Χριστούγεννα χωρίς τον Ιησού: Ένα σημάδι υποταγής στο Ισλάμ

Merco Lepore

Και φέτος καταγράφονται περιστατικά τραγουδιών, χριστουγεννιάτικων θεάτρων, παραθέσεων κ.λπ., όπου διαγράφεται ο πρωταγωνιστής: ο Ιησούς.

Μια υπερβολική εκκοσμίκευση που αρνείται την πίστη, την ιστορία και τον πολιτισμό και κλείνει το μάτι στο Ισλάμ. Αλλά αν η σαρία πάρει το πάνω χέρι στις κοινωνίες μας, θα είναι όλα πολύ επώδυνα.

Τά Άγια Χρισούγεννα πλησιάζουν και, όπως δυστυχώς συμβαίνει εδώ και χρόνια, καταγράφονται περιπτώσεις «προσαρμογής» αυτής της σημαντικής θρησκευτικής εορτής στο Εγελιανό Zeitgeist, το «πνεύμα της εποχής». Πνεύμα που, ας πούμε την αλήθεια, έχει ολοένα και λιγότερες φιλοσοφικές ή κοινωνιολογικές αιτιολογήσεις και όλο και περισσότερο, αντιθέτως, μια έντονη μυρωδιά θείου...

Άνοιξε τούς χορούς η εντυπωσιακή υπόθεση των Βρυξελλών[caso eclatante di Bruxelles] (ήδη αναφερθείσα στη Bussola από τον Luca Volontè), όπου πραγματοποιήθηκε η απεικόνιση μιας «περιεκτικής» σκηνής Γεννήσεως που απεικονίζει τον Ιησού, τη Μαρία, τον Ιωσήφ και τους Τρεις Μάγους χωρίς πρόσωπα, αντικαταστημένα από ένα απρόσωπο patchwork σε διάφορες αποχρώσεις μπέζ και καφέ γιατί έτσι υπάρχουν «όλες οι αποχρώσεις του δέρματος, με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι να μπορούν να αισθάνονται αντιπροσωπευμένοι».

Μάταιες οι διαμαρτυρίες ορισμένων πολιτών, οι οποίοι επεσήμαναν ότι «η σκηνή Γεννήσεως είναι ένα μήνυμα καθολικότητας που δεν είχε σοκάρει κανέναν μέχρι στιγμής, ανεξάρτητα από την πίστη του, και είναι ένα σύμβολο ειρήνης και χαράς που περιβάλλει ένα νεογέννητο. Όλα αυτά διαγράφονται, η ίδια η παράδοση εξαλείφεται».
Αλλά ίσως αυτός ήταν ακριβώς ο στόχος.
Δεν είναι τυχαίο ότι μια παρόμοια εγκατάσταση παραπέμπει στη σαρία, τη μουσουλμανική νομοθεσία που απαγορεύει την αναπαράσταση προσώπων.

Σε επιβεβαίωση αυτής της θέσης, η καθηγήτρια Florence Bergeaud-Blackler, ανθρωπολόγος και πρόεδρος του Cerif (Ευρωπαϊκό Κέντρο Έρευνας και Πληροφόρησης για τους Μουσουλμάνους Αδελφούς), σχολίασε στο X με σαρκαστικό ύφος: «Τά Χριστούγεννα σύμφωνα με τη σαρία στην Grand-Place των Βρυξελλών».

Λίγη ώρα αργότερα, έγινε είδηση μια άλλη υπόθεση.
Στο Magliano in Toscana, στην επαρχία του Grosseto, ορισμένες δασκάλες ενός δημοτικού σχολείου, με τη συγκατάθεση της διευθύντριας, σε προετοιμασία για το χριστουγεννιάτικο θέατρο στις 17 Δεκεμβρίου, αποφάσισαν να τροποποιήσουν το ιταλικό κείμενο του Jingle Bells, αντικαθιστώντας την αναφορά στον «Ιησού» με το πιο ουδέτερο «Χριστούγεννα».
Η απόφαση – όπως υποστηρίζουν – «στοχεύει στη διατήρηση του κοσμικού χαρακτήρα του ιδρύματος και στην αποφυγή ρητών θρησκευτικών αναφορών κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας εκδήλωσης».

Μάταιες, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, οι διαμαρτυρίες των γονέων: η διευθύντρια και οι δασκάλες, αν και ενοχλημένες για τη φασαρία που προκλήθηκε από αυτή την επιλογή, δεν  οπισθοχώρησαν, ακόμα κι αν μετά η υπόθεση μεταφέρθηκε στο πολιτικό επίπεδο.
Πολλά στελέχη της Λέγκας και των Φρατέλλι της Ιταλίας κατήγγειλαν, πράγματι, ότι το σχολείο προωθεί μια υπερβολική εκκοσμίκευση, τροφοδοτώντας μια ιδεολογική παρέκκλιση που απομακρύνει τις ιταλικές πολιτιστικές και θρησκευτικές ρίζες.

Το τραγούδι Jingle Bells («Din Don Dan» στην ιταλική εκδοχή) προκάλεσε σκάνδαλο και στο Reggio Emilia. Το Ansa και η τοπική έκδοση του Resto del Carlino μας πληροφορούν ότι ένα δημοτικό σχολείο τροποποίησε τα κείμενα των παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων τραγουδιών που προορίζονταν για το θέατρο των παιδιών, αφαιρώντας τις αναφορές στον Ιησού για να αποφύγει τη δημιουργία δυσφορίας σε μαθητές ξένης καταγωγής που ομολογούν άλλες θρησκείες και να προωθήσει τη συμπερίληψη όλων των μαθητών κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων εορτασμών.
Το σχολείο, διατηρώντας το αρχικό μέτρο, ξαναέγραψε επιδέξια δύο στροφές του κειμένου για να εξαλείψει κάθε αναφορά στα χριστούγεννα: η φράση «Aspettando quei doni che regala il buon Gesù» («Περιμένοντας εκείνα τα δώρα που χαρίζει ο καλός Ιησούς») αντικαταστάθηκε με «Aspettano la pace e la chiedono di più» («Περιμένουν την ειρήνη και την ζητούν ακόμα περισσότερο»). Η δεύτερη τροποποίηση μετέτρεψε το στίχο «Oggi è nato il buon Gesù» («Σήμερα γεννήθηκε ο καλός Ιησούς») σε «Oggi è festa ancor di più» («Σήμερα είναι γιορτή ακόμα περισσότερο»).

Και άλλο: με την ευκαιρία του χριστουγεννιάτικου θεάτρου σε ένα δημοτικό σχολείο του Μιλάνου,μιά χορωδία 180 παιδιών θα είχε τραγουδήσει ένα τραγούδι για τα παλαιστινιακά παιδιά σε αραβική γλώσσα, προκαλώντας μια σκληρή αντίδραση από τον Rossano Sasso, βουλευτή της Λέγκας και επικεφαλής της ομάδας στην Επιτροπή Επιστήμης, Πολιτισμού και Παιδείας, ο οποίος ζήτησε «την άμεση επιστροφή στην Επιτροπή Πολιτισμού του Ψηφίσματος γιά τόν αντι-ισλαμισμό στα σχολεία».

Το τελευταίο επεισόδιο – τουλάχιστον για τώρα, αλλά δεν έχουμε μεγάλες αυταπάτες – είναι αυτό που συνέβη στο Scandiano (επαρχία Reggio Emilia), όπου την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου έβαλαν φωτιά στο σπιτάκι του Άγιου Βασίλη που είχε τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία.
Οι κάμερες ασφαλείας επέτρεψαν τον εντοπισμό του δράστη, έναν σαρανταοκτάχρονο κάτοικο της περιοχής των κεραμικών, του οποίου η εθνικότητα αποφεύγεται επιμελώς να προσδιοριστεί.

Μέχρι εδώ η χρονογραφία. Και, τελικά, δεν είναι ούτε (δυστυχώς) μεγάλα τά νέα. Εδώ και χρόνια, πλέον, αντιμετωπίζουμε καταστάσεις αυτού του τύπου και ακόμα χειρότερες, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της παλιάς Ευρώπης, όπου έχουν ακυρώσει τις παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες αγορές ή αποφάσισαν να τις κλείσουν από φόβο για νέες καταστροφικές επιθέσεις...

Η Αλήθεια είναι ότι από την πλευρά της κοινής γνώμης καταγράφονται εδώ κι εκεί αγανάκτησμένες αντιδράσεις και θέσεις υπέρ των παραδόσεών μας, αλλά η αίσθηση είναι ότι μέσα στην όλο και πιο μαζική παρουσία μουσουλμάνων υπάρχει μια αυξανόμενη επίγνωση ότι έχουμε να κάνουμε με ένα εύθραυστο και ουσιαστικά αναποφάσιστο σύστημα, διχασμένο εσωτερικά και χωρίς ισχυρή θεμελίωση σε κοινές αξίες, στο οποίο ίσως λείπει μόνο να του δοθεί τό αποφασιστικό σπρώξιμο.

 Ποιός ωφελείται από αυτή τήν άρνηση του πολιτισμού και των παραδόσεών μας;
« Δεν αρνούμαστε τίς ρίζες μας από φόβο ότι θα προσβάλουν κάποιον: έτσι προσβάλλουμε μόνο εμάς, τους εαυτούς μας», δηλώνει δικαίως η ευρωβουλευτής της Λέγκας Susanna Ceccardi, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα τον διπρόσωπο λογαριασμό πολλών τοπικών διοικήσεων, που στα σχολεία εισάγουν μενού «χαλάλ» προσκαλώντας τα παιδιά να νηστεύσουν για το Ραμαζάνι, σε έναν «τρελό παγκοσμιοποιητικό σχεδιασμό της απομάκρυνσης της ιστορίας μας με τη δικαιολογία του πολιτικά ορθού πολυπολιτισμού».

Η απομάκρυνση της ιστορίας και του πολιτισμού μας, στην πραγματικότητα, δεν θα φέρει κανένα όφελος ούτε στους προωθητές αυτών των τρελών πρωτοβουλιών, που προφανώς τυφλώνονται από ιδεολογικό μίσος έναντι του χριστιανισμού.
Θα έπρεπε να το γνωρίζουν: αν το Ισλάμ πάρει το πάνω χέρι – και οι προβλέψεις όχι λίγων αναλυτών το δίνουν σίγουρο μέσα σε λίγες δεκαετίες – οι λαοί μας θα έχουν να κάνουν με τη σαρία, και σίγουρα όχι με το μοντέλο πολυπολιτισμικής, ελευθέριας, υλιστικής και ηδονιστικής κοινωνίας που προωθούν.

Μια περαιτέρω επιβεβαίωση έφτασε ακριβώς αυτές τις μέρες από το Παρίσι: σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας έρευνας του Ifop, του πιο σημαντικού ινστιτούτου δημοσκοπήσεων της Γαλλίας, το 57% των νέων μουσουλμάνων μεταξύ 15 και 24 ετών θεωρεί τους νόμους της Δημοκρατίας κατώτερους από τους κανόνες του Ισλάμ, καθώς η γαλλική νομοθεσία είναι «λιγότερο σημαντική» από τη σαρία. Και, σαν να μην έφτανε, από το 1985 έως το 2025 το ποσοστό συμμετοχής στο τζαμί, ανεξάρτητα από την ηλικία, έχει παραπάνω από διπλασιαστεί.

