“Aἱ φοβεραί κακοδοξίαι τοῦ “Περιστερίου” καὶ ἡ σκανδαλώδης ἔνοχη ἀνοχὴ τοῦ Κλήρου τῆς Μητροπόλεως”

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

(ἕνα μικρὸν δεῖγμα ἀπὸ τὴν νέαν πλανεμένην διδασκαλίαν τοῦ Μητρ. Γρηγορίου)

–“Κατηχητόπουλο τοῦ Σταυροῦ” –

Ἂς πάρουμε μία μικρὴ καὶ πικρὴ γεύση ἀπὸ τὸ “σκότος” ποὺ ἔχει καταλάβει τὸν Μητροπολίτη Περιστερίου καὶ τὴν ἀμετανόητη αἱρετικὴ διδασκαλία του γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο…
Παραθέτουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο – “Ἐγκύκλιο” 2026
Γράφει μεταξὺ ἄλλων:
“…Ὅταν ὅμως δείχνουμε στὸ Διάβολο τὸν μόνιμα Ἐσταυρωμένο καὶ τὸν ρωτᾶμε: “τί σοῦ θυμίζει ἐδῶ ὁ Χριστός, μόνιμα Ἐσταυρωμένος;” θὰ μᾶς ἀπαντήσει μὲ παρρησία: “ἐδῶ, σὲ αὐτὸ τὸ “ξύλο”, ὅπως βλέπετε, κατάφερα καὶ τὸν νίκησα καὶ εἶμαι μόνιμα ὁ νικητής του!”…

Δίνουμε ἔτσι ἕνα ὀπτικὸ μήνυμα ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν ἰσχύει…

Ἐνῶ ὁ “σκέτος” Σταυρός, σύμφωνα μὲ τὸν Γρηγόριο, δὲν ἐπιβεβαιώνει τὴ “δαιμονικὴ δοξασία” τοῦ “μόνιμα” Ἐσταυρωμένου καὶ τῆς ἥττας Του ἀπὸ τὸ Διάβολο…

Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος ἔχει περάσει σὲ ἄλλο ἐπίπεδο πλάνης… θὰ λέγαμε χωρὶς ὑπερβολὴ ὅτι “τὸ τερμάτισε” καὶ τώρα πλέον δὲν ἀναφέρεται μόνο στὸν Ἐσταυρωμένο στὸ Ἅγιο Βῆμα, ἀλλὰ “ἐνοχλεῖται”, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ἄλλη λέξη, καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου…

Δηλαδή, στὴν ἁγιογράφηση θὰ πρέπει νὰ εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴν πλάνη του, ὁ Σταυρὸς χωρὶς τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ σὲ διαφορετικὴ περίπτωση βλέποντας τὴν εἰκόνα ὁ Διάβολος, θὰ καυχιέται μὲ παρρησία γιὰ τὴ δεδομένη αὐτὴ “στιγμὴ” τῆς νίκης του κατὰ τοῦ Χριστοῦ…

Ἐπίσης νὰ θυμηθοῦμε ὅτι πρὶν τρία χρόνια, ὁ Μητροπολίτης εἶχε ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸ Ἅγιο Βῆμα ὅλων τῶν ἐνοριῶν, ὁλόκληρο τὸ Σταυρό, εἴτε “σκέτο” εἴτε μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο… Ἀλλὰ μετὰ τὴν καταδικαστικὴ γι’ αὐτὸν καὶ τὴ θεωρία του ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἔχει γυρίσει τὸ “τροπάρι” καὶ τώρα πλάθει νέες κακόδοξες θεωρίες, γιὰ νὰ “μπαλώσει” τὶς παλαιές… καὶ ὅπως φαίνεται, καθὼς δὲν ἔχει σταματημὸ ὁ αἱρετικός του κατήφορος, δυστυχῶς μέχρι τώρα, δὲν ὑπάρχει ἕνας ἔλεγχος, μία σύσταση ἢ μία ἐλάχιστη ἀντίδραση ἀπὸ ἔστω ἕνα ἱερέα του στὴ μητρόπολη… Ἐξέλιπε δυστυχῶς ὁ “φόβος τοῦ Θεοῦ” ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς καὶ δὴ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὴ θέση του πῆρε ὁ “φόβος τοῦ δεσπότη”… Στῶμεν καλῶς ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, στῶμεν μετὰ φόβου…

Ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας…

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

orthodoxostypos

ΑΚΤΙΝΕΣ: “Aἱ φοβεραί κακοδοξίαι τοῦ “Περιστερίου” καὶ ἡ σκανδαλώδης ἔνοχη ἀνοχὴ τοῦ Κλήρου τῆς Μητροπόλεως”

ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Και τρίτη κατά σειρά Εγκύκλιο εξέδωσε ο μητροπολίτης Περιστερίου βλασφημώντας την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ότι δήθεν λατρεύει τον Θεό με «ομοιώματα και αγάλματα» και με «ειδωλολατρικό τρόπο» !

 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Σταματημό στο κύλισμα του βορβόρου της βλασφημίας δεν έχει ο κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος μητροπολίτης Περιστερίου. Οι πιστοί στο Περιστέρι βρίσκονται σε αναβρασμό. Δεν μπορούν να βρούν ειρήνη με τον ανοικτό πόλεμο κατά της Εκκλησίας που διεξάγει μητροπολίτης.

Ύστερα από την δημοσίευση της «αισχρόν εστί και λέγειν» Εγκυκλίου 2/2025 που ενσωμάτωσε στα νέα εγκόλπια ημερολόγια, και μοιράζει αθρόως στους πιστούς, εξέδωσε νέα Ποιμαντορική Εγκύκλιο Επί Τη Εορτή Των Χριστουγέννων που διαβάστηκε και διενεμήθη ανήμερα της κοσμοχαρμόσυνης Εορτής.

Πολλοί πιστοί αντέδρασαν, μη ανεχόμενοι να υβρίζεται η Εκκλησία, σχίζοντας την τελευταία, ενώ υπήρξαν και έντονες φωνές διαμαρτυρίας ενόσω διαβαζόταν από άμβωνος.

Στην εν λόγω εσχάτη φυλλάδα ο μητροπολίτης, με πρόσχημα την χρήση φατνών που περιέχουν αγαλμάτινα ομοιώματα του Θείου Βρέφους, τις εξομοιώνει -χωρίς να κατονομάζει- με την ιερά Εικόνα του Εσταυρωμένου (βλ. «ομοιώματα του Χριστού στην Σταύρωση»)

Και ασφαλώς μεν η χρήση αγαλμάτινων βρεφών που υποδηλώνουν τον γεννηθέντα Χριστόν δεν αρμόζει στην ορθόδοξη λατρευτική παράδοση του λαού μας, αλλά το να καταγγέλεται εξ΄ αυτής σύσσωμη η Ορθόδοξη Εκκλησία ως λατρεύουσα «ομοιώματα και είδωλα» και με «ειδωλολατρικό τρόπο», υπερβαίνει τα εσκαμμένα!

Κακή όντως η αγαλμάτινη φάτνη μέσα στις Εκκλησίες (αν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες τέλος πάντων). Όχι όμως και να καταγγέλεται το πλήρωμα της Εκκλησίας σαν εκεί που προσκυνά και λατρεύει την φάτνη και το αγαλμάτινο βρέφος και όχι τον αληθινό Θεό εν πνεύματι και αληθεία.

Λατρεύουμε φάτνες και αγαλμάτινα βρέφη οι ορθόδοξοι;

Και όμως. Οι ορθόδοξοι «καταντήσαμε ειδωλολάτρες» στην νοσηρά αντίληψη του μητροπολίτη που συμφύρεται και κοινωνεί προσευχητικά με όλο τον συρφετό των αιρετικών της Δύσεως, και τώρα δήθεν ενοχλείται από μιμητισμό τάχα της «διολισθαίνουσας σ’ αυτό το θέμα Δυτικής Χριστιανοσύνης». Εφόσον το θεωρεί μεγάλο και θεολογικό θέμα, ώστε να ταλαιπωρεί την Τοπική του Εκκλησία, τους συνεπισκόπους του, τη Σύνοδο και όλη την Ελλαδική Εκκλησία, γιατί σε όλους τους διαλόγους και τις επιτροπές που συνομιλεί με Παπικούς, Προτεστάντες και λοιπούς δεν το βάζει στο τραπέζι των συζητήσεων για να τους διορθώσει;

Πώς με όλους τους αιρετικούς είναι ανεκτικός σε κάτι που για αυτόν είναι τόσο σημαντικό ;

Είναι «αντίθεο ομοίωμα Σώματος του Χριστού» η ιερά Εικόνα του Εσταυρωμένου;

Και τι λέει με το ακόλουθο, νέο φιλοσοφικό εφεύρημα, που χρησιμοποιεί ως εφυέστατο επιχείρημα κατά του Εσταυρωμένου και που καταλήγει σε βλασφημία του Παναγίου Σώματος του Χριστού;

«Ο Χριστός», γράφει, «μέσω του Μυστικού Δείπνου και της Θ. Ευχαριστίας, μας χάρισε ταυτόχρονα και μαζί το Σώμα Του και το Αίμα Του. Γι’ αυτό, αδελφοί μου, δεν υπάρχει Σώμα Χριστού χωρίς να είναι μαζί και το Αίμα Του. Αυτά είναι αχώριστα! Αυτό όμως σημαίνει ότι όπου υπάρχει Σώμα χωρίς Αίμα, αυτό το μόνον Σώμα του είναι είδωλο και ομοίωμα.»[ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ]

Πώς να μη φρίξει κανείς;

Ενώ και μία σταγόνα του Θείου Αίματος έφθανε να λυτρωθεί ο κόσμος, ο Χριστός από την άπειρη αγάπη Του για μας τους αμαρτωλούς, εκκένωσε ΟΛΟ το Αίμα του στον Σταυρό.

Ρωτούμε τον μητροπολίτη: Μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων στην Θεία Λειτουργία, όπου το Πανάγιο Σώμα του Χριστού βρίσκεται μόνο Του πάνω στο άγιο Δισκάριο, ξεχωριστά από το Πανάγιο Αίμα Του, που βρίσκεται μέσα στο άγιο Ποτήριο, τι είναι;; Είδωλο και ομοίωμα; ΑΠΑΓΕ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ!

Γι’ αυτό το λόγο η ιερατική πράξη κατά την Θεία Λειτουργία όπου ο ιερέας βάζει μερίδα εκ του παναγίου Άρτου στο άγιο Ποτήριο λέγεται «Ἕνωσις», λέγοντας «Πλήρωμα Πνεύματος Αγίου». Ακριβώς, διότι μέχρι εκείνη την στιγμή τα δύο βρίσκονται ξέχωρα. Η πράξη συμβολίζει την Ανάσταση του Χριστού, καθώς ο χωρισμός του Τιμίου Αίματος από το Πανάγιο Σώμα του Κυρίου συμβολίζει προδήλως την σφαγήν και την θυσίαν Αυτού. Η ένωσις λοιπόν και πάλιν τούτων υπενθυμίζει την εκ νεκρών Ανάστασιν, κατά τον Τρεμπέλα.

«Σήμερα οι Χριστιανοί διαφωνούν σε αρκετά πράγματα μεταξύ τους, αλλά έχουν όλοι έναν κοινό τρόπο λατρείας: οι μεν Ρωμαιο-καθολικοί και οι Προτεστάντες με είδωλα και αγάλματα, οι δε Ορθόδοξοι με ομοιώματα και αγάλματα, που σημαίνει ότι όλοι οι Χριστιανοί σήμερα λατρεύουν τον Θεό με ειδωλολατρικό τρόπο!»

Ειδωλολάτρες είμαστε οι Ορθόδοξοι για τον μητροπολίτη Περιστερίου!

Συγκρίνει την αγιογράφηση με τα τρισδιάστατα αγάλματα και με αντικείμενα εκτός λατρευτικής χρήσης, όπως η φάτνη του εμπορίου.

Με την (παρά)λογική του Περιστερίου συνεπάγεται ότι και ο Τίμιος Σταυρός αποτελεί ομοίωμα και άγαλμα του «ιστορικού» Σταυρού· άρα θα έπρεπε να τον έχουμε μόνο δισδιάστατο σε αγιογραφική απεικόνιση και όχι τρισδιάστατο, όπως τώρα στους ναούς και στο λαιμό μας…!

Επίσης, αν το θέμα του Μητροπολίτη ήταν το «ομοίωμα», θα είχε προχωρήσει στην αγιογράφηση του Εσταυρωμένου πάνω στον Σταυρό, κάτι που δεν έκανε.

Αντίθετα μετά την απόφαση της Συνόδου, δαπάνησε ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσό, για να κατασκευάσει καινούργιους Σταυρούς όπου δε μπορούν να αγιογραφηθούν.

Οπότε αφιερώνει ολόκληρη την Χριστουγεννιάτικη εγκύκλιο για να γράψει για ομοιώματα και αγάλματα, ενώ από τη συνολική επιχειρηματολογία του, που αλλάζει ανά καιρούς, διαπιστώνει κανείς ότι άλλο είναι το «πρόβλημά του» με τον Εσταυρωμένο.

«Εάν ερχόταν», λέει πάλι, «ξανά σήμερα ο Απόστολος Παύλος στην Ελλάδα και στην Αθήνα, θα επαναλάμβανε, με θλίψη αλλά και αγανάκτηση αυτήν την φορά ότι «είδε κατείδωλο (=γεμάτη είδωλα) την πόλη (των Αθηνών… αλλά κυρίως και πρωτίστως θα έλεγε πως είδε «κατείδωλο» και την Εκκλησία του Χριστού, και στο Ιερό Βήμα και στον κυρίως Ναό!»

Συνεχής σαφής υπαινιγμός κατά της ιεράς εικόνας του Εσταυρωμένου με χρήση των ρήσεων της Αγίας Γραφής που αφορούν τα είδωλα, όπως και με την υπόμνηση της εντολής «οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα… οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς» (Εξ. 20,4-5)

Τι λέει όμως το Συνοδικόν της Ορθοδοξίας στον απόηχο της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου γι’ αυτήν ακριβώς την περίπτωση;

«Τοῖς ἐκλαμβάνουσι τὰς παρὰ τῆς θείας Γραφῆς ῥήσεις κατὰ τῶν εἰδώλων, εἰς τὰς σεπτἁς εἰκόνας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ τῶν Αγίων αὐτοῦ, ἀνάθεμα».

Σε όσους ερμηνεύουν τις ρήσεις της θείας Γραφής που στρέφονται κατά των ειδώλων ως εφαρμοζόμενες στις σεπτές εικόνες του Χριστού, του Θεού μας, και των Αγίων Του, ανάθεμα.

Εμείς πιστεύουμε ότι εάν ερχόταν ξανά σήμερα ο Απόστολος Παύλος στην Ελλάδα θα μας υπενθύμιζε τον λόγο που είπε κάποτε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου: «ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πρξ. 20,29)

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ

Και τρίτη κατά σειρά Εγκύκλιο εξέδωσε ο μητροπολίτης Περιστερίου βλασφημώντας την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ότι δήθεν λατρεύει τον Θεό με «ομοιώματα και αγάλματα» και με «ειδωλολατρικό τρόπο» ! | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΜΟΝΟ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΠΑΣΑΝ ΝΟΣΟΝ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑΝ ΑΝ ΤΟΥ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ...

Σὲ ρασοφόρους τραμπούκους μετέβαλε κάποιους ἱερεῖς, ὁ Περιστερίου Γρηγόριος

 

Εἰσαγωγικὸ σχόλιο:

Τὸ θέμα τοῦ Ἐσταυρωμένου ὡς θεολογική - δογματικὴ - ἱστορική καὶ παραδοσιακὴ ἀναζήτηση ἔχει πάρει τὴν ὁριστική του θέση, καὶ στὴ συνολικὴ συνείδηση τοῦ ὀρθόδοξου ποιμνίου, ἀλλὰ καὶ ὡς δογματικὸ - θεολογικό θέμα μὲ ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Σύνοδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 11 Μαρτίου τοῦ 2025.
Δὲν εἶναι δηλαδή, ὅπως πρόσφατα ἀναφέρθηκε μιὰ παρτίδα σκάκι ποὺ τώρα, στὸν ἐνεστῶτα, παίζεται, ἀλλὰ μιὰ παρτίδα ποὺ ἐχει τελειώσει μὲ ΜΑΤ ἢ Ρουὰ ΜΑΤ.
Συμβαίνει πολλὲς φορὲς, ὅπου κάποιοι δὲν δέχονται τὴν ἧττα σὲ ἕνα ἀγώνισμα καὶ σχεδιάζουν σοφίσματα καὶ ἀντιπαραθέσεις γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν προσβεβλημένο τους ἐγωισμό.
Μόνο ποὺ ἐδῶ δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἐγωισμὸ ἀπέναντι σὲ ἀνθρώπους, σὲ ἀδελφούς, ἀλλὰ ἀπέναντι στὸν ἴδιο τόν Θεὸ καὶ ἀπέναντι σὲ σύσσωμη τὴν Ἐκκλησία Του, Στρατευομένη καὶ Θριαμβεύουσα.
Ἐδῶ ἡ μὴ ἀποδοχή τῶν ἀποφάσεων τῆς συνολικῆς συνειδήσεως... τοῦ ὀρθόδοξου πληρώματος, καὶ τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱεραρχίας ἔχουν σωτηριολογικὲς ἐπιπτώσεις σὲ αὐτοὺς ποὺ τὶς ἀρνοῦνται καὶ μάλιστα ὅταν τὸ κάνουν μὲ ἐπιθετικὸ τρόπο.
Ἐπὶ τοῦ πρακτέου. Ἀντὶ οἱ κληρικοὶ τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου νὰ ἔλθουν εἰς ἑαυτόν, νὰ κατανοήσουν τὸ τί ἔπραξαν ἐπὶ δυόμιση χρόνια ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ στὸ ποίμνιο, ἐνημερωθήκαμε γιὰ περιπτώσεις κληρικῶν, μὲ συμπεριφορὲς τραμπούκων, ὅταν εὐλαβεῖς πιστοὶ προσπάθησαν ἔξω ἀπὸ συγκεκριμένους Ναοὺς τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου νὰ μοιράσουν ἐνημερωτικὰ ἔντυπα γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου περὶ τοῦ θέματος τῆς ἀθεολόγητης, ἀδογμάτιστης ἀπομάκρυνσης τοῦ Σταυροῦ/Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Βήματα τῶν Ναῶν τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου.

Παραθέτουμε μιὰ ἐπιστολὴ ἡ ὁποία καταμαρτυρεῖ καὶ στηλιτεύει τὰ γεγονότα πού διαδραματίστηκαν ἔξω ἀπὸ Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς Μητρόπολης Περιστερίου κατὰ τὴν διενέργεια διανομῆς φυλλαδίων γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ στὴν θέση του, πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα στὸ Ἱερὸ Βῆμα, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν πρὶν τὴν ἀπονενοημένη ἀπομάκρυνσή του.


Καλὴ φώτιση σὲ ὅλους, καλὸ ὑπόλοιπο Σταδίου
Σπυρίδων Ἀρναούτογλου

H Συνέχεια:Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Σὲ ρασοφόρους τραμπούκους μετέβαλε κάποιους ἱερεῖς, ὁ Περιστερίου Γρηγόριος

ΤΟΥΣ ΜΕΤΕΒΑΛΕ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ.   

