (π.χ., κοινωνικά δίκτυα, YouTube, Netflix). Μεταξύ των μεσήλικων, ο πολιτισμός έχει γίνει χόμπι, όπως η τηλεόραση ή η κηπουρική, ενώ μεταξύ των νέων, οι λειτουργίες της αφηρημένης και χωρικής συλλογιστικής (π.χ., η εύρεση μοτίβων σε σύνολα σχημάτων, οι πίνακες του Raven), αλλά οι γενικές γνώσεις, δηλαδή η ικανότητα χρήσης της γλώσσας και της αριθμητικής (φαινόμενο Flynn), λείπουν.

Κινούμενη μεταξύ χίπικων αναμνήσεων, ψυχεδέλειας, τεχνολογικού φετιχισμού και αυτοαναφορικότητας, η ίδια η «ιδεολογία της Καλιφόρνια» εκφυλίζεται σε τεχνικές λεπτομέρειες για τον εαυτό της. Χρωματισμένη με νεογνωστικισμό, οι τελετουργίες της τελούνται στους Ναούς της Επιστήμης (MIT, πολυτεχνεία, ερευνητικά κέντρα κ.λπ.), ενώ ο θεϊσμός διαχειρίζεται από εξαιρετικά ισχυρά λόμπι που λειτουργούν ως ανώτερες ή ημι-θεϊκές οντότητες που υπερασπίζονται κολοσσιαία οικονομικά συμφέροντα.
Ας είμαστε σαφείς: στα χαμηλά στρώματα αυτού του σκοτεινού χωριού που κυβερνάται από τον υπερανθρωπισμό και τον μαγικό επιστημονισμό, εξακολουθούν να υπάρχουν μη μηχανιστικοί επιστήμονες, αλλά οι μελέτες τους αποκρύπτονται συστηματικά από την προσοχή του ευρύ κοινού, για το οποίο, όπως πάντα, ισχύουν οι θεωρίες που δημιουργούνται από το μοντέλο παραγωγής και υποκατάστασης που εισήγαγε η Βιομηχανική Επανάσταση του 18ου-19ου αιώνα (οικονομοκρατική και αγγλοσαξονική), η οποία προώθησε τον επιστημονικό προοδευτισμό ad libitum.
Αν θέλαμε να συμπυκνώσουμε την ανθρωπολογία της προόδου σε μια ενιαία εικόνα, θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε την πάλη μεταξύ της πυραμίδας (ένα παγκόσμιο σύμβολο μετασχηματισμού, θεϊκής τάξης και αναζήτησης της απόλυτης αλήθειας) και του πύργου (ένα σύμβολο τής ύβρεως, αλαζονείας και υλισμού).
Η πυραμίδα είναι σταθερή, στηριζόμενη σε μια ευρεία και στέρεα βάση (κουλτούρα + πολιτισμός), ενώ ο πύργος ταλαντεύεται συνεχώς στην άκρη λόγω της «κάθετης» ή «ολοκληρωτικής» δομής του, η οποία υποκινεί τους ανθρώπινους κατασκευαστές να την ανεβάζουν συνεχώς ψηλότερα. Οι αυταπάτες της παντοδυναμίας συνδέονται με τον Γνωστικό μύθο του καθρέφτη (ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση που πρέπει να ξεπεραστεί), που σήμερα εκφράζεται έντονα από τον «Ναό του Ντεταϊσμού» - τα κεντρικά γραφεία του Μαντείου στο Ρέντγουντ Σίτι της Καλιφόρνια - που αποτελείται από μια σειρά πύργων ή ουρανοξυστών που αντανακλούν τις σιλουέτες τους στο νερό.
Φαίνεται ότι οι τεχνολογικοί γίγαντες γνωρίζουν τον αντίκτυπο του κατακερματισμού της γνώσης στη δημιουργία περιττών κατηγοριών «επιστημόνων χωρίς πολιτισμό» και «εμπόρων χωρίς επιστήμη». Ή, ίσως, αυτό το χαρισματικό κέντρο με τη μυστικιστική του εμφάνιση θα έπρεπε να γίνει κατανοητό χωρίς να φιλοσοφεί, ως έκφραση του ανθρώπινου ονείρου της μείωσης της πολυπλοκότητας της πραγματικότητας σε καθαρά δεδομένα, σε ελεγχόμενους αλγόριθμους.
Και στις δύο περιπτώσεις, ωστόσο, ο Ντεταϊσμός αποκαλύπτει τους ίδιους περιορισμούς με τον Γνωστικισμό, ο οποίος μπέρδεψε την αναστοχασμό με την ουσία, την αφαίρεση με τη ζωή, καταδικάζοντας τον εαυτό του σε αιώνια απόδραση από τη φυλακή της ύλης. Σήμερα, είναι η σειρά του Μαντείου στο Ρέντγουντ Σίτι να εκφράσει την επιθυμία να ξεφύγει από την υλικότητα, το σύμβολο της ιδεολογίας που έχει αντικαταστήσει την πραγματικότητα με την αναπαράστασή της. Η ουσία, ωστόσο, είναι η ίδια.
Ομοίως, οι μετανθρωπιστές που επιθυμούν να μετατρέψουν τη διαδικασία της μεταξίωσης σε ανύψωση ή απελευθέρωση, κινδυνεύουν να παρασυρθούν στην τροχιά ενός νέου κέντρου άγνωστης, και όχι απαραίτητα θετικής, φύσης, από το οποίο θα ακτινοβολούν νέες και πιο εκλεπτυσμένες ψευδαισθήσεις. Καλύτερα να ελπίζουμε σε μια «μεταρρύθμιση της σκέψης» (Έντγκαρ Μορίν), δηλαδή σε μια ολοκληρωμένη γνώση ικανή να επιδιορθώσει τα ρήγματα μεταξύ των επιστημονικών κλάδων, επανασυνδέοντας την ανθρωπότητα με τον κόσμο.
Πράγματι, αυτή η γνώση μπορεί ήδη να είναι ενεργή στις αόρατες πτυχές του παρόντος και να εργάζεται για την επίλυση της σύγκρουσης «πύργος εναντίον πυραμίδας». Αλλά δεν χρειάζεται να παρασυρθούμε: είμαστε όλοι πολύ εμπλεκόμενοι για να παράγουμε αξιόλογα αποτελέσματα γρήγορα, ενώ η κριτική σκέψη απαιτεί ψυχραιμία για να επαναλάβει τη λειτουργία της και, ως εκ τούτου, να αναγνωρίσει το δίκτυο στο οποίο ανθρώπινοι και μη ανθρώπινοι δρώντες κινούνται με ίση αξιοπρέπεια, συναντώμενοι και συγκρουόμενοι.
Είναι ακριβώς η παραβίαση της αρχικής συμφωνίας που συγκέντρωνε τους ανθρώπους σε σύνολα σχέσεων με ζώα, φυτά και ορυκτά που μας έχει φέρει εδώ που βρισκόμαστε τώρα. Προσφέροντάς μας, αν μη τι άλλο, την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε ότι η ανθρωπότητα, τελικά, δεν ήταν ποτέ πραγματικά σύγχρονη, έχοντας παραμείνει μαθητευόμενος μάγος (B. Latour, We Have Never Been Modern, Elèuthera, Μιλάνο, 2018).

Κυριακή 24 Αυγούστου 2025

Το μωρό της οργής: Στη Δανία πήραν νεογέννητο μίας ώρας από τη μητέρα του - Την έκριναν ακατάλληλη, επειδή την κακοποιούσε ο θετός της πατέρας ως παιδί

Η 18χρονη Ιβάνα από την Γροιλανδία δεν «πέρασε» τα αμφιλεγόμενα και απαγορευμένα για μητέρες με την καταγωγή της τεστ των Δανών - Ψυχολόγος έκρινε ότι θα παραμελήσει την κόρη της, λόγω του τραύματος από την κακοποίηση - Διεθνείς αντιδράσεις

Ένα νεογέννητο κοριτσάκι απομακρύνθηκε από τη μητέρα του, μόλις μία ώρα μετά τη γέννα στη Δανία, καθώς οι τοπικές αρχές επικαλέστηκαν τεστ «γονικής ικανότητας», παρά την απαγόρευση χρήσης τους σε πολίτες με καταγωγή από την Γροιλανδία. Η υπόθεση έχει ήδη προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις και πολιτική παρέμβαση.

Όπως γράφει ο Guardian, μόλις μία ώρα μετά τη γέννησή του, οι δανικές αρχές πήραν το μωρό από την μόλις 18 ετών μητέρα του, έπειτα από την επιβολή τεστ «γονικής ικανότητας» -παρά τον νέο νόμο, που απαγορεύει την χρήση των αμφιλεγόμενων ψυχομετρικών αξιολογήσεων σε άτομα γροιλανδικής καταγωγής.

Η Ιβάνα Νικολίνε Μπρούνλουντ, γεννημένη στο Νουούκ από Γροιλανδούς γονείς, πρώην αθλήτρια της Εθνικής ομάδας χάντμπολ της Γροιλανδίας, έφερε στον κόσμο την κόρη της, Αβιάγια-Λούνα, στις 11 Αυγούστου, στο νοσοκομείο του Χβιντόβρε, κοντά στην Κοπεγχάγη, όπου ζει με την οικογένειά της.

Μία ώρα αργότερα, οι Αρχές προχώρησαν στην απομάκρυνση του βρέφους και το μετέφεραν σε ανάδοχη φροντίδα. Η 18χρονη μητέρα δηλώνει ότι από τότε έχει δει την κόρη της μόλις μία φορά, για μία ώρα, χωρίς να της επιτραπεί να την πάρει στην αγκαλιά της ή να της αλλάξει πάνα.

Τα τεστ «γονικής ικανότητας» (FKU) απαγορεύθηκαν για άτομα γροιλανδικής καταγωγής στις αρχές του έτους, έπειτα από χρόνια επικρίσεων ακτιβιστών και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι υποστήριξαν με επιτυχία ότι πρόκειται για ρατσιστικές μεθόδους, ακατάλληλες πολιτισμικά για ανθρώπους ινουίτ καταγωγής (σ.σ. ιθαγενείς). Από τον Μάιο ο νόμος τέθηκε σε ισχύ, γεγονός που γεννά ερωτήματα για ποιο λόγο η Μπρούνλουντ υπεβλήθη σε τέτοια διαδικασία.

Η Δανή υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων, Σόφι Χέστορπ Άντερσεν, δήλωσε ανήσυχη για την υπόθεση και ζήτησε εξηγήσεις από τον Δήμο Χόιε-Τάαστροπ, που έλαβε την απόφαση. «Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται τυποποιημένα τεστ σε υποθέσεις που αφορούν οικογένειες γροιλανδικής καταγωγής. Ο νόμος είναι σαφής» τόνισε.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει διαμαρτυρίες στη Γροιλανδία, ενώ έχουν προγραμματιστεί κινητοποιήσεις στο Νουούκ, την Κοπεγχάγη, το Ρέικιαβικ και το Μπέλφαστ. Οι Αρχές ενημέρωσαν την Μπρούνλουντ ότι το μωρό της αφαιρέθηκε, εξαιτίας του τραύματος που υπέστη από τον θετό της πατέρα, ο οποίος εκτίει ποινή φυλάκισης για σεξουαλική κακοποίηση σε βάρος της. Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε στη Γροιλανδία από γονείς γροιλανδικής καταγωγής, ο δήμος φέρεται να της είπε ότι «δεν είναι αρκετά Γροιλανδή», ώστε να υπάγεται στον νέο νόμο.

Πράγματι, η Ιβάνα Νικολίνε Μπρούνλουντ γεννήθηκε στο Νούουκ από Γροιλανδούς γονείς, αλλά υιοθετήθηκε ως παιδί από δύο άλλους Γροιλανδούς. Πριν ξεκινήσει το σχολείο, η οικογένεια μετακόμισε στη Δανία. Η ίδια λέει ότι έχει κηρυχθεί ακατάλληλη ως γονέας από έναν ψυχολόγο, ο οποίος πιστεύει ότι θα εκθέσει την κόρη της σε παραμέληση, λόγω τραύματος και μετατραυματικού στρες, ως αποτέλεσμα της κακοποίησης που έχει υποστεί από τον θετό της πατέρα.

Ο θετός πατέρας καταδικάστηκε για την κακοποίηση το 2022 και βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή.

Οι τοπικές αρχές ξεκίνησαν τα τεστ τον Απρίλιο, παρότι η απαγόρευση είχε ανακοινωθεί ήδη από τον Ιανουάριο. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο, όταν ο νόμος είχε πλέον τεθεί σε ισχύ. Η νεαρή μητέρα ενημερώθηκε τρεις εβδομάδες πριν τον τοκετό ότι το παιδί της θα απομακρυνόταν.

«Ήξερα τι θα συμβεί μετά τη γέννα». Ο δήμος αρνήθηκε να σχολιάσει επικαλούμενος το ιατρικό απόρρητο, αναγνώρισε ωστόσο λάθη στις διαδικασίες του. Η Μπρουνλουντ περιέγραψε στον Guardian την σκληρή εμπειρία της: «Δεν ήθελα να γεννήσω, γιατί ήξερα τι θα ακολουθούσε. Κρατούσα το μωρό κοντά μου όσο ήταν μέσα μου, ήταν ο μόνος τρόπος να νιώθω δίπλα της. Ήταν μια πολύ σκληρή και τρομακτική περίοδος».

Η πρώτη της συνάντηση με την κόρη της νωρίτερα αυτή την εβδομάδα διεκόπη, καθώς οι υπεύθυνοι έκριναν ότι το βρέφος είχε κουραστεί και υπερδιεγερθεί. «Η καρδιά μου ράγισε, όταν σταμάτησαν τη συνάντηση. Έκλαψα στο αυτοκίνητο φεύγοντας, ήταν τόσο γρήγορο, δεν ήθελα να την αφήσω. Δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς εκείνη» είπε με δάκρυα στα μάτια.



Η Μπρούνλουντ έχει το δικαίωμα να βλέπει το παιδί της μόνο δύο φορές τον μήνα, για δύο ώρες κάθε φορά, υπό επίβλεψη. Η έφεσή της θα εξεταστεί στις 16 Σεπτεμβρίου. Η θετή της μητέρα, Γκίτε, η οποία είναι μισή Γροιλανδή, σχολίασε: «Είναι σαν να σου λένε ότι δεν μπορείς να έχεις τραύματα, αν θες να γίνεις μητέρα».