Από πού προέρχεται λοιπόν αυτό η παράλογη τύφλα που μυρίζει τόσο πολύ αυτοκτονία μιας ολόκληρης πολιτισμικής ύπαρξης;
Η μυρωδιά του θείου, για την οποία αναφερθήκαμε στην αρχή, μας προσφέρει σίγουρα ένα στοιχείο που δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Il Natale senza Gesù: segno di sottomissione all’Islam - Articolo di Marco Lepore

Η Δύση μας πρέπει να ευχαριστεί το Ισλάμ

Franco Cardini - 09/09/2025

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Η τεχνολογία μας έχει κατακτήσει και υποτάξει τον κόσμο. Αλλά αυτό συνέβη επειδή μας δίδαξαν οι Μουσουλμάνοι, όπως ακριβώς τους δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Ισλάμ: η θρησκεία της οποίας το ιερό βιβλίο είναι το Κοράνι και η οποία είναι η τρίτη, μετά τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, που αναγνωρίζει έναν μόνο, παντοδύναμο Θεό ως δημιουργό - κάτι που, ομολογουμένως, δεν είναι καθόλου συνηθισμένο στην ιστορία των θρησκειών.
Σήμερα, το Ισλάμ, στα διάφορα δόγματά του, ακολουθείται από πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως. Αλλά οι μισοί από αυτούς ακολουθούν τη χριστιανική θρησκεία. Και μαζί αποτελούν το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αν πάτε σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη (οι βιβλιοθήκες είναι όλο και πιο σπάνιες στις μέρες μας και συνήθως δεν είναι πολύ καλά εφοδιασμένες) ή κάνετε αναζήτηση στις μηχανές αναζήτησης, θα κατακλυστείτε από μια θάλασσα πληροφοριών, αλλά αν δεν είστε ειδικός στο θέμα, δεν θα μπορείτε να πλοηγηθείτε σε αυτήν και να αποκτήσετε μια απλή, σαφή κατανόηση του θέματος. Οι εγκυκλοπαίδειες και τα σχολικά βιβλία (εκτός από τα αυστηρά εξειδικευμένα) σας παρέχουν γενικές, ελλιπείς ή υπερβολικά σχολαστικές πληροφορίες. Αν δεν είστε καλός άνθρωπος, η εκλαΐκευση δεν θα σας πείσει. Οι ιδέες που κυκλοφορούν πάνω στο θέμα σκιαγραφούν μια ανησυχητική εικόνα: τυραννικά καθεστώτα, τρομοκρατία, φανατισμός, υποδούλωση των γυναικών, σκληρές τελετουργίες όπως η αγγειοπλασία, τρομοκρατικές οργανώσεις. Και, στο παρελθόν, υπήρχαν οι ληστές, οι πειρατές, οι άγριοι πολεμιστές εναντίον των οποίων έπρεπε να οργανώνουμε σταυροφορίες και να αμυνόμαστε μέχρι σχεδόν τον δέκατο όγδοο αιώνα. Και σήμερα, υπάρχουν πολιτικοί δολοφόνοι και «κυνηγοί κεφαλών». Για να μην αναφέρουμε τους «εμίρηδες του πετρελαίου» με τα χαρέμια τους...
Τότε έρχεται ένας τύπος και σου προσφέρει ένα βιβλίο με τίτλο «Ευχαριστώ, Ισλάμ! Θεέ μου, τι να ευχαριστήσεις; Η σωστή και ήρεμη απάντηση είναι: πολλά. Και για διάφορους λόγους.
Καταρχάς, αν και η διάσημη ιστοριογραφική θεωρία του Henri Pirenne ότι «ο Μεσαίωνας ξεκίνησε με την επέκταση του Ισλάμ» δεν είναι καθόλου τόσο καταστροφική όσο φαίνεται, δεν ήταν μια «νέα βαρβαρική εισβολή» για τη Δύση: έστω και μόνο για τον πολύ καλό λόγο ότι εκείνη την εποχή, τον 7ο-8ο αιώνα, η Ευρώπη ήταν —όπως και στην ελληνορωμαϊκή εποχή— σαφώς λιγότερο ανεπτυγμένη και «πολιτισμένη» από την Ανατολή, από την οποία προέρχονταν οι Μουσουλμάνοι. Δεύτερον, επειδή ο νέος πολιτισμός, μαζί με το Βυζάντιο, αποκατέστησε γρήγορα τη Μεσόγειο στην αρχαία της ευημερία. Τέλος, επειδή οι Μουσουλμάνοι —σε αντίθεση με τους συγχρόνους τους Χριστιανούς— αναγνώρισαν το δικαίωμα των λαών που υπέταξαν να διατηρήσουν την πίστη και τα έθιμά τους, αν και με κάποιους περιορισμούς. Και τέλος, επειδή αυτοί, προερχόμενοι από την Ασιατική Ανατολή, πολύ πιο καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι από τη Δύση μας (η «προσπέρασή» μας θα συνέβαινε σταδιακά μόνο από τον 16ο αιώνα), μας έδωσαν πίσω την ελληνορωμαϊκή επιστήμη μας μαζί με νέες περσικές, ινδικές και κινεζικές συνεισφορές: και εν ολίγοις, χάρη στις επαφές μας μαζί τους, μπορέσαμε να κάνουμε, από τον 10ο αιώνα περίπου και μετά, κολοσσιαία άλματα προς τα εμπρός στην επιστήμη, την τεχνολογία και την πολιτική και κοινωνικοοικονομική οργάνωση. Επειδή δεν πολεμήσαμε απλώς μαζί τους: αναπτύξαμε διπλωματικές σχέσεις και οικονομικές και πολιτιστικές ανταλλαγές κάθε είδους.

Θυμάστε τη μεγάλη Οριάνα Φαλάτσι; Αντιμουσουλμανική «χωρίς αν και αλλά», αγαπούσε να αντιτείνει ότι «οι Άραβες» δεν εφηύραν ποτέ τίποτα. Ούτε καν αριθμούς, τους οποίους ονομάζουμε «αραβικούς αριθμούς» ενώ στην πραγματικότητα είναι ινδικοί. Ακριβώς: και αυτό είναι το θέμα. Το γεγονός είναι ότι ο μουσουλμανικός κόσμος λειτούργησε εξαιρετικά καλά ως μεσολαβητής, ως «ιμάντας μετάδοσης».

Μερικά παραδείγματα; Το πρώτο πραγματικά σύγχρονο νοσοκομείο (με τμήματα φυσιολογίας, οφθαλμολογίας, χειρουργικής και ορθοπεδικής) ιδρύθηκε το 827 από τον Χαρούν αλ-Ρασίντ, Χαλίφη της Βαγδάτης, αυτό από τις Χίλιες και Μία Νύχτες. Εμείς οι Ευρωπαίοι αντιγράψαμε το πανεπιστημιακό σύστημα από την αρχή ξεκινώντας από τον 12ο αιώνα, εμπνευσμένοι από ένα μουσουλμανικό ίδρυμα, το Μπάιτ αλ-Χίχμα («Οίκος της Επιστήμης»). Για να μην αναφέρουμε όλα όσα σχετίζονται με τα μαθηματικά, την αστρονομία, την ιατρική, τη χειρουργική (ειδικά την οφθαλμολογία), τις υπολογιστικές και τραπεζικές μεθόδους... Έχετε ακούσει ποτέ για τον Πιζάνο έμπορο του 13ου αιώνα, Λεονάρντο Φιμπονάτσι, γνωστό σε εμάς ως τον «εφευρέτη των αραβικών αριθμών»; Από την άλγεβρα μέχρι τη διπλογραφική λογιστική, έμαθε τα πάντα από τους Άραβες-Μαγκρέμπ μελετητές της Βόρειας Αφρικής. Άλλωστε, ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄, ο βασιλιάς Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης και ο πολύμορφος Άγιος Θωμάς Ακινάτης - τα «αστέρια» του 13ου αιώνα - τα γνώριζαν πολύ καλά αυτά τα πράγματα. Και ο Δάντης, ο οποίος στέλνει επίσης τον Μωάμεθ στην Κόλαση, σώζει τους σοφούς Αβικέννα και Αβερρόη, καθώς και έναν Σύριο πρίγκιπα που είχε νικήσει τους Σταυροφόρους: τον Σαλαντίν.
Η λίστα με όλα όσα μας έχει δώσει το Ισλάμ θα ήταν μεγάλη. Ας περιοριστούμε σε δύο ονόματα, αυτά που αναφέρει ο Δάντης. Ο Τατζικ-Πέρσης Αβικέννας (Abu Ali al Husayn ibn Abdullah ibn Sina), που έζησε μεταξύ 980 και 1037, φιλόσοφος, αστρονόμος και γιατρός. Στη συνέχεια, ο Βερβερο-Ισπανός Abuū al Walid Muhammad ibn Ahmad Ibn Rushd (τον ονομάζουμε Αβερρόη), που γεννήθηκε στην Κόρδοβα το 1126 και πέθανε στο Μαρακές το 1198, ο οποίος έγραψε το Kitab al-Kulliyyat fiīal-Tibb ("Πραγματεία για τη Γενική Ιατρική"), ένα από τα πιο επιδραστικά κείμενα της ιατρικής παράδοσης για τους αιώνες που έρχονται. Ξεχάστε τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό. Και στο "Ευχαριστώ, Ισλάμ!" θα βρείτε χίλια άλλα τέτοια παραδείγματα.
Φυσικά, οι καιροί έχουν αλλάξει: η μπάλα έχει επιστρέψει στο κέντρο και έχει περάσει στην άλλη πλευρά. Η τεχνολογία μας - τα κινητά πανιά που μας επέτρεψαν να πλοηγούμαστε στους ωκεανούς, τα κανόνια που καθυπέταξαν όλους τους άλλους πολιτισμούς, τον Γαλιλαίο και τον Νεύτωνα... - έχει κατακτήσει και υποτάξει τον κόσμο. Αλλά αυτό συνέβη επειδή είχαμε μάθει από τους Μουσουλμάνους, όπως ακριβώς είχαν μάθει κι αυτοί από τους αρχαίους Έλληνες. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Σκεφτείτε, άνθρωποι, σκεφτείτε...

Η Δύση μας πρέπει να ευχαριστεί το Ισλάμ

ΑΝ ΣΒΥΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΦΙΛΕ. Η ΔΥΣΗ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜ, ΟΣΑ ΕΜΑΘΕ, ΔΙΟΤΙ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ Ή ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

Η (Παπική και Προτεσταντική) Ευρώπη πρόδωσε τον Χριστό. Δέν έχει μέλλον!

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Η Ευρώπη είναι ο θάνατος και ο Χριστός η ζωή

«Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως κάποτε απομακρύνθηκε από τη χώρα των Γαδαρηνών, επειδή το ζήτησαν οι Γαδαρηνοί. Όμως μόλις απομακρύνθηκε, ήρθε ο πόλεμος, η φτώχεια, η φρίκη, η καταστροφή. Ξανά γύρισε στην Ευρώπη, ο προχριστιανικός βαρβαρισμός των Αβάρων, των Ούνων, των Λογγοβάρδων, αλλά σε μέγιστη φρίκη. Τον Σταυρό Του και την ευλογία Του πήρε ο Χριστός και απομακρύνθηκε. Έμεινε το σκοτάδι και η βρωμιά. Εσείς τώρα αποφασίστε με ποιόν θα πάτε. Με τη σκοτεινή και βρώμικη Ευρώπη, ή με τον Χριστό;

Πού το σκοτάδι είναι πιο βαθύ; Εκεί που λάμπει το πιο μεγάλο φως, και ύστερα σβήνει. Σε μία πλατεία, που φωτίζεται με εκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τη στιγμή που σβήνουν όλες οι λάμπες, τότε το σκοτάδι είναι πιο βαθύ. Πότε το σκοτάδι είναι βαθύ; Τη νύχτα λίγο πριν ξημερώσει. Αδελφοί μου, στην εποχή μας αντικρίσαμε μία πλατεία που φωτιζόταν με εκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τόσο φωτεινή που συναγωνιζόταν το φως του ήλιου. Όταν όμως οι λάμπες έσβησαν, αντικρίσαμε μία πλατεία χωρίς φως, τόσο σκοτεινή σαν τη φωλιά του τυφλοπόντικα κάτω από τη γη. Αυτή η πλατεία στο χάρτη του κόσμου έχει το όνομα Ευρώπη. Ποια είναι η Ευρώπη; Ευρώπη είναι η απληστία και η ευφυΐα. Και τα δύο είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Και η απληστία και η εξυπνάδα. Και τα δύο είναι προσωποποιημένα στα πρόσωπα του πάπα και του Λούθηρου.