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

Ανώνυμος είπε...

Kαλημερα . Αν ισχυουν τα καταγγελομενα οι ιερεις ειναι για ξυρισμα . Και μια παρατηρηση . Επειδη μου αρεσει το διαβασμα στα παλαια χρονια ( οχι και τοσο παλια ) ας πουμε του Αγιου Νεκταριου και του Ευσεβιου Ματθοπουλου δεν υπηρχε αυτη η ευσεβοφανης καραμελα . Απο που πηρες ευλογια ? Για το παραμικρο . Ενοειται οτι μεταξυ των τωρινων ιερεων που εχουν ως θεο την ιεραρχια και οσο πιο φαυλη τοσο πιο ορθοδοξη τους φαινεται τον Χριστο στην συνειδηση τους τον εχουν λιγο ως προτεσταντιζον αντιθεσμικο στοιχειο . Εχουν δουλεψει σε αυτη την κατευθυνση θεωρητικα ιερεις και αρχιερεις οπως οι Ζηζιουλας , Ιεροθεος παντων των Κραβαριτων και θεοπτων ( αυτος πολυ υποδορεια και υπουλα ) Παντελεημων Μανουσακης ο οποιος διατεινεται οτι μετα την Ανασταση ο Χριστος ειναι εγκλωβισμενος στα cm του ανθρωπινου σωματος του και οτι μονο το Αγιο Πνευμα κανει κουμαντο στα της Εκκλησιας και οποιος διαφωνει ειναι προτεσταντιζων χριστομονιστης . Το διαβασα με τα ματια μου . Υπαρχουν και ΧΟ ιερεις και ειναι η πλειοψηφια αλλα η κυριαρχη ταση ειναι αυτη που θεωρει την Εκκλησια ως Θεο και την Αγια Τριαδα ως υποδεεστερη της Εκκλησιας . Οταν καποιοι λενε σε πληρη αντιθεση με ολους τους Πατερες της Εκκλησιας οτι την Αγια Γραφη την εγραψε η Εκκλησια και οχι οι Προφητες την Παλαια Διαθηκη και οι Αποστολοι την Καινη και η Εκκλησια απλως πεταξε εξω τον 4ο αιωνα τα αποκρυφα , αυτο ειναι μια αρχη υπουλης αθειας . Εγω δθαβασα στον ΟΟΔΕ τους πινακες των βιβλιων που θεσπισαν ως Κανονα της Αγιας Γραφης οι Αγιοι Μεγας Αθανασιος και Γρηγοριος Θεολογος ακριβως ιδιοι οπου και οι δυο αυτοι Πατερες αναφερουν σαφεστατα ιδιως στα της Καινης ως συγγραφεις τους Ματθαιο , Μαρκο , Λουκα , Ιωαννη , Παυλο , Πετρο , Ιακωβο και Ιουδα Αδελφοθεους και οχι γενικα και αοριστα την Εκκλησια . Εχουμε να κανουμε με μια συμμορια αθεων κατ ουσιαν κληρικων που αντικατεστησαν θεολογικως και ιδεολογικως την Αγια Τριαδα με την Ιεραρχια . ΑΜ

ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ ΑΔΕΛΦΕ. ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Νέα περιφρόνηση της Παράδοσης στο Περιστέρι!

 

Με αφορμή την τέλεση εγκαινίων στην Ι. Μ. Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου στο Περιστέρι

Σε αφίσα της Ι. Μ. Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου της Ι. Μ. Περιστερίου που αναγγέλλει την επιτέλεση των ιερών Εγκαινίων του Ναού (9 Φεβρουαρίου 2025) εικονίζεται ιερό Αντιμήνσιο.

Με έκπληξη είδαμε ότι το εν λόγω Αντιμήνσιο εικονίζει τον Μυστικό Δείπνο αντί για την παράσταση του Επιταφίου που εικονίζεται σε όλα τα Αντιμήνσια μέσα στους αιώνες και σε όλες τις Ορθόδοξες χώρες! Αν υπήρξε κάπου, κάποτε, κάποια εξαίρεση απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα…

Διερωτόμαστε και ρωτάμε με όλο μας τον σεβασμό τους αρμοδίους της Ι. Μ. Περιστερίου:

1) Η Αγ. Τράπεζα δεν εξεικονίζει τον Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου; Το Αντιμήνσιο που την αντικαθιστά δεν πρέπει να έχει ανάλογη παράσταση;

2) Όταν κάτι στη λατρεία έχει επικρατήσει παντού, πάντοτε, υπό πάντων και επί πάντας χωρίς να υπάρχει παραμικρός αντίλογος από κάποιον Άγιο δεν δημιουργεί εκκλησιαστική παράδοση, που πρέπει να είναι σεβαστή από όλους;

3) Μέχρι σήμερα τόσοι και τόσες χιλιάδες Άγιοι που ιερούργησαν σε ιερά Αντιμήνσια με την παράσταση του Επιταφίου δεν ήξεραν; Είμαστε εμείς σήμερα σοφότεροι των Αγίων και θα τους διορθώσουμε;

4) Υπάρχει λόγος να ανοίξει καινούριο μέτωπο της εκκλησιαστικής Ηγεσίας με την εκκλησιαστική μας παράδοση και με τον πιστό λαό;

Προς τι λοιπόν και αυτή η καινοτομία στο Περιστέρι;

8-2-2025

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΑΚΤΙΝΕΣ: Νέα περιφρόνηση της Παράδοσης στο Περιστέρι!

AYTH EINAI H NEA EΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ  ΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ. Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ.

Aνοικτή επιστολή Φιλοαθωνιτών στον Αγιορείτη μοναχό π.Ιωσήφ Β. (Δέκα προβληματισμοί)

ΣΧΟΛΙΟ: Θελήσαμε να γνωρίσουμε ολίγα ονόματα από τους εν λόγω επιστολογράφους, αλλά δεν κατέστη δυνατόν. Αν έχουν την καλοσύνη...να μας ενημερώσουν... ώστε να συμπεριληφθούν στην εν λόγω επιστολή!
Ευχαριστώ
Δημήτριος Εμμανουήλ

Aνοικτή επιστολή Φιλοαθωνιτών στον Αγιορείτη μοναχό π.Ιωσήφ Β.
(Δέκα προβληματισμοί)

Ευλογείτε, Γέροντα.

Διαβάσαμε το άρθρο σας με τίτλο «Ψηλαφητὸν σκότος» οι αιρετικές θέσεις τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου και των ομοϊδεατών του», που δημοσιεύτηκε σε ορισμένα ιστολόγια ( π.χ. https://choratouaxoritou.gr/?p=382701 και αλλού) και προβληματιστήκαμε πολύ.

Επειδή παρακολουθούμε το θέμα, σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή, για να σας θέσουμε κάποιους προβληματισμούς μας.

Σας παρακαλούμε, όποτε έχετε χρόνο, να μας απαντήσετε γραπτά με άρθρο σας στα ίδια ιστολόγια που δημοσίευσαν το άρθρο σας.

Όσοι σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή δεν είμαστε ούτε ακόλουθοι του συγκεκριμένου επισκόπου, ούτε συνήγοροί του, αλλά διαφωνούμε σε πολλά. Δεν επιθυμούμε προς το παρόν να δημοσιεύσουμε τις αντιρρήσεις μας, για να μην μπούμε και εμείς σε διαδικασίες, που δεν έχουν τελειωμό. Ίσως μελλοντικά σε άλλη γραπτή διαδικτυακή παρέμβαση να καταγράψουμε τα λάθη του συγκεκριμένου επισκόπου και γι΄αυτό το θέμα και για άλλα.

Προβληματισμός πρώτος

Στην αρχή του άρθρου σας γράφετε ότι απευθύνεστε σε κάποιον π. Γιγάντιο και τους ομοϊδεάτες του. Ψάξαμε στο αγιολόγιο της Εκκλησίας να δούμε αν υπάρχει Άγιος Γιγάντιος και βρήκαμε ότι ο Άγιος Γιγάντιος ήταν ένας εκ των 33 αποκεφαλισθέντων μαρτύρων από τον έπαρχο Αγρικόλα στην πόλη Μελιτινή και γιορτάζει στις 06 Νοεμβρίου.

Επομένως απευθύνετε το λόγο σε κάποιον, που φέρει το όνομα του Αγίου. Ποιος είναι αυτός και γιατί δεν τον κατονομάζετε; Είναι υπαρκτό πρόσωπο ή φανταστικό;

Γιατί υποβιβάζετε με αυτόν τον τρόπο ένα τόσο σοβαρό θέμα με το οποίο ασχολείσθε;;

Προβληματισμός δεύτερος

Απ΄ό,τιγνωρίζουμε, είστε κελιώτης μοναχός Αγιορείτης. Γνωρίζετε ότι βασικό γνώρισμα του Αγιορείτη μοναχού είναι η εφαρμογή της ακρίβειας στην εκκλησιαστική πρακτική. Σας ρωτάμε λοιπόν. Μήπως με βάση την ακρίβεια, που προβλέπεται από την εκκλησιαστική τάξη, έπρεπε να απευθυνθείτε στον π.Γιγάντιο και να καταθέσετε τους προβληματισμούς σας; Μήπως θα έπρεπε στη συνέχεια να απευθυνθείτε και στην προϊσταμένη αρχή του π.Γιγάντιου, ώστε να έχετε και τις τεκμηριωμένες απόψεις τους για το θέμα;

Γιατί διαλέξατε τον δρόμο του διαδικτύου; Μήπως σας κατέλαβε η κενοδοξία της διαφήμισης, γεγονός ανεπίτρεπτο για κάθε μοναχό;;

Επίσης, γνωρίζετε ότι, ως Αγιορείτης, υπάγεσθε στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Φαναρίου. Με την ενέργειά σας όμως αυτή κάνετε διαδικτυακή εκκλησιαστική εισπήδηση στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αφού κρίνετε τις απόψεις Μητροπολίτη της συγκεκριμένης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας. Αυτό το δικαίωμα από πού το αντλείτε;

Προβληματισμός τρίτος

Από τη μελέτη του άρθρου σας καταλάβαμε ότι ο σκοπός του άρθρου σας είναι η αναίρεση των αιρετικών θέσεων του Μητροπολίτου Περιστερίου και των ομοϊδεατών του για το θέμα του Εσταυρωμένου. Μόνο που ξεκινήσατε με ένα σοβαρό λάθος. Δεν γράψατε υπό ποιες προϋποθέσεις και συνθήκες εξετάζει ο συγκεκριμένος Μητροπολίτης το θέμα. Αυτό αποτελεί πρώτη διαστρεβλωτική πρακτική, ανεπίτρεπτη για έναν Αγιορείτη μοναχό.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι αντιγράφουμε από το σχετικό φυλλάδιο που κυκλοφόρησε και κάνετε κριτική, τα εισαγωγικά τα οποία είναι πολύ βασικά για την περαιτέρω εξέταση του θέματος.

Το ζήτημα.

«Μέσα στην Θεία Λειτουργία και ιδιαίτερα στην Θεία Ευχαριστία (στην Λειτουργία των Πιιστών) ζούμε τα γεγονότα της ιστορικής πορείας του Χριστού. Εφόσον πρόκειται για ιστορική πορεία, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει χρονολογική σειρά, τάξη και κανονική λειτουργική θέση των γεγονότων αυτών, που αποτυπώνονται στην Θεία Ευχαριστία. Η πορεία αυτή του Χριστού περιλαμβάνει, ως γνωστόν, το Πάθος με την Σταύρωσή Του, έπειτα τον Θάνατο με τον Ενταφιασμό Του, έπειτα την Ανάσταση και την Ανάληψή Του, και κατόπιν την Βασιλεία και τον Ερχομό Του ως Αναστημένου επάνω στην Αγία Τράπεζα για να Τον κοινωνήσουμε. Αυτό ακριβώς λέει ο λειτουργός στην αρχή της Αγίας Αναφοράς πριν από τον Καθαγιασμό των Αγίων Δώρων: «Θυμόμαστε [Χριστέ] τον Σταυρό, τον Τάφο, την τριήμερο Ανάσταση, την εις Ουρανούς Ανάβαση [= Ανάληψη], την εκ Δεξιών Καθέδρα [δίπλα στον Θεό Πατέρα], την δευτέρα και ένδοξη πάλι Παρουσία».

Εμείς σήμερα, μετά από αυτά και με αυτήν την ιστορική θέση και σειρά, δυστυχώς, προβήκαμε σε μία άστοχη και ατελέσφορη παρέμβαση, δηλ. προβήκαμε αυθαίρετα σε μία προσθήκη στην Θεία Ευχαριστία και τοποθετήσαμε ξανά και πάλι τον Σταυρό με τον Χριστό μόνιμα «Εσταυρωμένο της Μ. Παρασκευής» μετά την Βασιλεία και πίσω από την Άνω Καθέδρα, πίσω από την Αγία Τράπεζα, και μένει εκεί ο Χριστός αιώνια Εσταυρωμένος και νεκρός! Για να δούμε από κοντά τί σημαίνει αυτό το πράγμα. Το πίσω από την Αγία Τράπεζα μέρος, η μεγάλη κυκλική κόγχη του Ιερού Βήματος είναι «χώρος» της Βασιλείας του Θεού, καθώς εκεί ίστανται τα Τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, όταν λειτουργούμε. Την Σταύρωση που ακολουθεί κατά χρονολογική σειρά μετά το Πάθος του Χριστού, την απεικονίζουμε με τον Εσταυρωμένο αγιογραφημένο Χριστό, ο Οποίος τίθεται πάντοτε εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια πριν από την Αγία Τράπεζα και επάνω ακριβώς από την Ωραία Πύλη. Και τίθεται ακριβώς εκεί, γιατί εκεί είναι η θέση Του στην ιστορική πορεία Του, και μετά ακολουθούν τα υπόλοιπα γεγονότα, με κορυφαία την Ανάσταση του Χριστού και την Βασιλεία του Τριαδικού Θεού, όπως μας τα παραθέτει η ευχή που αναφέρεται παραπάνω. Όταν όμως, στην σειρά αυτής της ιστορικής πορείας τοποθετούμε ξανά έναν 2ο Εσταυρωμένο, τον «Εσταυρωμένο της Μ. Παρασκευής», πίσω από την Αγία Τράπεζα, στον χώρο που διατηρείται λειτουργικά και αποκλειστικά για τα Τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, σε αυτό το εσχατολογικό, όπως λέγεται, σημείο της κάθε εκκλησίας, αυτή η αυθαίρετη και αλλόκοτη ενέργεια συνιστά επανάληψη, στατικότητα και χρονικό πάγωμα του γεγονότος της Σταύρωσης. Η αυθαίρετη αυτή επανάληψη χρονικά τίθεται ξανά διπλασιασμένη μετά από τα γεγονότα που επακολούθησαν, δηλ. την Ανάσταση και την Ανάληψη του Χριστού και την Βασιλεία του Θεού. Επομένως, είναι μέγα ιστορικό, θεολογικό και λειτουργικό λάθος να έχουμε Σταύρωση-Ανάσταση-Ανάληψη και ξανά Σταύρωση, και μάλιστα εσαεί όλον τον χρόνο, όπως εμφαίνεται και στο παρακάτω διάγραμμα.

Δ 1 Σταύρωση →Ανάσταση→Ανάληψη→«Εσταυρωμένος» εσαεί

Το διάγραμμα από μόνο του αποκαλύπτει το θεολογικό πρόβλημα που προκύπτει από την λανθασμένη θεολογικά και αυθαίρετα μόνιμη τοποθέτηση του «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» μέσα στο Ιερό Βήμα και πίσω από την Αγία Τράπεζα. Με άλλα λόγια, η λανθασμένη τοποθέτηση, όπως θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, του «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» μέσα στο Ιερό Βήμα και πίσω από την Αγία Τράπεζα μάς γυρνάει πίσω στην Ιστορία, αλλοιώνοντας την ιστορική πορεία του Χριστού προς την Ανάσταση και την Βασιλεία, ανατρέποντας την γραμμική πορεία των χριστών γεγονότων και την πρόσληψή μας μέσω της Θείας Ευχαριστίας και της Θείας κοινωνίας του Σώματος του Χριστού στην Βασιλεία»

Δηλαδή πάτερ ό,τι γράφει ο Μητροπολίτης βρίσκονται μέσα στο πλαίσιο και τις εκκλησιολογικές διαστάσεις της Θείας Λειτουργίας. Δεν αποτελούν ανεξάρτητες θέσεις, όπως σας αρέσει να τις παρουσιάζετε. Είναι μέσα στα πλαίσια των συμβολισμών και τίποτε παραπέρα. Εξ άλλου το γράφει και παρακάτω.

«Όταν τελούμε Θεία Λειτουργία, τόσο η διάταξη και αναπαράσταση γεγονότων μέσα στην εκκλησία όσο και η λειτουργική τους σειρά ακολουθούν την ιστορική σειρά και πορεία των πραγμάτων, όπως φαίνεται κατά την πραγμάτωση της Θ. Λειτουργίας και όπως γνωρίζουμε όλοι μας τόσο στο Δωδεκάορτο όσο και κατά την Μεγάλη Είσοδο. Τα γεγονότα αυτά είναι, ως γνωστόν, με την εξής σειρά: Γέννηση του Χριστού (Πρόθεση) →τριετήςδημόσιοςβίοςκαιπορείατουΧριστούπροςτοΠάθος (ΜεγάληΕίσοδος) →ΜυστικόςΔείπνοςκαι [μετά] Σταύρωση (πάνω στην Ωραία Πύλη) →ΕνταφιασμόςκαιΑνάσταση (πάνωστηνΑγίαΤράπεζα) →Ανάληψη, ότανλέειολειτουργός«Ὑψώθητιἐπὶτοὺςοὐρανούς, ὁ Θεός, …», και Βασιλεία (πίσω από την Αγία Τράπεζα) →ΆνωΚαθέδρακαιΠαρουσίατηςΒασιλείαςμέσαστηνΙστορίαμετηννοητήΦανέρωσηκαιπραγματικήΠαρουσίατωνΤριώνΠροσώπωντηςΑγίαςΤριάδος (πίσω από την ΑγίαΤράπεζα). Γι’αυτόακριβώςπίσωαπότηνΑγίαΤράπεζακαίειεκείπάντοτετοακοίμητοκαντήλι, γιατί είναι χώρος της Βασιλείας και η Άνω Καθέδρα, και δεν καίει, όπως νομίζουν κάποιοι λανθασμένα σήμερα, για τον αυθαιρέτως εκεί το ποθετηθέντα «Εσταυρωμένο της Μ. Παρασκευής»… «η λανθασμένη τοποθέτηση του «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» πίσω από την Αγία Τράπεζα εκμηδενίζει την νοητή και πραγματική παρουσία της Βασιλείας του Θεού, και εγκλωβίζει την Θεία Λειτουργία ολοκληρωτικά μέσα στην Ιστορία, προκαλώντας εγκόσμια εσχατολογία και την συνεπαγόμενη παντελή απώλεια της Ανάστασης του Χριστού!… «Εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ἄρα ματαία ἡ πίστις ἡμῶν» (Α΄ Κορ. 15, 17). Επομένως, η άτοπη τοποθέτηση του «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» εκεί πίσω παραπέμπει σε μια ματαιότητα τού να πιστεύει κανείς ότι ο Χριστός τελικά αναστήθηκε, αφού παραμένει εσαεί μέσα στην Ιστορία σταυρωμένος και κρεμασμένος επάνω στον Σταυρό… Ο χώρος πίσω από την Αγία Τράπεζα δεν είναι μαυσωλείο νεκρού Θεού, όπως συμβαίνει με τους Ρ/Καθολικούς, αλλά είναι χώρος ζωντανού Τριαδικού Θεού και ζωντανός χώρος της Βασιλείας μέσα στην Ιστορία, δηλ. χώρος μετάβασής μας στον χώρο και τον χρόνο της ποθεινής Βασιλείας (λειτουργικός χωρόχρονος). Αυτό ακριβώς συνιστά το μέγα θεολογικό πρόβλημα της τοποθέτησης του «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» αντι-παραδοσιακά πίσω από την Αγία Τράπεζα. Και είμαστε ακόμη μακριά, απ’ ό,τι φαίνεται, για να αποκτήσουμε πραγματικό λειτουργικό ήθος με κέντρο την Ανάσταση του Χριστού και την εσχατολογική νοσταλγία της Βασιλείας…

Την ίδια λογική ακολουθεί ο συγκεκριμένος επίσκοπος και σε ό,τι γράφει στις παρακάτω παραγράφους με τίτλους : «Η σύγχυση μεταξύ του «περιεχομένου του Εσταυρωμένου» και της «χωροταξικής τοποθέτησής Του» καθώς και «Η δομή και η μαρτυρία της Θείας Λειτουργίας».