Ακτιβιστές καλούν την κυβέρνηση της Δανίας να αναλάβει άμεση δράση. Η Ντίδα Πιπαλούκ Γιένσεν, συνδιοργανώτρια διαδήλωσης που θα γίνει στο Ρέικιαβικ έξω από την πρεσβεία της Δανίας, στις 18 Σεπτεμβρίου, χαρακτήρισε τον τρόπο χρήσης των τεστ σε Γροιλανδούς «τρομακτικό».

Παράλληλα, υπήρξε ήδη κινητοποίηση για την υπόθεση άλλης Γροιλανδής μητέρας, της Κέιρα Αλεξάνδρα Κρόνβολντ, της οποίας η κόρη αφαιρέθηκε βίαια, δύο ώρες μετά τη γέννησή της, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή. Για την περίπτωση της Μπρουνλουντ, η Γιένσεν δήλωσε: «Ένας από τους λόγους που ανέφερε ο δήμος για την απομάκρυνση του παιδιού, ήταν τα τραύματα από το παρελθόν της Ιβάνα. Είναι λάθος να την τιμωρούν για κάτι που δεν φέρει ευθύνη».

Η Λάιλα Μπέρτελσεν, ιδρύτρια της οργάνωσης Foreningen MAPI που στηρίζει γονείς ινουίτ στη Δανία, απηύθυνε επιστολή στην υπουργό, ζητώντας παρέμβαση: «Εδώ έχουμε μπροστά μας αποτυχία απέναντι τόσο στο παιδί όσο και στη μητέρα, που απαιτεί άμεση πολιτική δράση». Η Άντερσεν, που πρόκειται να επισκεφθεί τη Γροιλανδία τον Σεπτέμβριο, τόνισε ότι κάθε δήμος που εξετάζει την απομάκρυνση παιδιού γροιλανδικής καταγωγής ή τη χρήση των τεστ FKU πρέπει να απευθύνεται σε ειδική μονάδα, με την ονομασία VISO.

Η διευθύντρια παιδιών και νεολαίας του Δήμου Χόιε-Τάαστροπ, Άνια Κρογκ Μανγκέζι, αναγνώρισε τα προβλήματα: «Ήδη από τον Ιανουάριο είχαμε επικοινωνήσει με τη VISO, όμως έπρεπε να επαναλάβουμε την επαφή, καθώς η νομική βάση ολοκληρώθηκε τρεις μήνες μετά, τον Απρίλιο. Τώρα βρισκόμαστε σε στενό διάλογο με τη VISO για να έχουμε την καθοδήγηση που χρειάζεται. Το μόνο μας μέλημα είναι να τηρηθούν οι νομικές απαιτήσεις και να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση για την οικογένεια».


Τα τεστ «γονικής ικανότητας» (FKU) 

Ο ΝΕΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ. Η ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΑΦΟΥ ΚΗΡΥΞΕ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΣΕΝΙΚΟ
ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ. ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
 Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΡΙΚΗ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΗΔΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ. 
ΠΑΡΟΤΙ ΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ. 

Τρίτη 12 Αυγούστου 2025

Οι αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού στη κλασική φιλοσοφία Μάθημα 7

Συνέχεια από: Δευτέρα 11 Αυγούστου 2025



Οι αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού στη κλασική φιλοσοφία Μάθημα 7

Enrico Berti

https://www.youtube.com/watch?v=SXdVoXDRGng&list=PL9K0fytNF28OMDvMNXN4-stjFU07Twl6s&index=27


Έχουμε τη δυνατότητα να δούμε μαζί τη θέση που πήραν απέναντι στις αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού δύο από τους μεγαλύτερους σύγχρονους φιλοσόφους, δηλαδή ο Καντ και ο Χέγκελ. Όσον αφορά τον Καντ, δυστυχώς μία από τις δυσκολίες που συναντώ σε αυτά τα μαθήματα, σε αυτές τις εντατικές εβδομάδες, είναι ότι δεν ξέρω ακριβώς τι γνωρίζετε, δηλαδή ποιο είναι το επίπεδο της προετοιμασίας σας, οπότε ποτέ δεν ξέρω αν κάποια από τα πράγματα που λέω είναι ήδη γνωστά ή ακούγονται για πρώτη φορά. Μπορεί να εξαρτάται από τις διαφορετικές καταστάσεις.

Για μερικούς είναι ήδη γνωστά, για άλλους όμως είναι καινούργια. Επομένως, επειδή είναι καλό να ξεκινά κανείς πάντα από τους τελευταίους και να θεωρεί δεδομένο ότι είναι καινούργια, αισθάνομαι υποχρεωμένος να πω, σε σχέση με τον Καντ, κάποιες προκαταρκτικές σκέψεις πριν ασχοληθούμε ειδικά με το ζήτημα των αποδείξεων για την ύπαρξη του Θεού. Ο Ιμμάνουελ Καντ, όπως όλοι γνωρίζουν, αντιπροσωπεύει την κορύφωση του Διαφωτισμού στη φιλοσοφία και είναι ο φιλόσοφος που υπέβαλε στην πιο αυστηρή, πιο διεισδυτική αλλά και συστηματική κριτική ολόκληρη την προηγούμενη φιλοσοφία· ή, καλύτερα, όχι ολόκληρη τη φιλοσοφία, αλλά τη νεότερη φιλοσοφία, γιατί ο Καντ γνώριζε κυρίως τη νεότερη φιλοσοφία, από τον Ντεκάρτ έως τον Λάιμπνιτς και τον Χιουμ, δηλαδή τους συγγραφείς με τους οποίους ασχοληθήκαμε στα σημερινά πρωινά μαθήματα.

Για την αρχαία και τη μεσαιωνική φιλοσοφία δεν γνώριζε πολλά. Δεν ήταν καθηγητής ιστορίας της φιλοσοφίας, αλλά καθηγητής λογικής, μαθηματικών και μεταφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Κένιγκσμπεργκ, στην Ανατολική Πρωσία, η οποία σήμερα αποτελεί τμήμα της Ρωσίας, της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με το όνομα Καλίνινγκραντ. Ο Καντ ήταν βαθιά εντυπωσιασμένος από τις επιτυχίες που είχε επιτύχει η μαθηματική και φυσική επιστήμη της εποχής του, δηλαδή η επιστήμη του Νεύτωνα.

Ο Καντ ήταν μεγάλος θαυμαστής του Νεύτωνα και θεωρούσε ότι ο τύπος επιστήμης που εγκαινίασαν ο Γαλιλαίος, ο Ντεκάρτ και που κορυφώθηκε κυρίως με τον Νεύτωνα, ήταν η επιστήμη, η νεότερη επιστήμη, της οποίας την αξία κανείς δεν έπρεπε να αμφισβητεί. Και αυτός, συγκρίνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η επιστήμη με εκείνη στην οποία βρισκόταν η φιλοσοφία και ιδιαίτερα η μεταφυσική, παρατηρούσε ότι οι επιστήμονες συμφωνούν όλοι μεταξύ τους στην αναγνώριση ορισμένων αληθειών, ορισμένων νόμων, ενώ οι φιλόσοφοι και ιδιαίτερα οι μεταφυσικοί βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη. Η μεταφυσική, γράφει ο Καντ, είναι ένα πεδίο ατελείωτων συγκρούσεων, και αυτό τον οδηγεί να αμφιβάλει αν η μεταφυσική είναι επιστήμη με την έννοια που είναι η μαθηματική και η φυσική επιστήμη.

Γι’ αυτό προτείνει να υποβάλει σε κριτική τον ανθρώπινο λόγο, να δει πώς λειτουργεί η λογική όταν παράγει επιστήμη και πώς λειτουργεί όταν παράγει φιλοσοφία. Μόνο που σε ό,τι αφορά την επιστήμη, δεν αναρωτιέται αν η επιστήμη είναι δυνατή — θεωρεί δεδομένο ότι η νεότερη επιστήμη, δηλαδή τα μαθηματικά και η φυσική του Νεύτωνα, είναι αληθινή επιστήμη και θεωρεί αναγκαίο μόνο να εξετάσει πώς αυτό είναι δυνατό, δηλαδή τι την καθιστά αληθινή επιστήμη, ποιες είναι οι συνθήκες που κάνουν τόσο έγκυρη τη νεότερη επιστήμη. Αντίθετα, απέναντι στη μεταφυσική, ο Καντ υιοθετεί διαφορετική στάση, λιγότερη εμπιστοσύνη, περισσότερη καχυποψία, και αναρωτιέται μάλιστα αν η μεταφυσική είναι καθόλου επιστήμη.

Ας συνεννοηθούμε: ο Καντ έχει απόλυτο δίκιο που το κάνει αυτό· μάλιστα, αν μπορεί να του προσάψει κανείς κάτι, δεν είναι ότι υπήρξε υπερβολικά επικριτικός απέναντι στη μεταφυσική, αλλά ότι δεν υπήρξε αρκετά επικριτικός απέναντι στα μαθηματικά και τη φυσική· δηλαδή ο αληθινός φιλόσοφος θα έπρεπε να θέσει υπό αμφισβήτηση τα πάντα και να αναρωτηθεί για κάθε επιστήμη αν είναι πραγματικά επιστήμη, όχι μόνο για τη μεταφυσική, αλλά και για τα μαθηματικά και τη φυσική.

Λοιπόν, στο σημαντικότερο έργο του, το πιο γνωστό, το πιο φημισμένο, το αριστούργημά του δηλαδή, την Κριτική του καθαρού λόγου, ο Καντ δείχνει ότι τα μαθηματικά και η φυσική είναι αληθινές επιστήμες για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή αντλούν τις γνώσεις τους από την εμπειρία· δεύτερον, επειδή οργανώνουν τα δεδομένα που προέρχονται από την εμπειρία με τη βοήθεια εννοιών —ο Καντ τις ονομάζει «κατηγορίες», αλλά πρόκειται για έννοιες— οι οποίες δεν προέρχονται από την εμπειρία· είναι έννοιες, όπως λέει, a priori. A priori σημαίνει ότι προηγούνται της εμπειρίας, δηλαδή ότι είναι συστατικά του ανθρώπινου λόγου και επομένως έχουν καθολική και αναγκαία ισχύ. Ο Καντ πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες, έχουν τον ίδιο λόγο, και ότι όλοι μπορούν να συλλογίζονται με τον ίδιο τρόπο επειδή ο λόγος τους είναι φτιαγμένος με τον ίδιο τρόπο.[ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΙΣΤΗ]

Ο τρόπος με τον οποίο είναι φτιαγμένος ο ανθρώπινος λόγος, σύμφωνα με τον Καντ, συνίσταται σε αυτό το σύνολο εννοιών —τις κατηγορίες— που ο λόγος κατέχει και οι οποίες, γι’ αυτόν τον λόγο, ισχύουν για όλους, έχουν καθολική αξία. Η εμπειρία παρέχει το περιεχόμενο, δηλαδή τις πληροφορίες· ο λόγος, μέσω των κατηγοριών του, των εννοιών του, οργανώνει αυτό το περιεχόμενο και το μετατρέπει σε κανονικούς και απαράβατους νόμους, που είναι οι νόμοι των μαθηματικών και της φυσικής.

Αυτό επιτρέπει στα μαθηματικά και τη φυσική να είναι αληθινές επιστήμες. Οι δύο αυτές προϋποθέσεις —η προσφυγή στην εμπειρία και η χρήση εννοιών a priori (ή αλλιώς καθαρών εννοιών)— είναι καθοριστικές. Αφού το έχει πλέον αποδείξει αυτό στις δύο πρώτες ενότητες της Κριτικής του καθαρού λόγου, στην τρίτη και τελευταία ενότητα ο Καντ αντιμετωπίζει το ζήτημα της μεταφυσικής.

Δηλαδή αναρωτιέται: είναι άραγε η μεταφυσική αληθινή επιστήμη; Για να το διαπιστώσει, ποια ενέργεια κάνει; Η απάντηση ήταν αρκετά φυσική: έχοντας ήδη δείξει ότι τα μαθηματικά και η φυσική είναι επιστήμες επειδή πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις, αναρωτιέται αν και η μεταφυσική πληροί αυτές ακριβώς τις ίδιες προϋποθέσεις, οι οποίες καθιστούν επιστήμες τα μαθηματικά και τη φυσική. Επομένως, το ερώτημα που θέτει για τη μεταφυσική είναι βεβαίως αν είναι επιστήμη, αλλά εννοεί την επιστήμη με τον ίδιο τρόπο που  είναι τα μαθηματικά και η φυσική. Είναι σαν να λέει: «Η μεταφυσική είναι φτιαγμένη όπως τα μαθηματικά και η φυσική; Γιατί, αν είναι φτιαγμένη όπως αυτές, τότε είναι επιστήμη· αν είναι διαφορετική, δεν είναι επιστήμη».

Και, φυσικά, το συμπέρασμα στο οποίο φτάνει είναι ότι η μεταφυσική είναι διαφορετική. Είναι διαφορετική τόσο από τα μαθηματικά όσο και από τη φυσική.

Πού βρίσκεται η διαφορά; Η μεταφυσική χρησιμοποιεί επίσης έννοιες a priori, δηλαδή έννοιες συστατικές του ανθρώπινου λόγου· αλλά ενώ τα μαθηματικά και η φυσική μπορούν να εφαρμόσουν αυτές τις έννοιες στα δεδομένα της εμπειρίας, η μεταφυσική ασχολείται με αντικείμενα για τα οποία δεν έχουμε εμπειρία. Ποια είναι αυτά τα αντικείμενα; Η ψυχή —και τήν ψυχή δεν τη βλέπουμε, δεν την αγγίζουμε, δεν την ακούμε, επομένως δεν είναι δεδομένο της εμπειρίας· ο κόσμος —αλλά εδώ ως κόσμος νοείται όχι ο κόσμος που μας εμφανίζεται στην εμπειρία, αλλά ο κόσμος ως «πράγμα καθ’ εαυτό», δηλαδή αυτό που βρίσκεται πέρα από ό,τι εμφανίζεται, και επομένως δεν εμφανίζεται και δεν το εμπειρώμαστε· και, τέλος, ο Θεός, για τον οποίο επίσης δεν έχουμε εμπειρία.

Αυτά είναι τα τρία αντικείμενα με τα οποία ασχολείται η μεταφυσική: ψυχή, κόσμος (νοούμενος ως πράγμα καθ’ εαυτό, ως κόσμος καθ’ εαυτόν) και Θεός.