Ποια λοιπόν είναι η Ευρώπη; Ευρώπη είναι ο πάπας και ο Λούθηρος, η κορεσμένη δηλαδή ανθρώπινη απληστία και ο ικανοποιημένος μέχρι έσχατου βαθμού ανθρώπινος νους. Ο πάπας είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης απληστίας για εξουσία. Ο Λούθηρος είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης θέλησης να ερμηνεύσει, εξηγήσει τα πάντα με τη λογική. Ο πάπας παρουσιάζεται σαν κυβερνήτης αυτού του κόσμου και ο Λούθηρος παρουσιάζεται σαν ο επιστήμονας αυτού του κόσμου. Αυτοί οι δύο είναι η Ευρώπη με δύο λόγια, και σύμφωνα με την ιστορία έως τώρα.

Ο ένας έριξε την ανθρωπότητα στη φωτιά και ο άλλος στο νερό. Και οι δύο μαζί σημαίνουν απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Σημαίνουν άρνηση της πίστης και άρνηση της Εκκλησίας του Χριστού.

Δια μέσου αυτών των δύο επιδρά αρνητικά εδώ και αιώνες το πνεύμα του κακού στο σώμα της Ευρώπης.

Ποιος όμως μπορεί να διώξει αυτό το πνεύμα του κακού από την Ευρώπη; Κανείς, εκτός από Εκείνον, το όνομα του οποίου γράφεται με κεφαλαίο γράμμα. Αυτός που στην ιστορία του ανθρώπου υπήρξε ο μοναδικός εξορκιστής δαιμόνων. Υποψιάζεστε ποιον εννοώ; Εννοώ τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, τον Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου, τον Υιό της Παρθένου, τον Σταυρωθέντα από τους ανθρώπους και Αναστηθέντα από τον Θεό, τον Δοξασμένο από τους αγγέλους, Αυτόν που οι πρόγονοί μας πίστεψαν και προσκύνησαν.

Μέχρι τότε που η Ευρώπη προσκυνούσε τον Χριστό ως τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, και μέχρι την στιγμή που η Ευρώπη σεβόταν τους δικούς Του αποστόλους, μάρτυρες, αγίους, και αμέτρητους χριστιανούς, ομοίαζε με πλατεία φωτισμένη με εκατοντάδες χιλιάδες φώτα.

Όταν όμως η ανθρώπινη απληστία και ευφυΐα κυρίεψαν την Ευρώπη, τότε εκείνη απομακρύνθηκε από τον Χριστό. Τότε τα φώτα της πλατείας έσβησαν μπροστά στα μάτια όλων των ανθρώπων και έπεσε βαθύ σκοτάδι. Επικράτησε το σκοτάδι που επικρατεί στην φωλιά του τυφλοπόντικα… Εξαιτίας της απληστίας κάθε λαός και κάθε άνθρωπος, μιμούμενος τον πάπα, άρχισε να αναζητά την εξουσία, την απόλαυση, την δόξα. Εξαιτίας της ανθρώπινης ευφυΐας κάθε λαός και κάθε άνθρωπος θεώρησε πως αυτός είναι πιο έξυπνος από τους άλλους και πως έχει πετύχει πολύ περισσότερα από τους υπόλοιπους λαούς.

Πώς λοιπόν να μην αρχίσουν πόλεμοι ανάμεσα στους ανθρώπους; Πώς να μην επικρατήσει η τρέλα και η λύσσα; Πώς να μην υπάρξουν αρρώστιες, ξηρασίες, να μην ξεσπάσουν πλημμύρες;

Όλα αυτά έπρεπε να γίνουν, για να βγει το πύον από την μολυσμένη πληγή. Ο παπισμός χρησιμοποίησε την πολιτική, επειδή μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να αποκτήσει εξουσία. Ο λουθηρανισμός χρησιμοποίησε τη φιλοσοφία και την επιστήμη, επειδή νόμισε πως με αυτό τον τρόπο θα κερδίσει τον ανθρώπινο νου. Έτσι όμως ξεκίνησε η απληστία να πολεμά με το νου και ο νους ξεκίνησε να πολεμά με την απληστία.

Η νέα Βαβυλώνα, αυτή είναι η Ευρώπη.

Στην εποχή μας ξεσηκώθηκαν οι νέες γενιές της Ευρώπης και πάντρεψαν την απληστία με την ευφυΐα. Το αποτέλεσμα του γάμου αυτού ήταν η αθεΐα. Έτσι στην συνέχεια αρνήθηκαν τον πάπα και τον Λούθηρο. Τώρα κανείς δεν κρύβει την απληστία του και όλοι κολακεύουν την ανθρώπινη λογική. Η ανθρώπινη απληστία και η ανθρώπινη ευφυΐα είναι συζευγμένα στην εποχή μας. Από τη μεταξύ τους σύζευξη δημιουργήθηκε ένας γάμος, ο οποίος δεν είναι ούτε καθολικός ούτε λουθηρανικός, αλλά είναι ολοφάνερα, δημόσια σατανικός.

Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι πια ούτε παπική, ούτε λουθηρανική. Είναι πια κάτι μακριά από τα παραπάνω… Η Ευρώπη είναι πλέον κοσμική και δεν έχει πλέον τη βούληση να ανεβεί στον ουρανό. Δεν επιθυμεί να ανυψωθεί ούτε με το διαβατήριο του αλάνθαστου πάπα ούτε επιθυμεί να ανυψωθεί με την κλίμακα της ανθρώπινης λογικής των Προτεσταντών. Γενικότερα αρνείται να ταξιδέψει από αυτόν τον κόσμο. Επιθυμεί να παραμείνει σ’ αυτόν τον κόσμο. Θέλει ο τάφος της να είναι εκεί που είναι το λίκνο της. Δεν γνωρίζει τίποτε για τον κόσμο. Δεν αισθάνεται την ουράνια οσμή. Δεν βλέπει στα όνειρά της αγγέλους και αγίους. Δεν επιθυμεί να ακούσει για την Παναγία. Η ακολασία της δυναμώνει το μίσος της για την παρθενία.

Όλες οι λάμπες στην πλατεία έσβησαν. Τι φοβερό σκοτάδι! Ο αδελφός βάζει το μαχαίρι στο στήθος του αδελφού θεωρώντας τον εχθρό του. Αρνιέται ο πατέρας τον γιο του και ο γιος αρνιέται τον πατέρα. Ο λύκος στον λύκο είναι πιο πιστός φίλος απ’ ό,τι είναι ο άνθρωπος στον άνθρωπο.

Αδελφοί μου, δεν το βλέπετε όλοι; Δεν αισθανόσαστε το σκοτάδι και το έγκλημα της αντιχριστιανικής Ευρώπης; Τι λοιπόν επιθυμείτε; Να είστε με το μέρος της Ευρώπης ή με το μέρος του Χριστού; Επιθυμείτε να είστε με το θάνατο ή με τη ζωή; Αναρωτιέστε; Αποφασίστε. Ή θάνατος ή ζωή. Αυτή την ερώτηση έθεσε ο Μωϋσής στον λαό του (Δευτ. 30:15-20). Εμείς την θέτουμε σε σας. Καλό είναι να θυμόσαστε πως η Ευρώπη είναι ο θάνατος και ο Χριστός η ζωή. Επιλέξτε την ζωή, για να ζήσετε και για να κερδίσετε την αιώνια βασιλεία. Αμήν.

(Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, ¨Μέσα από το παράθυρο της φυλακής. Μηνύματα στο λαό”, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σ. 109)

Η Ε.Ε. πληρώνει για να ξαναγράψει την Iστορία

  

Η Ε.Ε. πληρώνει για να ξαναγράψει την Iστορία

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Eρευνας χρηματοδοτεί επιστημονικό πρόγραμμα ώστε να μελετηθεί η επιρροή του Κορανίου στην ευρωπαϊκή ταυτότητα

Ούτε ένα ούτε δύο αλλά 9.842.534 ευρώ! Αυτή είναι η γενναία επιχορήγηση που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας, το οποίο χρηματοδοτείται από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για το επιστημονικό πρόγραμμα «Το ευρωπαϊκό Κοράνι», ώστε να μελετηθεί η επιρροή του Κορανίου στην ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Παρίσι, Μαρία Δεναξά

Παραδόξως, το έργο, αν και δεν έχει καμία σχέση με το επιστημονικό πεδίο, εντάσσεται στο πρόγραμμα της Ε.Ε. με τίτλο «Επιστημονική Αριστεία», με στόχο να καλυφτεί «το χαμένο έδαφος στην κούρσα για παραγωγή επιστημονικής αριστείας και πρωτοπορίας» σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από το 2007 έχουν χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση 17.000 προγράμματα, αλλά το «Ευρωπαϊκό Κοράνι», γνωστό με το ακρωνύμιο «EuQu», είναι ένα από τα επιστημονικά προγράμματα με την καλύτερη χρηματοδότηση, σε ένα κόσμο στον οποίο η Ε.Ε. πασχίζει να διατηρήσει την επιστημονική της αρτιότητα, χωρίς όμως να επενδύει στην Τεχνητή Νοημοσύνη ή στη βιοτεχνολογία.

Τριάντα ερευνητές

Μέσω όμως μιας προοδευτικής ατζέντας, ξοδεύει εκατομμύρια για να αποδείξει ότι το Ισλάμ είναι κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτισμικής κληρονομιάς! Με επικεφαλής περίπου τριάντα πανεπιστημιακούς ερευνητές από την Ισπανία, την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες, την Ουγγαρία, τη Δανία και τη Γαλλία (Νάντη), το πρόγραμμα άρχισε την 1η Απριλίου 2019 και αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 31 Μαρτίου 2026. Κύριος στόχος του είναι να «ανακαλύψει πώς το Κοράνι επηρέασε τον πολιτισμό και τη θρησκεία στην Ευρώπη μεταξύ 1150 και 1850». Με το ακαδημαϊκό επίχρισμα της «επιστημονικής αριστείας», επιχειρεί να αναθεωρήσει τις παραδοσιακές αντιλήψεις για το ιερό βιβλίο του Ισλάμ και την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Με άλλα λόγια, να αποδομήσει την ιστορική μνήμη και να νομιμοποιήσει την αφήγηση πως το Ισλάμ όχι μόνο συνάδει με την Ευρώπη, αλλά αποτέλεσε και δομικό της στοιχείο!

Στην ιστοσελίδα, που δημιουργήθηκε μετά την είσπραξη της επιχορήγησης, οι υπεύθυνοι γίνονται συγκεκριμένοι: «Το έργο μας βασίζεται στην πεποίθηση ότι το Κοράνι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της θρησκευτικής ποικιλομορφίας και ταυτότητας της Ευρώπης στον Μεσαίωνα και στις αρχές των Νεότερων Χρόνων, κι ότι συνεχίζει να το κάνει». Η επιθυμία να «τεθούν υπό αμφισβήτηση οι παραδοσιακές αντιλήψεις για τα κείμενα του Κορανίου και οι παγιωμένες ιδέες για τις ευρωπαϊκές θρησκευτικές και πολιτισμικές ταυτότητες» δεν κρύβεται.