Προβληματισμός πέμπτος

Το άρθρο σας έχει τον τίτλο «««Ψηλαφητὸν σκότος» οι αιρετικές θέσεις τοῦΜητροπολίτου Περιστερίου και των ομοϊδεατών του». Γνωρίζετε όμως ότι η κρίση για απόψεις εκκλησιαστικών προσώπων είναι αρμοδιότητα Συνόδου Ορθοδόξων επισκόπων. Εσείς αναγορεύσατε τον εαυτό σας σε Σύνοδο; Αυτά προβλέπουν οι εκκλησιαστικοί κανόνες;

Προβληματισμός έκτος

Ας υποθέσουμε πάτερ, ότι, ό,τι γράφει ο Μητροπολίτης, είναι αιρετικά.

Επειδή τα δημοσιεύει γραπτώς και τα κηρύττει δημοσίως, έχουμε διδασκαλία αιρέσεως «γυμνή τη κεφαλή». Τι προβλέπουν οι ιεροί κανόνες γι΄αυτή την περίπτωση; Μέχρι να συγκληθεί Σύνοδος Ορθοδόξων επισκόπων, για να κρίνει τις συγκεκριμένες απόψεις, πώς πρέπει να αντιδράσουν οι διαφωνούντες; Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν κανόνες που πρέπει να εφαρμόσουν οι χριστιανοί στους οποίους απευθύνεστε; Γιατί φοβάστε να προτείνετε τρόπους αντίδρασης σε όσους ασπάζονται τις θέσεις σας για το συγκεκριμένο θέμα;

Προβληματισμός έβδομος

Τελικά, δεν μας δώσατε την απάντηση. Είναι σωστή η θέση του Εσταυρωμένου σήμερα στο ιερό βήμα; Αν ναι, τότε είναι λάθος ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης και όλοι όσοι υποστηρίζουν τα ίδια με αυτόν. Γνωρίζετε ποια είναι η θέση του παραπάνω Αγίου για το θέμα; Αν ναι, γιατί δεν την παρουσιάζετε;

Προβληματισμός όγδοος

Υπάρχουν κάποιες απόψεις σας, που μεταφράζουν λάθος πατερικά χωρία, όπως το παρακάτω.

Γράφετε τα εξής: «Ἴσωςδὲν γνωρίζει (ο π.Γιγάντιος) ὅτι, ὅταν οἱ πιστοὶ δοῦν τὸν Σταυρὸ ἐνθυμοῦνται τον Ἐσταυρωμένο, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων· «ὅταν γὰρ ἴδωσι τὸν Σταυρόν, ὑπομιμνήσκονται τοῦ Ἐσταυρωμένου». Βλέπεις ὅτι ἡ Ἐκκλησία Ἐσταυρωμένο – προσκυνᾶ; Προσκυνᾶς τὸν Σταυρό; Προσκυνᾶς καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό».

Φαίνεται καθαρά η αλλοίωση και διαστρέβλωση του συγκεκριμένου χωρίου του Αγίου Κυρίλλου. Άλλο «υπομιμνήσκονται του Εσταυρωμένου» και άλλο «Προσκυνούν τον Εσταυρωμένο». “Το αρχαίο ρήμα “προσκυνώ” σήμαινε “υποκλίνομαι σε ένδειξη υποταγής, φιλώντας τα χέρια ή τα πόδια κάποιου” (Μπαμπινιώτης, “Ελληνικό Λεξικό”, σελ. 868). Όταν ο Σταυρός δεν είναι αγιογραφημένος προσκυνώ το Σύμβολο.

Η άποψη σας ήταν άποψη που καλλιεργούσαν οι εικονομάχοι. Τότε, στην εποχή της εικονομαχίας, που αφαίρεσαν τις εικόνες, άφησαν μόνο τον Σταυρό.’Ελεγαν οι εικονομάχοι ότι προσκυνώντας τον Σταυρό, προσκυνάτε και τον Εσταυρωμένο.

Προβληματισμός ένατος

Προκειμένου να αποδείξετε, ότι υπάρχουν τροπάρια, που αναφέρονται στον Εσταυρωμένο, χρησιμοποιείτε πολλά από την Παρακλητική, αλλά μόνο αποσπασματικά, γιατί όλα τα τροπάρια είναι συνδεδεμένα με το γεγονός της Ανάστασης.π.χ.

Σταυρῷ προσηλωθείς, ἑκουσίως Οἰκτίρμον, ἐν μνήματι τεθείς, ὡς θνητὸς Ζῳοδότα, τὸ κράτος συνέτριψας, Δυνατὲ τῷ θανάτῳ σου. Σὲ γὰρ ἔφριξαν, οἱ πυλωροὶ οἱ τοῦ ᾅδου· σὺ συνήγειρας, τοὺς ἀπ᾿ αἰῶνος θανόντας, ὡς μόνος φιλάνθρωπος.

Χριστὸς ὑψοῖ με σταυρούμενος, Χριστὸς συνανιστᾷ με νεκρούμενος, Χριστός μοι ζωὴν χαρίζεται· ὅθεν ἐν εὐφροσύνῃ χεῖρας κροτῶν, ᾄδω τῷ Σωτῆρι, ἐπινίκιον ᾠδήν· ὅτι δεδόξασται. κ.α.

Αυτή η επιμονή σας μπορεί από κάποιους να θεωρηθεί ΘΕΟΠΑΣΧΙΤΙΚΗ, επειδή απομονώνετε τον Σταυρωθέντα Χριστό από την Ανάσταση. Μεταφέρετε τη σωτηριολογία μόνο στη Σταύρωση και βάζετε σε δεύτερη μοίρα την Ανάσταση. Ο Θεάνθρωπος, όμως, και πάσχει και σώζει και μέσα από το πάθος και την Ανάσταση ενεργείται η Θέωση, κατά χάρη.

Επειδή κάνετε και αναφορά στο ναό της Αναστάσεως, σας ρωτάμε, γιατί μέσα στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού δεν υπάρχει Εσταυρωμένος;

Προβληματισμός δέκατος

Γράφει ο Μητροπολίτης.

«Οι Ρ/Καθολικοί και οι Προτεστάντες έχουν έναν «Εσταυρωμένο», τον αποκαλούν έτσι παντού και πάντοτε (γαλλιστί crucifié, αγγλιστί crucified) και τον τοποθετούν πάντοτε πίσω από την Αγία Τράπεζα, επειδή για αυτούς εκεί αποκορυφώνεται η αποστολή του Χριστού επί της γης, καθώς η Ανάσταση είναι κάτι απόμακρο, υποδεέστερο, καθόλου «χειροπιαστό», και περιήλθε σε δεύτερη μοίρα μέχρι την ουσιαστική εξαφάνισή Της… Με άλλα λόγια, η έμφαση και η συναισθηματική επικέντρωση στον Εσταυρωμένο Χριστό, γεγονός ορατό και χειροπιαστό…, απομείωσε την Ανάσταση, γεγονός «νοητό, αόρατο και μη χειροπιαστό» και την εξαφάνισε εντελώς από την ζωή των ανθρώπων. Εδώ έγκειται και ο πειρασμός της απιστίας: το «ορατό» να δίδει συναισθηματική σιγουριά και εξασφάλιση, ενώ το «αοράτως συνών» της Θείας Λειτουργίας, όταν μάλιστα επικαλύπτεται στην ίδια του την θέση πίσω από την Αγία Τράπεζα και από το «ορατό», να εκμηδενίζεται και να εξαφανίζεται…»

Για όλα τα παραπάνω γιατί δεν εκφράζετε άποψη; Είναι σωστά ή λάθος;

Σεβαστέ Γέροντα,

Υπάρχουν και άλλα, που θα μπορούσαμε να γράψουμε, αλλά δεν θα επεκταθούμε προς το παρόν περισσότερο.

Μας παραξενεύει, όμως, ότι ασχολείσθε με πάθος με ένα θέμα που αποτελεί υπόθεση μιας άλλης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, στην οποία δεν ανήκετε, κωφεύετε όμως και δεν μιλάτε για τα άλλα εγκλήματα που είναι κοινά και απασχολούν το ορθόδοξο πλήρωμα σήμερα. Εννοώ τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και τις συνέπειές της, όπως είναι το Ουκρανικό ζήτημα.

Σήμερα, Γέροντα, στην Ουκρανία χριστιανοί σκοτώνουν χριστιανούς εξ αιτίας λανθασμένων εκκλησιαστικών πρακτικών, αλλά σφυρίζετε και εσείς αδιάφορα, όπως όλοι οι επίσκοποι της Ελλαδικής Εκκλησίας και σύσσωμο το Άγιο όρος. Δεν σας απασχολεί, Γέροντα, η εκκοσμίκευση της εκκλησίας, η αλλοίωση του ορθοδόξου φρονήματος του ελληνικού λαού, η καθιέρωση γάμου ομοφυλοφίλων, η υποταγή της Ελλαδικής Εκκλησίας στο άθεο κράτος και πολλά άλλα ;

Έχουμε την άποψη, ότι με τη συγκεκριμένη διαδικτυακή παρέμβαση αναζωπυρώσατε ένα παθολογικό ζηλωτισμό. Ευχόμαστε να κάνουμε λάθος.

Φιλοαθωνίτες Ορθόδοξοι

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΝΕΑ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ : Aνοικτή επιστολή Φιλοαθωνιτών στον Αγιορείτη μοναχό π.Ιωσήφ Β. (Δέκα προβληματισμοί)

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΟΥΒΑΡΙ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ  ΜΑΣ ΤΥΛΙΞΕΙ Ο ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΟΤΙ Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  ΚΑΙ ΟΤΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΚΕΝΩΣΗ, ΤΗΝ ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΛΛΙΝΓΚ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤ Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ! Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.

ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΛΥΠΗ ΜΑΣ ΘΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΔΥΟ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΟΠΟΙΟΥ ΘΕΛΕΙ, ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΜΕ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗ.

Η Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ, ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!!!

«Ψηλαφητὸν σκότος»1 οἱ αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του.

«Ψηλαφητὸν σκότος»1 οἱ αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του.
Ἅγιον Ὄρος 11 Νοεμβρίου 2024.

Ὑπὸ Ἰωσὴφ Μοναχοῦ Βιγλιώτου.

Τὸ κείμενο τῶν ἀπαντήσεων ξεπέρασε τὸ ἐπιστολικὸ ὅριο.
«Τὸ σύντομο ἀπαιτεῖ νὰ παραλειφθοῦν πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα, ἐνῷ τό νὰ θέλει ὁ λόγος νὰ εἶναι ὁλοκληρωμένος, σημαίνει ἡ γραφή μας νὰ φθάση σὲ μῆκος»2 λέγει ὁ Ἅγιος Φώτιος. Σὲ προϊδεάζω, π.Γιγάντιε, καταγράφοντας, ὑπὸ μορφὴν περιεχομένων, ποιά εἶναι τὰ θέματα ποὺ θὰ προσεγγιστοῦν.
Α΄. Ἀποδεικνύεται ὅτι ὅ,που κι ἂν τοποθετηθεῖ ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός, δὲν εἶναι «στατικός, ἀκίνητος καὶ αἰώνια νεκρὸς» πού θέλει ὁ Μητροπολίτης. Διαφορετικὰ θὰ πιστεύαμε σὲ ἕναν πεθαμένο, νεκρό, ἄρα ἀνύπαρκτο Θεό.
Β΄. Κονιορτοποιεῖται ἡ βλάσφημη θέση τοῦ Μητροπολίτη, ὅτι τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἔχουμε σῶμα «πεθαμένου Θεοῦ», γιατί ἂν ἦταν ἔτσι θὰ εἴχαμε Θεοεγκατάλειψη γιὰ τρεῖς ἡμέρες. Αὐτὸ συνιστᾶ Ἀρειοθεοπασχίτικη αἵρεση.
Γ΄. Ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης ὑποστηρίζει ἀναληθῶς ὅτι ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι συνήθεια μόνο τῶν Λατίνων, ἐνῷ, δυστυχῶς γι’ αὐτὸν, ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι βασικὴ προϋπόθεση στὸ νὰ εἶναι ἢ νὰ γίνει κάποιος Χριστιανός. Ἐπίσης ἡ ἐκ μέρους του… «βάπτιση» τοῦ Ἐσταυρωμένου σὲ Τίμιο Σταυρὸ εἶναι πρωτάκουστη. Ἀποδεικνύεται τὸ βλάσφημο τῶν συλλογισμῶν αὐτῶν.
Δ΄. Ἀποδεικνύεται ἀνακριβὲς ὅτι τὶς Παρασκευὲς δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ Ἐσταυρωμένο.
Ε΄. Παράθεση ὕμνων ποὺ καταρρίπτουν τὸν ἰσχυρισμό τοῦ Μητροπολίτη ὅτι «δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ὕμνος, ἕνα τροπάριο ποὺ νὰ ἀναφέρεται σὲ ‘’Ἐσταυρωμένο’’ καί σέ λατρεία Ἐσταυρωμένου». Ἀποδεικνύεται, ἐπίσης, ὅτι ἡ ἄστοχη εἰρωνικὴ προσηγορία ἐκ μέρους τοῦ Μητροπολίτη «Ἐσταυρωμενολάτρες» περιποιεῖ ὑψίστην τιμὴν γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἐνῷ προσιδιάζει εὔστοχα, ἡ ἀπὸ μέρους τῶν εὐσεβῶν στοὺς ἐχθροὺς τῆς λατρείας τοῦ Ἐσταυρωμένου ἡ ἐπωνυμία, «Ἐσταυρωμενομάχοι».
ΣΤ΄. Ἰσχυρίστηκε ὅτι μετὰ τὴν Ἀνάσταση – Ἀνάληψη δὲν ἐπανερχόμαστε ποτὲ στὴν Σταύρωση. Τὰ ἐπιχειρήματα ἀποδεικνύουν τὸ ἀντίθετο.
Ζ΄. Ἀβάσιμος ὁ ἰσχυρισμός του ὅτι ἡ ἐπικέντρωση στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ ἐξαφάνισε τὴν Ἀνάσταση. Τὰ ἐπιχειρήματα ἀποδεικνύουν τό ἀντίθετο.
Η΄. Κατάρριψη τοῦ πρωτοφανοῦς …«ἐπιχειρήματος» ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὑπάρχει ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὅτι δὲν ἔχει θέση τίποτε ἄλλο ἐκεῖ.
Θ΄. Κατάρριψη τῆς βλάσφημης θέσης ὅτι δὲν σώζει ἡ Σταύρωση παρὰ μόνο ἡ Ἀνάσταση.
Ι΄. Κατάρριψη τῆς χλευαστικῆς τοποθέτησής του ἀπέναντι στὸν κλαυθμό καὶ ἰδιαίτερα τήν Μεγάλη Παρασκευή.
ΙΑ΄. Ἐσταυρωμένοι στὸ Ἅγιον Ὅρος. Γιατί στὸν Νάρθηκα τριῶν Μονῶν. Τί ἐπικρατοῦσε παλαιότερα καὶ τί ἐπικρατεῖ σήμερα.

Τὰ εὔστοχα ἐρωτήματα ποὺ μοῦ ἀπηύθυνες ἐσὺ καὶ ἄλλοι σεβαστὲ μου ἐν Χριστῷ π. Γιγάντιε, μὲ ἀνάγκασαν νὰ πάρω εὐλογία, καὶ μὲ θερμὴ δέηση γιὰ θεία φώτιση, ἔλευσης ἐπ’ ἐμέ, τοῦ εὐτελοῦς καὶ νάνου, ἂν καὶ παντελῶς ἀνάξιος, μικρᾶς ἀκτῖνας θείου φωτὸς ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ σοῦ γράψω γιὰ τὸ φλέγον ζήτημα τῆς ἀποπομπῆς τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα Ναῶν.
Ἐπειδὴ κατὰ τὸν Σολομῶντα «παγίς (: παγίδα) ἰσχυρά ἀνδρὶ τὰ ἴδια χείλη»3 ὡς ἀφετηρία καὶ πρώτη πηγὴ ἄντλησης γιὰ τὴν χάραξη αὐτῶν τῶν γραμμῶν θὰ χρησιμοποιηθεῖ τὸ 25σέλιδο κείμενο4, τευχίδιο ποὺ συνέγραψε ὁ ἐπίσκοπος, μὲ τίτλο «Ἡ λανθασμένη θεολογικά…»5 «εἰ δὴ Ὁμήρου (ἐδῶ : μητροπολίτου) ταῦτα»6, ( : ἐὰν βέβαια εἶναι τοῦ Μητροπολίτου αὐτά τά γραπτά ).
«Σκάβοντας ἐκεῖ μὲ τὸν λόγο, ἂς ἀνακαλύψωμε τὴν εὐρισκόμενην στὸ βάθος ἀπάτη»7 ὅπως ἔλεγε καὶ συνήθιζε νὰ κάνει ὁ Ἁγιορείτης Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς.