Και λοιπόν, επειδή για αυτά τα τρία αντικείμενα έχουμε μια ιδέα —στη λογική μας υπάρχει η ιδέα της ψυχής, η ιδέα του κόσμου και η ιδέα του Θεού— και αυτές είναι ιδέες a priori. Εκείνο που λείπει από τη μεταφυσική είναι η δυνατότητα εφαρμογής αυτών των ιδεών στην εμπειρία, επειδή για αυτά τα τρία αντικείμενα δεν έχουμε καμία εμπειρία.

Άρα, ιδού το συμπέρασμα του Καντ: η μεταφυσική δεν είναι επιστήμη· δεν είναι επιστήμη. Τώρα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να ειπωθούν για τον Καντ και να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στις αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού. Αφού έχει πει ότι η μεταφυσική δεν είναι επιστήμη, καταλαβαίνει κανείς ήδη τι θα πει ο Καντ για τις αποδείξεις: δηλαδή, αν η μεταφυσική δεν είναι επιστήμη, αυτές οι αποδείξεις δεν είναι αληθινές αποδείξεις, δεν είναι έγκυρες, δηλαδή δεν οδηγούν σε μια επιστήμη, σε μια επιστημονική γνώση.

Ας δούμε λοιπόν γιατί, ας δούμε πώς τις κρίνει. Ας δούμε ποιες είναι οι αποδείξεις που εξετάζει ο Καντ και ποια είναι η κριτική που τους ασκεί. Εδώ κάνει μια ταξινόμηση που έμεινε οριστική και λέει ότι οι αποδείξεις δεν μπορεί να είναι παρά τρεις: μπορούν να είναι είτε αποδείξεις που ξεκινούν από μια ιδέα της λογικής —και αυτή θα ήταν η απόδειξη του Ανσέλμου, την οποία επανέλαβε και ο Ντεκάρτ— την οποία ο Καντ ονομάζει «οντολογικό επιχείρημα», επειδή βασίζεται στην ιδέα του Θεού ως όντος· και στα ελληνικά «όν» σημαίνει «είναι», οπότε «οντολογικό» είναι ό,τι αφορά το είναι.

Ή, λέει ο Καντ, οι αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού μπορούν να ξεκινούν από την εμπειρία· και εδώ η εμπειρία μπορεί να νοηθεί με δύο τρόπους: είτε ως ακαθόριστη εμπειρία —δηλαδή οποιαδήποτε πτυχή της εμπειρίας, η γένεση, η κίνηση, η ενδεχομενικότητα, οι βαθμοί του είναι— είτε ως καθορισμένη εμπειρία, δηλαδή διατεταγμένη με έναν ορισμένο τρόπο, προσανατολισμένη σε έναν σκοπό. Και τότε έχουμε αυτό που ο Καντ ονομάζει «κοσμολογικό επιχείρημα», το οποίο ξεκινά από την ακαθόριστη εμπειρία· ή αυτό που ο Καντ ονομάζει «φυσικο-θεολογικό επιχείρημα», που σε κάποια άλλη στιγμή το ονομάζει και «τελεολογικό» —η λέξη «τελεολογικό» προέρχεται από το ελληνικό «τέλος», που σημαίνει σκοπός, και σημαίνει «τελικό», δηλαδή το επιχείρημα που ξεκινά από την ύπαρξη μιας τάξης που αποβλέπει σε έναν σκοπό· είναι αυτό που σήμερα αποκαλούν intelligent design, η πέμπτη οδός του Θωμά Ακινάτη, η οδός που ξεκινά από την τάξη, από τη διακυβέρνηση του κόσμου. Τρεις είναι, λοιπόν, οι δυνατές αποδείξεις: οντολογική, κοσμολογική, φυσικο-θεολογική (ή τελεολογική).

Ας δούμε ποιες είναι οι κριτικές του. Και εδώ έχω μαζί μου το κείμενο του Καντ, δηλαδή την Κριτική του καθαρού λόγου· φυσικά δεν μπορούμε να διαβάσουμε παρά λίγες γραμμές, αλλά ίσως διαβάσουμε κάποιες. Λοιπόν, η πρώτη απόδειξη που εξετάζει είναι η οντολογική, δηλαδή ουσιαστικά το επιχείρημα του Ανσέλμου, αλλά διατυπωμένο ξανά κατά τον τρόπο του Ντεκάρτ: ο Θεός είναι το τελειότατο ον, και στην ιδέα του τελειότατου όντος πρέπει να περιλαμβάνεται η ύπαρξη. Ακούστε τι γράφει ο Καντ:

«Από τα προηγούμενα είναι εύκολο να δει κανείς ότι η έννοια ενός απολύτως αναγκαίου όντος —που θα ήταν ακριβώς ο Θεός— είναι μια καθαρή έννοια της λογικής, δηλαδή μια απλή ιδέα».

Ακούτε ότι με το «απλή» υπάρχει μια ελαφρά υποτίμηση, έτσι; Μια «απλή ιδέα» είναι σαν να λέει «τίποτε περισσότερο από μια ιδέα», της οποίας η αντικειμενική πραγματικότητα —δηλαδή η αντιστοιχία ενός πραγματικού αντικειμένου προς την ιδέα— απέχει πολύ από το να αποδεικνύεται απλώς και μόνο από το γεγονός ότι η λογική την χρειάζεται. Δηλαδή, η λογική έχει ανάγκη αυτής της ιδέας, χρειάζεται να σκέφτεται ότι υπάρχει Θεός, αναγκαίο ον, τέλειο ον· αλλά αυτή είναι μόνο μια ιδέα της λογικής, πολύ μακριά από το να έχει αντικειμενική πραγματικότητα, δηλαδή από το να υποδηλώνει ένα πραγματικά υπαρκτό αντικείμενο.

Και συνεχίζει ο Καντ: «Με αυτή την ιδέα ξέρουμε ότι ο Θεός, αν υπάρχει, είναι ένα αναγκαίο ον· αλλά μόνο αν υπάρχει». Με αυτή την ιδέα γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι κάτι του οποίου η ανυπαρξία είναι αδύνατη· αλλά δεν ξέρουμε αν με αυτή την έννοια σκεφτόμαστε κάτι ή όχι. Τι σημαίνει «σκεφτόμαστε κάτι»; Σημαίνει: αν στην έννοιά μας αντιστοιχεί ένα πράγμα, μια πραγματικότητα. Αυτό, με μόνη την έννοια, δεν το ξέρουμε.

Έχουμε την έννοια του Θεού· επομένως, αν ο Θεός υπάρχει, τότε πρέπει να είναι έτσι όπως τον περιγράφει η έννοιά μας. Αλλά από μόνη της η έννοια δεν μας λέει ότι υπάρχει. Εκείνο που έκανε διάσημη αυτή την κριτική του Καντ είναι το παράδειγμα που δίνει, δηλαδή το περίφημο παράδειγμα με τα εκατό τάλληρα.

Για να δείξει πώς μια ιδέα περιέχει έναν ορισμένο αριθμό προσδιορισμών, αλλά δεν περιέχει την ύπαρξη, λέει: αν σκεφτώ, να, εκατό πραγματικά τάλληρα, εκατό τάλληρα που υπάρχουν στην πραγματικότητα, σε τραπεζογραμμάτια ή σε νομίσματα —επειδή την εποχή του Καντ ίσως χρησιμοποιούσαν ακόμη μεταλλικά νομίσματα—, εκατό πραγματικά τάλληρα δεν περιέχουν απολύτως τίποτε περισσότερο από εκατό δυνατά τάλληρα. Δηλαδή, αν πω «αυτά είναι εκατό τάλληρα» και μετά ρωτήσω, «τι σημαίνει εκατό τάλληρα;» Σημαίνει εκατό, δηλαδή σημαίνει, δεν ξέρω, δύο φορές πενήντα ή πέντε φορές είκοσι· ο αριθμός εκατό είναι ακριβώς ο ίδιος, είτε πρόκειται για πραγματικά τάλληρα είτε για νοητά τάλληρα. Τα πραγματικά δεν είναι ένα παραπάνω· είναι εκατό, όπως και τα νοητά· δεν είναι ότι, επειδή είναι πραγματικά, κατέχουν κάτι επιπλέον, κάποιο τάλληρο ή κάποιο λεπτό παραπάνω.

Η διαφορά, δηλαδή η ύπαρξη, λέει ο Καντ, δεν είναι κατηγόρημα· δεν είναι κάτι που προσθέτει επιπλέον περιεχόμενο σε ό,τι ήδη περιέχεται στην έννοια. Στην έννοια των εκατό ταλήρων περιλαμβάνονται ήδη όλα, και τα εκατό τάλληρα. Τι της λείπει; Της λείπει η ύπαρξη· αλλά η ύπαρξη δεν αποτελεί μέρος του περιεχομένου της έννοιας.

Κι όμως, καταλήγει, σε σχέση με την κατάσταση των οικονομικών μου, στα εκατό πραγματικά τάλληρα υπάρχει κάτι περισσότερο από ό,τι στην απλή έννοια αυτών, γιατί για μένα έχει μεγαλύτερη σημασία να τα έχω, τα πραγματικά, παρά μόνο την έννοιά τους. Θύμισα αυτό το παράδειγμα γιατί, όπως θα δούμε σε λίγο, θα γίνει αντικείμενο σαρκασμού εκ μέρους του Χέγκελ, δηλαδή ο Χέγκελ θα πει ότι η κριτική του Καντ είχε τόση επιτυχία μόνο και μόνο επειδή μιλούσε για τάλληρα — ένα θέμα στο οποίο, γενικά, οι άνθρωποι είναι πολύ προσεκτικοί, πολύ ευαίσθητοι.

Συγχωρήστε με, πρέπει να προχωρήσουμε λίγο πιο γρήγορα. Αυτή είναι η κριτική στο οντολογικό επιχείρημα. Μετά υπάρχει η κριτική στην κοσμολογική απόδειξη.

Η κοσμολογική απόδειξη είναι εκείνη που ξεκινά από την εμπειρία αυτή τη φορά, δηλαδή από πραγματικά αντικείμενα, και εντοπίζει ορισμένα χαρακτηριστικά της εμπειρίας, όπως η κίνηση, η ενδεχομενικότητα, οι βαθμοί του είναι· και από αυτά συμπεραίνει την αναγκαιότητα μιας αρχής η οποία να μην έχει εκείνους τους περιορισμούς, εκείνες τις ατέλειες, εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι ίδια με την εμπειρία. Ο λόγος για τον οποίο η κοσμολογική απόδειξη καταλήγει στην αναγκαιότητα αυτής της αρχής, δηλαδή του Θεού, είναι ότι αυτή πρέπει να χρησιμεύει ως αιτία σε σχέση με τον κόσμο της εμπειρίας. Ο κόσμος της εμπειρίας έχει ανάγκη από μια αιτία.

Είναι λίγο σαν το επιχείρημα της επαρκούς αιτίας για το οποίο μιλούσε ο Λάιμπνιτς, έτσι; Κάθε πράγμα πρέπει να έχει τη δική του επαρκή αιτία. Εδώ ο Καντ δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «επαρκής αιτία», αλλά μάλλον τη λέξη «αιτία», γιατί για εκείνον το πραγματικό πρόβλημα ήταν να καθορίσει την αξία της έννοιας της αιτίας, αφού πάνω στην έννοια της αιτίας θεμελιώνεται ολόκληρη η επιστήμη της φύσης. Η φυσική του Νεύτωνα είναι όλο ένα σύνολο νόμων που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος.

Λέγεται, για παράδειγμα: «η θερμότητα διαστέλλει τα μέταλλα». Τι σημαίνει αυτό; Ότι η θερμότητα είναι η αιτία αυτού του φαινομένου, που είναι η διαστολή των μετάλλων. Ολόκληρη η φυσική, όλη η κλασική μηχανική, βασίζεται στην ιδέα της αιτίας.[ΤΩΡΑ ΚΑΙ Η ΤΡΙΑΔΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ]

Ο Καντ είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στην αξία της φυσικής του Νεύτωνα, όμως είχε διαβάσει τον Χιουμ και, διαβάζοντάς τον, συνάντησε εκείνες τις κριτικές που ο Χιουμ ασκεί στην έννοια της αιτίας — τις οποίες αναφέραμε στο μάθημα αυτού του πρωινού — όταν ο Χιουμ λέει: «Εγώ βλέπω το γεγονός Α, βλέπω το γεγονός Β· το ένα έρχεται μετά το άλλο· έχω συνηθίσει να τα βλέπω το ένα μετά το άλλο και καταλήγω ότι το ένα είναι η αιτία του άλλου· αλλά αυτό, ότι είναι αιτία, δεν το βλέπω· δεν έχω εμπειρία της αιτίας». Επομένως, για τον Χιουμ, η αιτία δεν έχει καμία αξία.

Ο Καντ διαβάζει τον Χιουμ και πείθεται από το επιχείρημά του· θεωρεί και ο ίδιος ότι δεν έχουμε εμπειρία της αιτίας, του αιτιακού δεσμού που συνδέει το γεγονός Α με το γεγονός Β· όμως, αν αυτό σημαίνει ότι η αιτία είναι μια ιδέα χωρίς καμία αξία, τότε κινδυνεύει να καταρρεύσει ολόκληρη η φυσική του Νεύτωνα, η οποία βασίζεται εξ ολοκλήρου στην αιτία· κάτι τέτοιο για τον Καντ είναι αδιανόητο. Επομένως, κατά κάποιον τρόπο, ο Καντ πρέπει να «σώσει» τη φυσική του Νεύτωνα από την κριτική του Χιουμ.

Και πώς το κάνει; Το κάνει λέγοντας: «Ναι, ο Χιουμ έχει δίκιο όταν λέει ότι η έννοια της αιτίας δεν βρίσκεται στην εμπειρία· αλλά δεν βρίσκεται στην εμπειρία, επειδή υπάρχει ήδη στη λογική· και στη λογική είναι ακριβώς μία από εκείνες τις καθολικές και αναγκαίες κατηγορίες που βρίσκονται μέσα της και είναι αυτές που μας επιτρέπουν να έχουμε επιστήμη». Και έτσι η επιστήμη —η φυσική του Νεύτωνα— είναι αληθινή επιστήμη, γιατί θεμελιώνεται στην ιδέα της αιτίας, στην έννοια της αιτίας, η οποία είναι καθαρή έννοια, a priori έννοια της λογικής, και επομένως έννοια καθολική και αναγκαία.