Κάστα των Βρυξελλών

Οι μόνες αντιδράσεις που έχουν καταγραφεί για το νέο κατόρθωμα της κάστας των Βρυξελλών είναι από τα ευρωπαϊκά αντισυστημικά κόμματα. «Δεχόμαστε να χρηματοδοτούμε την έρευνα και την καινοτομία, και καταλήγουμε να κατασπαταλάμε δημόσιο χρήματα σε κλάδους των κοινωνικών επιστημών που είναι παράλογοι» επισημαίνει η ευρωβουλευτής Σάρα Κνάφό από το κόμμα Reconquete. Πρόκειται για μια επιτροπή που συνδυάζει την τύφλωση και την ιδεολογία, υποστηρίζοντας ό,τι συμβάλλει στην αμφισβήτηση της πραγματικής ενότητας της Ευρώπης» καταγγέλλει ο ευρωβουλευτής Νικολά Μπέι, που προέρχεται από το κόμμα της Εθνικής Συσπείρωσης.

Ορισμένοι πολιτικοί αναλυτές στη Γαλλία, που εξακολουθούν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, επισημαίνουν ότι οι Βρυξέλλες χρηματοδοτούν την αναδιατύπωση της ευρωπαϊκής Ιστορίας μας κι έτσι ανοίγουν τον δρόμο για μελλοντικές ισλαμιστικές διεκδικήσεις. Κάποιοι άλλοι τονίζουν ότι το πρόγραμμα αυτό δεν προσφέρει τίποτα στην ευρωπαϊκή επιστημονική κοινότητα και αντιπροσωπεύει μια περίπτωση προσηλυτισμού, που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις ευρωπαϊκές αξίες και την Ιστορία μας.

Διασυνδέσεις πανεπιστημιακών με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους

Αυτό, ωστόσο, δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Από την πρώτη κιόλας δημόσια παρουσίαση του προγράμματος ο Τζον Τολάν, καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νάντης, ένας από τους πιο δραστήριους επικεφαλής του προγράμματος, που το 2018 δημοσίευσε βιβλίο με τίτλο «Μωάμεθ ο Ευρωπαίος», αναγνώρισε ότι «το να μιλάμε για ένα ευρωπαϊκό Κοράνι είναι λιγάκι προκλητικό». Τον Τολάν καταπολεμά η ριζοσπαστική Δεξιά. O Γάλλος καθηγητής εικάζεται πως διατηρεί σχέσεις με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους.

Το 2019 προσκλήθηκε να δώσει διάλεξη για τον «Προφήτη και τις επιρροές του στη δυτικοευρωπαϊκή σκέψη» από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Παρισιού, οργανισμός του οποίου η ίδρυση αποδίδεται από αρκετούς ερευνητές -όπως οι Λορέντζο Βιντίνο και Σέρτζιο Αλτούνα, του Πανεπιστημίου George Washington- στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Κατά τη διάρκεια αυτής της διάλεξης κοσμήτορας του ινστιτούτου ήταν ο Τυνήσιος Αχμέντ Τζαμπαλάχ, μαθητής του πνευματικού ηγέτη των Ευρωπαίων Αδελφών Μουσουλμάνων Γιουσέφ αλ Καρανταβί και πρώην πρόεδρου της Ένωσης Ισλαμικών Οργανώσεων της Γαλλίας (UOIF), ο οποίος απελάθηκε από τη Γαλλία το 2024…

Όμως, δεν είναι μόνο αυτό: Το 2019, το 2020 και το 2022 ο Τζον Τολάν συμμετείχε επίσης σε εκδηλώσεις που διοργάνωσε η οργάνωση «Μουσουλμάνοι της Γαλλίας», την οποία ο ερευνητής του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας (CNRS), Χαούς Σενιγκέρ, αποκαλεί «εμπροσθοφυλακή των νέων Αδελφών Μουσουλμάνων στη Γαλλία», προτού γίνει δεκτός σε ένα από τα τεμένη της Νάντης που συνδέονται με την οργάνωση. Τέλος, το 2024 ο καθηγητής τιμήθηκε από την Τουρκοϊσλαμική Ένωση Θρησκευτικών Υποθέσεων στη Γαλλία, παράρτημα του οργανισμού Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας – δηλαδή, μια τουρκική κρατική δομή υπό τον… Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σε βιβλίο του με τίτλο «Νέα Ιστορία του Ισλάμ» ο Τολάν αναφέρει ότι «οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν μια αντίληψη άσκησης της εξουσίας “συλλογική και συναινετική”».

Δεν είναι όμως μόνο γι’ αυτό που επικροτείται από τις ισλαμιστικές οργανώσεις της Γαλλίας και της Ευρώπης. Το πρόγραμμα του «Ευρωπαϊκού Κορανίου» περιλαμβάνει, πέρα από το επιστημονικό του σκέλος, και μια φιλόδοξη εκπαιδευτική διάσταση. Με λίγα λόγια, καθηγητές σαν τον Τολάν πληρώνονται από τα ευρωπαϊκά κονδύλια για να ξαναγράψουν την ευρωπαϊκή Ιστορία. Κατά συνέπεια, αυτό δεν είναι έρευνα, είναι προπαγάνδα. Ενας ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενος προσηλυτισμός, ντυμένος με επιστημονική αμφίεση. Στόχος δεν είναι να μελετηθεί η επιρροή του Ισλάμ στην Ευρώπη, αλλά να αναγνωριστεί το Ισλάμ ως θεμέλιο της ίδιας της Ευρώπης. Και, μάλιστα, να το διδαχτούν οι νέες γενιές.

dimokratia.gr16|04|2025

ΑΚΤΙΝΕΣ: Η Ε.Ε. πληρώνει για να ξαναγράψει την Iστορία

Υπήρχε Θεός και πριν από τη Γένεση

Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Εξετερ, Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου, μιλάει για το βιβλίο της «Θεός. Μια ανατομία»

Απεικόνιση του Θεού να χωρίζει τη θάλασσα με το χέρι του για να ανοίξει δρόμο στους ανθρώπους. «Ο Θεός είχε κάποτε ένα σώμα σε σχήμα ανθρώπου, με άκρα και αισθητήρια όργανα. Και όμως, καθώς άλλαζαν τα πολιτισμικά πλαίσια και οι θεολογικές προτιμήσεις, το σώμα του Θεού σταδιακά διαμελίστηκε», σχολιάζει η Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου. [Shutterstock]

Ηλίας Μαγκλίνης (25.12.2024)

«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι εκείνο που θα ήθελα να είχα διαβάσει όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο. Λέει την ιστορία του πραγματικού Θεού της Βίβλου, σε όλες τις ένσαρκες, μη λογοκριμένες, σκανδαλώδεις μορφές του. Αφαιρώντας το θεολογικό επίχρισμα αιώνων ιουδαϊκής και χριστιανικής ευσέβειας, το βιβλίο αυτό απαλλάσσει τον βιβλικό Θεό από τα κειμενικά και δογματικά δεσμά του, για να φέρει στο φως μια θεότητα η οποία δεν μοιάζει καθόλου με τον Θεό τον οποίο λατρεύουν οι Εβραίοι και οι χριστιανοί σήμερα. Ο Θεός που φανερώνεται σε αυτό το βιβλίο είναι η θεότητα την οποία έβλεπαν οι αρχαίοι πιστοί της: ένας υπερμεγέθης, μυώδης, όμορφος θεός, με υπεράνθρωπες δυνάμεις, γήινα πάθη και μια ροπή προς το φανταστικό και το τερατώδες». Ετσι κλείνει την εισαγωγή της στο «Θεός. Μια ανατομία» η Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου (γενν. 1975), καθηγήτρια της Βίβλου και της αρχαίας θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Εξετερ, στη νοτιοδυτική Αγγλία, και επικεφαλής του τμήματος Θεολογίας και Ιστορίας της ιουδαϊκής θρησκείας. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια σε μετάφραση του Γιώργου Καράμπελα (έχει γραφεί στα αγγλικά).

Η Σταυρακοπούλου, όπως δηλώνει και στη συνέντευξη που ακολουθεί, δηλώνει άθεη, ωστόσο τη συναρπάζει η ιδέα του Θεού. Αυτή η αίσθηση περνάει και στο άκρως ενδιαφέρον βιβλίο της, μέσω του οποίου ερχόμαστε σε επαφή με μια πρώτη εκδοχή του Θεού του ιουδαιοχριστιανισμού, η οποία όμως ελάχιστη σχέση έχει με αυτή που επικράτησε.

– Ξεκινώ με το μότο στο βιβλίο, από τον Λούις Κάρολ. Ταιριάζει το παράλογο χιούμορ του Κάρολ με την ιδέα του Θεού; Eχει κάτι ά-λογο, κάτι τόσο υπερβατικό που χωρίς λίγο χιούμορ ο ανθρώπινος νους βρίσκεται σε έναν κίνδυνο;

– Ναι, η γάτα Cheshire του Λούις Κάρολ μού φαίνεται ότι είναι μια πολύ κατάλληλη εικόνα (και με ένα πολύ ταιριαστό χιούμορ) για τη χρήση της πρώιμης ιστορίας του Θεού: αυτή η ιστορία είναι μια παράξενη ιστορία και υπάρχουν επεισόδια σε αυτήν την ιστορία που είναι χιουμοριστικά – είτε εσκεμμένα είτε όχι. Αλλά το απόσπασμα από τον Λούις Κάρολ έχει επίσης ένα πιο βαθύ νόημα για μένα ως λόγια και άθεη, γι’ αυτό αναφέρομαι στο χαμόγελο της γάτας Cheshire προς το τέλος του βιβλίου: ο Θεός είχε κάποτε ένα σώμα σε σχήμα ανθρώπου, με άκρα και αισθητήρια όργανα. Και όμως, καθώς άλλαζαν τα πολιτισμικά πλαίσια κατά τη διάρκεια εκατοντάδων ετών, και καθώς άλλαζαν οι θεολογικές προτιμήσεις, το σώμα του Θεού σταδιακά διαμελίστηκε. Το μόνο που έμεινε ήταν ένας Θεός που αναπνέει, βλέπει, μιλάει και ακούει, αλλά χωρίς μύτη, μάτια, στόμα και αυτιά. Είναι παράξενο!

– Hδη από τον πρόλογο θίγετε το ακανθώδες ζήτημα της σωματικότητας του Θεού, κι ακόμη το ζήτημα του φύλου του Θεού. Μέσω αυτού τέθηκαν οι βάσεις για την πατριαρχία στις κοινωνίες;

– Στον αρχαίο κόσμο η θεότητα Γιαχβέ θεωρείτο αρσενική και της αποδίδονταν αρσενικά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές. Υπήρχαν και άλλες θεότητες, βέβαια, κάποιες από τις οποίες ήταν γυναικείες. Αλλά για τους συγγραφείς της εβραϊκής Βίβλου (της Παλαιάς Διαθήκης), ο Γιαχβέ ήταν η μόνη θεότητα άξια λατρείας. Κι αυτός ήταν ο θεϊκός αρσενικός Δημιουργός κατ’ εικόνα του οποίου έγινε ο Aνθρωπος. Eτσι, με αυτόν τον τρόπο, η αρρενωπότητα του Θεού αντανακλούσε την πατριαρχία του πολιτισμού στον οποίο λατρευόταν αρχικά ο Γιαχβέ.