Α΄. Ἂς ἀκούσουμε πρῶτα τί πρεσβεύει καὶ διακηρύττει ὁ ἐπίσκοπος. «καὶ μένει ἐκεῖ ὁ Χριστὸς αἰώνια Ἐσταυρωμένος καὶ νεκρὸς»8. Διαβάζοντας «πάρα κάτω» τὸ ἐπίμαχο κείμενο, μένουμε ἄφωνοι. «Ὁπότε μένοντας ἐκεῖ πίσω σταυρωμένος καὶ κρεμασμένος ὅλον τὸν χρόνο, δὲν ἔχει ἀναστηθεῖ !…»9 sic καὶ «πιὸ κάτω» (μετὰ τὸ πέρας τῆς Θ.Λειτουργίας). «βρισκώμαστε στὴ συνέχεια μπροστὰ σὲ ἕναν Χριστὸ μόνιμα ‘’Ἐσταυρωμένο’’ καὶ πεθαμένο…καί μάλιστα πεθαμένο ἐκεῖ ὅλον τὸν χρόνο… Ἀπελπισία !…»10 sic.
Ἄθελὰ του τὰ ἔγραψε ὁ Μητροπολίτης; Ἐν γνώσει του ἢ ἐν ἀγνοίᾳ; «οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν (: δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει). Μὲ αὐτή, ὅμως τὴ συλλογιστικὴ γραπτή του (εὐτυχῶς γιὰ ἐμᾶς), ἀποτύπωση καὶ ἔκφραση, κατρακυλᾶ σὲ ἀσεβῆ καὶ αἱρετικὰ βάραθρα (δυστυχῶς γι’ αὐτόν).
Οἱ ἁγιογράφοι, ζωγράφοι καὶ φωτογράφοι, ὅταν ἀποτυπώνουν ἕνα θέμα δημιουργοῦν τὴν αἴσθηση ὅτι τὸ στιγμιαῖο γεγονὸς παρέμεινε αἰωνίως ἔτσι;
Οἱ ἄνεμοι πάντα λυσσασμένοι; Πάντα τὰ κύματα βουνὰ κι ὁ ναυτικός… «παγωμένος» (στατικὸς αἰώνια) στὸ κατάρτι, τὰ πανιά; Ὁ ἀθλητὴς αἰωνίως στὸν ἀέρα; «Μὰ ἔτσι τὸν ἀποτύπωσε ὁ φακός». Αἰώνιο τὸ ἅλμα; Δὲν εἶχε πρὶν καὶ μετά ἡ ζωὴ τοῦ ἀθλητῆ; Οὔτε ἐφημερόπτερο ποὺ ζεῖ τὸ πολὺ μιὰ μέρα; Οὔτε δευτερόλεπτο ἕνα; Μὲ τὰ δυὸ τὰ χέρια κάτω πάντα ὁ ἐπίσκοπος; Δὲν τὰ σήκωσε ποτὲ νὰ πεῖ : «Ἵλεως, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν Δέσποτα ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν…»;
Συχνὰ οἱ ἁγιογράφοι εἰκονίζουν τοὺς Ἁγίους Μάρτυρες μὲ τοὺς δημίους νὰ κρατοῦν φάσγανον (: ξίφος) ἐλάχιστα πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τοὺς λαιμούς τους. Τί σημαίνει αὐτό; Οἱ Ἅγιοι δὲν φονεύτηκαν; Δὲν ἁγίασαν; Καὶ πῶς τοὺς γιορτάζουμε; Καὶ πῶς ἔρχονται ὅταν τοὺς καλοῦμε σὲ βοήθεια; Ποιός ἄφρων θὰ ἐκφράσει τὴν ἄποψη ὅτι ὁ στατικὰ εἰκονιζόμενος ἐπὶ αἰῶνες ἐντὸς τῆς φάτνης ἢ τοῦ Ἰορδάνου Χριστός, εὑρίσκεται μέχρι σήμερα, «στατικὸς καὶ ἀκίνητος ἐκεῖ, ‘’αἰωνίως’’ ‘’ἐσαεὶ’’», ὅπως ὑποστήριξε ὁ Μητροπολίτης γιὰ τὸν εἰκονιζόμενο Ἐσταυρωμένο;
Μὲ μεγάλη δόση εἰρωνείας γιά τόν Ἐσταυρωμένο Χριστό ὁ γράψας τὸ ἐπίμαχο τευχίδιο ἀναφέρει ὅτι ὁ…« ‘’Ἐσταυρωμένος’’ δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει γιατί εἶναι πεθαμένος ἐπάνω στὸν σταυρό, καὶ ὡς ἐκ τούτου στατικὸς καὶ ἀκίνητος ὁλόκληρο τὸν χρόνο… Λέμε ποτὲ σὲ ἀκίνητο καὶ πεθαμένο “Ἔλα”; Ἀστεῖα πράγματα! Ἔρχεται αὐτὸς ποὺ κινεῖται»11 sic.
Ἀναφωνοῦμεν ἀπὸ ἔκπληξη γιὰ τὸ ἄκουσμα. «Ἡμέτερος εἶ (: δικός μας εἶσαι) ἢ τῶν ὑπεναντίων»12; καὶ αὐτοστιγμεὶ ἀπὸ τὸ ἄκουσμα ὁ νοῦς μας ταξιδεύει στὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. «οἱ παραπορευόμενοι (: οἱ περαστικοὶ) ἐβλαστήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ λέγοντες»13 παραπλήσια τῶν ἀνωτέρω. Καί ὁ προφήτης ὁ μέγας Δαυΐδ ἐκεῖνος προεῖδε τὰ περὶ τοῦ Σταυροῦ γεγονότα, τὴν εἰρωνεία, τὴν χλεύη, τὸν γέλωτα. «πάντες οἱ θεωροῦντες με ἐξεμυκτήρισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν»14. Στὰ χρόνια τοῦ χρυσοῦ στὴ γλῶσσα Ἰωάννου, ἐπικρατοῦσαν, ὅπως καὶ σήμερα, τυφωνικοὶ ἄνεμοι σύγχυσης καὶ ἀθεΐας. «Κἄν (καὶ ἐὰν) εἴπωμεν ὅτι ὁ Ἐσταυρωμένος ζῇ, γέλως εὐθύς, καίτοι (ἂν καὶ) τῆς οἰκουμένης βοώσης ἁπάσης, καὶ πάλαι καὶ νῦν . τότε μὲν ἀπὸ τῶν σημείων (θαυμάτων), νῦν δὲ ἀπὸ τῶν ἐπιστρεψάντων. οὐ γὰρ δὴ (δὲν εἶναι λοιπόν) νεκροῦ ταῦτα τὰ κατορθώματα!».15 Ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης. «εἰρωνεύεστε καὶ παίζετε μὲ πράγματα ποὺ δὲν εἶναι παιχνίδια».16

Β΄. Κι ἐνῷ ταξιδεύουμε μέσα στὸ κείμενο σὰν σὲ φουρτούνα, ξαφνικά (! ) θεατὲς σὲ νέο ναυάγιο! Δημιουργεῖ φρίκη τὸ ἄκουσμα! Ἄκουσον, ἄκουσον ! Ὅτι τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν τελεῖ Θεία Λειτουργία ἡ Ἐκκλησία «ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν προσφέρει Σῶμα “πεθαμένου Θεοῦ”» (!!!) στοὺς ἀνθρώπους…»17 sic. (Τὰ θαυμαστικὰ εἶναι δικά μας).
Κάποιοι, λέγει ὁ Μ.Βασίλειος, προξενοῦν «ἀφορμάς πρὸς τὸ κατασμικρύνειν τοῦ Μονογενοῦς τὴν θεότητα»18, ξεχνῶντας ὅτι «ὁ Χριστὸς εἶναι «ἀχρόνως τῷ Πατρὶ συννημένος»19 καὶ ὅπου Σταυρός, ἐκεῖ καὶ ὁ Χριστός, ἐκεῖ καὶ ὁ Πατήρ. «Σῶμα πεθαμένου Θεοῦ» !!! Πρέπει νὰ ἔχει κανεὶς πολὺ τόλμη, μεγάλο θράσος, ἢ μεγάλη ἀνοησία γιὰ νὰ γράψη κάτι τέτοιο. Ἂν γιὰ τρεῖς ἡμέρες ὁ Χριστὸς ἦταν πεθαμένος, (κατὰ τὸν συγγραφέα), τότε ὀλόσωστα θεολόγησε ἕνας ἄγνωστος μὴ θεολόγος καὶ πρὸς τὸ παρόν, ὄχι θερμὸς πιστός, περαστικὸς ἀπὸ ἐμᾶς, διαβάτης προσκυνητής, ὁ ὁποῖος εἶπε εὐφυῶς. «Τότε, σύμφωνα μὲ αὐτόν, γιὰ τρεῖς μέρες δὲν εἴχαμε Θεό». Ἂν δὲν διαμαρτύρονται οἱ ὑπεύθυνοι, φωτίζει ὁ ἐν Τριάδι ἀληθὴς καὶ μόνος ζῶν Θεός, καὶ «οἱ λίθοι κεκράξονται»20 ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ «λίθου ὃν ἀπεδοκίμασαν»21, «ἡ δὲ πέτρα ᾖν ὁ Χριστὸς»22. Κι ἂν κάποιος διαμαρτυρηθεῖ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας (τοῦ Χριστοῦ πού εἶπε) «ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ»23, τότε αἴρουν «λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ’ αὐτὸν»24.
Ὅσοι χλεύασαν τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὴν θεϊκὴ Του δύναμη, ὑπέπεσαν ἀνοήτως στὶς αἱρέσεις τοῦ Ἀρείου, τῶν μαθητῶν τοῦ Ἀνομοίου (Ἀετίου καὶ Εὐνομίου, Δ΄αἰῶνας) καὶ τῶν Θεοπασχιτῶν (Ε΄αἰῶνας). Λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς. «Ὁ Ἄρειος ἐπιμένων στὴν ἁπλότητα τοῦ Θεοῦ ἐθεώρει ἀφρόνως κτίσμα τὸν Υἱὸν καὶ ἔλεγε πολυθέους τούς μὴ φρονοῦντας οὕτως, ὡς δοξάζοντας δῆθεν πολλά, ἀγνοῶν ὁ ταλαίπωρος ὅτι γίνεται αὐτὸς ἄθεος καὶ πολύθεος, κατατέμνων εἰς κτιστὰ καὶ ἄκτιστα τὸν ἕνα Θεὸν καὶ διὰ τοῦ Υἱοῦ καταβιβάζων καὶ τὸν Πατέρα σὲ κτίσμα»25. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν Ἄρειο, ὁ Χριστὸς δὲν διέφερε τῶν κοινῶν νεκρῶν γιατί ἦταν κτίσμα. Ὡς ἐκ τούτου ὁ νεκρὸς ἐπὶ Σταυροῦ Χριστός, κατ’ αὐτόν, ἦταν ἕνα κοινὸ σῶμα χωρὶς τὴν θεότητά Του. Οἱ Θεοπασχίτες πάλι, σύμφωνα μὲβ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Δαμασκηνὸ «λένε ὅτι μαζὶ μὲ τὴν σάρκα τοῦ Λόγου ἔπαθε καὶ ἡ θεότητά του»26, ὁπότε μὲ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἕνα «σῶμα πεθαμένου Θεοῦ»27, δηλαδὴ ἀπουσία Θεοῦ ὅπως προείπαμε. Σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα τῶν παλαιῶν (Ἀρειοθεοπασχιτῶν ) καὶ τῶν σημερινῶν ὁμοίων τους Ἐσταυρομενομάχων, συμφωνοῦν στὸ ὅ,τι ἕνας τέτοιος Ἀρειοθεοπασχίτης Χριστὸς δὲν ἀκούει στὸ κάλεσμα «Ἔλα», γιατί, σύμφωνα μὲ αὐτοὺς εἶναι αἰώνια νεκρός. Ἀλλά, ξεδιαλύνει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων. «Οὐ γὰρ ἦν ἄνθρωπος εὐτελής (: τιποτένιος) ὁ πάσχων, ἀλλὰ Θεὸς ἐνανθρωπήσας».28 καὶ ὁ θεόληπτος Δαμασκηνὸς. «οὔτε γὰρ τὰ ἀνθρώπινα ἀνθρωπίνωςν ἐνήργησεν – οὐ γὰρ ψιλός (: ἁπλοῦς ) ἦν ἄνθρωπος – οὐδὲ τὰ θεῖα κατὰ Θεὸν μόνον – οὐ γὰρ ἦν (: γιατί δὲν ἦταν) γυμνός (: μόνον) Θεός – ἀλλὰ Θεὸς ὁμοῦ ὑπάρχων καὶ ἄνθρωπος»29. «Μὴ σὺ γε τοῖς βροτέοισιν ἀτιμάζεις θεότητα»30 (μετάφρ. ἡμέτερη) : Ἐσὺ βέβαια μὴν ἀτιμάζεις τὴν θεότητα γιὰ τ’ ἀνθρώπινα. Ἐν προκειμένῳ. Βλέπεις ἄνθρωπο νεκρό; Ναὶ ἀλλὰ εἶναι Θεός. «βροτός (: ἄνθρωπος) ἀλλὰ Θεὸς»31.
Ἔτσι λοιπόν, ἀκούει τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές. Δὲν εἶναι νεκρὸς Θεὸς, ὁ Χριστός. Τὸ ὅτι ὁ συγγραφέας τοῦ τευχιδίου καταφέρεται ἐναντίον τοῦ Ἀρείου, τῶν Λατίνων κ.λπ. δὲν μᾶς ἐνθουσιάζει καθόλου. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς τακτικὴ εἶχαν διάφοροι αἱρετικοί, ὅπως π.χ. ὁ Καλαβρὸς Βαρλαάμ. Ἔγραφε ἐναντίον τῶν Λατίνων, ἀλλὰ τεχνιέντως τοὺς ὑποστήριζε, ἕως ὅτου ὁ Ἁγιορείτης Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς τόν ἀντιλήφθηκε, ξεσκέπασε καὶ κονιορτοποίησε.

Γ΄. Σὲ μιὰ ἄλλη σελίδα (σελ.22), τό «κίτρινο βιβλίο» ἀναπτύσσει μιὰ ἄλλη πρωτάκουστη καὶ κατάπτυστη θεολογία. Λέγει. «ἡ Ἐκκλησία σταυροπροσκυνᾶ -στὶς 14 Σεπτεμβρίου καὶ τὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως- καὶ ὄχι ἐσταυρωμενο προσκυνᾶ» (!!!) «ἐνῷ τὸν Ἐσταυρωμένο μόνο τὴν Μ.Παρασκευή (!!!) καὶ γιὰ μιὰ μόνο ἡμέρα (!!!). Διότι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε καὶ δὲν βρίσκεται ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν λέγεται πλέον Ἐσταυρωμένος ἀλλὰ Τίμιος Σταυρός…» (!!!). (Τὰ θαυμαστικὰ εἶναι δικά μας).
Πὲς μου ποῦ τὸ βρῆκες ; Ποῦ τὸ γράφει αὐτό ; Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει. «Πόθεν (ἀπὸ ποῦ ἦλθες) εἰς τούτους τοὺς ὄντως ἀφωτίστους καὶ πολυσκίους λόγους ἐλήλυθας, ὦ φιλόσοφε»; λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς 32 . Ξένον ἄκουσμα! Ὄντως ξένον! Ἀλλότριον τῆς Ἐκκλησίας! Τί νὰ πρωτοσχολιάσει κανείς! Τὰ «ἄθεα γράμματα» ποὺ ἔλεγε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τί λέγει «ὁ πρωτοστάτης τοῦ δράματος;»33. «Ἡ ἐκκλησία» ὅπως λέγει «σταυροπροσκυνᾶ καὶ ὄχι Ἐσταυρωμενο – προσκυνᾶ»; Ἴσως δὲν διάβασε αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ὅτι, ὅπου εἶναι τὸ σημεῖο τοῦ Χριστοῦ ἐκεῖ εἶναι καὶ Αὐτὸς (ὁ Χριστός). «Ἔνθα γὰρ ἂν ᾖ τὸ σημεῖον, ἐκεῖ καὶ αὐτὸς ἔσται»34 . Οὔτε τὸ ἄλλο ποὺ λέει ὁ ἴδιος, ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένα στὸν Θεὸ τὰ προσκυνοῦμε προσφέροντας τὸν σεβασμὸ στὸν ἴδιο. «Πάντα τοίνυν τὰ Θεῷ ἀνακείμενα προσκυνοῦμεν, αὐτῷ (σ’ αὐτὸν) τὸ σέβας προσάγοντες».35 Ἴσως δὲν γνωρίζει ὅτι ὅταν οἱ πιστοὶ δοῦν τὸν Σταυρὸ ἐνθυμοῦνται τόν Ἐσταυρωμένο, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων. «ὅταν γὰρ ἴδωσι τὸν Σταυρόν, ὑπομιμνήσκονται τοῦ Ἐσταυρωμένου»36. Βλέπεις ὅτι ἡ Ἐκκλησία Ἐσταυρωμένο – προσκυνᾶ; Προσκυνᾶς τὸν Σταυρό; Προσκυνᾶς καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό.
Καὶ ἄν, κατὰ τὴν ἄποψή του μετὰ τὴν Σταύρωση δὲν λέγεται Ἐσταυρωμένος ἀλλὰ Τίμιος Σταυρός, γιατί ὁ τῆς Ἀναστάσεως Ἄγγελος τὸν ἀποκαλεῖ Ἐσταυρωμένο; «οἶδα γὰρ ὅτι Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ἐσταυρωμένον»37. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. «ἡμεῖς δέ (: ἐμεῖς ὅμως) κηρύσσομεν Χριστὸν Ἐσταυρωμένον»38. Ὁ ἴδιος πάλι. «οὐ γὰρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή (: δὲν ἔκρινα νὰ γνωρίζετε κάτι ἄλλο παρὰ) Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦτον Ἐσταυρωμένον»39 Καὶ τὸ ἄλλο σπουδαῖο ποὺ ἔστειλε στοὺς ἀνόητους Γαλάτες. «Ὦ ἀνόητοι Γαλάτες. ποιός σᾶς φθόνησε καὶ δὲν πείθεσθε στὴν ἀλήθεια ἀφοῦ μπροστὰ σὲ σᾶς ζωγράφησα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν Ἐσταυρωμένο»40. Τὰ κατωτέρω, «τὴν τοῦ Κυρίλλου (Ἱεροσολύμων), φωνὴν ἐπισείοντες τὴν λέγουσαν»41 «Τὸν Ἐσταυρωμένον καταγγέλομεν, (: κηρύττουμε), καὶ τρέμουσι νῦν δαίμονες»42. Ὁ ἴδιος ἐπαναλαμβάνει «Μὴ τοίνυν ἐπαισχύνου (: νὰ μὴ ντρέπεσαι) τὸν Ἐσταυρωμένο (γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο)»43. «Μὴ τοίνυν ἐπαισχυνθῶμεν ὁμολογῆσαι τόν Ἐσταυρωμένον»44. «Μὴ ἀρνήση τόν Ἐσταυρωμένον»45. Δὲν τὸν ἀρνούμεθα γιατί ἐνθυμούμεθα τὰ πρὶν καὶ τὰ μετὰ τῆς Σταυρώσεως. Ἐὰν μόνον Σταυρο – προσκυνοῦμε καὶ ὄχι Ἐσταυρωμενο – προσκυνοῦμε, τότε εἶναι σὰν νὰ λέμε ὅτι κάποιος ἀσθενὴς θὰ εὐχαριστεῖ τὸ ἄψυχο νυστέρι ποὺ ἀπὸ μόνο του δὲν μπορεῖ νὰ κάνει κάτι, καὶ ὄχι τὸν γιατρὸ ποὺ εἶναι ἡ ζωή, τὸ μυαλό, ἡ κίνηση καὶ ὁ δημιουργὸς τοῦ νυστεριοῦ. Μόνο ὅταν εἶναι παρὼν ὁ γιατρὸς παίρνει ζωὴ τὸ ἄψυχο νυστέρι καὶ σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἀπόντος τοῦ γιατροῦ τὸ νυστέρι ἀπὸ μόνο του δὲν ἐνεργεῖ. Ἔτσι καὶ μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ ἢ στοὺς τύπους αὐτοῦ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, παρίσταται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, γιατί ὅπως λέγει ὁ ἐκ Δαμασκοῦ Ἰωάννης. «Ἔνθα γὰρ ἄν ἦ τὸ σημεῖον, ἐκεῖ καὶ αὐτός ἔσται» «Ὅπου ὑπάρχει τὸ σύμβολο (τοῦ Σταυροῦ), ἐκεῖ θὰ βρίσκεται καὶ ὁ ἴδιος»46. Λέγει ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ ἐρημίτης. «Ὅλων τῶν κακῶν προηγεῖται ἡ ἄγνοια, δεύτερη μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ἔρχεται ἡ ἀπιστία»47. Πὲς μας : «Ἐκ ποίας Γραφῆς τὰ τοιαῦτα;»48 Ποῦ τὸ γράφει αὐτό;… Ἴσως ἔγινε καὶ δὲν πληροφορηθήκαμε Δεύτερη Βάπτιση Χριστοῦ, Ἐσταυρωμένου αὐτὴ τὴ φορά, μὲ ἀλλαγὴ ὀνόματος ἀπὸ Ἐσταυρωμένο σὲ Τίμιο Σταυρό, ὄχι ἐν Ἰορδάνῃ ἀλλὰ ἐν Περιστερίῳ, χωρὶς τὴν κάθοδο ὅμως, τοῦ τότε κατερχομένου ἐν εἴδει περιστερᾶς Ἁγίου Πνεύματος. Ἐμεῖς προσκυνοῦμε καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ τοὺς τύπους (τοὺς διαφόρους Σταυροὺς) ποὺ ἔχουν τὸν τύπο (: τὸ σχῆμα) τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἔστω κι ἂν ἔχει κατασκευαστεῖ ἀπὸ ἄλλο ὑλικό, διότι «ἐκεῖ καὶ αὐτὸς (ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς) ἔσται»49.