Θα νόμιζε κανείς τότε ότι και η κοσμολογική απόδειξη, εφόσον θεμελιώνεται κι αυτή στην ιδέα της αιτίας (γιατί λέει: υπάρχει μια πρώτη αιτία), θα έπρεπε να ισχύει για τον Καντ· όμως όχι. Γιατί; Επειδή, λέει ο Καντ, στη φυσική η ιδέα της αιτίας εφαρμόζεται στην εμπειρία· στη μεταφυσική, αυτή η ιδέα —εδώ ποια θα ήταν η αιτία στην κοσμολογική απόδειξη; Ο Θεός—, λοιπόν, επικαλείται τον Θεό ως αιτία του κόσμου της εμπειρίας. Αλλά έχουμε εμπειρία του Θεού; Όχι. Άρα δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την κατηγορία της αιτίας για να καταλήξουμε στην ύπαρξη του Θεού· μπορούμε να χρησιμοποιούμε την κατηγορία της αιτίας μόνο μέσα στον κόσμο της εμπειρίας μας και δεν μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να πάμε πέρα από αυτόν — δηλαδή να «υπερβούμε», που στα λατινικά σημαίνει transcendere (πηγαίνω πέρα). Δεν μπορούμε· και επομένως η κοσμολογική απόδειξη δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα.

Τέλος, υπάρχει η κριτική στην φυσικο-τελεολογική απόδειξη. Πριν όμως περάσουμε στην τρίτη, ας διαβάσω τις τελευταίες γραμμές της κριτικής στην κοσμολογική απόδειξη: Σε αυτήν την απόδειξη, λέει, υπάρχουν μάλιστα μερικές εσφαλμένες αρχές. Πρώτον, η αρχή του να συμπεραίνουμε από το ενδεχόμενο (contingente) σε μία αιτία — αρχή που έχει νόημα μόνο στον αισθητό κόσμο, αλλά έξω από αυτόν δεν έχει κανένα νόημα· η αρχή της αιτίας πρέπει και μπορεί να χρησιμοποιείται στον αισθητό κόσμο, αλλά έξω από αυτόν δεν έχει κανένα νόημα. Και δεύτερον, η αρχή του να συμπεραίνουμε από την αδυναμία μιας άπειρης σειράς αιτιών σε μια πρώτη αιτία — πράγμα που δεν μας το επιτρέπουν οι αρχές της ίδιας της χρήσης της λογικής μέσα στην εμπειρία, πόσο μάλλον να επεκτείνουμε αυτή την αρχή πέρα από αυτήν. Δηλαδή, η αρχή της αιτίας επιτρέπεται μόνο μέσα στην εμπειρία και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί έξω από τον κόσμο της εμπειρίας. Επομένως, και η κοσμολογική απόδειξη απορρίπτεται.

Και τέλος, υπάρχει η απόδειξη που ο Καντ ονομάζει φυσικο-τελεολογική, η οποία ξεκινά από την τάξη και λέει — ακούστε τι ωραίο — γιατί το πιο ενδιαφέρον είναι ότι απέναντι στην τρίτη απόδειξη ο Καντ είναι πιο επιεικής απ’ ό,τι στις άλλες δύο. Λέει, μάλιστα: «Αυτή η απόδειξη αξίζει να αναφέρεται πάντοτε με σεβασμό· είναι η αρχαιότερη, η πιο σαφής και η πιο κατάλληλη για τον κοινό ανθρώπινο λόγο». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορούμε να δεχτούμε τις αξιώσεις αυτής της απόδειξης για αποδεικτική βεβαιότητα — δηλαδή επιστημονική βεβαιότητα.

Και λέει πως η διαπίστωση ότι υπάρχει τάξη στον κόσμο μάς οδηγεί να σκεφτούμε μια διάνοια, όπως όταν βλέπουμε ένα καλοφτιαγμένο αντικείμενο και σκεφτόμαστε ότι πρέπει να έχει φτιαχτεί από έναν έξυπνο τεχνίτη. Λένε ότι στο Κέιμπριτζ, στο κολέγιο όπου αργότερα σπούδασε ο Δαρβίνος, υπήρχε ο πάστορας Ουίλιαμ Πέιλι, ο οποίος χρησιμοποιούσε αυτό το επιχείρημα: «Αν, περπατώντας στο δρόμο, βρείτε στο έδαφος ένα ρολόι και το σηκώσετε, και δείτε πώς είναι φτιαγμένο και πώς λειτουργεί καλά, θα σκεφτείτε ότι πρέπει να το έχει φτιάξει κάποιος ευφυής· και έτσι, κοιτάξτε τον κόσμο, δείτε πώς είναι φτιαγμένος, δείτε το φεγγάρι, τα άστρα, τον ήλιο· όλα είναι τέλεια, όλα λειτουργούν· άρα πρέπει να είναι έργο ενός ευφυούς τεχνίτη».

Αυτό, λέει ο Καντ, είναι μόνο μια αναλογία· δεν μπορούμε εδώ να προχωρήσουμε πιο σίγουρα παρά σύμφωνα με την αναλογία με τέτοιου είδους τελικά έργα. Η αναλογία με τον τεχνίτη είναι θεμιτή, είναι αυθόρμητη, προκύπτει αυθόρμητα από τη λογική· γι’ αυτό είναι η αρχαιότερη και η πιο διαδεδομένη απόδειξη — επειδή είναι φυσικό να σκεφτόμαστε κατ’ αναλογία με την ανθρώπινη τεχνική ότι και ο κόσμος πρέπει να έχει έναν τεχνίτη. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο από αναλογία· δεν είναι απόδειξη, είναι ομοιότητα, όχι απόδειξη.

Και επιπλέον, λέει ο Καντ, ακόμη κι αν ήταν απόδειξη, θα μπορούσε το πολύ να αποδείξει έναν «αρχιτέκτονα» του κόσμου, ο οποίος όμως θα περιοριζόταν πάντα από τις δυνατότητες της ύλης που επεξεργάστηκε· αλλά όχι έναν δημιουργό. Και το παράδειγμα που θα έδινε ο πάστορας Πέιλι —το ρολόι— ναι, το ρολόι μάς κάνει να σκεφτούμε ότι υπήρξε καλός ωρολογοποιός που το έφτιαξε· αλλά το έφτιαξε χρησιμοποιώντας προϋπάρχουσα ύλη, το μέταλλο, τον χρυσό κ.λπ., δεν το δημιούργησε. Έτσι, η τάξη του κόσμου μπορεί να μας κάνει να σκεφτούμε έναν τακτοποιητή, αλλά όχι έναν δημιουργό.

Σας έχω συνοψίσει μάλλον παρά διαβάσει και αναλύσει τις τρεις κριτικές του Καντ· όμως προσπαθήστε να τις θυμάστε, γιατί βρίσκονται σε όλα τα εγχειρίδια και έχουν μείνει διάσημες. Είναι αυτές οι κριτικές εξαιτίας των οποίων, από τον Καντ και μετά, στη ευρωπαϊκή φιλοσοφία, ουσιαστικά, το θέμα των αποδείξεων για την ύπαρξη του Θεού θεωρήθηκε κλειστό. Δηλαδή, ειπώθηκε: «Φτάνει· υπήρξε ο Καντ, τις κριτίκαρε· ο Καντ έδειξε ότι δεν είναι έγκυρες· άρα είναι άχρηστο να τις επαναλαμβάνουμε, να τις ξαναπιάνουμε, να προσπαθούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη του Θεού· γιατί, όσες αποδείξεις κι αν επινοηθούν, λίγο-πολύ θα είναι οι ίδιες: ή θα ξεκινούν από μια ιδέα —οπότε δεν είναι θεμιτό να περάσουμε από την ιδέα στην πραγματικότητα— ή θα ξεκινούν από την εμπειρική πραγματικότητα —οπότε χρησιμοποιείται η έννοια της αιτίας, και η έννοια της αιτίας δεν είναι θεμιτό να χρησιμοποιείται πέρα από την εμπειρία, γιατί αυτό είπε ο Καντ».

Αλλά, αν αποδεχθούμε —ας πούμε— ως οριστικές αυτές τις κριτικές του Καντ, τότε πρέπει να έχουμε και το θάρρος να αποδεχθούμε ολόκληρη τη φιλοσοφία του Καντ· διότι αυτές οι κριτικές προϋποθέτουν τη φιλοσοφία του Καντ. Δηλαδή, προϋποθέτουν ότι οι μόνες δυνατές επιστήμες είναι η φυσική και τα μαθηματικά και ότι οποιοσδήποτε άλλος λόγος που δεν είναι διατυπωμένος με τον ίδιο τρόπο όπως η φυσική και τα μαθηματικά δεν είναι επιστήμη. Σήμερα, πάντως, δεν υπάρχει πλέον αυτή η απόλυτη εμπιστοσύνη στην επιστημονική αξία των μαθηματικών — την εμπιστοσύνη που είχε ο Καντ.

Σήμερα οι ίδιοι οι επιστήμονες, οι ίδιοι οι φυσικοί, λένε ότι κινούνται, ότι κάνουν λόγο με βάση υποθέσεις· υποθέσεις που μπορούν να επαληθευτούν και να ισχύουν για μια ορισμένη περίοδο, αλλά τίποτε δεν αποκλείει ότι στο μέλλον μπορούν να αντικατασταθούν από νέες υποθέσεις που αποδεικνύονται περισσότερο επαληθεύσιμες. Σκεφτείτε τι συνέβη στην αστρονομία: η αρχαία γεωκεντρική αστρονομία, που έθετε τη Γη στο κέντρο του σύμπαντος, παρέμεινε σε ισχύ από τους αρχαίους Πυθαγόρειους του 6ου αιώνα π.Χ. όχι μόνο μέχρι τον Κοπέρνικο και τον Γαλιλαίο, αλλά και πέρα από αυτούς· γιατί, όταν εμφανίστηκαν ο Κοπέρνικος και ο Γαλιλαίος για να την αμφισβητήσουν, αυτό δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος τους έδωσε δίκιο. Σχεδόν κανείς δεν τους έδωσε δίκιο· όλοι συνέχισαν να πιστεύουν στην αξία της Πτολεμαϊκής αστρονομίας.

Μόνο τον 19ο αιώνα βρέθηκαν οι αποδείξεις — το εκκρεμές του Φουκώ, η παράλλαξη των άστρων· αλλά μέχρι τότε η Πτολεμαϊκή αστρονομία λειτουργούσε άψογα. Μου λένε ότι ακόμη και σήμερα, στη ναυσιπλοΐα, οι ναυτικοί βασίζονται στη θέση των άστρων όπως υπολογίζεται με την Πτολεμαϊκή αστρονομία — και λειτουργεί, γιατί και αυτή ήταν επιστήμη. Όταν στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από την Κοπέρνικεια αστρονομία, η επιστήμη έκανε ένα βήμα μπροστά· αλλά μου λένε οι κοσμολόγοι ότι ακόμη και η Κοπέρνικεια αστρονομία, στο μέτρο που τοποθετεί τον Ήλιο στο κέντρο του σύμπαντος, είναι εντελώς ξεπερασμένη· γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι το σύμπαν αποτελείται από άπειρους γαλαξίες και ότι ο Ήλιος δεν είναι καθόλου το κέντρο, αλλά ένα άστρο ανάμεσα στις χιλιάδες που υπάρχουν. Επομένως, και αυτή έχει ξεπεραστεί — κι έτσι προχωρά η επιστήμη.


Λέω όλα αυτά γιατί, απέναντι σε ορισμένη ευρωπαϊκή φιλοσοφία — ιδιαίτερα στην Ιταλία — ο Καντ είχε τεράστια επιρροή, ακριβώς επειδή, όπως σας έλεγα τις προάλλες, φιλόσοφοι όπως ο Κρότσε και ο Τζεντίλε θεώρησαν, μέσα σε μια ιστορικιστική οπτική, ότι η σύγχρονη φιλοσοφία έπρεπε να συνεχίσει στην τροχιά της φιλοσοφίας του 18ου και 19ου αιώνα, θεωρώντας δεδομένο ότι όλα όσα είχε κατακτήσει ο Καντ ήταν πλέον οριστικά κεκτημένα και δεν μπορούσαν να τεθούν ξανά υπό αμφισβήτηση.

Κάτι τέτοιο δεν συνέβη σε άλλες χώρες· για παράδειγμα, στην Αγγλία ή και στη Βόρεια Αμερική, όπου η επίδραση του Καντ και της γερμανικής φιλοσοφίας δεν ήταν τόσο ισχυρή και, κυρίως, δεν διαμορφώθηκε εκείνη η ιστορικιστική νοοτροπία που κυριάρχησε στην Ευρώπη.

Τώρα, όπως θα δούμε, ο ίδιος ο Καντ έχει δεχθεί κριτική — γιατί στη φιλοσοφία όλοι κριτικάρουν όλους· δεν είναι μόνο ο Καντ που κριτικάρει τους άλλους, αλλά και ο ίδιος έχει κριτικαριστεί· και μάλιστα από έναν μεγάλο φιλόσοφο που ήρθε λίγο μετά, τον Χέγκελ. Θα το δούμε αμέσως.

Αλλά μπορεί κανείς να ρωτήσει: πώς μπορεί να γίνει ακόμη μεταφυσική μετά τον Καντ; Πρέπει να δούμε αν το να κάνεις μεταφυσική σημαίνει ότι προσπαθείς να τη φτιάξεις με τον ίδιο τρόπο που φτιάχνονται οι άλλες επιστήμες· γιατί, αν αποδειχθεί ότι η μεταφυσική μπορεί να γίνει με διαφορετικό τρόπο χωρίς να είναι λιγότερο επιστήμη, τότε πρέπει να εξετάσουμε αν υπάρχει μόνο ένα μοντέλο επιστήμης, ένα μοναδικό παράδειγμα — δηλαδή το παράδειγμα των φυσικών επιστημών.