«Ο Θεός που φανερώνεται σε αυτό το βιβλίο είναι η θεότητα την οποία έβλεπαν οι αρχαίοι πιστοί της: ένας υπερμεγέθης, μυώδης, όμορφος θεός, με υπεράνθρωπες δυνάμεις, γήινα πάθη και μια ροπή προς το φανταστικό και το τερατώδες», αναφέρει στην εισαγωγή του βιβλίου της η Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου. Η ίδια δηλώνει άθεη, ωστόσο τη συναρπάζει η ιδέα του Θεού.

Αλλά η συνεχιζόμενη επιρροή της Βίβλου και του αρσενικού Θεού της έχει επίσης κατοχυρώσει και επικυρώσει μεταγενέστερες μορφές πατριαρχίας. Για εκατοντάδες χρόνια οι παραδοσιακοί Εβραίοι και χριστιανοί θεολόγοι υποστήριζαν ότι οι άνδρες ήταν πιο συγγενείς με τον Θεό παρά οι γυναίκες, επειδή ο Aνθρωπος ήταν φτιαγμένος κατ’ εικόνα Θεού και είχε την πνοή του Θεού μέσα του. Αντίθετα, οι γυναίκες ήταν δευτερεύουσες από τους άνδρες επειδή η πρώτη γυναίκα δεν προερχόταν από τον Θεό, αλλά από ένα μέρος του σώματος του πρώτου άνδρα, του Αδάμ.

– Πότε αρχίζει ο Θεός να είναι άυλος, χάνοντας την όποια ένσαρκη διάστασή του;

– Ο Θεός αρχίζει να χάνει το σώμα του όταν ορισμένες ελληνικές φιλοσοφίες, συμπεριλαμβανομένου του νεοπλατωνισμού, αρχίζουν να γίνονται πιο κανονιστικές στον αρχαίο κόσμο, μεταξύ άλλων και για τους λάτρεις του Γιαχβέ. Αυτές οι φιλοσοφικές θέσεις επιμένουν ότι το Θείο είναι τελείως διαφορετικό από οτιδήποτε στον κόσμο: το Θείο είναι άυλο, ασώματο, αμετάβλητο και αδιαίρετο. Επομένως ο Θεός δεν μπορεί να έχει σώμα. Ως αποτέλεσμα, οι αρχαίοι Εβραίοι στοχαστές άρχισαν να ερμηνεύουν ξανά τους παλαιότερους μύθους για τον Θεό στις γραφές τους. Αυτές τις επανερμηνείες κληρονόμησαν αργότερα οι πρώτοι χριστιανοί θεολόγοι. Για αυτούς τους στοχαστές με επιρροή, οι βιβλικές αναφορές στο σώμα του Θεού έγιναν σύμβολα ή μεταφορές. Το σώμα του εξαφανίστηκε σταδιακά.

– Ποια είναι τα πιο χτυπητά σημεία στην Παλαιά Διαθήκη όπου ο Θεός παρουσιάζεται με ανθρωπομορφικούς όρους; Είναι, π.χ., η στιγμή που πλάθει τον Αδάμ κατ’ εικόνα Θεού;

– Oταν το βιβλίο της Γένεσης δηλώνει ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι κατά την «εικόνα του Θεού», σημαίνει ότι οι άνθρωποι μοιάζουν με τον Θεό οπτικά: οι άνθρωποι έχουν σώματα σε σχήμα όπως το σώμα του Θεού και ο Θεός έχει σώμα σε σχήμα ανθρώπινου σώματος. Αυτό σήμαιναν αυτοί οι στίχοι στο αρχικό πολιτισμικό τους πλαίσιο και ήταν μια άποψη των θεών που μοιράζονταν άλλοι πολιτισμοί σε όλο το Λεβάντε, τη Μεσοποταμία και την ανατολική Μεσόγειο – συμπεριλαμβανομένης της αρχαίας Ελλάδας. Πολύ αργότερα, όταν οι Εβραίοι και οι χριστιανοί θεολόγοι υπέθεσαν ότι ο Θεός δεν είχε σώμα, η «εικόνα του Θεού» περιορίστηκε σε μια διφορούμενη μεταφορά ή αφηρημένη ποιότητα.

Oταν το βιβλίο της Γένεσης δηλώνει ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι κατά την «εικόνα του Θεού», σημαίνει ότι οι άνθρωποι μοιάζουν με τον Θεό οπτικά: οι άνθρωποι έχουν σώματα σε σχήμα όπως το σώμα του Θεού και ο Θεός έχει σώμα σε σχήμα ανθρώπινου σώματος

Αλλά για μένα, αυτό δεν είναι το πιο εντυπωσιακό σημείο της Βίβλου. Υπάρχουν κι άλλα μέρη στη Βίβλο όπου η ομοιότητα του Θεού με τους ανθρώπους είναι έντονα σπλαχνική. Στο βιβλίο του Ιερεμία, για παράδειγμα, ο Θεός αισθάνεται πόνο στο στομάχι του επειδή είναι ανήσυχος και αναστατωμένος. Oλοι ξέρουμε πώς είναι αυτό!

– Ισχυρίζεστε ότι στην Παλαιά Διαθήκη αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Θεός δεν λογίζεται ως μόνος στο σύμπαν. Πότε και πώς αλλάζει αυτό;

– Στο αρχαίο του πλαίσιο ο Γιαχβέ δεν ήταν ο μόνος θεός. Αντίθετα, αυτός ήταν ένας πολυθεϊστικός κόσμος. Πολλά βιβλικά κείμενα αναφέρονται στο «θείο συμβούλιο» του Γιαχβέ, που είναι ένας όρος που αναφέρεται σε μια συλλογή από δευτερεύουσες θεότητες στο πάνθεόν του, γνωστές ως «θεϊκοί γιοι» ή «υιοί του Θεού». Aλλα βιβλικά κείμενα αναφέρονται στις θεότητες υψηλού επιπέδου, που μερικές φορές λατρεύονταν δίπλα στον Γιαχβέ. Αυτά περιλαμβάνουν τη σύζυγό του, τη θεά Ασερά. Οι εβραϊκές επιγραφές από τον όγδοο αιώνα π.Χ. (προ Χριστού) αναφέρονται χωρίς προβλήματα στον Γιαχβέ και στην Ασερά ως θεϊκό ζευγάρι.

Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι στα τέλη του έκτου και του πέμπτου αιώνα π.Χ., ορισμένες ομάδες γραφέων και θρησκευτικοί ηγέτες άρχισαν να προωθούν τον Γιαχβέ ως τη μόνη θεότητα που αξίζει να λατρεύεται. Αυτό συνέβη επειδή πίστευαν ότι η εθνική τους θεότητα, ο Γιαχβέ, ήταν σε θέση να ελέγξει τις ξένες αυτοκρατορίες που τους είχαν υποτάξει με εντολή του Γιαχβέ – τους Βαβυλωνίους και τους Πέρσες και (αργότερα) την αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αποφάσισαν ότι ο Γιαχβέ πρέπει να είναι πολύ πιο ισχυρός από τους θεούς αυτών των ξένων αυτοκρατοριών. Αλλά παρόλο που οι λάτρεις του Γιαχβέ άρχισαν να απορρίπτουν τη λατρεία άλλων θεών, δεν αρνήθηκαν απαραίτητα την ύπαρξη άλλων θεών. Χρειάστηκαν αρκετοί αιώνες για να αποφασίσουν οι αρχαίοι Εβραίοι και χριστιανοί θεολόγοι ότι υπήρχε μόνον ένας Θεός στο σύμπαν.

Οι εβραϊκές επιγραφές από τον όγδοο αιώνα π.Χ. αναφέρονται χωρίς προβλήματα στον Γιαχβέ και στην Ασερά ως θεϊκό ζευγάρι.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός είναι μόνος στους ουρανούς! Ακόμη και σήμερα οι χριστιανικές απόψεις του Θεού δεν έχουν πρόβλημα με την υπόθεση ότι ο Θεός δεν είναι μόνος στους ουρανούς: συνοδεύεται από άλλα ουράνια όντα, συμπεριλαμβανομένων αγγέλων και αγίων.

Παρόλο που οι λάτρεις του Γιαχβέ άρχισαν να απορρίπτουν τη λατρεία άλλων θεών, δεν αρνήθηκαν απαραίτητα την ύπαρξή τους. Χρειάστηκαν αρκετοί αιώνες για να αποφασίσουν οι αρχαίοι Εβραίοι και χριστιανοί θεολόγοι ότι υπήρχε μόνον ένας Θεός στο σύμπαν.

– Γράφετε: «Για να το θέσω απερίφραστα, η εβραϊκή Βίβλος δίνει μια άκρως ιδεολογική και συχνά αναξιόπιστη περιγραφή του παρελθόντος».

– Υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ των πιθανών ιστορικών πραγματικοτήτων του παρελθόντος και της βιβλικής απεικόνισης του παρελθόντος. Τα περισσότερα από τα βιβλικά κείμενα γράφτηκαν πολύ αργότερα από τα γεγονότα που προσπαθούν να περιγράψουν και όπως η λογοτεχνία, αυτά τα κείμενα συχνά χρωματίζονται και διαμορφώνονται από τις θρησκευτικές και πολιτισμικές προτιμήσεις των συγγραφέων τους και τις συνθήκες υπό τις οποίες έγραφαν. Τα αρχαιολογικά στοιχεία συχνά έρχονται σε αντίθεση με την Αγία Γραφή και αποκαλύπτουν ότι η ιστορία της Βίβλου για το παρελθόν είναι ακριβώς αυτή – είναι ιστορία, όχι Ιστορία. Για παράδειγμα, η Βίβλος επιμένει ότι η λατρεία του Γιαχβέ ήταν πάντα μονοθεϊστική και ότι ο ναός της Ιερουσαλήμ ήταν ο μόνος νόμιμος ναός του Γιαχβέ. Αλλά έχουμε επιστολές και έγγραφα γραμμένα τον πέμπτο αιώνα π.Χ. που δείχνουν ότι δεν ήταν έτσι. Αυτές οι επιστολές στάλθηκαν από τους ιερείς ενός ναού του Γιαχβέ στην Ελεφαντίνη, νησιού του Νείλου, στους ιερείς του ναού της Ιερουσαλήμ, ζητώντας χρήματα για την επισκευή του ναού στην Ελεφαντίνη. Εάν ο ναός των Ελεφαντίνων ήταν παράνομος, γιατί οι ιερείς του ναού θα ζητούσαν υποστήριξη από τους ιερείς του ναού της Ιερουσαλήμ; Εγγραφα από την Ελεφαντίνη αποκαλύπτουν επίσης ότι την ίδια εποχή, ο Γιαχβέ λατρευόταν επίσης δίπλα σε δύο θεές – αυτός δεν ήταν μονοθεϊστικός θεός!

Τα αρχαιολογικά στοιχεία συχνά έρχονται σε αντίθεση με την Αγία Γραφή και αποκαλύπτουν ότι η ιστορία της Βίβλου για το παρελθόν είναι ακριβώς αυτή – είναι ιστορία, όχι Ιστορία.

– Χαρακτηρίζετε τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό ως «μεταβιβλικές θρησκείες» με «απενσαρκωμένη θεότητα», αλλά στη Βίβλο βλέπουμε ότι είχαμε μια θεότητα με σώμα, αλλά και παρέα.

– Τα είδη του αρχαίου Ιουδαϊσμού και του πρώιμου Χριστιανισμού που βρίσκουμε να αντικατοπτρίζονται στη Βίβλο δεν είναι τα ίδια με τον μεταγενέστερο Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Για παράδειγμα, μερικές από τις πιο σημαντικές διδασκαλίες στον Ιουδαϊσμό προέκυψαν ως αποτέλεσμα της μεταγενέστερης επανερμηνείας της εβραϊκής Βίβλου (Παλαιά Διαθήκη) από σημαντικούς ραβίνους τον δεύτερο έως τον έκτο αιώνα μ.Χ. Με παρόμοιο τρόπο, μερικές από τις πιο σημαντικές χριστιανικές διδασκαλίες εμφανίστηκαν στους αιώνες μετά τη συγγραφή των κειμένων της Καινής Διαθήκης. Αυτές περιλαμβάνουν διδασκαλίες, όπως η ιδέα ότι ο Θεός είναι και ένας και τρεις.