Δ΄. Ἀνακριβὲς εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι «σὲ ὅλες τις Παρακευὲς τοῦ χρόνου δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ ‘’Ἐσταυρωμένο’’»50. Γιατί προσπαθεῖ συνεχῶς, μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀπομειώνει τόν «Ἐσταυρωμένο»; Καὶ γιατί μόνο τὶς Παρασκευές;
Τὰ Ἐκκλησιαστικὰ κείμενα χρησιμοποιοῦν πολλὲς περιφραστικὲς ἐκφράσεις, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ κάποιο σπουδαῖο πρόσωπο ἢ γεγονός. Γιὰ παράδειγμα, ὅταν λέμε. «ἐπὶ σταυροῦ τὰς ἀχράντους σου χεῖρας ἁπλώσας» ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ ὑμνολογία, ἅπλωσε τὰ ἄχραντα χέρια του ἐπὶ σταυροῦ; Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός. Ἂν κάποιος μὲ ἑωσφορικὸ πεῖσμα ψάχνει αὐτούσια τὴν λέξη «Ἐσταυρωμένος», ἂς πεισθεῖ μὲ τὸν ἑπόμενο συλλογισμό. Οἱ λέξεις Μεσσίας καὶ Χριστὸς μποροῦν νὰ ἐναλλαχθοῦν χωρὶς νὰ ὑπάρξει κανένα ἀπολύτως πρόβλημα. Ἐνθουσιασμένος ὁ Ἀνδρέας λέει στὸν Σίμωνα Πέτρο . «εὑρήκαμε τὸν Μεσσίαν ὃ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστός (: ποὺ σημαίνει Χριστός). Ἡ Σαμαρείτιδα λέει στὸν Χριστό. «οἶδα (: γνωρίζω) ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος (ποὺ σημαίνει) Χριστὸς» καὶ ὁ Χριστός. «ἐγὼ εἰμὶ (εἶμαι) ὁ λαλῶν σοι»51. Μεσσίας λοιπὸν σημαίνει Χριστὸς καὶ Χριστὸς σημαίνει Μεσσίας. Τὴν ἐναλλαγὴ τῶν λέξεων αὐτῶν Μεσσίας Χριστός, τὴν δεχόμαστε παρ’ ὅτι εἶναι ἐτερόρριζες. Αὐτό μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐναλλάξουμε καὶ τὰ ὁμόρριζα συμφραζόμενα. π.χ. «Σταυρῷ προσηλωθεὶς» (ἄρα Ἐσταυρωμένος). Ἐὰν ὅμως ἐπιμείνει στὸ ἄγραφο τότε θὰ πρέπει κάποιος νὰ τοῦ πεῖ αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος «πάλιν καὶ πολλάκις ἀνακυκλοῖς ἡμῖν (σὲ μᾶς) τὸ ἄγραφον. σὺ δὲ πόθεν τὸ ἀγέννητον λαβών ἔχεις (: ἐσὺ ὅμως ἀπὸ ποῦ ἔλαβες καὶ χρησιμοποιεῖς τὸ ἀγέννητον), ἢ τὸ ἄναρχον ἢ καὶ ἡμεῖς (: ἐμεῖς) τὸ ἀθάνατον»; «δὲν εἶναι φανερὸ ὅτι τὰ παίρνεις ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὰ συνάγουν, ἂν καὶ δὲν λέγονται στὴν Γραφή;»52. Δεδομένων τῶν ἀνωτέρω δυνάμεθα νὰ ἁλιεύσωμε πολλὰ ἐδάφια ποὺ ἐννοεῖται ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς στὴν Ἁγία Γραφή, στοὺς Πατέρες καὶ στὰ ὑμνολογικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Στὴν Ὀκτώηχο Παρακλητική, ἡ ὁποία εἶναι ἕνα ὀγκωδέστατο ὑμνολογικὸ βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας ποὺ χρησιμοποιεῖται σχεδὸν καθημερινὰ στοὺς Ναούς, θὰ παρουσιάσουμε ἐλάχιστα ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου τοῦ πρώτου ἤχου τῆς πρώτης ἀπὸ τὶς ὀκτὼ Παρασκευὲς (ὀκτὼ ἦχοι, ὀκτὼ ἑβδομάδες ποὺ ἀλλάζουν κάθε Σάββατο τὸ ἀπόγευμα). Στὰ καθίσματα. «Σταυρωθέντος σου Χριστὲ» (ἄρα Ἐσταυρωμένος), «Σταυρῷ προσηλωθεὶς» (Καὶ ἐδῶ Ἐσταυρωμένος). Στὶς ὠδὲς Α΄, Γ΄,Δ΄ «Ὦσπερ ἀμνὸν ἐπὶ Σταυροῦ … ἀναρτηθέντα τὸν Χριστόν…»( Ἐσταυρωμένος). «Ἐπὶ Σταυροῦ παλάμας ἥπλωσας» (Ἐσταυρωμένος). «Ἐπὶ Σταυρῷ σε θεασάμεναι ὑψούμενον» (Ἐσταυρωμένος). «Πῶς βλέψω σε ἐπὶ τοῦ ξύλου ἀνηρτημένον» (Ἐσταυρωμένος). Αὐτά τά ἐλαχιστότατα ἀπὸ ἐλάχιστο τμῆμα τοῦ ὀγκωδέστατου βιβλίου τῆς Παρακλητικῆς. Καταρρίφθηκε, χάριτι τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας ὁ μῦθος ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ Ἐσταυρωμένο στὶς Παρασκευὲς τοῦ χρόνου.

Ε΄. Συνεχίζοντας Βαρλααμίτικη τακτικὴ τὸ ἐπίμαχο κείμενο, μᾶς προκαλεῖ . «ἂς βροῦν κάποιοι ἕναν ὕμνο, ἕνα τροπάριο ποὺ νὰ ἀναφέρεται σὲ ‘’Ἐσταυρωμένο’’ καὶ σὲ λατρεία τοῦ Ἐσταυρωμένου», καὶ γιὰ νὰ προσδώσει ὡς «αὐθεντία», κῦρος τῶν λεγομένων του, ἀποκοιμίζοντας τοὺς ἀδαεῖς, ἐμφανίζεται ὡς ὑπερορθόδοξος ἀγωνιστὴς τῆς πίστεώς μας, ὑποστηρίζοντας ὅτι «τέτοια λατρεία ὑπάρχει στοὺς δυτικοὺς Χριστιανούς, ὄχι στὴν καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξη παράδοση53.
Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχὴ ὅσοι ἔχουν τὸν μέγιστο καὶ ἀξιοσέβαστο βαθμὸ τῆς ἀρχιερωσύνης, μήπως ἀντὶ νὰ εἶναι εἰς τύπον Χριστοῦ, φθάνουν νὰ ἐκφράζονται μὲ τὰ λεγόμενά τους αὐτά, κατὰ τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀναφερθήκαμε ἐνωρίτερα. Παρέμεινε Θεὸς καὶ μετὰ τὴ νέκρωση τοῦ Σώματός Του. Ὅσο γιὰ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ὕμνος, οὔτε ἕνα τροπάριο, ὁ ὁποῖος νὰ ἀναφέρεται σὲ λατρεία Ἐσταυρωμένου, λυπούμεθα γιὰ τὴν ἀνακρίβεια ἀλλὰ καὶ τὴν βλασφημία ὅτι λατρεία Ἐσταυρωμένου ἀπουσιάζει στὰ καθ’ ἡμᾶς γιατί ὑπάρχει μόνο στοὺς δυτικούς. Ἂς παρουσιάσουμε ἕνα ἀπὸ τὰ πολλά : «Ὅτε (ὅταν) παρέστης τῷ Καϊάφᾳ ὁ Θεός», «καὶ παρεδόθης τῷ Πιλάτῳ ὁ Κριτὴς»54. Ποιός παρουσιάστηκε ἔμπροσθεν τοῦ Καϊάφα καὶ παρεδόθη στὸν Πιλάτο; Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Στὸν Σταυρὸ ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς ἔπαψε, ὅταν πέθανε νὰ εἶναι Θεός; Ὄχι
βέβαια. Εἶναι δυνατὸν ἐπισκοπικὰ χείλη νὰ πρεσβεύουν ὅ,τι καὶ οἱ Χιλιαστές; Ὅ,τι καὶ ὁ Ἄρειος; Ὅ,τι καὶ οἱ Θεοπασχίτες; ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ. Ὄχι γιατί εἶναι ἕνας θεὸς μὲ μικρὸ τὸ ἀρχικὸ γράμμα θήτα, ἀλλὰ ἐπειδή ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ!!! Ἐὰν ὅταν πέθανε ὁ Χριστὸς ἔπαψε νὰ εἶναι Θεός, τότε θὰ εἴχαμε μιὰ οἰκτρὴ Θεοεγκατάλειψη. Μακρυὰ ἀπὸ ἐμᾶς τέτοια βλασφημία!
Ἂς παρουσιαστοῦν καὶ κάποια ἄλλα ἐλάχιστα τροπάρια. «Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου. καὶ ἐπ’ αὐτῷ πεποιθότες, σέ τόν σταυρωθέντα (ἄρα Ἐσταυρωμένος), Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν ἐλέησον ἡμᾶς»55. Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ ΜΑΣ, ΑΡΑ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ!!!. Ἕτερον. «Τὸν δι’ ἡμᾶς Σταυρωθέντα, (τὸν Ἐσταυρωμένο) δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν…» καί στὸ τέλος «…σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱός μου καὶ Θεός μου»56. Τὸ δίστιχο τοῦ Συναξαρίου (α΄σκέλος) τονίζει. «Ζῶν εἶ Θεὸς σύ, καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ (ἄρα Ἐσταυρωμένος)»… Ἂν καὶ νεκρώθηκες στὸν Σταυρό, ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ!!! Καὶ ἐπιπόλαια γράφεται ὅτι εἶναι «πεθαμένος Θεός»;57. «Βέβηλον ἔπος τῶν χειλέων»58 !!!
Ὅσοι λοιπόν, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὁ πρῶτος ὑποστηρικτὴς τῆς αἱρετικῆς ἔκφρασης αὐτῆς Μητροπολίτης, θεωροῦν ὅτι χρησιμοποιῶντας τὴν λέξη «Ἐσταυρωμενολάτρες» εἰρωνεύονται καὶ ὑποτιμοῦν τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἂς γνωρίζουν καλὰ ὅτι αὐτὸ περιποιεῖ τιμὴ στοὺς Χριστιανούς. Αὐτοὶ ποὺ μάχονται ὅμως τὸν Ἐσταυρωμένο, δικαίως καὶ ἀξίως καλοῦνται (ὀνομάζονται ) «Ἐσταυρωμενομάχοι» ἢ «Χριστομάχοι», ὅπως «Παραβάτη» τὸν Ἰουλιανὸ ποὺ μεταξὺ ἄλλων καινοτόμησε καὶ νομοθέτησε τὴν ἀλλαγὴ τῆς προσωνυμίας τῶν Χριστιανῶν. Τοὺς ὀνόμαζε περιφρονητικά, Γαλιλαίους.59
Αὐτά τότε. Σήμερα, νέον δόγμα, ὄχι «ὑπὸ Καίσαρος», ἀλλὰ ὑπὸ Μητροπολίτου αὐτὴν τὴν φορά, «ἐξεφωνήθη» καὶ πλειὰς Μητροπολιτῶν καὶ Ἱερέων, δυστυχῶς, λόγῳ παραπληροφόρησης παραπλανήθη, καὶ πολλοὶ Ἐσταυρωμένοι μετατοπίσθηκαν σὲ «ἀθέατο τόπο». Ἐν ἀντιθέσει μὲ αὐτὸ ποὺ ὑποστήριξε ὁ Μητροπολίτης ὅτι «δὲν ὑπάρχουν ὕμνοι καὶ τροπάρια ποὺ νὰ ἀναφέρονται σὲ Ἐσταυρωμένο», πλειάδα αὐτῶν ἀναφέρονται σ’ Αὐτόν.
Περατώνουμε τὸν λόγο αὐτόν Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς εἶναι Θεός. Ἄρα ὅσοι λατρεύουν τόν Ἐσταυρωμένο λατρεύουν τὸν Χριστὸ ποὺ εἶναι Θεός μας. Ποῦ εἶδαν τὴν ὑπερβολὴ καὶ τὴν ἀκρότητα στὴν λατρεία αὐτὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου, ἀφοῦ εἶναι ὁ Θεός μας;
Ἂς περατώσουμε αὐτὸν τὸν λόγο μὲ τὴν καταληκτική παράκληση καὶ ὁμολογία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ στὸν λόγο του «Περὶ Σταυροῦ καὶ πίστεως στὴν Ἀκριβὴ Ἔκφραση Ὀρθοδόξου πίστεως». «Οἱ τοῦτο προσκυνοῦντες (Ἐμεῖς ποὺ προσκυνοῦμε αὐτὸ -τὸν Σταυρό-), τῆς μερίδος τύχοιμεν (νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς μερίδος) Χριστοῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου. Ἀμήν»60.

ΣΤ΄. Ὀνόμασαν «Ἐσταυρωμένο» τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς μόνο. Ὑποστήριξαν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπανερχόμεθα ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση καὶ Ἀνάληψη πίσω στὴ Σταύρωση.

α) Αὐτὴ τὴν φορὰ τὴν ἔκπληξη καὶ τὴν ἀπάντηση θὰ τὴν πάρουν ἀπὸ τὶς ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ἀκολουθίες τῆς Παρακλητικῆς. Εἶναι γνωστὸ τοῖς πᾶσι ὅτι οἱ Κυριακὲς θεωροῦνται ἀναστάσιμες ἡμέρες, γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀπαγορεύονται οἱ γονυκλισίες. Ἄρα λογικά, κατ’ αὐτούς, δὲν ἔχει θέση τὸ πισωγύρισμα Ἀνάσταση-Σταύρωση- Ἀναστάση… Ἀλλὰ ἐδῶ, δὲν εἶναι ἔτσι. Ἐδῶ πλέκονται καὶ τὰ δύο κορυφαῖα γεγονότα, ἡ Σταύρωση καὶ ἡ Ἀνάσταση! Νὰ ἡ ἔκπληξη ἀλλὰ καὶ ἡ «χαριστικὴ βολὴ» στοὺς πεισμόνως διαφωνοῦντες. «Πρὸς ἀποφυγὴν παρεξηγήσεων ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ψάχνουν ἕνα λεξίδιο γιὰ νὰ τὸ κάνουν ξιφίδιο ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἡ «χαριστικὴ βολὴ» εἶναι ἕνα καλοκάγαθο χαμόγελο!!!».
Ἂς ἀκούσουμε ἀπὸ τὰ Καθίσματα τοῦ Ὄρθρου τοῦ α΄ἤχου. «Σταυρῷ προσηλωθεὶς (ἄρα Ἐσταυρωμένος) ἑκουσίως Οἰκτίρμων…τό κράτος συνέτριψας δυνατὲ τῷ θανάτῳ σου». «Γυναῖκες…τοῖς μαθηταῖς ἐκήρυτταν τὴν ἔγερσιν … Χριστός… συνήγειρε πάντας, τὸν τῆς κατακρίσεως φόβον, λύσας δυνάμει Σταυροῦ (ὅταν Σταυρώθηκες καὶ ἤσουν Ἐσταυρωμένος)». «Ἐν τῷ Σταυρῷ προσηλωθεὶς (Ἐσταυρωμένος) ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων … ἀνέστης τριήμερος Σωτήρ… Δόξα τοῖς σοῖς παθήμασι Χριστέ. δόξᾳ τῇ ἀναστάσει σου…». Βλέπεις; Σὲ ἕνα τροπάριο πηγαίνει καὶ ἔρχεται δυὸ φορές. Ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; Τί ὑπερτιμήθηκε; Ἢ τί ὑποτιμήθηκε; Κανένα ἀπὸ τὰ δύο. Τὸ ἕνα εἶναι προϋπόθεση τοῦἄλλου. Δὲν θὰ ὑπῆρχε Ἀνάσταση ἂν δὲν ὑπῆρχε Σταύρωση κ.λπ.
β) Ἄλλη μιὰ ἔκπληξη στὴν Ἀναστάσιμη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς. Ὑπάρχει στὸν Ὄρθρο Κανόνας Σταυροαναστάσιμος!!! Στὸν α΄ἦχο ἀναγράφεται «Ποίημα Κοσμᾶ». Ἂς ἀκούσουμε ἀπὸ τὴν α΄ ὠδὴ ἕναμόνο, λόγῳ ἐλλείψεως χώρου. «Χριστὸς ὑψοῖ με (μὲ ὑψώνει) σταυρούμενος (Ἐσταυρωμένος), Χριστὸς συνανιστᾷ με νεκρούμενος (μὲ ἀνασταίνει μαζί του)». Παρατρέχουμε τὰ ἄλλα καὶ λέμε τρία ἀπὸ τοὺς Αἴνους (πάντα τῆς Κυριακῆς τοῦ α΄ἤχου). «Τὴν θεοπρεπῆ σου συγκατάβασιν δοξάζοντες ὑμνοῦμεν σε Χριστέ. Ἐτέχθης… ἔπαθες… ἑκουσίως ὑπέμεινας σταυρὸν (ἄρα Ἐσταυρωμένος), ἀνέστης…». «Ὅτε προσηλώθης τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ..» (Ἐσταυρωμένος). «…Τί συκοφαντεῖτε τὴν ἔγερσιν τοῦ σταυρωθέντος (τοῦ Ἐσταυρωμένου). ἀνέστης…».
γ) Καὶ ἄλλη ἔκπληξη!!! Θείας Λειτουργίας Μακαρισμοὶ Κυριακῆς (Παρακλητικὴ α΄ἤχου). «Διὰ βρώσεως ἐξήγαγε… διὰ σταυροῦ δὲ (ὅταν ἤσουν Ἐσταυρωμένος) τὸν ληστήν… τὴν ἀνάστασιν». «Προσκυνῶ σου τὰ παθήματα, (καὶ τὴν Σταύρωσιν ἄρα Ἐσταυρωμένος) δοξολογῶ καὶ τὴν ἀνάστασιν…». «Ἐσταυρώθης (Ἐσταυρωμένος) ἀναμάρτητε… ἀλλ’ ἐξανέστης ὡς Θεός…». Προσέξατε ὅτι δὲν κουράζουν οἱ ἐπαναλήψεις οὔτε προβληματίζει ἡ ἐναλλαγὴ Σταύρωσης – Ἀνάστασης κι αὐτὸ γιατί εἶναι ἀπὸ τὰ κορυφαῖα σωτήρια γεγονότα τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεως. Χάριτι τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ Ἀναστάντος Χριστοῦ διελευκάνθη καὶ αὐτὴ ἡ πτυχή.