Αν είναι έτσι, τότε είναι σαφές ότι η μεταφυσική είναι διαφορετική — κι επομένως έχει δίκιο ο Καντ, δεν είναι επιστήμη. Αλλά είμαστε σίγουροι ότι αυτός είναι ο μόνος δυνατός τρόπος να υπάρχει επιστήμη; Όταν οι ίδιοι οι επιστήμονες θεωρούν, πρώτοι αυτοί, ότι ούτε αυτό είναι επιστήμη με την έννοια που πίστευε ο Καντ, δηλαδή αλήθεια καθολική και αναγκαία, αλλά είναι πάντοτε κάτι — αν θέλουμε να το πούμε έτσι — προσωρινό, μερικό, που μπορεί να εμπλουτιστεί, να συμπληρωθεί και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ανατραπεί, όπως συνέβη με την Κοπέρνικεια αστρονομία όταν η Πτολεμαϊκή έδωσε τη θέση της σε εκείνη.

Εδώ λοιπόν το ζήτημα αφορά την επιστημολογία: ποιες είναι οι συνθήκες που κάνουν έναν λόγο επιστήμη; Ποιο είναι το επιστημολογικό καθεστώς της μεταφυσικής; Δηλαδή, ποια εχέγγυα επιστημονικότητας μπορεί να παρουσιάσει η μεταφυσική; Σε ποιους τύπους ελέγχου μπορεί να υποβληθεί; Επίσης, δεν πρέπει να πούμε ότι, αφού ο Καντ έκανε λάθος, τότε ο καθένας μπορεί να κάνει μεταφυσική όπως του αρέσει και να παρουσιάζει οποιονδήποτε λόγο λέγοντας «είναι μεταφυσική, άρα πρέπει να τον δεχθείτε». Απολύτως όχι· και η μεταφυσική πρέπει να παρέχει εγγυήσεις· πρέπει να δείχνει κανόνες στους οποίους υποβάλλεται, ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε αν τους τηρεί ή όχι. Και η μεταφυσική πρέπει να έχει τη δική της λογική.

Το λέω αυτό γιατί σήμερα υπάρχει η τάση να λέγεται «όλα είναι καλά, οποιοσδήποτε λόγος είναι καλός, ο καθένας έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει». Βέβαια, ο καθένας έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει· αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι πρέπει να θεωρούν έγκυρο αυτό που λέει.

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2025

Κίτρινες Σελίδες Γνώσης

Lorenzo Merlo

Χρυσές Σελίδες Γνώσης


Πηγή: Λορέντζο Μέρλο


Ο επιστήμονας δεν γνωρίζει ότι είναι ένας από αυτούς.
«Ωστόσο, κάποιος κάνει αμέσως λάθος αν μπερδέψει ένα αναπτυξιακό σχέδιο με έναν ζωντανό νόμο της ανθρώπινης ανάπτυξης γενικά.» (1)

Ο επιστήμονας δεν γνωρίζει ότι είναι ένας από αυτούς. Καταλήγει να πιστεύει ότι μπορεί να γράψει κάτι που είναι μόνο επιστημονικό επειδή δεν έχει επίγνωση της δικής του πίστης, εκείνης που του επιβάλλει νά
- μήν έχει άλλη επιστήμη εκτός από τη μηχανιστική,
- να μην αποκαλεί τίποτα άλλο επιστήμη εκτός από αυτήν που έχει στα χέρια του,
- να θυμάται να αγιοποιοιεί τον Ντεκάρτ, τον Νεύτωνα και τον Αϊνστάιν,
- να τιμά πατέρα και μητέρα, δηλαδή τον ορθολογισμό και τη λογική,
- να σκοτώσει κάθε σκέψη αντίθετη σε αυτόν τον δεκάλογο,
- να μην επιτρέψει στον εαυτό του να λαμβάνει υπόψη οτιδήποτε άλλο εκτός από το πεδίο δράσης του μηχανικισμού,
- να μην οικειοποιείται τις γνωστικές οπτικές γωνίες των άλλων,
- νά ψεύδεται ελεύθερα ή εν αγνοία του για να υπερασπιστεί την πίστη του,
- να μην επιθυμεί μια επιστήμη διαφορετική από τη δική του,
- να μην επιθυμεί έννοιες διαφορετικές από αυτές που επιβάλλονται από τη λογική.


Στην ουσία, νά πιστεύει ότι η επιστημονική συγγραφή και σκέψη τον απομακρύνει από το να είναι λάτρης του επιστημονικού βωμού, δηλαδή της αρχής σύμφωνα με την οποία πέρα από την επιστήμη δεν υπάρχει τρόπος - ή λόγος - να επιδιώξει κανείς τη γνώση και την αλήθεια.
Είναι αυτονόητο ότι από την οπτική του γωνία, το να χλευάζει το υπόλοιπο σύμπαν, δηλαδή ό,τι βρίσκεται έξω από το μικρό περίβλημα της παιδικής του χαράς, δεν συνιστά τό νά είναι επιστήμονας, αλλά απλώς αληθινός και σωστός.

«Η διαλεκτική τάξη, οργάνωση είναι η πιο κινητική από όλες, αφού διατάσσει μόνο έννοιες. Απολυτοποιώντας τις καθαρές διατάξεις και παραλείποντας εντελώς τα αντικείμενα παρατήρησης, δεν απολυτοποιεί καμία συγκεκριμένη διαδικασία του πνεύματος, των δυνάμεων και των θέσεων στις οποίες εκφράζονται οι κοσμοθεωρίες. [...] Ως καθαρή συστηματική των εννοιών της ζωής και της συγκεκριμένης ύπαρξης, δεν είναι συστηματική της ίδιας της ζωής και της συγκεκριμένης ύπαρξης (κάτι που θα ήταν αδύνατο και θα οδηγούσε στο αδιέξοδο μιας ορθολογιστικής υπεκφυγής, υπέρβασης, η οποία αποξενώνει τους ανθρώπους από την ύπαρξη). [...] Κάποιος μπορεί μόνο να αποφύγει το λάθος να πιστεύει ότι η διαλεκτική τάξη είναι κάτι περισσότερο από ό,τι είναι». (2)

Εν ολίγοις, ο επιστημονισμός της σκέψης του, που γεννιέται από την πίστη του στην ιδέα της επιστήμης, του είναι άγνωστος, και αν τού είναι γνωστός, καυχιέται γι' αυτόν, γι' αυτό και είναι σε θέση να προκαλεί αδιάφορα οποιονδήποτε να βρει τον επιστημονισμό στα σχόλιά του. CVD.

Αλλά ακριβώς αμφισβητώντας τους πάντες, ο επιστήμονας αξίζει να ανταμειφθεί με το μεγάλο Ε του σούπερ μάρκετ. Το ότι οι κοσμοθεωρίες -ο Πλάτωνας και πολλοί άλλοι το είχαν ήδη πει, αλλά δεν τον ενδιαφέρει η φιλοσοφία- είναι οντολογικά μεροληπτικές είναι κάτι που δεν τον ενδιαφέρει στο όνομα και την υπεράσπιση της επιστήμης. Πρέπει να ειπωθεί!

Να τι καταλήγει να λέει ο επιστήμονας, αγνοώντας τον ρόλο που παίζει:


«Εφόσον ο Μέρλο με έθεσε ευθέως υπό αμφισβήτηση (παραθέτοντας ένα σχόλιό μου στο οποίο προκαλώ οποιονδήποτε να βρει ίχνη «επιστημονισμού»), αναφέρω ένα άλλο, που έγινε μετά το πρώτο.

Δεν θέλω να αποκαλέσω κανέναν τσαρλατάνο, και ακόμη λιγότερο όποιον ενδιαφέρεται για τις καινοτομίες και τα ερεθίσματα που προέρχονται από τις πρόσφατες εξελίξεις (τώρα, περίπου από έναν αιώνα) στη φυσική, είτε κβαντική είτε όχι. Εύχομαι απλώς οι άνθρωποι να είχαν λίγο περισσότερη επίγνωση του τι λένε, αν θέλουν να μιλήσουν γι' αυτό, και να μην περιορίζονταν στην αυθαίρετη χρήση υπονοούμενων και παραπλανητικών μεταφορών. (3α)

Το «προκαλώ οποιονδήποτε» είναι μια φόρμουλα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στον δυϊσμό, δηλαδή στο έδαφος που δημιουργείται από τη λογικο-μηχανιστική σκέψη που παράγει και επικυρώνει τον διαχωρισμό μεταξύ αντικειμένου και υποκειμένου. Είναι, οντολογικά, η επιβεβαίωση της υποτιθέμενης ανωτερότητας κάθε δήλωσης που υποστηρίζει το υποκείμενο που την εκφέρει. Και επομένως, ταυτόχρονα, είναι και η συνεχής αποκάλυψη της έλλειψης επίγνωσης της αναπόφευκτης φύσης της, ως συνύπαρξης με το υποκείμενο που πιστεύει -ως επικουρική αρχή- ότι μπορεί να δει τον κόσμο ουδέτερα. Και είναι επίσης, δυστυχώς, η προέλευση του ισχυρισμού της ανωτερότητας, του ελάχιστου κοινού παρονομαστή της αλαζονείας και της καταπίεσης. Για την απόλυτη απόδειξη, τόσο αγαπητή στον αυτο-ανυποψίαστο επιστήμονα, δείτε το κοινωνικό και πολιτικό προϊόν των ιδεολογιών ή ακόμα και αυτό των επώδυνων σχέσεων.

Αλλά το «προκαλώ οποιονδήποτε» είναι επίσης ένας τύπος που είναι κατάλληλος για να είναι ασύμβατος και αδιανόητος σε ένα κβαντικό πλαίσιο, του οποίου η πρώτη φύση είναι να κάνει την πραγματικότητα να γίνεται συνάρτηση του ποιος βρίσκεται μπροστά της.

Ας επιστρέψουμε όμως σε εμάς. Λίγη περισσότερη «γνώση», λέει. Αλλά σύμφωνα με ποιους κανόνες; Αυτοί που κατέχει; Αυτοί που θεωρούν τον διαχωρισμό μεταξύ αντικειμένου και υποκειμένου δεδομένο και βέβαιο; Οι Καρτεσιανοί; Οι Νευτώνειοι; Αυτοί του λαϊκού λόγου του Διαφωτισμού που μιλά για την υπεροχή της λογικής; Αυτοί της επιστημονικής μεθόδου, η οποία χωρίζει τον κόσμο σε κομμάτια πιστεύοντας ότι μελετάται; Ή ακόμα περισσότερο, ότι γίνεται κατανοητός; Αυτοί που είναι ίδιοι για όλους; Όπως ο νόμος; Και, πάνω απ' όλα, γιατί; Δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλοι, με διαφορετικές δυναμικές που τους διαστρεβλώνουν και τους περιέχουν, που δεν έχουν καμία χρησιμότητα για τον δικό του παρά μόνο για να παίζουν «scala quaranta»; Η κατάσταση είναι δραματική!

Πώς, λοιπόν, μπορεί ένα εγώ να αμφισβητήσει τους πάντες χωρίς να ανυψωθεί απερίσκεπτα πάνω από τους άλλους; Πώς μπορούν οι κοινότοπες, αυθαίρετες, αυτοποιητικές συμβάσεις να ανυψωθούν σε απόλυτο νόμο και να χρησιμοποιηθούν ως θεϊκά σφυριά, να χρησιμοποιηθούν ακατάλληλα για να καρφώσουν όλα τα καρφιά της λογικής σκέψης, αλλά δυστυχώς και της αισθητικής, λυρικής, στοχαστικής, στοχαστικής και μη δυϊκής σκέψης;

Η παραβίαση κόκκινου σηματοδότη είναι πάντα λάθος, μόνο και αποκλειστικά σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και μόνο εάν σας αναφέρει κάποιος συγκεκριμένος αξιωματικός επιβολής του νόμου.

«Κάθε φορά που μιλήσαμε για τη ζωή, συνειδητοποιήσαμε αμέσως ότι κάνοντάς το αυτό, έχουμε συλλάβει μόνο ένα στοιχείο, ένα κέλυφος ή μια διαδικασία διάλυσης. [...]. Επιβάλλουμε, όσο το δυνατόν περισσότερο, παρόλο που γνωρίζουμε ότι κάνουμε λάθος, αυτό το αδιανόητο σε έννοιες που μπορούν να θεωρηθούν ως σύνολο ως έννοιες με παράδοξους όρους, μόνο με τη μορφή της διαλεκτικής μεθόδου. [...] Οι υπέρτατες δυνάμεις που πρέπει τώρα να είναι το αντικείμενό μας είναι άπειρες, είναι ολότητες και από τη φύση τους δεν μπορούν να είναι αντικείμενα για εμάς με τον ίδιο τρόπο όπως άλλα αντικείμενα. Η δική μας θα είναι επομένως μια συνεχής παράφραση και περιπλάνηση. Δύο αποτελέσματα, ωστόσο, φαίνονται πιθανά για τη γνώση μας: πρώτον, η επίγνωση της ύπαρξης αυτών των υπέρτατων όρων που δεν είναι ποτέ προσβάσιμοι και πλήρως νοητοί· και δεύτερον, η διευκρίνιση μιας κληρονομιάς συγκεκριμένων, παράδοξων εννοιών, οι οποίες είναι πάντα το όργανο (τρέχον στο στόμα όλων) μέσω του οποίου η λογική μάς μιλάει για το ακατανόητο στην προσπάθεια να κατανοήσουμε». (4)

«Παραπλανητική»; Άρα, η κρίση είναι έγκυρη, αλλά περιγράφει μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο μυαλό του ατόμου που την περιγράφει. Πέρα από εκείνες του καλού μαθητή, η αμφιβολία ότι υπάρχουν διαφορετικές οπτικές γωνίες από τη δική του δεν προσβάλλει τον επιστήμονα. Οι μάγισσες είναι πάντα εκεί. Ο καημένος ο Πόπερ και η παρέα του.

«Και το επαναλαμβάνω. Τότε, αν ο Μέρλο δεν μπορεί παρά να χωρίσει την ανθρωπότητα σε ξεχωριστά διαμερίσματα και να κολλήσει ετικέτες (έτσι ώστε από «επιστήμονες» να γίνει κανείς και νεκροθάφτης των αληθειών των άλλων, επιρρεπής στην αλαζονεία και την καταπίεση, πολιτισμικός νταής των άλλων, τεχνικός στην υπηρεσία μάταιων και υλιστικών κλήσεων, συνεργάτης ενός «πολιτικού κλήρου αφοσιωμένου στην εκκλησία του ντετερμινισμού, του αναγωγισμού, του ορθολογισμού και του μηχανισμού», μέχρι την υπέρτατη ντροπή του να είσαι απόφοιτος και διανοούμενος), αυτό είναι δικό του πρόβλημα και όχι δικό μου. Η αρχαία σοφία (η οποία ξεφεύγει από τον λογικό-ορθολογικό τομέα) ισχύει πάντα, σύμφωνα με την οποία συχνά «αυτό που λέει ο Πέτρος για τον Παύλο δεν περιγράφει τον Παύλο αλλά τον Πέτρο». (3β)

Θα ήταν διασκεδαστικό αν αυτό το θέμα αφορούσε εμένα και όσους έχουν πρόβλημα με αυτά που γράφω. Αλλά τα πράγματα σοβαρεύουν όταν στο γήπεδο παίζουν και πρωταθλητές.