– Κάθε κεφάλαιο στο βιβλίο αποτελεί και ένα διαφορετικό σημείο του σώματος του Θεού.

– Ναι. Τα σώματά μας δεν είναι σκεύη σάρκας ή κοχύλια στα οποία στεγάζεται ο πραγματικός μας εαυτός. Δεν έχουμε σώματα – αντίθετα, είμαστε τα σώματά μας. Είναι με το σώμα μας που μπορούμε να κοινωνικοποιηθούμε ο ένας με τον άλλον και να βιώσουμε τον κόσμο. Και σε αυτό το βιβλίο υποστηρίζω ότι οι αρχαίοι λάτρεις του Θεού συμμερίζονταν αυτήν την ιδέα. Μέσω του σώματος του Θεού οι άνθρωποι πίστεψαν ότι ήταν σε θέση να έχουν μια κοινωνική σχέση με τον Θεό. Για αυτόν τον λόγο το βιβλίο αφηγείται την πρώιμη ιστορία του Θεού μέσα από τα διάφορα μέρη του σώματός του. Ξεκινάω με τα πόδια του και ανεβαίνω το σώμα του μέχρι το κεφάλι, το πρόσωπό του και την αναπνοή του. Ηθελα να αποκαλύψω το σώμα του Θεού σιγά σιγά, να δημιουργήσω μια ανάγλυφη εικόνα της θεότητας σαν να είχαμε ένα ζωντανό άγαλμα ή μια εικόνα του Θεού μπροστά μας.

– Υποτιθέμενες πατημασιές του Θεού σε έναν ναό στο Χαλέπι, π.χ., υποδηλώνουν τη φυσική παρουσία Του μέσα στον κόσμο. Τα θεμέλια της παρουσίας όλων μας είναι τα πόδια, ωστόσο όταν φορέσαμε μπότες χάσαμε αυτή την επαφή με το χώμα και άρα με τα πόδια μας.

– Ισως αν είχαμε διατηρήσει την ιδέα ενός Θεού που άφησε ίχνη στο χώμα, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίζαμε τη Γη –και όλη τη μη ανθρώπινη ζωή της– με περισσότερη φροντίδα, αξιοπρέπεια και σεβασμό.

– Η έννοια του γυμνού ποδιού αναδεικνύεται στο βιβλίο σας, τόσο ως το πόδι του Θεού που αφήνει ίχνη σε χώρους ιερούς όσο και του πιστού που οφείλει να είναι ξυπόλυτος όταν λατρεύει τον Γιαχβέ. Υποθέτω ότι αυτό έχει διασωθεί έως σήμερα στο Ισλάμ, σωστά;

– Ναι, στο Ισλάμ, καθώς και σε άλλα θρησκευτικά πλαίσια. Η αφαίρεση των παπουτσιών μπορεί να είναι μια ταπεινωτική πράξη. Αλλά η αφαίρεση των παπουτσιών πριν από την προσευχή εμποδίζει επίσης τη βρωμιά από τον «συνηθισμένο» κόσμο να μολύνει έναν ιερό τόπο ή έναν ιερό χώρο. Επιτρέπει επίσης στους πιστούς να έρθουν σε σωματική επαφή με άγιο έδαφος. Είναι μια πρακτική που έχει επιβιώσει και σε ορισμένες μορφές χριστιανικής λατρείας: μερικοί προσκυνητές περπατούν ξυπόλυτοι σε ιερά και άλλα ιερά μέρη ως μέσο ταπείνωσης και αίσθησης με τα πόδια τους των ιερών μονοπατιών που περπάτησαν οι πρόγονοί τους.

Οι «πατημασιές του Θεού» στο Χαλέπι, συμβολισμός της φυσικής παρουσίας του. «Ισως αν είχαμε διατηρήσει την ιδέα ενός Θεού που άφησε ίχνη στο χώμα, να αντιμετωπίζαμε τη Γη –και όλη τη μη ανθρώπινη ζωή της– με περισσότερη φροντίδα, αξιοπρέπεια και σεβασμό», επισημαίνει η Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου.

– Γράφετε με αφορμή την κάλυψη των γεννητικών οργάνων από τους Πρωτόπλαστους: δεν φανερώνει τη σεξουαλικοποιημένη διαφθορά τους, αλλά τη θεόμορφη ικανότητά τους να δημιουργούν πολιτισμό.

– Ολες οι ανθρώπινες κοινωνίες ρυθμίζουν με κάποιον τρόπο τα γεννητικά όργανα. Είναι οι θέσεις στο σώμα μας που συνδέονται ιδιαίτερα με την ευχαρίστηση και τον πόνο, τη δημιουργία και τη σπατάλη. Ενας από τους τρόπους με τους οποίους ρυθμίζουμε τα γεννητικά όργανα είναι να τα καλύψουμε. Και στις κοινωνίες που οδήγησαν στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας, το ντύσιμο των γεννητικών οργάνων κατανοήθηκε ως μια δημιουργική πράξη πολιτισμού. Οπως οι θεοί, ο Αδάμ και η Εύα χρησιμοποιούν τη νέα σοφία τους για να δημιουργήσουν ένα νέο είδος πραγμάτων – δημιουργούν ρούχα, που τους μεταμορφώνουν από ανθρώπινα ζώα σε πολιτισμένους ανθρώπους.

– Είναι εντυπωσιακό ότι οι προφήτες Ησαΐας και Ιεζεκιήλ είναι μάρτυρες των γεννητικών οργάνων του Γιαχβέ κι αυτό μάλιστα τον κάνει «ακόμα περισσότερο θεό». Αυτή η πτυχή είναι άγνωστη σε εμάς σήμερα.

– Αυτή η όψη του Θεού είναι άγνωστη για δύο σχετικούς λόγους: ο ένας είναι ότι τα κείμενα έχουν λογοκριθεί ή «απολυμανθεί» από τους αρχαίους μεταφραστές και διερμηνείς τους. Κι αυτό οφείλεται στον δεύτερο λόγο: τη στιγμή που αυτοί οι γραμματείς και οι θεολόγοι δούλευαν πάνω σε αυτά τα κείμενα, η ιδέα ενός Θεού εξοπλισμένου με γεννητικά όργανα ήταν βαθιά ανησυχητική. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι ο Θεός είχε ήδη γίνει ένα υπερβατικό κοσμικό ον, που δεν χρειαζόταν γεννητικά όργανα ούτε σεξ ούτε σεξουαλικότητα ούτε απογόνους – σε αντίθεση με τις θεότητες της Ελλάδας και της Ρώμης. Αλλά μέσα στον Χριστιανισμό είναι επίσης επειδή οι προσωπικότητες με επιρροή, συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Παύλου, είχαν μια πολύ εχθρική στάση για το σεξ και τα σεξουαλικά όργανα. Η ιδέα ότι ο Θεός είχε γεννητικά όργανα ήταν αδιανόητη!

– Τι μπορούμε να πούμε για το περίφημο πρόσωπο του Θεού; Ηταν πάντοτε αμιγώς ανθρώπινο; Ακόμη και για έναν ένσαρκο Θεό, όπως ο Γιαχβέ, δεν ήταν απαγορευτικό να κοιτάξει ένας θνητός το πρόσωπό του;

– Παρόλο που οι βιβλικοί συγγραφείς αποκαλύπτουν ότι ο Θεός είχε σώμα, επιμένουν επίσης ότι συνήθως ήταν κρυμμένο από τα μάτια. Ενα αόρατο σώμα δεν είναι το ίδιο με ένα ανύπαρκτο σώμα!

Οι θεότητες ήταν επίσης επικίνδυνες, ιδιωτικές υπάρξεις και το να τις κοιτάς απρόσκλητες μπορεί να είναι θανατηφόρο. Παρόλο που είχαν σώματα σε σχήμα ανθρώπου, το σώμα τους δεν ήταν ακριβώς το ίδιο με το σώμα των ανθρώπων. Το πρόσωπο του Θεού ήταν όμορφο αλλά επικίνδυνο: είχε μαύρα μαλλιά, όμορφη μαύρη γενειάδα, κόκκινο λαμπερό δέρμα και μάτια που μπορούσαν να φάνε την ανθρώπινη σάρκα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σε πολλά κείμενα στη Βίβλο είναι επικίνδυνο να κοιτάξεις το πρόσωπο του Θεού – είναι θανατηφόρο! Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό ότι μόνο ειδικά άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Μωυσή, λέγεται ότι είδαν τον Θεό και επέζησαν. Στη Βίβλο, ο Θεός, λέει ακόμη, ότι μιλάει στον Μωυσή «πρόσωπο με πρόσωπο» ή «στόμα με στόμα», όπως θα μιλούσαν οι φίλοι. Το να βλέπεις τον Θεό είναι σημάδι ακραίας θεϊκής εύνοιας.

– Πόσο μακριά βρίσκεται ο ένσαρκος Θεός του βιβλίου σας από έννοιες όπως τον ιερό αλλά τελείως απροσδιόριστο θολό τρόμο στο numinous του Ρούντολφ Οτο ή από τον «θείο γνόφο» και την αποφατική θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας;

– Ο σωματικός Θεός που αποκαλύπτω στο βιβλίο μου είναι εντελώς διαφορετικός τόσο από την έννοια του Οτο για το numinous όσο και με την έμφαση που δίνει η Ορθόδοξη Εκκλησία στον θεϊκό γνόφο. Αν και αυτή η αρχαία θεότητα συνήθως θεωρούνταν κρυμμένη στο ουράνιο βασίλειο και μόνο περιστασιακά αποκαλυπτόταν σε επιλεγμένους θαυμαστές, δεν ήταν τόσο απομακρυσμένη από τον ανθρώπινο κόσμο ώστε να ήταν εντελώς άγνωστη ή ακατανόητη. Αυτός ήταν ένας θεός που είχε μια ενεργή κοινωνική σχέση με τους λάτρεις του – γι’ αυτό έχει σώμα. Του έδωσε τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθεί. Είναι πολύ δύσκολο να έχεις μια κοινωνική σχέση με μια αφηρημένη ιδέα! Οι χριστιανικές έννοιες του numinous και του θεϊκού γνόφου απομακρύνουν τη θεότητα ακόμη περισσότερο από τους λάτρεις του – τόσο πολύ που ο ίδιος ο χριστιανικός Θεός γίνεται αντικοινωνικός και πρέπει να βασιστεί στο ανθρώπινο σώμα του Υιού του, Ιησού. Αντ’ αυτού σφυρηλατεί μια σχέση με τους ανθρώπους. Αλλά στον προχριστιανικό κόσμο δεν ήταν έτσι κατανοητή η θεότητα.