Ζ΄. «Κατὰ τὴν τῶν ἀντιλεγόντων λέσχην»61 «ἡ ἔμφαση καὶ ἡ συναισθηματικὴ ἐπικέντρωση στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό, γεγονὸς ὁρατὸ καὶ χειροπιαστό… ἀπομείωσε τὴν Ἀνάσταση (!!!) γεγονὸς κατανοητό, ἀόρατο καὶ μὴ χειροπιαστὸ» καὶ τὴν ἐξαφάνισε (!!!) ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων62 (!!!).
Σ’ αὐτὰ θὰ τοῦ ἀπαντήσει ἡ κοσμοχαρμόσυνος ἀκολουθία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Κυριακῆς τοῦ Πάσχα.
Αὐτὴ εἶναι ἡ κορυφαία καὶ πλέον ἀποστομωτικὴ ἔκπληξη!!!
«Ὡς ἐνιαύσιος ἀμνός… ὑπὲρ πάντων τέθυται (: θυσιάστηκε, ἄρα Ἐσταυρώθη ἄρα Ἐσταυρωμένος)… ἐκ τοῦ τάφου ὡραῖος … δικαιοσύνης ἔλαμψεν ἥλιος» (Ἀνάσταση)63. «Σαρκὶ ὑπνώσας ὡς θνητὸς (ποῦ «ὕπνωσε» ; Στὸν Σταυρὸ ὅταν ἦταν Ἐσταυρωμένος) τριήμερος ἐξανέστης (Ἀνάσταση)64. Στοὺς Αἴνους ψάλλονται τέσσερα «Ἀναστάσιμα» τῆς Ὀκτωήχου (πάλι ἡ Παρακλητική!) . «Ὑμνοῦμεν… τὸ σωτήριον Πάθος –(Ἐσταυρωμένος)… δοξάζομέν σου τὴν Ἀνάστασιν». «Ὁ Σταυρὸν ὑπομείνας (Ἐσταυρωμένος) καὶ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν». «Τήν… Ἐτέχθης … ἔπαθες … ἑκουσίως ὑπέμεινας Σταυρόν. (Ἐσταυρωμένος) Ἀνέστης».
Μετὰ τὸ Συναξάριον ἀναγιγνώσκεται τρεῖς φορὲς τὸ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι… τὸν Σταυρόν σου… καὶ τὴν Ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν… Ἁγίαν Ἀνάστασιν ..διὰ τοῦ Σταυροῦ, τήν Ἀνάστασιν αὐτοῦ, Σταυρόν γὰρ ὑπόμεινας … θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν» (Ἀνάσταση). (Ἀναγιγνώσκεται τὴν ἴδια ἡμέρα μαζὶ μὲ ἄλλα τροπάρια ἀντὶ Μεσονυκτικοῦ, Ὧρες, Ἀπόδειπνα ἕως τὸ Σάββατο τῆς Διακαινισήμου).
Οἱ Θεοφώτιστοι μελωδοὶ ἐναρμονίζονται πλήρως μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς πρὸς αὐτῶν Ἁγίους Πατέρες. Ἀκοῦμε τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο. «Ἐπειδὴ τοὺς ὡμίλησε περὶ τοῦ πάθους καὶ τῆς Σταυρώσεως ὑπομνήσας ἐνδιάμεσως τὴν Βασιλεία (τῶν Οὐρανῶν) καὶ ὑπαινιχθεὶς ἔτσι τὴν Ἀνάστασή του»65. Δὲν πρέπει νὰ λανθάνη τῆς προσοχῆς μας ὅτι τὴν συμπόρευση τῶν δυὸ κορυφαίων αὐτῶν γεγονότων τὴν συναντοῦμε στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ἐναποτίθεται ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Στὰ δύο του ἐξώφυλλα εἰκονίζονται ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ ἡ Σταύρωση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Ἀνάσταση. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς δυὸ ὄψεις τοῦ «Σταυροῦ εὐλογίας», ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης.

Η΄. Ἕνα ἀπὸ τά … «ἐπιχειρήματα» ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἦταν αὐτὸ τὸ περὶ συμβολισμῶν. Συγκεκριμένα ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα εὑρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα. Λέει λοιπόν. «Κοντολογὶς τὰ Τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι παρόντα πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ‘’ἀοράτως συνόντα’’ σὲ μᾶς, καὶ δὲν ἔχει θέση τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ Αὐτὰ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο τῆς Μεγάλης Ἐσχατολογικῆς Κόγχης τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Ὅ,τι ἄλλο ὑπάρχει ἢ προστίθεται ἐκεῖ, μόνο ἀλλοίωση καὶ σύγχυση μπορεῖ νὰ προκαλέσει κα ἀποπροσανατολισμό …»66.
Πρωτοφανὲς ἐπιχείρημα. Ποῦ ὑπάρχει; Ποιός τὸ εἶπε; Σεβαστοὶ οἱ συμβολισμοί! Ἀνίεροι ὅμως οἱ μετέπειτα χειρισμοί, οἱ βλάσφημες διὰ γραφίδος καὶ λόγου τοποθετήσεις καὶ θέσεις, ἡ φιλοσοφικοαρειανοθεοπασχιτικὴ σκέψη, ἐνῷ δεσπόζει ἡ ἀπουσία Ὀρθόδοξης ἐπιχειρηματολογίας (Ἁγίας Γραφῆς καὶ Ἀγίων Πατέρων).
Ἐπὶ τοῦ «σωτηρίου Γολγοθᾶ»67 ἔχει τοποθετηθεῖ μαρμάρινη Ἁγία Τράπεζα καὶ πίσω ἀπ’ αὐτὴν Ἐσταυρωμένος σὲ φυσικὸ ἀνθρώπινο μέγεθος ἐπὶ Σταυροῦ. Ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι μετὰ τὸ 1810. Τὸ 1808 ἡ φωτιὰ ποὺ ξέσπασε στὸν Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως ἔκαψε πολλὰ πράγματα. Θαυματουργικὰ σώθηκε ὁ Ἐσταυρωμένος μὲ τὸν Σταυρό. Ὅλος ὁ καμένος Σταυρὸς γέμισε φυσαλίδες. Τὸ θαυμαστότερο εἶναι ὅτι ὁ Ἐσταυρωμένος, ποὺ ἦταν ἁγιογραφημένος ἐπάνω στὸ Ξύλο τοῦ Σταυροῦ, δὲν ἔπαθε ἀπολύτως τίποτε. Μεταφέρθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Μικρῆς Γαλιλαίας ποὺ εὑρίσκεται ἐπὶ τοῦ Ὅρους τῶν Ἐλαιῶν. Αὐτὸς ὁ παλαιὸς ἀντικαταστάθηκε μὲ τὸν σημερινὸ ὑπάρχοντα (μετὰ τὸ 1810). Πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο τὸ κενὸ εἶναι τόσο μικρὸ ποὺ μετὰ βίας περνάει ἄνθρωπος. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲν περνάει κανείς. Οὔτε ὁ Πατριάρχης. Ἐκεῖ ποῦ βρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα;
Οἱ τρεῖς πλευρὲς τοῦ Παναγίου Τάφου ἐφάπτονται τῶν τοίχων ποὺ τὸν περιβάλλουν. Ὅταν τελεῖται Θεία Λειτουργία ἐπὶ τοῦ Παναγίου Τάφου, (τελεῖται ὅταν δὲν λειτουργεῖ Ἐπίσκοπος) ποὺ εὑρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα; Ἐκτὸς τοῦ Παναγίου Τάφου;
Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ὅλοι οἱ Ναοὶ στοὺς Ἁγίους Τόπους πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ἔχουν τόν Ἐσταυρωμένο. Τὴν ρίζα τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο τὴν ἀπέκτησαν ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους; Ὄχι ἀπὸ τὸν τῆς Ἀναστάσεως Ἄγγελο; Ὄχι ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο; Ὄχι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἱεροσολύμων; Ὄχι ἀπὸ ὅλους τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Θὰ ἔπρεπε νὰ περιμένουν χίλια χρόνια μετὰ ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ ἀγαποῦν, ἀλλὰ νὰ λατρεύουν τον Ἐσταυρωμένο;
Ὁ πρῶτος Ναὸς ποὺ κτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη (πρὸ τοῦ 962) ἦταν πρὸς τιμὴ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. Μὲ τὴν ὑπόδειξη τῆς Παναγίας μας, κτίστηκε αὐθημερὸν καὶ ἀμέσως τὸν λειτούργησε γιατί, ὅ,τι ἔχτιζε τὴν ἡμέρα, τὸ γκρέμιζαν οἱ δαίμονες τὴ νύχτα, γιατί πλησίον ὑπῆρχε παλαιὸς ἐγκαταλελειμμένος τόπος εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν καὶ εἶχαν ἐξουσία οἱ δαίμονες. Ἡ Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ναοῦ εἶναι ἐντοιχισμένη στὸν ἀνατολικὸ τοῖχο τοῦ μικρότατου Ἱεροῦ Βήματος. Τέτοιους Ναοὺς τὸ Ἅγιον Ὅρος ἔχει δεκάδες. Ἐντὸς τῶν Ἱερῶν Μονῶν, στὶς κόδρες π.χ. Παρεκκλήσιο Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀθωνίτου, ὅπου εὑρίσκετο τὸ Κελλὶ του κ.λπ. Πολλοὺς τέτοιους Ναοὺς, ἐπίσης, συναντοῦμε κατάσπαρτους στὴν Ἑλλάδα, τὴν Οἰκουμένη ὅλη. Ἐκεῖ, σ’ αὐτοὺς τοὺς Ναοὺς ποῦ εὑρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα; Ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ; Ἂς μὴν ὑποτιμοῦμε, λοιπόν, τόσο πολὺ τὴν μεγαλωσύνη τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ Ἁγία Τριάδα εἶναι σὲ ὅλο τὸ Ναὸ καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Πανταχοῦ παρών ὁ Θεός! Χάριτι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ διελευκάνθη καὶ αὐτὸ τὸ ζήτημα.

Θ΄. Ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν γραφέα τοῦ τευχιδίου πῆραν θάρρος κάποιοι ἄλλοι, ἐπιπόλαιοι καὶ ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης «Ἡ ἀνοησία τοῦ καθενὸς ὅταν ἑνωθεῖ μαζὶ μὲ τῶν ἄλλων, γίνεται μεγαλύτερη ἐπειδὴ αὐξήθηκε τὸ πλῆθος»68. Ἄκριτα καὶ χωρὶς ἐπιχειρήματα, ὡς ἄλλοι σφενδονῖται σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο Ἅγιο «ὅπλισαν τὴν γλῶσσαν ἐναντίον τῶν ἐναρέτων»69, «κραυγάζοντες καὶ λέγοντες» ἀνοήτως ὅτι δὲν σώζει ἡ Σταύρωση, ἀλλὰ μόνο ἡ Ἀνάσταση (!!!).
Τά θεολογικὰ θέματα δὲν ἐκφράζονται μὲ τὸν στοχασμό, ἀλλὰ μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Τὸ ὅ,τι ἡ Σταύρωση εἶναι δυσκολότερη ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση, τὸ διαφωτίζει, ποιός ἄλλος; Ὁ χρυσοῦς στὴν γλῶσσα καὶ διαυγὴς στὴν διάνοια Ἰωάννης σχολιάζοντας τό «μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι ποὺ πρόκειται νὰ πιῶ»70. Ἂς ἀπολαύσουμε τὸ σχόλιο του. «…ποτήρι, ἐπειδὴ μὲ εὐχαρίστηση δεχόταν τὸν Σταυρό, καὶ βάπτισμα, ἐπειδὴ μὲ αὐτὸν καθάρισε τὴν οἰκουμένη. καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν εὐκολία τῆς Ἀναστάσεως. Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος ποὺ βαπτίζεται μὲ νερό, σηκώνεται μὲ μεγάλη εὐκολία, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται καθόλου ἀπὸ τὴν φύση τῶν ὑδάτων, ἔτσι καὶ αὐτός, ἀφοῦ κατέβηκε στὸν θάνατο, ἀνέβηκε μὲ μεγάλη εὐκολία καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζει αὐτὸ βάπτισμα»71. Ἡ κάθοδος ἁπλοῦ κολυμβητῆ σὲ θαλάσσιο βάθος, π.χ. πέντε μέτρων, ἀπαιτεῖ πολὺ προσπάθεια καὶ κόπο. Ἡ λεγόμενη ἄνωση ὅμως τὸν ἀνεβάζει εὔκολα καὶ γρήγορα. Κατ’ αὐτὴν τὴν ἀντιστοιχία ἡ Σταύρωση ἦταν τὸ δυσκολότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἐπίγεια στάδια τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, γιατί περιεῖχε πολύ χλεύη, πόνο καὶ στὸ τέλος τὴν ἀπάνθρωπη Σταύρωση.

Οἱ θεοφώτιστοι Ἅγιοι Πατέρες συνηγοροῦν καταφατικὰ στὴ θέση ὅτι σώζει ἡ Σταύρωση καὶ ὄχι στὴν ἀντίθετη ποὺ ὑποστηρίζουν οἱ νέοι … «θεολόγοι». «Ὁρᾶτε ὅπως (:βλέπετε ὅτι) καὶ πρό τοῦ τὸν Σταυρὸν παγῆναι (: νὰ ἐμπηχθῇ, νὰ καρφωθῇ) Σταυρὸς ἦν ὁ σώζων;». Καὶ πάλιν ὁ ἴδιος . «Ὁ τοῦ Χριστοῦ Σταυρὸς προανεκηρύττετο καὶ προετυποῦτο μυστικῶς ἐκ γενναιῶν ἀρχαίων, καὶ οὐδεὶς ποτε κατηλλάγη τῷ Θεῷ χωρίς τῆς τοῦ Σταυροῦ δυνάμεως»72. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ὀνομάζει τὸν Γολγοθᾶ «ὁ Γολγοθᾶς ὁ σωτήριος»73, τὸ δὲ Πάθος, τὴν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ «σωτήριον πάθος»74 . Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς τὸν ὀνομάζει «ξύλον σωτήριον»75. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ἔχει τὴν δική του συμμετοχὴ στὸ θέμα. «Ἵνα μή τις λέγῃ καὶ πῶς ἔνι (πῶς εἶναι δυνατὸν) εἰς τὸν Σταυρωθέντα (Ἐσταυρωμένον) πιστεύσαντες σωθῆναι… ἀλλ’ ἐπειδὴ ‘’ Ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον’’ διὰ τοῦτο ὁ ἔμψυχος αὐτὸς ναὸς σταυροῦται. ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόλυται ἀλλ’ ἔχει ζωὴν αἰώνιον. Ὁρᾷς τήν τοῦ Σταυροῦ αἰτίαν καὶ τὴν ἐξ’ αὐτοῦ σωτηρίαν;»76. Ὁ Ἀθωνίτης καὶ μέγας θεολόγος Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἐπεξηγεῖ. «Προχωρῶντας δὲ ὁ Μωϋσῆς καὶ τὸν τύπον αὐτὸν καὶ τὸ σχῆμα τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν δι’ αὐτοῦ τοῦ τύπου σωτηρίαν προανέδειξε σαφέστατα»77. «Ὁ ἀπὸ τὸν Ἄρειο Πάγο θεοφάντωρ» Διονύσιος, δέχεται τὴν σωτήρια δύναμι τοῦ Σταυροῦ. «Εἰπὲ δὲ αὐτῷ. Τί λέγεις περὶ τῆς ἐν τῷ σωτηρίῳ σταυρῷ γογονυίας ἐκλείψεως;»78. Πάλιν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς. «… ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ … σεπτὸς καὶ σωτήριος…»79 (δὲν θὰ ἦταν … ἄρα εἶναι σεπτὸς καὶ σωτήριος). Ὁ Θεοδώρητος Κύρρος ἀναφέρει στὸν βίο ἑνὸς ἄλλου Πέτρου ἀπὸ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ Ἀπόστολο, ὅτι αὐτὸς εἶπε σὲ ἄρρωστη μὲ ὀφθαλμιαῖα πάθηση. «… δέξαι τὸ θεόσδοτον φάρμακον. Ταῦτα εἰπὼν ἐπέθηκε τὴν χεῖρα τῷ ὀφθαλμῷ καὶ τοῦ σωτηρίου Σταυροῦ τὸ σημεῖον τυπώσας τὴν νόσον ἀπήλασεν»80. Ὁ Πέτρος αὐτὸς εἶχε πάει στὴν Παλαιστίνη «ἵνα τούς τὰ σωτήρια παθήματα δεξαμένους θεασάμενος τόπους…»81. Χάριτι τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποδείξαμε ὅτι ἡ Σταύρωση σώζει γιατί ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι στὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, στὰ Θεοφάνεια, στὴν Σταύρωση, στὴν Ἀνάσταση καὶ στὴν Ἀνάληψη. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἰδιαίτερες ἐπὶ γῆς στιγμὲς τοῦ Χριστοῦ σώζουν γιατί ἡ θεότητά του δὲν ἐνεκρώθη ποτέ.