«Προφανώς η πίστη του [στίβεν χόκινγκ, επιμ.] βασίζεται στην επιστήμη, η οποία ανέκαθεν μελετούσε το σύμπαν για να κατανοήσει πώς δημιουργήθηκε και να βρει μια επιστημονικά επαληθεύσιμη απάντηση στα ερωτήματα της ανθρωπότητας. Σε αντίθεση με την ένδειξη των θρησκειών που, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι τόσο καχύποπτες απέναντι στην επιστήμη που την αποθαρρύνουν ενεργά. «Τι έκανε ο Θεός πριν από τη δημιουργία; Μήπως προετοίμασε την κόλαση για τους ανθρώπους που έθεταν αυτά τα ερωτήματα;» ρώτησε ειρωνικά ο Χόκινγκ και στη συνέχεια αστειεύτηκε για το γεγονός ότι ήταν ευτυχισμένος που δεν διώχθηκε από την Ιερά Εξέταση». (5)

Ίσως ο καθηγητής της Αγγλίας να μην καταλαβαίνει το σημείο ότι η εμπειρία δεν είναι μεταδοτική, ότι η αναδημιουργία είναι απαραίτητη, ότι με λέξεις υπάρχουν άπειρα σύμπαντα, ένα για κάθε άτομο που θα τα ακούσει και θα τα προφέρει, ότι όπως λέει ο Χέγκελ, «κάθε περιεχόμενο της συνείδησης είναι σκέψη» (6) ότι η αναγωγή των πάντων σε μια ενιαία σημασιολογία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των πολιτισμών με καρτεσιανή-διαφωτιστική-επιστήμονα προέλευση. «Οι μεμονωμένες μορφές συνείδησης [...] έχουν την αλήθεια τους μόνο στο βαθμό που υπάρχουν και παραμένουν στον εαυτό του». (7)

«Αυτό που μπορεί να αναγνωριστεί μόνο ως ζωντανή εμπειρία και στο οποίο κανείς δεν μπορεί να παρακινηθεί από λογικά κίνητρα και του οποίου η διαδικασία λαμβάνει χώρα με μορφές εμπειρίας όπως το συναίσθημα, η διαίσθηση, η αναπαράσταση, δηλαδή για τον Χέγκελ «σκέψη». Όταν τέτοιες διαδικασίες περιγράφονται με τη μορφή που συνιστούν οι αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού, οι περιγραφές δεν θέλουν, όπως θα περίμενε κανείς από τη σκέψη, να πείσουν κάποιον που δεν βιώνει τη διαδικασία, δεν θέλουν να οδηγήσουν τον άθεο στον Θεό. «Οι αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού», γράφει ο Χέγκελ, «παρουσιάζονται ως τέτοιες, που σχεδόν φαίνεται σαν, μέσω της γνώσης τους και της πεποίθησης που προκαλούν, η πίστη και η πεποίθηση στην ύπαρξη του Θεού να μπορούν ουσιαστικά και μόνο έτσι να επιτευχθούν. Αυτή η δήλωση θα ήταν η ίδια με τη δήλωση ότι δεν μπορούμε να φάμε μέχρι να αποκτήσουμε γνώση των χημικών, βοτανικών ή ζωολογικών ιδιοτήτων των τροφίμων»» (8)

Όπως ακριβώς η πραγματικότητα αυτού που πιστεύουμε ότι είμαστε, αυτού που πιστεύουμε ότι είναι, υλοποιείται στη σκέψη, έτσι και η επιστήμη συνεχίζει να προσκρούει σε έναν αυτοσχέδιο τοίχο. Η απάντηση δεν μπορεί να βρεθεί μέσα από ερωτήσεις. Αυτή η προσπάθεια είναι σαν να αποτυγχάνει, δεδομένου ότι υπάρχει μόνο μέσα στα στενά όρια της τυπικής λογικής και, πάνω απ' όλα, μέσα στο μικροσκοπικό βασίλειο όπου οι άνθρωποι πιστεύουν ότι μόνο το λογικό βασίλειο μπορεί να δώσει απαντήσεις. Μια καταστροφή!

Πράγματι, το ίδιο το ερώτημα (προηγούμενο από την αντίστοιχη σκέψη) επιδιώκει να διερευνήσει τη φύση του μυστηρίου, το οποίο γεννά το ίδιο το μυστήριο. Ένα ταιριαστό έμβλημα που αποκαλύπτει την πραγματικότητα ως σκέψη.

Από εκείνη την κοσμοαντιδραστική αρχή, θρασύτατη και απροετοίμαστη, εμποτισμένη με λογικό-ορθολογιστικό φιδεϊσμό, προκύπτει μια αλυσίδα που κρατά τον πολιτισμό μας προσγειωμένο, ανίκανο να πετάξει. Είναι ο παραλογισμός ότι, τηρώντας τα κριτήρια της λογικής, μπορεί κανείς να πιστέψει επιστημονικά ότι μπορεί να δώσει μια καθολική απάντηση σε κάτι.

Μια κουλτούρα που βάζει όλες τις σκέψεις και όλη τη δημιουργικότητα στα δίχτυα της· από την οποία προέρχεται το κακό και η υποβάθμιση που μπορούμε να παρατηρούμε συνεχώς σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, γεωπολιτικό, κοινωνικό, ατομικό, εκπαιδευτικό, νομοθετικό, σχολικό, οικονομικό, σχεσιακό, βιολογικό, υγειονομικό· τελική σωματοποίηση των αντίστοιχων πνευματικών δυναμικών, τις οποίες η επιστήμη και οι επιστήμονες ξέρουν μόνο πώς να χλευάζουν και να χλευάζουν. Σε κάθε περίπτωση, η δυσφορία, που σαν μαύρο πέπλο καλύπτει όλους τους κοντινούς και μακρινούς ορίζοντες, είναι η εκδήλωση ενός εγωιστικού-μηχανιστικού-υλιστικού συστήματος, επειδή ο κόσμος, το άπειρο, η ζωή δεν βρίσκονται κάτω από ένα γυαλί, ούτε σε ένα καρτεσιανό επίπεδο, ούτε μέσα στην επίπεδη Ευκλείδεια γεωμετρία. Όλα τα παιδαριώδη τεχνάσματα, όπως τα κάστρα από άμμο και το μάρμαρο, τρέχουν με τον Ανκετίλ και τον Βαλμαμίωνα, που μπορούν μόνο να φτιάξουν καταλόγους, κατηγορίες και λίστες του κόσμου, όπως ακριβώς οι Κίτρινες Σελίδες (9).

«Όσοι δεν έχουν καθόλου την ιδέα ότι είναι δυνατόν να κάνουν λάθος, δεν μπορούν να μάθουν τίποτα άλλο εκτός από την τεχνική» (10).


Σημειώσεις
Καρλ Γιάσπερς, Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών , Ρώμη, Αστρολάβιο, sdp 42.
Καρλ Γιάσπερς, Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών , Ρώμη, Αστρολάβιο, sdp 43-44.
α) https://gognablog.sherpa-gate.com/ops/#comments

β) https://gognablog.sherpa-gate.com/ops/#commentsΚαρλ Γιάσπερς, Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών , Ρώμη, Αστρολάβιο, sdp 378-379.
https://altrarealta.blogspot.com/2015/01/stephen-hawking-vi-spiego-perche-dio.html
Καρλ Γιάσπερς, Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών , Ρώμη, Αστρολάβιο, sdp 425.
Καρλ Γιάσπερς, Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών , Ρώμη, Αστρολάβιο, sdp 426.
Καρλ Γιάσπερς, Ψυχολογία των Κοσμοθεωριών , Ρώμη, Αστρολάβιο, sdp 423-424.
Μια συλλογή σε χαρτί από εμπορικές, βιοτεχνικές επιχειρήσεις και επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, οργανωμένες ανά κατηγορία και ανά δήμο και περιοχή της Ιταλίας.
Γκρέγκορι Μπέιτσον, Νους και Φύση , Μιλάνο, Αδέλφι, 1894, σελ. 42.

Σάββατο 12 Ιουλίου 2025

"Το πανέρι με τα αγγούρια"

 Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, γένι και γυαλιά 

Ένας φίλος μου, ο Σπύρος, έκανε πέντε εμβόλια. Πίστευε στην επιστήμη. Χειροκροτούσε τους γιατρούς. Λοιδορούσε τους δύσπιστους. Έχασε τριάντα φίλους του μέσα σε δύο καλοκαίρια. Ξαφνικά. Με πήρε τρομαγμένος χτες και με φωνή ραγισμένη μου είπε "Βρε, κάτι βάζουν στο νερό και μας ξεκάνουν. Να σου στείλω δείγμα να το ελέγξεις;". Τον άκουσα ήρεμα και του απάντησα με την πιο τρυφερή ειρωνεία που μπορούσα να μαζέψω. "Η κλιματική αλλαγή φταίει. Που δεν έχει μάθει ακόμα τη συμπερίληψη, Σπύρο μου". Τη σιωπή που ακολούθησε την ακούω ακόμα να ηχεί στα αυτιά μου.

Η στατίνη ήταν το πρώτο χάπι υποταγής. Ένα φάρμακο που υποσχέθηκε πρόληψη καρδιοπαθειών και αντάλλαξε την υπόσχεση αυτή με θολή σκέψη, νευρομυϊκή κατάρρευση και μιτοχονδριακή κόπωση. Η χοληστερόλη, μητέρα των νευρώνων και τροφός της ζωής, βαφτίστηκε εχθρός. Και ολόκληροι πληθυσμοί, υγιείς κατά τα άλλα, καταδικάστηκαν σε χρόνια κόπωση, διανοητική σύγχυση, συναισθηματική ατονία. Το συνένζυμο Q10 χάθηκε αθόρυβα, και μαζί του η σπίθα της κυτταρικής ανάσας. Αλλά κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει. Γιατί η επιστήμη δεν ζητούσε πια αποδείξεις. Ζητούσε πίστη.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς περισσότερη σύνεση, αποσύρθηκε η καλσιτονίνη πριν 13 χρόνια. Ένα ταπεινό φάρμακο, χρήσιμο, ήπιο, με σπάνιες παρενέργειες και πραγματικό αναλγητικό όφελος για την οστεοπόρωση. Όχι γιατί είχε τοξικότητα. Όχι γιατί δημιουργούσε φλεγμονές. Αλλά γιατί δεν απέφερε αρκετά. Δεν είχε χορηγούς άπληστους. Δεν είχε γκλάμουρ προώθηση. Και δεν είχε λόγο ύπαρξης στο νέο μοντέλο φαρμακευτικής οικονομίας. Η επιστήμη δεν την υπερασπίστηκε και την ξέχασε αθόρυβα. Καλσιτονίνη who;

Μετά ήρθε το modRNA. Όχι εμβόλιο, αλλά ένα wannabe εμβόλιο που παραμένει μόνο μήνυμα. Ένα κατασκεύασμα που δεν υπακούει στον φυσικό κώδικα της ζωής αλλά στην τροποποιημένη αλφάβητο των νανοσωματιδίων. Πέρασε μέσα από τα κύτταρα και τους επέβαλε παραγωγή spike χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν μηχανισμό ανοσολογικής μνήμης. Δεν ήταν πρόληψη, ήταν επιβολή. Οι μυοκαρδίτιδες βαφτίστηκαν "σπάνιες". Οι θρομβώσεις "ασύνηθες φαινόμενο". Οι διαταραχές κύκλου, τα νευρολογικά φαινόμενα, τα ανοσολογικά αδιέξοδα, όλα "τυχαία". Εδώ έφτασε να εμφανίσει μέχρι και πρωτογενείς καρκίνους μυοκαρδίου που μόνο ως θεωρητικό σενάριο υπήρχε μέχρι πριν λίγα χρόνια. Όποιος ρωτούσε, στιγματιζόταν. Όποιος δίσταζε, διαγραφόταν από την κοινή λογική. Όποιος έβλεπε, αποκαλούνταν επικίνδυνος.
Και όσο ο άνθρωπος πολιορκούνταν από ενέσιμες μεταλλάξεις, πολιορκούνταν και από χημικά χωρίς πρόσωπο. Η γλυφοσάτη, φυτοφάρμακο του κέρδους, μπήκε στο ψωμί μας, στο αίμα μας, στο μητρικό γάλα. Τα PFAS, τα λεγόμενα "αιώνια χημικά", πέρασαν στο νερό της βρύσης, στο δέρμα μας, στους πνεύμονές μας. Δεν διασπώνται. Δεν φεύγουν. Δεν ρωτούν. Και τα νανοπλαστικά εισέβαλαν αόρατα στα σωθικά μας, στα κύτταρα, στον εγκέφαλο, ακόμη και στον πλακούντα. Και δεν έχουν εγκριθεί από κανέναν. Απλώς υπάρχουν. Η επιστήμη δεν τα συζητά. Δεν έχει χρόνο. Έχει συνέδρια με χορηγία. Εξάλλου, όλοι οι συμμετέχοντες (άμεσοι και έμμεσοι, όλη η κοινωνία) κοιτάνε τα οπίσθια τους και θρέφουν τον αρρωστημένο εγωισμό τους. Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, βρε παιδιά; Μύκονοοοος!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και ο νέος τρόπος ζωής. Ο ηθικός. Ο βιώσιμος. Ο αποστειρωμένος. Βιγκανισμός, βεγκεταριανισμός, και κάθε πιθανή φιλοσοφική μετάλλαξη που σου λέει ότι το σώμα σου κάνει λάθος που ζητάει λίπος, σίδηρο, ζωική πρωτεΐνη, και αληθινό φαγητό. Να σταματήσεις το κρέας. Να ζήσεις με συμπληρώματα. Να αντικαταστήσεις το αυγό με εργοστασιακή γέλη πρωτεΐνης. Να αγοράσεις την ηθική σου σε πλαστική συσκευασία με ετικέτα μηδενικού άνθρακα. Και το σώμα σου να χάνει σταδιακά τη δύναμή του, την ορμή του, το βάθος του. Και να λες πως "αποτοξινώνεσαι". Μπράβο! Είσαι wow, in, trendy, Gen Ω.