– Το βιβλίο σας κλείνει με ένα κεφάλαιο που τιτλοφορείται «Νεκροψία». Πρόκειται για νεκροψία στο σώμα του Θεού ή περισσότερο στην ιδέα του Θεού;

– Είναι και τα δύο. Τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου διερευνούν πώς και γιατί ο Θεός έχασε το σώμα του. Σταδιακά διαμελίστηκε αλλάζοντας πολιτισμικές και θρησκευτικές ιδέες. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζω ότι οι νέες φιλοσοφίες και θεολογίες σκότωσαν τον παλαιό Θεό – την εκδοχή του Θεού που είχε σώμα. Αυτός είναι ο λόγος που αναλαμβάνω την αυτοψία της σορού του. Αλλά κάνω επίσης μια αυτοψία στη συμβατική δυτική ιδέα του Θεού. Δεν είναι αυτός που νομίζουμε ότι είναι! Ο αόρατος, άυλος Θεός της χριστιανικής Δύσης δεν είναι ο ίδιος με τον Θεό που παρουσιάζεται στη Βίβλο. Είναι πολύ διαφορετικές θεότητες. Ο Θεός της Βίβλου είχε σώμα, πάθη και σεξουαλικότητα. Είναι κρίμα που χάσαμε τον παλιομοδίτικο, σωματικό Θεό. Ηταν πιο επικίνδυνος, ναι, αλλά και αναμφισβήτητα πιο ενδιαφέρων.

Ο αόρατος, άυλος Θεός της χριστιανικής Δύσης δεν είναι ο ίδιος με τον Θεό που παρουσιάζεται στη Βίβλο. Είναι πολύ διαφορετικές θεότητες. Ο Θεός της Βίβλου είχε σώμα, πάθη και σεξουαλικότητα. Είναι κρίμα που χάσαμε τον παλιομοδίτικο, σωματικό Θεό. Ηταν πιο επικίνδυνος, ναι, αλλά και αναμφισβήτητα πιο ενδιαφέρων.

Πανεπιστήμιο και τηλεόραση
Η Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου (γενν. 1975 από Αγγλίδα μητέρα και Ελληνα πατέρα) κατέχει τη θέση της καθηγήτριας της Εβραϊκής Βίβλου και της Αρχαίας Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Εξετερ. Δηλώνει άθεη. Φοίτησε στο σχολείο Godolphin and Latymer και έλαβε υποτροφία για το Worcester College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Εχει εμφανιστεί στην εκπομπή του BBC One «The Big Questions», που παρουσιάζει συζητήσεις με θέματα ηθικά, θρησκευτικά και κοινωνικά, υπό την παρουσίαση του Νίκι Κάμπελ. Συνέβαλε στη σειρά του Channel 4 «The Bible: A History» (2010), εξετάζοντας την ιστορικότητα του Μωυσή. Η πρώτη της παρουσίαση σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης ήταν η τριμερής τηλεοπτική σειρά του BBC2 «The Bible’s Buried Secrets» (2011). Το βιβλίο της «Θεός: Μια ανατομία» (2021) ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Ιστορίας Wolfson το 2022.

Πηγή: Καθημερινή

Allah Akbar,

Η "Καθημερινή" τρομοκρατία στό απώγειό της

Η ηλιθιότητα είναι ο τελευταίος καρπός τών διαλόγων καί ο πρώτος καρπός τής λογοκρισίας. Εσωτερικεύτηκε καί δυστυχώς παράγει σκέψεις καί εμπνεύσεις. Πολύ κοντά στήν αυτόματη γραφή, τόσο πολύτιμης στήν ψυχανάλυση. Ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση τού Γόρδιου δεσμού.

ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Πραγματοποίηση εκδήλωσης: ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ   Δελτίο τύπου, 29.9.2021   Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η τέταρτη και τελευταία στρογγυλή τράπεζα του κύκλου Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΑΛΛΟΙ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2040, με τίτλο «Το Ισλάμ στην Ελλάδα και την Ευρώπη». Στη στρογγυλή τράπεζα που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξανδρούπολη τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου, συμμετείχαν ο Γιώργος Καλαντζής (Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων, Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων), o Mohammed Elzahabi (Πρόεδρος της Θρησκευτικής Επιτροπής του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών), η Nayla Tabbara (Πρόεδρος του Ιδρύματος Adyan, Καθηγήτρια Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Saint-Joseph, Βηρυτός, Λίβανος) και η Κατερίνα Μάρκου (Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης). Την εκδήλωση χαιρέτισε ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος, ο οποίος μίλησε για την ειρηνική συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων στη Θράκη, παρά τις περιστασιακές προκλητικές ενέργειες που έχουν παρατηρηθεί, ενίοτε και με την υποστήριξη της Τουρκίας, ενώ τόνισε την ανάγκη σύσφιξης των δεσμών μεταξύ των δυο κοινοτήτων στη βάση μιας αμοιβαίας κουλτούρας κατανόησης και συναδελφικότητας, λέγοντας ότι δεν είναι δυνατό να λύνονται όλα σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης.     Στη συνέχεια, ο Γιώργος Καλαντζής έκανε λόγο για τα δημογραφικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ολόκληρη η Ευρώπη και για τις οικονομικές δυνάμεις που προκαλούν τις μετακινήσεις πληθυσμών, τονίζοντας ότι οι μετανάστες αναζητούν μια καλύτερη τύχη και δεν αποτελούν εισβολείς. Μίλησε για την ανάγκη σεβασμού προς όλα τα θρησκεύματα της Ελλάδας, κάνοντας μνεία στο γεγονός ότι στο παρελθόν υπήρξαν κατ’ επανάληψη διακρίσεις σε βάρος όλων των Ελλήνων πολιτών που δεν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ ευχήθηκε την όλο και πληρέστερη ενσωμάτωση των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών στην κοινωνία. Υπογράμμισε επίσης ότι η ισλαμοφοβία αποτελεί έναν μύθο που καλλιεργείται συστηματικά από την άκρα δεξιά σε όλη την Ευρώπη με βαθύτερο στόχο την κατάλυση ή την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών.      Στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο Mohammed Elzahabi, ο οποίος τόνισε το γεγονός ότι η ανθρώπινη ανάγκη για βοήθεια, αλλά και η αλληλεγγύη, δεν γνωρίζουν θρησκευτικές διαφορές. Ο γιατρός ή ο διασώστης, είπε χαρακτηριστικά, δεν ρωτά τον ασθενή «τι πιστεύεις», αλλά τον ρωτά πρώτα-πρώτα  «πού χτύπησες;».[ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟ] Μίλησε για την προσωπική του πορεία στην Ελλάδα και μέσα από αυτή, για την δημιουργία του Ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, που αποτελεί ένα επίτευγμα καθώς εξασφαλίζει συνθήκες ισονομίας για τους Έλληνες Μουσουλμάνους, λύνοντας πολλά πρακτικά προβλήματα που υπήρχαν στο παρελθόν.              . Στη συνέχεια μίλησε η Nayla Tabbara από τον Λίβανο, σε διαδικτυακή σύνδεση, παρουσιάζοντας τις νέες αντιλήψεις που υπάρχουν στον ισλαμικό κόσμο σχετικά με την σχέση της θρησκευτικής πίστης με το κοσμικό κράτος και με τον τρόπο συνύπαρξης των μουσουλμάνων με τα άλλα θρησκεύματα στην Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Υπογράμμισε επίσης την πολυμορφία που υπάρχει μέσα στο Ισλάμ, όπως και τη διάσταση της εξέλιξης που εμφανίζεται σε όλες τις θρησκείες και η οποία αποκρυσταλλώνεται σε απόψεις που πριν μερικές δεκαετίες ήταν εντελώς εκτός προβληματισμού. Τέλος παρουσίασε αδρομερώς το περίγραμμα μιας ισλαμικής θεολογίας των θρησκειών και του θρησκευτικού πλουραλισμού. Τελευταία κατά σειρά ομιλίας, η Κατερίνα Μάρκου μίλησε για το εθνογραφικό τοπίο του Ισλάμ στα Βαλκάνια, εστιάζοντας στις κατά τόπους διαφοροποιήσεις που είτε υπήρχαν από αιώνες είτε δημιουργούνται εξαιτίας των πολιτικών εξελίξεων, όπως η διάσπαση του πρώην ανατολικού μπλοκ. Σ’ αυτό το τοπίο, φονταμενταλιστικά στοιχεία εμφανίστηκαν κυρίως στις πρόσφατες πολεμικές περιόδους (όπως ο πόλεμος της Βοσνίας), συχνά εγκαταλείποντας εν τέλει τις ιδέες τους και παραμένοντας στην περιοχή με ένα πολύ πιο ειρηνικό προφίλ, ενώ τάσεις ριζοσπαστικοποίησης ενισχύονται από την οικονομική δυσπραγία, την απουσία του κοινωνικού κράτους κλπ, που δίνουν την ευκαιρία σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως η Τουρκία ή ορισμένες Αραβικές χώρες, να αναμειχθούν ως προστάτιδες του ισλαμικού στοιχείου της περιοχής.      Ανάμεσα στις παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν από μέλη του ακροατηρίου, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει σε αυτήν του Μητροπολίτη Ξάνθης κ. Παντελεήμονα, ο οποίος προσέφερε την προσωπική του μαρτυρία για την αρμονική και όμορφη συμβίωση ανάμεσα στο μουσουλμανικό και το χριστιανικό στοιχείο της περιοχής και για τον μεγάλο σεβασμό που δείχνουν οι μουσουλμάνοι προς τον χριστιανικό κλήρο. Την εκδήλωση συντόνισε ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών και Συντονιστής της Ομάδας Εργασίας «Η Ορθοδοξία και οι “άλλοι” στην Ελλάδα του 2040».           Tα βίντεο από τη ζωντανή μετάδοση της εκδήλωσης είναι διαθέσιμα εδώ (ελληνικά) και  εδώ (αγγλικά). Τα συμπεράσματα ολόκληρου του κύκλου των εκδηλώσεων θα συμπεριληφθούν στη Λευκή Βίβλο για το 2040, η οποία θα παρουσιαστεί ενώπιον της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας στις 18 Οκτωβρίου στην Αθήνα, στην αίθουσα Γερουσίας της Παλαιάς Βουλής. ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ. Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΠΟΥ ΠΗΓΕ;  ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΛΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΑΠΟΣΙΩΠΑΤΑΙ Ή ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ.  ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ Μ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΟΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ ΤΟΥΣ;   ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΤΑΧΟΥΝ ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ. ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΝΑ ΧΑΝΟΥΝ ΣΤΡΟΦΕΣ ΠΛΕΟΝ. ΜΕΓΑΛΗ ΚΩΜΩΔΙΑ. ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟΣΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ;  ΑΘΕΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ.  ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΟΥΝ ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ. ΥΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ.

Διαθρησκευτικό συμπόσιο στην Αλβανία με θέμα: Η οικογένεια υπό την χριστιανική και ισλαμική θεώρηση

Οι βλάσφημοι και αμετανόητοι Οικουμενιστές, αντί να κάνουν εκδηλώσεις για τον ρόλο και την σημασία της Ορθοδόξου οικογενείας υπό την σκέπη της Αλήθειας της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διοργανώνουν συμπόσια με εκτός Εκκλησίας αλλοθρήσκους, προκειμένου να καλλιεργήσουν την διαθρησκειακή ενότητα ως φυσικό και επόμενο αποτέλεσμα της παγκοσμοιοποίησης των Θρησκειών.

Ο Αναστάσιος Αλβανίας, μέγιστος εκ των μεγίστων διαθρησκειακών συγκρητιστών  ''κοσμεί'' με την παρουσία του πλείστα όσα forum, διαμηνύοντας την ''της πάντων ένωσιν'' στο όνομα πάντα της αγάπης, από την οποία όμως απουσιάζει η Αλήθεια: Ο Χριστός μας!Και μόνο με αυτήν την παρά φύσιν, οικτρή και δαιμονοαγωγούσα αγαπολογία, αφού καταπατώνται τα δόγματα και η πατερική παράδοση της Ορθοδοξίας, οι θείες Εντολές, αλλά και το ίδιο το Πηδάλιον, ο ψευδοορθόδοξος, οικουμενιστής Αλβανίας έχει συγκινήσει ακόμη και ημετέρους, ενχώριους φιλοοικουμενιστές, σε σημείο που να τον αποκαλούν και... Γέροντα!