Ι΄. Τὸ καινοφανὲς καὶ κενοφανὲς κείμενο ἀναφέρει, ὅτι ἀφοῦ τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία «βρισκόμαστε στὴ συνέχεια μπροστὰ σὲ ἕναν Χριστὸ μόνιμα ‘’ Ἐσταυρωμένο ‘’ καὶ πεθαμένο… καὶ μάλιστα πεθαμένο ἐκεῖ ὅλον τὸν χρόνο… Ἀπελπισία!…». Σὰν αὐτὴν τὴν ἀπελπισία ποὺ διακρίνει τοὺς Δυτικοὺς Ἐσταυρωμενολάτρες Χριστιανοὺς πού, ἐπικεντρωμένοι στὸν νεκρὸ «Ἐσταυρωμένο καὶ ἔχοντας γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀπολέσει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, βρίσκονται σὲ μόνιμα ὑπαρξιακὰ ἀδιέξοδα ποὺ ἐμφανίζονται ὡς ψυχολογικὰ προβλήματα, καὶ καταφεύγουν στὶς λύσεις ποὺ προσφέρει ἡ Ψυχολογία…»82sic. Καὶ πάλι σὲ ἄλλο σημεῖο «ἔχοντας ἀπολέσει παντελῶς τὴν αἴσθηση καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν προσδοκία τῆς Ἀνάστασης τῶν νεκρῶν», (σ.σ. ἡ ἀνόητη καὶ ἀνακριβὴς αὐτὴ θέση τοῦ ἐπισκόπου ἀπαντήθηκε ἐνωρίτερα), συνεχίζει λοιπὸν τὸ κείμενό του. «καὶ κάθεται καὶ πελαγοδρομεῖ μὲ ἀτέρμονο συναισθηματικὸ κλάμα γιὰ τόν… ‘’καημένο τὸν Χριστὸ’’ ποὺ πάσχει καὶ ὑποφέρει ἐπάνω στὸν Σταυρὸ μισοπεθαμένος καὶ στὴν συνέχεια μόνιμα πεθαμένος, καθηλωμένος καὶ κρεμασμένος πάνω στὸν Σταυρὸ ὅλον τὸν χρόνο»83. Θεωρεῖ ὅτι αὐτό ἔπαθε ἡ Δυτικὴ Χριστιανοσύνη, Ρωμαιοκαθολικὴ καὶ Προτεσταντική καὶ τὸ κληροδότησε σ’ ἐμᾶς.
Ἐδάκρυσε ὁ Χριστός «ἐπί νεκρῷ», τόν Λάζαρον. «Ἐπὶ νεκρῷ ἐδάκρυσας Σωτήρ, φιλάνθρωπε, ἵνα δείξῃς πᾶσι τοῖς λαοῖς», ὅτι ἐνῷ εἶσαι Θεός, ἐνεφανίσθης σ’ ἐμᾶς ἄνθρωπος, καὶ μὲ τὴ θέλησί σου ἐδάκρυσες, προβάλλοντας αὐτὰ σ’ ἐμᾶς, «τύπους… ἐνδιαθέτου στοργῆς» (: τύπους ἐγκάρδιας ὁλόψυχης στοργῆς)84.
Ἔκλαψαν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ μάλιστα ὄχι μία, ὄχι δυό, ἀλλὰ τρεῖς ἡμέρες, μέχρι τὴν τρίτη ἡμέρα ποὺ ἀναστήθηκε. «Ἐκείνη (ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία)… πορευθεῖσα ἀπήγγειλε τοῖς μετ’ αὐτοῦ γεονομένοις, (: στοὺς μαθητὲς δηλαδή), πενθοῦσι καὶ κλαίουσι»85 (: ποὺ πενθοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν). Πενθοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν στὴν οἰκία ποὺ διέμεναν, δὲν ἔκλαψαν γιὰ τὸν Σταυρό; Ἔκλαιγαν οἱ μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ στὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἡ Μαρία «κλαίουσα ἔξω»86 δὲν θὰ ἔκλαιγαν καί κατὰ τὴν Σταύρωση; Ἦσαν «μακρόθεν» τοῦ Σταυροῦ γυναῖκες πολλὲς ποὺ διακονοῦσαν τὸν Ἰησοῦν87 «αἱ (: οἱ ὁποῖες) καὶ ἐκόπτοντο καὶ ἐθρήνουν αὐτὸν»88. Καὶ ἡ Παναγία Θεοτόκος Μαρία; Λένε κάποιοι ὅτι δὲν ἔκλαψε, γιατί δὲν ἀναφέρεται στὰ Εὐαγγέλια κάτι τέτοιο. Στὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Χριστοῦ, ὁ δίκαιος Συμεών «εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ» (τοῦ Χριστοῦ), «… καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς (: σὲ ἐσὲ τὴν ἴδια) τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία»89. Δίκοπο μαχαίρι θὰ διαπεράσει τὴν καρδιά σου. Θρηνοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν ὅλες καὶ ὅλοι αὐτοὶ καὶ δὲν ἔκλαιγε ἡ Παναγία; Ἂν εἶναι δυνατόν!
Ἡ Μαρία καὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἔκλαιγαν γιὰ τὸν Λάζαρο ποὺ εἶχε πεθάνει πρὶν τέσσερις ἡμέρες90. Γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου «ἐποίησαν κοπετὸν μέγαν»91. Ὅταν πέθανε ἡ Ἁγία Ταβιθά, οἱ χῆρες ποὺ εἶχαν εὐεργετηθεῖ ἀπ’ αὐτὴν ἔκλαιγαν92. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶπε στοὺς Ἐφεσίους ὅτι δὲν θὰ τὸν ξαναδοῦν πάλι ὅλοι93 τότε «ἱκανός (: ἀρκετὸς) ἐγένετο κλαυθμὸς πάντων καὶ ἐπιπεσόντες ἐπὶ τὸν τράχηλον τοῦ Παύλου κατεφίλουν αὐτόν, ὀδυνώμενοι μάλιστα ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὧ εἰρήκει (: ποὺ εἶχε πεῖ), ὅτι οὐκέτι μέλλουσι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ θεωρεῖν»94 (: ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ξαναδοῦν τὸ πρόσωπό του).
Γιὰ τὸν Στέφανο, ἔκλαυσαν «ἐπ’ αὐτῷ». Γιὰ τὴν Ταβιθά, ἔκλαψαν. Γιὰ τὸν Παῦλο, ἔκλαψαν. Γιὰ τὸν Λάζαρο ἐπίσης. Γιὰ τὰ Ἅγια Πάθη τοῦ Χριστοῦ, ἀσυγκίνητοι; Ναί, θὰ πεῖ κάποιος, εἶπε στὶς γυναῖκες νὰ μὴν κλαῖνε γι’ αὐτόν, ἀλλὰ νὰ κλαῖνε γιὰ τὸν ἑαυτό τους95. Αὐτὸ ὅμως δὲν σταμάτησε τοὺς μαθητὲς καὶ τὶς μαθήτριές του ἀπὸ τὸ νὰ μὴν κλάψουν γιὰ τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα γεγονότα. Δὲν ἄκουσες τὸν Χριστό μας ὁ ὁποῖος ἐπαίνεσε τὴν πράξη τῆς γυναικός τῆς ἀλειψάσης Αὐτὸν μὲ μύρο; «…ἔργον καλὸν εἰργάσατο εἰς ἐμέ… βαλοῦσα γὰρ αὕτη τὸ μύρον τοῦτο ἐπὶ τοῦ σώματός μου, πρὸς τὸ ἐνταφιάσαι με ἐποίησεν καὶ ὅπου κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο θὰ διαλαληθῇ ὅ,τι ἔκανε εἰς μνήμην αὐτῆς»96. Προεικόνηση τοῦ ἐνταφιασμοῦ Του! Ἄκουσε καὶ ἄλλο. «Ἠγόρασαν ἀρώματα» Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη «ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι τὸν Ἰησοῦν»97 (τὸν νεκρὸν Ἰησοῦν). Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει ἀνωνύμως γυναῖκες οἱ ὁποῖες «ἑτοίμασαν ἀρώματα καὶ μύρα»98 καὶ τὴν ἑπομένη «ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσι ἅ ἡτοίμασαν ἀρώματα» καὶ κάποιοι ἄλλοι μαζὶ μ’ αὐτὲς99. Θὰ τὶς εἰρωνευτεῖτε καὶ αὐτές; Ἦταν ὅλα αὐτὰ περιττά; Ὁ Χριστὸς ποὺ δάκρυσε «ἐπὶ Λαζάρῳ» καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ ἔκλαιγαν κατὰ τὶς ὧρες τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ καὶ μετὰ ἦταν ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τοὺς Ρωμαιολατινοπροτεστάντες καὶ χρειάζοντο τὴν ὑποστηρικτικὴ ἀρρωγὴ τῆς σύγχρονης Ψυχολογίας; Τὸ «μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα»100 ὑπὲρ ἡμῶν εἶναι (: εἶναι ὑπέρ μας). Δὲν ἀπαγόρευσε τελείως τὴν λύπη γιὰ τοὺς νεκρούς, ἀλλὰ τὸ πένθος μας νὰ μὴν παρομοιάζει μὲ αὐτὸ τῶν μὴ Χριστιανῶν.
Ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν κάποια ἡμέρα περιῆλθε σὲ ἔκστασι. Ὁ ἀββᾶς Ἰωσὴφ εἶχε πολὺ θάρρος σ’ αὐτὸν καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔβαλε μετάνοια τὸν παρεκάλεσε νὰ τοῦ πεῖ ποῦ ἦταν. Τοῦ εἶπε ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν μὲ πολὺ δυσκολία ὅμως. «Ὁ λογισμός μου ἦταν ὅπου ἐστέκετο ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος, καὶ ἔκλαιε δίπλα στὸν Σταυρό. Καὶ ἐγὼ ἤθελα νὰ κλαίω πάντα ἔτσι»101. Ἀκούσας ὅτι ἐκοιμήθη ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος, δακρύσας εἶπε. «Μακάριος εἶσαι ἀββᾶ Ἀρσένιε, γιατί ἔκλαυσες τὸν ἑαυτό σου σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο. Γιατί ὁ μὴ κλαίων τὸν ἑαυτό του ἐδῶ, θὰ κλαύσει αἰωνίως ἐκεῖ». Καὶ ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος καὶ ὁ Ἀββᾶς Ποιμὴν ἔχρηζαν τήν ἐκ τῆς Ψυχολογίας βοήθεια;
Ἄξιον μνείας τὰ περὶ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου γιὰ τὸ θέμα. Ὁ Ὅσιος ἔφερε πάντοτε χειρομάνδηλον εἰς τὸ στῆθος του, τὸ ὁποῖον ἦτο συνήθως «διάβροχον δάκρυσι»102. Μιὰ λεπτομέρεια ἀπὸ τὴν πενθική του συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς νεκροὺς ἀδελφοὺς πρὶν τὴν Ἐξόδιο ἀκολουθία. Δάκρυα «κρουνηδὸν» χάριν τῶν τέκνων του.
Ἄκουσε καὶ τὸν Μ. Ἀθανάσιο. «Καὶ ἐν δάκρυσιν ἐν νυκτὶ παρακαλεῖν τὸν Κύριον»103. Αὐτὰ τὴν νύκτα. Γιὰ τὴν ἡμέρα. «Ὅταν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος νὰ βλέπῃ τὸ βιβλίο στὰ χέρια σου, καὶ μετὰ τὴν τρίτην ὥραν (ἐνάτην πρωϊνὴν) νά κάνεις συνάξεις, γιατί αὐτὴν τὴν ὥρα ὑψώθηκε τὸ Ξύλον τοῦ Σταυροῦ. Τὴν ἕκτη ὥρα (δωδεκάτην μεσημβρινὴν) ὁμοίως νὰ κάνεις τὶς προσευχὲς «μετὰ ψαλμῶν καὶ κλαυθμοῦ καὶ δεήσεως», γιατί αὐτὴν τὴν ὥρα ἐκρεμάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Τὴν ἐνάτην ὥρα (τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν) «πάλιν ἐν ὕμνοις καὶ δοξολογίαις, μετὰ δακρύων ἐξομολογουμένη τὰ παραπτώματά σου τὸν Θεὸν ἱκέτευε, ὅτι ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, ὁ Κύριος κρεμάμενος ἐπὶ Σταυροῦ ἀπέδωκε τὸ πνεῦμα…»104. Ἔπαθε ὁ Χριστὸς σταυρικὸ θάνατο γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Δακρύοντες ἐμεῖς καθημερινὰ γιὰ τὸ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν σωτήριον Πάθος Του.
Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος. «Τώρα εἶναι καιρὸς πολέμου καὶ μάχης, ἀγρυπνίας καὶ προφυλάξεως, ὀπλίσεως καὶ παρατάξεως». Σὺ ὅμως γελᾶς καὶ παίζεις; «Εἶναι καιρὸς πολέμου καὶ σὺ μεταχειρίζεσαι τὰ τῶν χορευόντων;»105. Εἶναι καιρὸς πνευματικῶν ἀγώνων καὶ σὺ κάνεις ὅ,τι κάνουν οἱ χορευτές; Κι ἂν δὲν χορεύεις, χτυπᾶς παλαμάκια στοὺς χορευτές;
Ἕνας ἄλλος λόγος ποὺ εἴμεθα δακρυορροῦντες εἶναι ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι φάρμακον. «Μεγάλη γὰρ ἀρετὴ ἐστι τὸ δάκρυον καὶ μέγα κατόρθωμα, καὶ μεγάλαι ἁμαρτίαι καὶ ἀνομίαι διὰ δακρύων ἀπαλείφονται. Μαρτυρεῖ δὲ μοί (:μοῦ τὸ βεβαιώνει) τὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον»106. Ἐκεῖ φέρνει γιὰ παράδειγμα τὸν Πέτρο ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν τριτὴ ἀκοὴ τῆς λαλιᾶς τοῦ ἀλέκτορος (: τοῦ πετεινοῦ), «ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς»107 καὶ τονίζει ὅτι ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν κλαυθμὸν ἐξάλειψε τὴν τόσο μεγάλη ἁμαρτία τῆς ἀρνήσεως. «Τί ἦταν χειρότερο ἀπὸ τὸ κακὸ αὐτό, ὅτι τρεῖς φορὲς μὲ ὅρκο ἀρνήθηκε τὸν δεσπότην (τὸν Κύριο) καὶ τὴν τόσο μεγάλη ἀνομία διὰ δακρύων (μὲ τὰ δάκρυα) ἐξήλειψε»108. «Ὁρᾷς (:βλέπεις) ἡλίκην (:πόση) δύναμιν ἔχουσι τὰ δάκρυα;»109 . Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ χάρισμα δὲν τὸ ἔχουν ὅλοι. «Οὐχ οἱ πολλοὶ ἔχουσι τὸ χάρισμα τῶν δακρύων, ἀλλ’ ὅσοι τὸν νοῦν ἔχουσιν ἄνω, ὅσοι τῶν γηίνων ἐπιλανθάνονται, ὅσοι τῆς σαρκὸς πρόνοιαν οὐ ποιοῦσιν, οἵτινες οὐκ ἐπίστανται ὅλως, εἰ εἴη κόσμος (:οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν κἂν ἐὰν ὑπάρχει κόσμος), οἵτινες ἐνέκρωσαν τὰ μέλη τά ἐπὶ τῆς γῆς, τούτοις μόνοις δίδοται πένθος δακρύων»110. Τὸ χάρισμα τῶν δακρύων ἔχουν μόνον οἱ ἀνωτέρω ἀναγραφόμενοι.
Ἀπαγόρευση τοῦ κλαυθμοῦ καὶ μάλιστα τὶς ἡμέρες τῶν Ἁγίων Παθῶν! Σὰν νὰ μήν βγῆκαν ἀπὸ στόματα ἀνθρώπων ἀλλὰ παγοκολῶνας ἢ τοῦ ἀναίσθητου και ἀσυγκίνητου ἀμονιοῦ, ἢ ἀπὸ τὰ ἀσυγκίνητα βράχια. Ναί, ἀλλὰ καὶ τὰ βράχια τότε ἔσπασαν «ἐρράγησαν»! Καὶ ὁ ἥλιος, ἀντάρτης στὴ φυσικὴ πορεία «τὰς ἀκτῖνας ἐναπέκρυψε». Δὲν ἄντεχε τὸ φρικτὸ θέαμα. Σκότος ἐπὶ ὧρες τρεῖς! Ἐσεῖς οὔτε δάκρυα δύο; Ἔστω ἕνα! Γιατί κανένα;
Πῶς θὰ σταματήσεις τὰ μάτια ὅταν ἀκούσεις τὰ Εὐαγγέλια καὶ τοὺς ὕμνους τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος; Πῶς δὲν θὰ γίνει ἡ καρδιά σου χίλια κομμάτια ὅταν ἀκούσεις τὸ «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου…»111 ! Πῶς θὰ ψάλλεις τὸν «εὐσυμπάθητον θρῆνον» τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Ἀριμαθαίας Κηδευτοῦ χωρὶς νὰ τρέμουν τὰ πόδια σου; «…Οἴμοι γλυκύτατε Ἰησοῦ!…», «…δι’ ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον…». Εἶναι δυνατόν νὰ μὴν ἀντιλαλήσει στ’ αὐτιά σου ; «Πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου»; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν γίνεις ὅλος ἄλλος, ὅταν ἀκούσεις στὸ τέλος τὸν Παιᾶνα. «…ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη Σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν Σου. Σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων. Κύριε δόξα σοι».
Ὡς πρὸς τὰ περὶ ἐμοῦ. Τὰ προηγούμενα σπουδαῖα μοῦ πρόσθεσαν βαθειὰ κατάνυξη καὶ ὑπέρμετρη ὄχι ἁπλῶς ἀγάπη, ἀλλά Λατρεία πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστόν! Δὲν θέλω νὰ ξαναγελάσω ποτὲ πάλι! Ζητῶ συγνώμη γονατιστὸς, μετὰ κλαυθμοῦ καὶ δακρύων συγνώμη ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου καί ἐμοῦ τοῦ εὐτελοῦς Ἐσταυρωμένο Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν, τὰ ἀστεῖα καὶ τούς γέλωτες ποὺ κατὰ καιροὺς κακῶς καὶ ἀνοήτως ἔπραξα.
Βρῆκα ἕνα ράκος (:κουρέλι) γιὰ νὰ σκουπίζω τὰ δάκρυά μου, ὅπως ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί νὰ κλαίω κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν ἀββᾶ Ποιμένα «ὅπου ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος ἕστηκε (: ἐστέκετο), καὶ ἔκλαιεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος»112.
Ὅσοι ἐπιμένουν καὶ δὲν θέλουν τὸν κλαυθμό γιὰ τὸν Χριστό, εἶναι σὰν νὰ μᾶς λένε ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀγαποῦμε. Γιὰ τὰ πολὺ ἀγαπημένα μας πρόσωπα ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀγάπη μας πρὸς αὐτὰ δακρύζουμε καὶ κλαῖμε. Ἐμεῖς τὸν Χριστὸ δὲν τὸν ἀγαπᾶμε ἁπλῶς. ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ! Μὲ τὰ δάκρυά μας πρὸς Αὐτόν, δείχνουμε καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη μας πρὸς Αὐτόν. Κλαῖμε ἀπὸ θεῖο ἔρωτα, ποὺ αὐτὸ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς σαρκικὲς καὶ τὶς ψυχιατρικὲς παθογένειες. Ἀλλά ποῦ νὰ μιλήσεις σήμερα γιὰ θεῖο ἔρωτα, χαρμολύπη…
Αὐτὰ γιὰ τὸ θέμα αὐτό π.Γιγάντιε. Σὺ ὡς φιλομαθὴς ποὺ εἶσαι, ἀναζήτησε καὶ πρόσθεσε τὶς ἀναφορὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαιτέρως τῶν Νηπτικῶν. Μὴν ξεχάσεις νὰ ἀνατρέξεις στοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, ἰδιαίτερα στὸν Ζ΄ (7ο ) λόγο του «Περὶ χαροποιοῦ πένθους» καὶ στοὺς βίους τῶν Ἁγίων. Αὐτὰ καταχώρισέ τα εὐλαβικὰ στὴ δική σου μνήμη καὶ γραφή. Θὰ σὲ βοηθήσουν πάρα πολύ στὴν πνευματική σου ζωή.
Γιὰ τὸ θέμα αὐτό. «ταῦτα οἱ τόν Ἐσταυρωμένον προσκυνοῦντες»113 (: Αὐτὰ πιστεύομε ἐμεῖς ποὺ προσκυνοῦμε τόν Ἐσταυρωμένο).

ΙΑ΄. Γιὰ ὅσους ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὅρους δὲν ἔχουν Ἐσταυρωμένους πίσω ἀπὸ τὶς Ἅγιες Τράπεζες ἀλλὰ τοὺς ἔχουν στὸν Νάρθηκα.

Κάποιες Ἱερὲς Μονὲς ὅπως. Βατοπεδίου, Ἰβήρων, Διονυσίου εἶναι ἀληθὲς ὅτι στὸν Νάρθηκα ἔχουν μεγάλους Ἐσταυρωμένους ἁγιογραφημένους σὲ μεγάλους περίτεχνους Σταυρούς. Ὁ Ἐσταυρωμένος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων προέρχεται ἀπὸ τὸ Κελλὶ τοῦ Ἁγίου ἀσκητῆ παπᾶ-Τύχωνα. Χάριν εὐλαβείας πρὸς τὸν Ἅγιο Γέροντα μετέφεραν οἱ Ἰβηρίτες Πατέρες τὸν Ἐσταυρωμένο αὐτὸν καὶ τὸν τοποθέτησαν στὸν Νάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς. Ὡς πρὸς τοὺς ἕτερους δυὸ Ἐσταυρωμένους, αὐτοὶ κοσμοῦσαν τὶς κορυφὲς τῶν παλαιῶν Τέμπλων τῶν δύο Μονῶν. Γενομένης ἀντικαταστάσεως τῶν Τέμπλων αὐτῶν ἦταν ἀδύνατη ἡ ἐπαναφορά τους λόγῳ τοῦ ὕψους τῶν Σταυρῶν αὐτῶν. Τοποθετήθηκαν λοιπόν, στοὺς Νάρθηκες αὐτῶν τῶν Ἱερῶν Μονῶν. Συνεπῶς δὲν ἐκπληροῦν κάποια παλαιὰ Ἁγιορείτικη παράδοση. (Κατέγραψα ταῦτα ἀπὸ παλαιούς, εὐλαβέστατους, Ἁγιορεῖτες φυσικά, Γέροντες). Δὲν εἶναι λοιπὸν τί καὶ πῶς σκέφτεται ἐπιπόλαια ὁ καθεὶς ἢ πῶς στοχάζεται, ἀλλὰ μετὰ προσοχῆς νὰ διερευνᾶται τὸ ἱστορικὸ βάθος καὶ τὸ γιατί. Στὸ Ἅγιον Ὅρος δὲν ὑπάρχει κοινὴ θέση σ’ αὐτό. Ἄλλα Μοναστήρια ἔχουν ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης Ἐσταυρωμένους καὶ ἄλλα Σταυρούς. Σταυροὺς ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἔχουν οἱ Ἱερὲς Μονὲς Λαύρας καὶ Βατοπεδίου, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται τοῦ Μεγάλου, καὶ Ἁγίου, Κωνσταντίνου καὶ ἀπολαμβάνουν ἰδιαιτέρας τιμῆς καὶ φήμης. Ο Ἐσταυρωμένος τῆς Ἱ.Μονῆς Παντοκράτορος τοῦ 15ου αἰῶνος φυλάσσεται λόγῳ παλαιότητος στὸ σκευοφυλάκιο τῆς Μονῆς. Εἶναι ἕνα ἀποδεικτικὸ στοιχεῖο τί ἐπικρατοῦσε στὸ Ἅγιον Ὅρος.
Σεβαστὲ καὶ ἀγαπητὲ ἐν Κυρίῳ π.Γιγάντιε, ὅταν ὑπάρχει ἕνα πρόβλημα ὑγείας, ὁ ἰατρὸς τρέχει νὰ σώση αὐτὸ τὸ μέλος τοῦ σώματος ποὺ ἀσθενεῖ, καὶ ὄχι τὰ ὑγιῆ. Ἔτσι κι ἐμεῖς τώρα δὲν ἀσχοληθήκαμε μὲ τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὰ Θεοφάνεια, τὴν Ἀνάσταση, τὴν Ἀνάληψη. Ὅλα κύρια, σωτήρια καὶ προσκυνητά. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ὅμως ἡ Σταύρωση, ὁ Σταυρὸς καὶ ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι κάποια ἀπὸ τὰ κινδυνευόμενα. Στὶς ἡμέρες μας ἐλεεινὰ εὐτελίζονται καὶ ἀπομειώνονται ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστης μας ἢ ἀδαεῖς δικούς μας.
Ὅπως λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος Ἀλεξανδρείας καὶ τῆς Οἰκουμένης ὁ φωτήρ. «Ἔγραψα ἐπειδὴ ἐρώτησες περὶ τῆς πίστεως μας, καὶ ἐξ’ αἰτίας ἐκείνων ποὺ ἀρέσκονται νὰ φλυαροῦν μὲ νέες ἐπινοήσεις, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν σκέφτονται ὅτι αὐτὸς ποὺ ὁμιλεῖ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του λέει πολλὰ ψεύδη»114 καὶ «ὅταν δὲ ὀρθοτομεῖται ὁ λόγος τῆς ἀληθείας115, τότε κοσμίως διαμαρτυρόμεθα». «Καὶ ἂν δὲν ἀκουγόμαστε μέχρι κάτω, θὰ ἀνεβοῦμε σὲ ὅρος ὑψηλὸν»116 καὶ «θὰ φωνάξουμε ἐκεῖ»117 βροντοφωνεῖ ὁ ἐπώνυμος τῆς θεολογίας Γρηγόριος, γιατί «ὅσοι ἀστοχοῦν περὶ τὴν ἀλήθειαν»118 «θὰ προχωροῦν ὅλο καὶ περισσότερο στὴν ἀσέβεια καὶ ἡ διδασκαλία τους θὰ ἐξαπλωθεῖ σὰν γάγγραινα»119.
Τὸ χαοτικὸ κείμενο τοῦ Μητροπολίτη καὶ τῶν ὁμοφρόνων ὁμοϊδεατῶν του εἶναι «νέες πλάκες γραμμένες μὲ ἀσέβεια»120, «τὸ νέφος ποὺ σκοτείνιασε τὸν ἥλιο»121 ἀφοῦ καταφέρθηκε κατὰ τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου, βάλλων λίθους κατ’ αὐτοῦ. Ἡ ὅλη ὑπόθεση τῆς ἔξωσης τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα, ἔφθασε σὲ ἀπρόσμενα ἀποτελέσματα. Παραλλάσσοντας τὸ γνωστὸ γνωμικό. ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, τὰ φύλλα καλύτερα, τοὺς δῆθεν θιγόμενους συμβολισμοὺς ποὺ ἐπικαλέστηκε ὁ Μητροπολίτης, ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ, νὰ διασαλευθοῦν τὰ ἴδια τὰ περὶ Θεοῦ δόγματα. Ἀφοῦ ἐξαφανίζει τόν Ἐσταυρωμένο μὴ δεχόμενος Ἐσταυρωμενοπροσκύνηση, καταργεῖ τὸν Χριστό, ἄρα καὶ τὸν Πατέρα («ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμὲν»122) ἄρα καταργεῖ τὴν Ἁγία Τριάδα, δεχόμενος μάλιστα καὶ ἄκουσον, ἄκουσον (!!!) «ἀπουσία Θεοῦ». Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ ἄλλους πολλοὺς ποὺ περιλαμβάνει τὸ εὐτελὲς τευχίδιο, θὰ καταχωρηθῇ στὴν ἀντιχριστιανικὴ γραμματεία.
Ὅλοι κάνουμε λάθη. Εὔχομαι ὁ Μητροπολίτης νὰ τείνει εὐήκοον οὗς καὶ νὰ ἀναδιπλωθεῖ. Ἡ ἀπόσυρση τοῦ βλάσφημου «γραφίματος» εἶναι ἐπιβεβλημένη μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ κατεπείγοντος. Εὔχομαι τὴν ἄμεση ἐπιστροφὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου στὴν θέση ποὺ τοῦ ἀξίζει.
Εἶμαι εὐγνώμων στὸν Μητροπολίτη, γιατί ἀσχολούμενος μὲ τὸ θέμα αὐτό, λόγῳ τῶν ἐνεργειῶν του καὶ τῶν δημοσιευμάτων του, μοῦ προξένησε ἀντίθετα ἀποτελέσματα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ περίμενε. Γ Ι Γ Α Ν Τ Ω Σ Ε ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Ε Σ Τ Α Υ Ρ Ω Μ Ε Ν Ο ΘΕΟΝ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

Αὐτῷ ἡ δόξα, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις
σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι
νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.

Ὑστερόγραφο : Ἐγράφη «ὅ,τι ἔδωσε ὁ Θεὸς»123. Εὐγνωμόνως καὶ μετὰ δακρύων Τὸν εὐχαριστοῦμε! Αὐτὸ τὸ κείμενο ποὺ σοῦ στέλνει ἕνας νᾶνος στὸν νοῦ π.Γιγάντιε, συν- ἔγραψαν πολλοί, πάρα πολλοί! Ὅσοι παρότρυναν στὴν συγγραφή, ὅσοι ἔστειλαν τὴν Ἱερατικὴ καὶ μοναχική τους εὐχή, ὅσοι προσευχήθηκαν γιὰ θεία φώτιση καὶ πόνεσαν γιὰ τὰ ἀσεβέστατα σοφίσματα, γιὰ τὰ ραπίσματα, τὸν εὐτελισμό, τὸν διασυρμὸ καὶ τὴν ἔξωση τοῦ Ἐσταυρωμένου ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καὶ τὴν τοποθέτησή Του, ὅπως ἀναγράφεται στὸ τευχίδιο σὲ «ἀθέατο σημεῖο»124 (στὸ ἀποθηκάκι του νεοκώρου;) «πρός… τιμὴν τῶν Ἱερέων» (μετὰ ἀπὸ παραπληροφόρηση Ἀρχιερέων), στὰ ἀνήλια, ὅπως τότε, βάθη τοῦ Πραιτωρίου, ἐπαναλαμβάνοντας μετὰ ἀπὸ δυὸ χιλιάδες χρόνια τόν διασυρμό, τήν χλεύη, τὴν φυλακή, τὸ Πάθος καὶ τὴν Σταύρωσή Του.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ :

1.Ἔξοδ. 10,21.        2. Ἀγ. Φωτ. ΕΠΕ 3,358.
3.Παροιμ 6,2. 4.      4.Ἔκτασης κειμένου ἀπό 7-32 σελίδα.
5.ΤΕΥΧΙΔΙΟ : «Ἡ λανθασμένη θεολογικὰ καὶ αὐθαίρετα
μόνιμη τοποθέτηση τοῦ Ἐσταυρωμένου τῆς Μ.Παρασκευής
μέσα στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα»,
συγγρ.Μητρ. Περιστερίου, κ.Γρηγ.Δ.Παπαθωμᾶς, 20
6.Μ.Βασιλείου, ΕΠΕ 7, 344.      7.Ἁγ Γρ. Παλ., Ε.Π.Ε. 6, 533.
8.μνημ. ἔργο σελ.8.     9.ἔ.ἀ. σελ.20.
10. ἔ.ἀ.    11.μνημ. ἔργο σελ.17.
12.πρβλ. Ἰησ. Ναυῆ, 5,13.    13.Μαρκ.25,29.
14.Ψαλμ.21,8.       15.Ἁγ. Ἰω.Χρυσ. ΕΠΕ 20,50.
16.Ἁγ. Ἰω.Πηλ. ΕΠΕ 3,453.       17.μνημ. ἔργο σελ.32.
18.Μ.Βασ. 7,34.      19.ἔ.ἀ. 20.
20.Λουκ.19,40.       21.Ματθ.21,42. Μάρκ.12,10. Λουκ.20,17.
22.Α΄Κορ.10,4.       23.Ἰω. 14,6.
24.Ἰω. 8,59.             25.Ἁγ. Γρηγ.Παλ. ΕΠΕ 4, 441.
26.Ἁγ. Ἱω.Δαμ. ΕΠΕ 8,535.        27.μνημ. ἔργο σελ.32.
28.Ἁγ. Κυρ. Ἱερ. Κατήχηση ΙΓ΄ ΣΤ΄.          29.Ἁγ. Ἱω.Δαμ. ΕΠΕ 1,392.
30.Ἁγ. Γρ.Θεολ. ΕΠΕ 8,258.                31.ἔ.ἀ.
32.Ἁγ. Γρ. Παλ.ΕΠΕ 1,574.           33.Ἁγ. Ἱσ.Πηλ. ΕΠΕ2, 187 καὶ 189.
34. Ἁγ. Ἱω.Δαμ. ΕΠΕ 1,454.          35.ἔ.ἀ.
36. Ἁγ. Κυρίλ. Ἱερ.Κατήχηση Φωτιζ.ΙΓ΄ΛΣΤ΄.
37.Ματθ.28,5.Μαρκ.16,6.       38.Α΄Κορ.1,23.
39.Α΄Κορ.2,2.                    40.Γαλ.3,1.
41.Φωτίου ΕΠΕ 7,530.      42.Κατηχ.Δ΄, ΙΓ΄.
43.Κατ.ΙΓ’ ΛΔ΄.               44.ἔ.ἀ. ΙΓ΄ΛΣΤ΄.
45.ἔ.ἀ. ΙΓ΄ΛΜ΄.             46.Ἁγ. Ἰω.Δαμ.ΕΠΕ1, 455.
47.Ἁγ.Μαρκ. Ἔρημ.ΦΕΠΕ 13,65.
48.Μ. Ἀθαν.ΕΠΕ 3,172.                49.Ἁγ. Ἰω.Δαμ. ἔ.ἀ.
50.μνημ. ἔργο σελ.23.        51.Ἱω.4,25.
52.Ἁγ.Γρ.Παλ.ΕΠΕ 7,326.        53.μνημ. ἔργο σελ.23.
54.Τριώδιον. Ἀκολουθία τῶν Παθῶν ΙΒ΄Ἀντίφωνο, Κάθισμα.
55.ἔ.ἀ. ΙΕ΄ Ἀντίφωνον.          56.ἔ.ἀ. Κοντάκιον.
57.μνημ. ἔργο σελ.32.          58.ἔ.ἀ. Τροπάριον, η΄ ὠδῆς.
59.Ἁγ. Γρηγ.Θεολ. ΕΠΕ 3,100 καὶ 104.              60.Ἁγίου Ἰω. Δαμ.ΕΠΕ 1,456.
61.Ἅγιος Γρηγ.Παλ. ΕΠΕ 6,30.               62.μνημ. ἔργο σελ.23.
63.Ὄρθρος, Τροπ. δ΄ ὠδῆς.              64.Ἐξαποστειλάριον.
65.Ἰω. Χρυσ.ΕΠΕ 12,197.          66.μνημ. ἔργο σελ. 20-21.
67.πρβλ. Ἀγ. Ἰω.Δαμ. ΕΠΕ 1, 452            68.Ἄγ. Ἰσιδ.Πηλ.ΕΠΕ 5,293.
69.Ἄγ. Ἰσιδ.Πηλ.ΕΠΕ 2,153.             70.Ματθ.20,22.
71.Ἴωαν. Χρυσ. ΕΠΕ 35,289 καὶ 291.            72.Ἁγ.Γρηγ.Παλ.ΕΠΕ 9,282.
73.Ἰω.Δαμασκ.ΕΠΕ 1,452.                   74.ἔ.ἀ.5,498.
75.Ἅγ.Γρ.Παλ.ΕΠΕ 9,398.            76.Ἁγ. Ἰω.Χρυσ, ΕΠΕ 13,436.
77.Ἁγ.Γρηγ.Παλ.ΕΠΕ 9,302.         78.Ἁγ.Διον. Ἀρεοπ.ΦΕΠΕ 3,508.
79.Ἁγ. Γρηγ.Παλ. ΕΠΕ 9,322.        80.Θεοδ.Κυρρ. ΦΕΠΕ 4,226.
81.ἔ.ἀ.4,220                               82.μνημ. ἔργο σελ.20.
83.μνημ. ἔργο σελ.24-25.        84.Τριώδιο Σάβ.Λαζάρου Τρόπ.Ζ’ ὠδή.
85.Μάρκ.16,9 καὶ 10.         86.Ἰωάν.20,11.
87.Ματθ.27,55.              88.Λουκ.23,27.
89.Λουκ.2,35.                                             90.Ἰω.11,33.
91.Πράξ.8,2.            92.Πράξ.9,39.
93.Πράξ.20,25       94.Πράξ.20,37-38.
95.Λουκ.23,28.    96.Ματθ.26,7-13.
97.Μαρκ.16,1.                   98.Λουκ.23,56.
99.Λουκ.24,1.          100.Α΄Θεσ.4,13.
101.Ἀποφθέγματα Γερόντων ΦΕΠΕ 1,591.
102.Ὅσ. Ἄθαν. Ἀθων.Νικοδ.Μπιλάλη Νεοσκητιώτου, Τόμ.Α΄141.
103.Μ. Ἀθαν.ΕΠΕ 11,191.         104.Μ. Ἀθαν.ΕΠΕ 11,90.
105.Ἁγ. Ἰω.Χρυσ.ΕΠΕ 21, 129.        106.Μ. Ἀθαν. ΕΠΕ11,198.
107.Ματθ.26,75            108.ἔ.ἀ.200.
109.ἔ.ἀ.                110.ἔ.ἀ.
111.Μ.Πέμπτη, Ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Παθῶν, ΙΕ΄ Ἀντίφωνον.
112.Ἀποφθ. Γερ., ΦΕΠΕ σελ.591.
113.Ἅγ.Γρηγ.Θεολ.ΕΠΕ 3,216.
114.Μ. Ἀθαν. ΕΠΕ 12,195.
115.Β΄Τιμ.2,15.                      116.Ἤσ.40,9.
117.Ἄγ.Γρηγ.Θεολ.ΕΠΕ 4,201.
118.Β΄Τιμ.2,18.                    119.Β΄Τιμ.2,16-17.
120.Ἁγ. Γρηγ.Θεολ.ΕΠΕ 10,281.              121.πρβλ. Ἁγ.Γρ.Θεολ.7,326.
122.Ἱω. Ι΄22-30.    123.πρβλ.Ἁγ.Γρ.Παλ.ΕΠΕ 7,174.
124.μνημ. ἔργο σελ.9.

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΑΚΤΙΝΕΣ: «Ψηλαφητὸν σκότος»1 οἱ αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του.