Ο άνθρωπος έπαψε να θυμάται. Αντιδρά μόνο όταν το αγγούρι μπει βαθιά μέχρι να τερματίσει. Όσο είναι δίπλα του και του κάνει γλύκες με μπιρμπιλωτά ματάκια το συζητά. Όταν πονέσει, φωνάζει και σκούζει. Κι όταν περάσει λίγος καιρός, ξεχνά. Ξεχνά ποιος του το έβαλε. Ξεχνά ποιος του είπε ότι είναι για το καλό του. Ξεχνά ότι μπορούσε να πει όχι. Γι’ αυτό κι οι στατιστικές γέμισαν με "ξαφνικούς". Γι’ αυτό και δεν θυμάται κανείς την καλσιτονίνη. Γι’ αυτό και τα εμβόλια έγιναν "κανονικότητα". Γιατί το σώμα πόνεσε, η συνείδηση υπνωτίστηκε, και η μνήμη σβήστηκε. In Science We Trust.
Μα η επιστήμη δεν φταίει. Μην την κακολογείτε. Ούτε η τεχνολογία φταίει. Φταίει η θρησκειοποίησή τους. Φταίει η απαγόρευση της αμφιβολίας. Φταίει το τέλος της συζήτησης. Μα με τόσα που καταναλώνουμε, που καιρός και μυαλό για αυτά. Με χοληστερίνη κάτω του 150. Το αμάξι σας προχωράει χωρίς καύσιμο; Εμ! Όταν η επιστήμη πάψει να ερευνά, να σέβεται την απορία και να λογοδοτεί, τότε παύει να είναι επιστήμη. Και γίνεται όργανο εξουσίας. Τότε, εσύ και εγώ δεν είμαστε πολίτες. Είμαστε δείγματα. Είμαστε πείραμα. Είμαστε η αναλώσιμη μονάδα ενός αφηρημένου κέρδους που δεν μας χρειάζεται ζωντανούς μόνο υπάκουους. Γρήγορα, αραδιάστε ρεπορτάζ, ταινίες και ινφλουένσερς να κοιμήσουμε το πόπολο. Dubai, baby!

Ξύπνα. Αν δεν αντιδράσεις εσύ, δεν θα αντιδράσει κανείς. Αν δεν θυμηθείς εσύ, δεν θα σωθεί τίποτα. Γιατί το σύστημα υπολογίζει ακριβώς σ’ αυτό,στη λήθη σου. Κι εσύ, εκεί έξω, είσαι η μόνη σου άμυνα. Το μόνο αντίδοτο. Η τελευταία φλόγα.
Τελικά, ποιο αγγούρι να διαλέξουμε ως το επόμενο; Σταμάτα Σούζυ, και τρως το αγγούρι και ψεύδεσαι ασύστολα. Και τρως το αγγούρι και ψεύδεσαι.

Ποντίκας Δημήτρης (απλά ένας άνθρωπος)

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ Η ΝΕΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ, ΤΟΥ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΤΟΝ homo economicus.

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2025

Όταν η επιστήμη μετατρέπεται σε θρησκευτικό φανατισμό

Stefano Re

Όταν η επιστήμη μετατρέπεται σε θρησκευτικό φανατισμό

Πηγή: Italicum

LaScienzah. Όταν η επιστήμη μετατρέπεται σε θρησκευτικό φανατισμό

Arianna Editrice 2025, συνέντευξη του Luigi Tedeschi

Ερώτηση: 1) Με την έλευση του Διαφωτισμού και στη συνέχεια του θετικισμού, η επιστημονική πρόοδος οδήγησε στην παρακμή της πρωτοκαθεδρίας της μαγικής σκέψης. Έτσι, ο άνθρωπος απελευθερώθηκε από τις αρχαϊκές πεποιθήσεις των σκοταδιστικών αιώνων. Αλλά η ίδια η επιστήμη, θέτοντας τη θεωρία πάνω από την πράξη, μετατράπηκε σε δόγμα, αναλαμβάνοντας το χάρισμα του αλαθήτου, στο ίδιο επίπεδο με τις ιερές και σωτηριολογικές αξίες της θρησκείας. Μήπως η επιστήμη, μεταμορφούμενη σε LaScienzah, έχει αντικαταστήσει επομένως τη θρησκεία; Δεν δημιουργεί η μαγική σκέψη, η οποία βασίζεται σε μια υπερβατική προοπτική, στον άνθρωπο την επιθυμία να ανυψωθεί από ηθική άποψη, ενώ η επιστήμη μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα την απλή δυνατότητα υλικής επιβίωσης, η οποία είναι επίσης περιορισμένη χρονικά και επηρεάζεται από μια μόνιμη παθολογική κατάσταση;

Απάντηση: Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει πρώτα να εισαγάγουμε μια βασική έννοια: ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μέσω αντιληπτικών φίλτρων. Ορίζω το σύνολο αυτών των φίλτρων ως «αντιληπτικό παράδειγμα». Το κυρίαρχο παράδειγμα στην αντίληψη της πραγματικότητας για το είδος μας ήταν, από την επίτευξη της αυτοσυνείδησης μέχρι σήμερα, το μυστικιστικό-θρησκευτικό. Συνθετικό παράδειγμα: για να αποκτήσω μια καλή σοδειά, χρειάζομαι βροχή. Στο μυστικιστικό-θρησκευτικό παράδειγμα, η βροχή αποφασίζεται από οντότητες ανώτερες από εμένα, στην καλοσύνη των οποίων μπορώ να επικαλεστώ μόνο μέσω εξιλαστήριων τελετών. Αυτό το αντιληπτικό παράδειγμα ουσιαστικά διαλύθηκε με την έλευση της σκέψης του Διαφωτισμού και αντικαταστάθηκε από το λογικό-ορθολογικό αντιληπτικό παράδειγμα, το οποίο βασίζεται στην εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου. Επομένως, αν χρειάζομαι βροχή για τη συγκομιδή, θα μελετήσω το φαινόμενο της βροχής, πειραματιζόμενος με το πώς να την προκαλέσω ή να την περιορίσω υπέρ των αναγκών μου. Η ταχύτητα με την οποία το είδος μας έχει επιβάλει την εγκατάλειψη του μυστικιστικού-θρησκευτικού παραδείγματος, που εξαπλώθηκε σε μαζικό επίπεδο μέσω του γραμματισμού, ουσιαστικά έχει αφήσει το είδος μας ορφανό από τις λειτουργίες που εγγυόταν η μυστικιστική προσέγγιση: την άμυνα από τον υπαρξιακό τρόμο που εμπνέεται από ατυχήματα, ασθένειες, θάνατο. Για αυτόν τον λόγο σήμερα, ασυνείδητα, το συλλογικό ασυνείδητο των μαζών αναζητά τις ίδιες εγγυήσεις στην επιστήμη, μετατρέποντάς την σε ένα τερατώδες υβρίδιο που ορίζω ως «LaScienzah». Δεν είναι λοιπόν η επιστήμη που έχει αντικαταστήσει τη θρησκεία, είναι η ασυνείδητη ανάγκη για αυτές τις απαντήσεις που την έχει μεταμορφώσει με αυτόν τον τρόπο, σε εκείνες τις περιοχές του κόσμου όπου το μυστικιστικό-θρησκευτικό αντιληπτικό παράδειγμα έχει εξαλειφθεί περισσότερο.

Το δεύτερο μέρος του ερωτήματος που μου θέτετε βρίσκει απάντηση στην άμεση εξέλιξη της συλλογιστικής: η επιστημονική προσέγγιση δεν μπορεί, εκ φύσεως, να αποδώσει νοήματα στα φαινόμενα. Τα μελετά, τα εξετάζει, διδάσκει ακόμη και πώς να τα διαχειρίζεται κανείς, αλλά δεν μπορεί να τους αποδώσει νοήματα. Καμία μελέτη ή ανάλυση δεν μπορεί να σας πει αν ο κεραυνός είναι καλός ή κακός, αν ένας κατακλυσμός είναι ευλογία ή κατάρα. Ένας ρόλος που το μυστικιστικό-θρησκευτικό παράδειγμα έπαιξε στην εντέλεια. Η υπέρβαση αυτής της ανάγκης θα συνεπαγόταν την ανάπτυξη μιας βαθιάς επανοικειοποίησης της ατομικής και συλλογικής δύναμης και ευθύνης για την ίδια την ύπαρξη κάποιου, η οποία ωστόσο δεν έχει ποτέ προωθηθεί, διαδοθεί ή επιτευχθεί. Η απονομή νοημάτων ανέρχεται στη συνέχεια στον νιοστή βαθμό (
φτάνει στο αποκορύφωμά της) όταν μπαίνουμε στο πεδίο της υπερβατικότητας, το οποίο είναι η εκλεκτική κατοικία των υπαρξιακών προβλημάτων. Σε αυτό το έδαφος, το επιστημονικό παράδειγμα επιδεικνύει την πλήρη ανεπάρκειά του, αφήνοντας κάθε ανθρώπινη πνευματική ανάγκη οδυνηρά εκτεθειμένη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η LaScienzah επικεντρώνεται σχεδόν απεγνωσμένα στην εύρεση θεραπειών και θεραπειών που θα καθυστερήσουν τον θάνατο: δεν μπορούν να εγγυηθούν απολύτως τίποτα πέρα ​​από εκείνη τη στιγμή. Και για αυτόν τον λόγο, η αναγκαστική μετατροπή της ορθολογικής προσέγγισης σε θρησκευτική μορφή παράγει ένα σκοτεινό και στείρο τερατούργημα, μια θλιβερή και μηχανική λατρεία που αντί να κατευνάζει τον υπαρξιακό τρόμο των οπαδών της, τον επιδεινώνει.


Ερώτηση: 2) Η ιατρική είναι μια πρακτική, όχι μια επιστήμη. Η άνοδος του ολοκληρωτικού επιστημονισμού έχει αλλάξει ριζικά τη σχέση γιατρού-ασθενούς. Η πατερναλιστική προσέγγιση προϋπέθετε μια αυταρχική σχέση μεταξύ γιατρού και ασθενούς, αλλά συνεπαγόταν επίσης την ανάληψη ηθικής ευθύνης από τον ίδιο τον γιατρό. Στη μεταμοντέρνα εποχή, ωστόσο, τα οικονομικά παραδείγματα του νεοφιλελεύθερου συστήματος έχουν εφαρμοστεί και στην ιατρική, διαμορφώνοντας έτσι τους ρόλους του γιατρού και του ασθενούς ως στοιχεία της διαδικασίας παραγωγής υγειονομικής περίθαλψης που λειτουργούν για την αγορά και το κέρδος. Δεν έχει η εξαντλητική εξειδίκευση και ο άκαμπτος προσανατολισμός των επιστημονικών πρωτοκόλλων απαλλάξει εντελώς από την ευθύνη τη φιγούρα του γιατρού, ο οποίος έχει αναλάβει τη λειτουργία του τεχνικού που είναι υπεύθυνος για τη χειρουργική επέμβαση ενός ασθενούς, υποβιβασμένου σε πρώτη ύλη, αντικείμενο παραγωγής και πειραματισμού της φαρμακευτικής βιομηχανίας;

Απάντηση: Ας αφήσουμε στην άκρη προς το παρόν τη διαφορά μεταξύ φαρμακολογικής απόκρισης και συνολικής ανάλυσης της υγείας: σε έναν ιδανικό κόσμο, ο γιατρός θα πρέπει να είναι ένας ειδικός που παρέχει συμβουλές. Ο ασθενής, έχοντας λάβει την ιατρική γνωμάτευση και τις απαραίτητες πληροφορίες, θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα προχωρήσει με τις συνιστώμενες θεραπείες, εάν θα τις αρνηθεί ή εάν θα αναζητήσει εναλλακτικές γνώμες. Ο μετασχηματισμός της επιστήμης στη LaScienzah έχει συμπεριλάβει επίσης, με εντελώς αυθαίρετο τρόπο, την ίδια την ιατρική σε αυτό το εννοιολογικό τερατούργημα, μετατρέποντας τον ρόλο του γιατρού σε λειτουργικό επίπεδο από σύμβουλο σε υπεύθυνο λήψης αποφάσεων, δηλαδή σε αυτόν που αποφασίζει τι πρέπει να κάνει ο ασθενής του, ακόμη και ενάντια στη θέληση του ασθενούς. Σε ένα βαθύ επίπεδο, αυτός ο μετασχηματισμός συνδέεται με τον ρόλο του «μεσολαβητή με τη θεότητα» που κάθε θρησκεία αποδίδει στους ιερείς της, και στην πραγματικότητα αυτός έχει γίνει, λίγο πολύ ασυνείδητα, ο γιατρός: ένας ιερέας, εμποτισμένος με αδιαμφισβήτητες αλήθειες που παρουσιάζει συνταγές που πρέπει να τηρούνται για τη σωτηρία κάποιου. Σαν να μην έφτανε αυτή η δυναμική για να υποβαθμίσει τον ρόλο της ιατρικής δραστηριότητας, η οικονομική δυναμική έχει δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην υγειονομική περίθαλψη, υποβάλλοντάς την σε κριτήρια όπως ο «ισορροπημένος προϋπολογισμός», στον οποίο οι θεραπείες, οι εξετάσεις και τα φάρμακα γίνονται τόσα πολλά στοιχεία δαπανών που πρέπει να αντισταθμίζονται από τέλη και οικονομικά οφέλη για να θεωρηθούν βιώσιμα. Ο πρωταρχικός στόχος, η διασφάλιση της υγείας και της ευημερίας του ασθενούς, καθίσταται δευτερεύων και κάθε θεραπεία συγκρίνεται πρωτίστως με τη διαθεσιμότητα οικονομικών πόρων. Ο φόβος, η ταλαιπωρία, η απογοήτευση του ασθενούς, στον προϋπολογισμό μιας Τοπικής Αρχής Υγείας, ανέρχονται ακριβώς στο μηδέν. Η αντιστροφή γίνεται ολοκληρωτική: οι επίδεσμοι δεν χρησιμοποιούνται με βάση το πόσο τους χρειάζεται ο ασθενής, ο ασθενής θα λαμβάνει επιδέσμους ανάλογα με το πόσο βαρύνουν στον προϋπολογισμό.

Ερώτηση: 3) Η επιστήμη, όπως και η θρησκεία, χρειάζεται έναν απόλυτο εχθρό, επομένως των αιρέσεων, για να αποκτήσει αξιοπιστία μεταξύ των πιστών. Τόσο ο πιστός όσο και ο ασθενής επικαλούνται τις αρχές για ασφάλεια και προστασία από προκαθορισμένους εχθρούς, ως ενσάρκωση του κακού, είτε πρόκειται για αιρετικούς είτε για αντιφρονούντες. Οι κυρίαρχες ολιγαρχίες επιβάλλονται μέσω της μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης για να εξορκίσουν τη μάζα εκείνων που κυριαρχούνται από τον διάβολο ή από την ασθένεια. Η επιστήμη χρειάζεται την ασθένεια όπως ακριβώς και η θρησκεία την αμαρτία. Χωρίς ασθένεια δεν υπάρχει προοπτική υγείας και χωρίς αμαρτία η λύτρωση είναι αδιανόητη. Από αυτή την οπτική γωνία, δεν προϋποθέτει η ολοκληρωτική δύναμη της Επιστήμης τη μόνιμη παθολογικοποίηση ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής; Όπως η θρησκεία, η οποία ζητά τη λύτρωση του ανθρώπου από το προπατορικό αμάρτημα, έτσι και ο επιστημονισμός δεν αντιλαμβάνεται την ασθένεια ως μια γενετικά έμφυτη κατάσταση στον άνθρωπο, ως ένα ατελές ον, που απαιτεί τους χειρισμούς που είναι απαραίτητοι για την μετανθρωπιστική του τελειότητα, μέσω της LaScienzah, η οποία μεταμορφώνεται σε μια θέληση για δύναμη που αντικαθιστά τη θεϊκή παντοδυναμία;

Απάντηση: Οι τρέχουσες μορφές ιατρικής περίθαλψης φαίνεται να συνδυάζουν ακριβώς αυτήν την εικόνα της απαραίτητης ιατρικοποίησης. Τα νεογνά λαμβάνουν συστηματικά βιταμίνες, εμβόλια και υποβάλλονται σε άλλες θεραπείες φροντίδας, όπως και οι έγκυες γυναίκες, οι ηλικιωμένοι, οι αθλητές, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, όλοι. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για συμπτώματα ή προειδοποιητικά σήματα, η λειτουργία του ανθρώπινου σώματος παρεμβαίνει συνεχώς υπό το σαφώς καταχρηστικό άλλοθι της πρόληψης. Η κατάσταση της υγείας και η κατάσταση της παθολογίας έχουν ανταλλάξει θέσεις. Η μυστικο-θρησκευτική ρίζα αυτής της διαδικασίας φαίνεται απολύτως εμφανής, με την ανάγκη της για κακό, για καθαρισμό της εσωτερικής αμαρτίας για τη σωτηρία κάποιου. Σε αυτήν την εικόνα, γίνεται επίσης απολύτως σαφές πόσο σημαντικό είναι να εντοπίζονται και να επισημαίνονται στο δημόσιο μίσος οι αιρετικοί, που κατηγορούνται ότι διαδίδουν το κακό στο μυαλό και το σώμα οποιουδήποτε άλλου. Η μετανθρωπιστική τάση είναι ένας πολύ σαφής προοπτικός δείκτης αυτού: η μόνη υγεία είναι αυτή που έχει προγραμματιστεί και οριστεί από την LaScienzah, επειδή η φύση, κινούμενη τυχαία, θα μπορούσε να κάνει λάθη. Η LaScienzah, ωστόσο, είναι αλάθητη.

Ερώτηση: 4) Η πανδημία και το lockdown μπορούν να οριστούν ως κοσμοϊστορικά γεγονότα που προαναγγέλλουν βαθιές μεταμορφώσεις της κοινωνίας. Μέσω της επιβολής του lockdown, έχει εγκαθιδρυθεί μια δικτατορία στον τομέα της υγείας, πρόδρομος ενός έργου κοινωνικής μηχανικής που στοχεύει στην έλευση μιας φουτουριστικής τεχνοκρατικής διακυβέρνησης της ανθρωπότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι η έκτακτη ανάγκη στον τομέα της υγείας ακολουθήθηκε από την πράσινη μετάβαση για την κλιματική έκτακτη ανάγκη που προωθήθηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός. Η δικτατορία στον τομέα της υγείας έχει επιβάλει τυφλή και συναινετική υπακοή στις μάζες στη Δύση. Οι λαοί της Δύσης ζουν σε μια μετα-ιστορική διάσταση ευημερίας και ασφάλειας και ως εκ τούτου, προκειμένου να διατηρήσουν την επιβίωσή τους, είναι εθελοντικά πρόθυμοι να παραιτηθούν από τα δικαιώματά τους. Επομένως, δεν προκύπτει η αμφιβολία ότι στη ρίζα της πλήρους συναίνεσης των μαζών δεν υπάρχει τόσο η ενθουσιώδης πίστη στη LaScienzah, αλλά μάλλον η συνθήκη της πλήρους υπαρξιακής υποταγής των λαών που έχουν πλέον μάθει να αγαπούν τις αλυσίδες τους;

Απάντηση: Πιστεύω ότι η επανάληψη της κυκλικής φύσης της «έκτακτης ανάγκης - ακύρωση δικαιωμάτων - αυταρχική σταθεροποίηση» είναι αρκετά εμφανής: Από το 2001, η τρομοκρατία έχει ακυρώσει την ιδιωτικότητα και τα όρια στην επεμβατικότητα των μυστικών υπηρεσιών και των αστυνομικών δυνάμεων. Από το 2008, οι οικονομικές κρίσεις έχουν ακυρώσει κάθε εγγύηση στον κόσμο της εργασίας και έχουν επιβεβαιώσει τη διαρκή επισφάλεια. Από το 2010, οι κρίσεις υγείας έχουν υπονομεύσει την προτεραιότητα κάθε δικαιώματος και δημοκρατικής εγγύησης, ωθώντας το φάσμα της ασθένειας στις δικτατορικές στροφές που έχουμε δει στην τελευταία επανέκδοση με την λεγόμενη πανδημία covid. Η κλιματική έκτακτη ανάγκη υπονομεύει το δικαίωμα στην ελεύθερη κυκλοφορία, την ιδιοκτησία οχημάτων και κατοικιών, και τώρα ακόμη και ο πόλεμος, μια έννοια που νομίζαμε ότι είχαμε αρχειοθετήσει ως μια βάρβαρη μέθοδο επίλυσης συγκρούσεων, προβάλλεται ανοιχτά ως αναπόσπαστο μέρος της «νέας κανονικότητας», αν όχι ρητά ως μια πορεία προς έναν καλύτερο κόσμο. Η αυταρχική τάση που συνοδεύει τον επιστημονικό φανατισμό είναι η κοινωνικοπολιτική μεταφορά των διαδικασιών που συζητήθηκαν μέχρι στιγμής. Η επιβολή υποχρεωτικών θεραπειών υγείας, η ακύρωση θεμελιωδών δικαιωμάτων και υπηρεσιών, η οργουελιανή λογοκρισία κάθε άποψης που αμφισβητεί ή επικρίνει τα δόγματα της LaScienzah, αποτελούν τη σαφή πολιτική έκφραση μιας εμβρυϊκής επιστημονικοκρατικής θεοκρατίας. Περισσότερο από το να αγαπούν τις αλυσίδες τους, οι άνθρωποι χρειάζονται γονικές φιγούρες για να συνεχίσουν να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως βρέφη και έτσι να αποφεύγουν οποιαδήποτε ευθύνη. Αυτό προσφέρεται πάντα από κυβερνήτες και διορατικούς μεσολαβητές, όπως οι ηγέτες-διαμορφωτές της κοινής γνώμης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Ερώτηση: 5) Στην ιστορία, κάθε πολιτισμός κατά τη γέννησή του έχει υιοθετήσει τις αξίες και τον πολιτισμό του προηγούμενου, τον οποίο αντικατέστησε. Υπήρξαν επίσης μεγάλες συγκρούσεις στην ιστορία μεταξύ λαών που υποστήριζαν αντίθετες θρησκευτικές πεποιθήσεις και πολιτισμούς, με οικουμενικούς ορίζοντες. Ωστόσο, ο σημερινός κυρίαρχος επιστημονικός δογματισμός, ο οποίος έχει αποιεροποιήσει την κοινωνία, δεν στοχεύει στην αντικατάσταση της θρησκείας, αλλά στην εξάλειψη των θεμελίων της και μαζί με αυτά, στην εξάλειψη της πνευματικής διάστασης του ανθρώπου. Η LaScienzah έχει ως στόχο να απαλλοτριώσει τον άνθρωπο από τη συνείδησή του, την οποία κανένας άλλος ολοκληρωτισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να καταστείλει. Δεν γινόμαστε επομένως μάρτυρες, με την έλευση της LaScienzah, ενός ανθρωπολογικού μετασχηματισμού της ανθρωπότητας, στο πλαίσιο της προοδευτικής αποσύνθεσης ενός πολιτισμού;

Απάντηση: Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διακρίνουμε δύο επίπεδα στα οποία λειτουργεί η εν λόγω διαδικασία. Σε ένα πρώτο επίπεδο ανάλυσης, στενό και επικεντρωμένο στην εποχή που ζούμε, είναι σαφές ότι υπάρχουν ομάδες εξουσίας που επηρεάζουν αυτές τις ψυχοκοινωνικές διαδικασίες, προσπαθώντας να τις διαχειριστούν, να τις χειραγωγήσουν, να τις κατευθύνουν και να τις εκμεταλλευτούν για να επιβάλουν κατευθύνσεις στις μάζες σύμφωνα με προκαθορισμένες ατζέντες. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα μιλούσα για ανθρωπολογική μετάλλαξη αλλά για σκόπιμες ωθήσεις για βαθιές αντιληπτικές, μαζικές, κοινωνικές, πολιτισμικές και υπαρξιακές τροποποιήσεις. Υιοθετώντας αντ' αυτού ένα ευρύτερο αναλυτικό όραμα, πιστεύω ότι η εγκατάλειψη της μαγικής σκέψης, η αντικατάστασή της με το λογικό-ορθολογικό παράδειγμα, καθώς και η πνευματική ορφάνια που αυτό έχει καθορίσει, είναι όλες φυσιολογικές διαδικασίες που αποτελούν μέρος της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους. Μερικά από αυτά τα φαινόμενα, ιδίως η άνοδος της LaScienzah, μας φαίνονται ως παθολογίες, αλλά πιστεύω ότι είναι απλώς απαραίτητα και προσωρινά συμπτώματα. Σε αυτό το επίπεδο ανάλυσης, επομένως, η γνώμη μου είναι ότι το είδος μας αντιμετωπίζει μια ιδιαίτερα δύσκολη, ανθρωπολογικά σημαντική εξελικτική στιγμή, η οποία, μεταξύ των επιπτώσεών της, αναπόφευκτα παράγει και επιβλαβείς και προβληματικές συνέπειες.

Ερώτηση: 6) Ο επιστημονισμός δεν ταυτίζεται με την πρωτοκαθεδρία μιας αυτοαναφορικής επιστήμης, ως απόλυτης αλήθειας που δεν επιδέχεται αντίκρουση. Ο επιστημονισμός έχει τις ρίζες του στην ιδεολογία της προόδου και ως εκ τούτου αποτελεί την πολιτιστική έκφραση της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής τάξης που κυριαρχεί σήμερα. Το νεοφιλελεύθερο σύστημα έχει επιβάλει τεχνοκρατικούς και οικονομικούς σκοπούς στην επιστήμη, δίνοντας προτεραιότητα σε εκείνους τους τομείς έρευνας που είναι πιθανό να δημιουργήσουν τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Δεν προκύπτει από αυτές τις σκέψεις ότι οι προϋποθέσεις της επιστημονικής προόδου έγκεινται στις πρωταρχικές αξίες και τον πολιτισμό των κυρίαρχων πολιτικών τάξεων; Μπορούμε επομένως να επιβεβαιώσουμε ότι κάθε πολιτισμός θα είχε τη δική του επιστήμη, διαφοροποιημένη στον επιλεκτικό προγραμματισμό των τομέων έρευνας, στις διαδικασίες του, στους απώτερους σκοπούς του;

Απάντηση: Θα διακρίνω τα θέματα που εισάγονται. Ο επιστημονισμός είναι η μετατροπή σε θρησκευτική μορφή εμπιστοσύνης στην επιστημονική μέθοδο και κατ' επέκταση στα αποτελέσματα της τεχνολογικής προόδου. Το γεγονός ότι αυτά τα αποτελέσματα προσανατολίζονται και ορίζονται από τις κυρίαρχες ολιγαρχίες ενός πολιτισμού είναι αυτονόητο, επομένως συμφωνώ απόλυτα ότι ο υλισμός και η οικονομική μέτρηση είναι παράμετροι που αντανακλούν την κουλτούρα των σημερινών νεοφιλελεύθερων κυρίαρχων τάξεων. Αλλά η ταυτότητα της επιστήμης δεν συνίσταται στο περιεχόμενο που παράγει ή εξυμνεί, αλλά στη διαδικασία με την οποία τα ερευνά, τα επικυρώνει και τα ενημερώνει. Επομένως, η επιστημονική προσέγγιση είναι μόνο μία και συνίσταται στην αυστηρή εφαρμογή της λογικής, της πειραματικής μεθόδου, της συνεχούς έρευνας και επαλήθευσης. Οι φάσεις στις οποίες αυτή η έρευνα βρίσκει χρήσιμα αποτελέσματα είναι άπειρες, και η διάρκεια για την οποία παραμένουν σταθερά και αμετάβλητα. Όταν τα αποτελέσματα αναδεικνύονται σε δόγμα και καθίστανται αδιαμφισβήτητα, ή ακόμα χειρότερα όταν η διαρκώς διερευνητική φύση της ίδιας της επιστημονικής προσέγγισης αναισθητοποιείται, περιορίζεται, αρνείται και τελικά ποινικοποιείται, η επιστήμη εξαφανίζεται για να δώσει χώρο στη LaScienzah, με όλα τα τερατουργήματα που κατοικούν στην αυλή της.


Quando la scienza si trasforma in fanatismo religioso