Αυτή είναι η δύναμη του διαβόλου στους αποστάτες της Πίστεως, αυτή είναι η και η εκ δεξιών ''δυναμική'' τους να σαγηνεύουν πλην των αφελών, ακόμα και τους εκλεκτούς. ''...Ἐλεύσονται γάρ , φησί , καί ἀπατήσουσι πολλούς· οἱ δέπρό τῆς δευτέρας αὐτοῦ παρουσίας , οἳ καί ἐκείνων ἦσαν πικρότεροι . ∆ώσουσι γάρ , φησί, σημεῖα καί τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς.

Ἐνταῦθα τόν ἀντίχριστόν φησί,καί δείκνυσί τινας καί διακονησομένους αὐτῷ''...''  

Έτσι στις 18 Ιανουαρίου 2017, στους χώρους της Ανώτατης Σχολής “Bedёr”, στα Τίρανα, διεξήχθη το Διαθρησκευτικό Συμπόσιο “Η οικογένεια υπό την Χριστιανική και Ισλαμική θεώρηση». Πρόκειται για συνεργασία τριών ανώτατων ιδρυμάτων που σχετίζονται με την πίστη: το Παράρτημα των Ισλαμικών Επιστημών στο “Bedër”, την Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία “Η Ανάσταση του Χριστού” Άγίου Βλασίους Δυρραχίου και το Καθολικό Διαμητροπολιτικό Σεμινάριο “Zonja e Kёshillit tё Mirё”, Σκόδρα. Συντονιστής του Συμποσίου ήταν ο κ. Γκέντι Κρούγια, Προϊστάμενος του Παραρτήματος των Ισλαμικών Επιστημών, ο οποίος στην εναρκτήρια ομιλία του τόνισε: «Τα δικά μας ακαδημαϊκά ιδρύματα εδώ και καιρό έχουν προβεί σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες αναφορικά με διαθρησκευτικές συνεργασίες μέσα από ανοικτές διαλέξεις καθηγητών των αντίστοιχων σχολών, αναφέροντας στους φοιτητές βασικά θέματα της θεολογίας και της πίστης.

Νωρίτερα διεξήχθησαν συμπόσια τέτοια, όπως: «25 χρόνια ελευθερίας πίστεως», που οργάνωσε η Ανώτατη Σχολή “Bedёr” και “Ο άνθρωπος, οικονόμος της Δημιουργίας», που οργάνωσε η Θεολογική Ακαδημία «Η Ανάσταση του Χριστού». Στη συνέχεια χαιρέτησε ο πρύτανης της Ανώτατης Σχολής “Bedёr”, Καθηγ. Δόκτορας Ferdinand Gjana. Η πρώτη ανακοίνωση ήταν εκείνη του Mario Imperatori, διευθυντή του Καθολικού Διαμητροπολιτικού Σεμιναρίου, Σκόδρα,με θέμα: «Η οικογένεια ως εικόνα της οικογένειας της Ναζαρέτ». Ο ομιλητής επεσήμανε τον κίνδυνο του ατομικισμού και του οικονομικού φονταμενταλισμού, φαινόμενα που θέτουν σήμερα σε κίνδυνο τη σταθερότητα της οικογένειας, καθώς κι άλλους παράγοντες που οδηγούν στη διάλυσή της. Η δεύτερη ανακοίνωση έγινε από τον κύριο Θωμά Τσομένη, καθηγητή της Θεολογικής Ακαδημίας, ο οποίος αναφέρθηκε πάνω στο θέμα «Η χριστιανική οικογένεια και ο ρόλος της γυναίκας σ’ αυτή».

Στο τέλος της δραστηριότητας, οι συμμετέχοντες επισκέφτηκαν τη φωτογραφική έκθεση με θέμα: «Η διαθρησκευτική αρμονία στην Αλβανία», αντιλαμβανόμενη με διάφορες φωτογραφίες στο διάβα των χρόνων, που αποδεικνύουν κοινές διαθρησκευτικές δραστηριότητες κατά τον προηγούμενο αιώνα.

Όλα τούτα για να πιστοποιηθεί έτι άλλη μια φορά η πλανερή και δολερή εκδοχή του παναιρετικού Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, που μίλησε για  την ''της των πάντων ένωσιν'', χωρίς όμως την Μετάνοια και την Επιστροφή στην Ορθοδοξία όλων των αιρετικών δαιμονοκατασκευασμάτων, που η αντίχριστη Σύνοδος του Κολυμπαρίου έτσι απλά τους αποκατέστησε στα μάτια των ευπροσάρμοστων και ανεκτικών υπηκόων τους και δογματοποίησε την ύπαρξη πολλών Εκκλησιών με ''σωστικά μυστήρια'' και βεβαία σωτηρία...

Εύχεσθε και προσεύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

http://353agios.blogspot.gr/2017/01/blog-post_64.html

katanixis

Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΟ, Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΓΡΑΠΤΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ, Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ, Ο ΙΜΑΜΗΣ ΑΛΑΘΗΤΟΣ. ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ. Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΕΝΩΘΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟ. ΤΟ ΤΖΙΧΑΝΤ ΔΕ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΘΗΡΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΘΕ ΣΥΝΕΠΗΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΒΟΜΒΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ. NO PROBLEM. Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΔΥΝΑΜΗ ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ.

Aμέθυστος

Κάθε μεγάλη θρησκεία στην Βρετανία ζητεί να συνεχιστεί η εισβολή

Οι ηγέτες κάθε μεγάλης θρησκείας στη Βρετανία απεύθυναν έκκληση στην κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας να δεχθεί ακόμη περισσότερους «πρόσφυγες» σε μια άνευ προηγουμένου κοινή «διαθρησκειακή δήλωση».

Υπογεγραμμένη από τους θρησκευτικούς ηγέτες χριστιανικών, ιουδαϊκών, βουδιστικών, ινδουιστικών, μουσουλμανικών, τζαϊνιστικών, Σιχ, και Ζωροαστρικών κοινοτήτων, η δήλωση έκανε έκκληση για «ασφαλείς και νόμιμες οδούς» στο Ηνωμένο Βασίλειο για τους «πρόσφυγες».

Η «Διαθρησκειακή Πρωτοβουλία για τους Πρόσφυγες» (“Interfaith Refugee Initiative”) εξέδωσε μια ανοιχτή επιστολή προς τη βρετανική κυβέρνηση αυτή την εβδομάδα, την οποία υπέγραψαν περισσότεροι από 200 θρησκευτικοί ηγέτες της χώρας, επίσκοποι, ραβίνοι και άλλες θρησκευτικές μορφές.

«Ως άνθρωποι της πίστης (sic), καλούμε την κυβέρνησή σας επειγόντως να αναθεωρήσει την πολιτική της έναντι των προσφύγων», ανέφερε η επιστολή.

Τα «άμεσα και βιώσιμα βήματα» που η κυβέρνηση θα πρέπει να λάβει για να «προσφέρει καταφύγιο σε περισσότερους πρόσφυγες» περιλαμβάνουν, λέει η επιστολή, την δημιουργία «ασφαλών, νόμιμων διαδρομών του ταξιδιού» και «τη θέσπιση δίκαιης και ανθρώπινης πολιτικής οικογενειακής επανένωσης για τους πρόσφυγες».

Όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες αγνοούν την πραγματικότητα, ότι δεν υπάρχει ούτε ένας πρόσφυγας, με τη νομική έννοια του όρου, στην Ευρώπη, επειδή ο καθένας που ισχυρίζεται ότι έχει εγκαταλείψει τη Συρία, θεωρείται «πρόσφυγας» μόνο στην πρώτη γειτονική ασφαλή χώρα.

Από την στιγμή που ένας "πρόσφυγας" διασχίζει δύο ασφαλείς χώρες - ή, όπως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, δέκα ασφαλείς χώρες, δεν είναι πλέον "πρόσφυγας", αλλά απλά λαθρομετανάστης. Αυτή είναι η αλήθεια, που κανείς «άνθρωπος της πίστης» εκ του πονηρού, δεν θέλει να αναφέρει. 

Επίσης οι "άνθρωποι της πίστης" πέρα από τις γενικολογίες, δεν πιέζουν για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου, δεν καταδικάζουν τις συνεχιζόμενες σφαγές των χριστιανών, αδιαφορούν για την συνεχιζόμενη κτηνωδία των οπαδών του Μωάμεθ και με την στάση τους ανοίγουν τον δρόμο για νέους πνιγμούς μεταναστών, για νέες bussinness από τις ΜΚΟ και για κύμα βίας και ανεξέλγκτες κοινωνικές συγκρούσεις στις υπό κατάληψη χώρες. 

Τα δε διάφορα «διαθρησκειακά» happenings, όπου όλοι είναι «αγαπημένοι» και δηλώνουν υπέρ της «ειρήνης», προετοιμάζουν τις μάζες για την αντίχριστη Πανθρησκεία της «Αγάπης», και υπηρετούν τα σχέδια των αιμοσταγών εθνοκτόνων αρχι-τεκτόνων της Νέας Τάξης.

Μεταξύ των 224 υπογραφόντων είναι: Rowan Williams, πρώην Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, Χαρούν Ρασίντ Χαν, Γενικός Γραμματέας του Μουσουλμανικού Συμβουλίου της Βρετανίας,Sanjay Jagatia, Γενικός Γραμματέας του Ινδουιστικού Συμβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, Λόρδος Singh CBE του Wimbledon, Διευθυντής του Δικτύου των Οργανώσεων Σιχ, Βαρόνη ΡαβίνοςJulia Neuberger, Ανώτερη Ραβίνος της Συναγωγής στο Δυτικό Λονδίνο, Jamie Cresswell, Πρόεδρος Βουδιστών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Nemu Chandaria, πρόεδρος Ινστιτούτου Τζαϊνισμού,Malcolm Deboo, Πρόεδρος του Ζωροαστρικού Ταμείου Αρωγής της Ευρώπης, David Chillingworth, Προκαθήμενος της Επισκοπικής Εκκλησίας της Σκωτίας, Mohammad Shahid Raza, Πρόεδρος Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής, Τζαμιών και Ιμάμηδων, Ραβίνος Laura Janner-Klausner, Ανώτερη ραβίνος του Μεταρρυθμισμένου Ιουδαϊσμού, Barry Morgan, Αρχιεπίσκοπος της Ουαλίας, Danny Rich, Ανώτερος ραβίνος του Φιλελευθέρου Ιουδαϊσμού, Jonathan Wittenberg, Ανώτερος ραβίνος του MasortiΙουδαϊσμού, Γρηγόριος, Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, Επίσκοπος Άγγελος, Γενικός Επίσκοπος της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Russell Barr, Συντονιστής της Γενικής Συνέλευσης της Εκκλησίας της Σκωτίας, Roger Walton, Πρόεδρος της Διάσκεψης των Μεθοδιστών, Kevin Watson, Συντονιστής της Γενικής Συνέλευσης της Ηνωμένης Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας, Paul Parker, κληρικός για τους Κουάκερους στη Βρετανία, Clive Adams, διοικητής του Στρατού Σωτηρίας στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Δημοκρατία της Ιρλανδίας και Sheikh Sayed Razawi, Γενικός Διευθυντής της κοινωνίας Ahlul Bayt της Σκωτίας.

Μαζί τους υπέγραψαν τη δήλωση, Αγγλικανοί και Καθολικοί επίσκοποι σχεδόν κάθε πόλης στη Βρετανία, μαζί με ένα πλήθος ραβίνων και ιμάμηδων.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή